فصل ۳۱: انجام پژوهش برای کار ترویج‌گری | Community Tool Box

• ¿Qué es la responsabilidad o rendición de cuentas?

• ¿Cuándo se podría solicitar responsabilidad o una rendición de cuentas?

• ¿Quién es responsable y hacia quiénes?

• ¿Cómo solicitar responsabilidad?

Mientras se escribe esta sección, los católicos se horrorizan con las revelaciones de abusos infantiles por parte de sacerdotes de diócesis. Están especialmente molestos por el hecho de que en muchos de los casos, los sacerdotes culpables fueron descubiertos por la iglesia y no los reportaron a las autoridades, o incluso fueron cesados de las labores que implicaban contacto regular con niños. En cambio, eran reasignados a otras diócesis, donde muchas veces repetían sus ofensas con otros niños.

Muchos católicos reservan su mayor condena para el cardenal Bernard Law, Arzobispo de la Arquidiócesis de Boston. Sienten que la iglesia – representada por el Cardenal – falló al no hacer responsables a los sacerdotes abusivos, y por lo tanto falló en proteger a los niños. Estos católicos ahora están solicitando que los obispos y otros, asuman la responsabilidad por ellos, para que si la iglesia se enfrente nuevamente a situaciones similares, por lo menos haya algunas consecuencias si es que no se ocupan de ellos como corresponde. No se sabe cuáles serán las consecuencias de esta controversia, pero ciertamente ha destacado el tema de la responsabilidad o rendición de cuentas.

Algunas veces, cuando las entidades – instituciones, gobiernos o agencias gubernamentales, corporaciones, organizaciones sin fines de lucro, u otros grupos – no son, o no rinden cuentas a la sociedad o al público, se pueden producir daños. Es responsabilidad de los ciudadanos asegurarse que las entidades que tienen influencia en sus vidas sean responsables, y también ayudar a crear formas para que rindan cuentas de sus acciones. En esta sección, abordaremos cómo se puede solicitar responsabilidad, y cómo utilizar la investigación – el tema de este capítulo – y otros métodos para ayudar a obtenerla.

¿Qué es la responsabilidad o rendición de cuentas?

Una entidad (o un individuo) es responsable cuando sus acciones, prácticas y políticas están sujetas a la inspección de aquellos que pueden ser afectados, aquellos hacia quienes tiene obligaciones, y de los que la/lo regulan; además, esa entidad o individuo debe rendir cuentas cuando hay claras consecuencias por acciones, prácticas o políticas ilegales, dañinas o poco éticas, incompetentes o distintas a lo pactado. La responsabilidad le asegura a los interesados – aquellos que tienen intereses o se ven afectados por las operaciones o acciones de la entidad – que la entidad es transparente con respecto a lo que está haciendo, y que sus acciones, prácticas y políticas son legales, éticas y razonablemente efectivas.

Solicitar responsabilidad por lo tanto, incluye dos aspectos:

• Asegura que las acciones y políticas de una entidad o individuo sean realmente conocidas, a fin de que puedan ser evaluadas.
• Promueve la aprobación de leyes, políticas o regulaciones adecuadas para mantener el comportamiento de la entidad o individuo dentro la legalidad, ética y competencia.

Existen muchos tipos de responsabilidad, y una gran variedad de formas de ser responsable. Incluso una lista parcial – una que destaque asuntos de la responsabilidad que pueden ser apoyados – muestra lo variado que es el tema:

• Gobiernos, agencias de gobierno y los funcionarios deben ser responsables ante el público por el uso del dinero, la calidad de su servicio, y la atención que brindan.
• Las agencias gubernamentales y reguladoras deben ser responsables ante el público por la regulación de las áreas y entidades que les competen.
• Los funcionarios electos y designados deben dar cuenta al público y mostrar honestidad, integridad, competencia, ética, servicio y calidad de sus decisiones.
• Las organizaciones deben ser responsables ante los patrocinadores y contribuyentes por el uso del dinero.
• Las organizaciones deben ser responsables ante los participantes/beneficiarios por la calidad del servicio/beneficio financiero que ofrecen.
• Las empresas deben ser responsables ante el público por la seguridad de sus operaciones, y la atención que le brindan al público.
• Las empresas deben tomar la responsabilidad ante los accionistas y reguladores por sus operaciones financieras.
• Los negocios deben rendir cuentas a los consumidores por la seguridad y calidad de sus productos.
• Los negocios deben mostrar responsabilidad ante los trabajadores y reguladores por el trato de su fuerza laboral.
• Todas las entidades deben ser responsables ante el público por los efectos ambientales, económicos, políticos y sociales de sus acciones u operaciones.

Los individuos que ofrecen un servicio deben ser responsables por sus acciones ante los que reciben el servicio. Por ejemplo, es importante que los ciudadanos sepan si le están pagando a un juez que prácticamente no va a trabajar, o si un doctor de un hospital local frecuentemente esteriliza a mujeres de bajos recursos sin su consentimiento. Los individuos en posiciones de responsabilidad que infringen la ley, abusan del poder o de la confianza pública, simplemente no hacen sus trabajos, o tienen un accionar poco ético, deberían enfrentar las consecuencias de sus acciones tal como lo deberían hacer las grandes entidades.

¿Por qué se podría solicitar responsabilidad?

Mientras es importante que las entidades públicas rindan cuentas, solicitar responsabilidad puede ser difícil y consumir tiempo. Es poco probable que usted lo vaya a intentar sin una buena razón. Entonces, ¿cuáles son buenas razones para hacerlo? La verdad es que hay varias.

• Para garantizar que las personas estén obteniendo lo que necesitan. En una comunidad, si la seguridad pública, el servicio a las personas mayores o a los residentes de bajos recursos, temas medioambientales, u otras inquietudes están siendo ignoradas, aquellos que las están ignorando – o la comunidad en general – debe asumir la responsabilidad de cambiar la situación.
• Para proteger al público de daños físicos u otros. Las campañas para disminuir el consumo de tabaco tienen mucho que ver con las demandas de los defensores anti-tabaco y, finalmente, del gobierno de los Estados Unidos para hacer que las compañías tabacaleras se hagan responsables ante aquellos que compraron sus productos. Otras posibilidades:
  • Para disuadir a los contaminadores de tirar residuos tóxicos en el agua, tierra o aire.
  • Para ayudar a eliminar la discriminación en vivienda, trabajo y otras áreas.
  • Para garantizar la seguridad pública al mantener registro de los niveles de ruido, materiales o sitios peligrosos, prácticas de construcción, transporte, etc.
  • Para proteger a la gente de daños económicos. Los negocios son auditados para asegurar que sus finanzas son lo que ellos dicen. La Securities and Exchange Commision supervisa el intercambio de acciones y bonos, e implementa las regulaciones que dirigen las acciones de los agentes de bolsa para evitar que estafen a los inversionistas, o evitar que los convenzan de tomar decisiones que enriquezcan al agente en vez del inversionista.
  • Para prevenir la corrupción y los actos ilícitos por parte de aquellos que están en el poder. Cuando las personas son designadas o elegidas para ocupar posiciones de poder o autoridad, se asume que actuarán de acuerdo a los más altos principios. Cuando la policía ejerce la brutalidad o hace diferencias con las minorías sólo por el color de su piel, cuando los políticos favorecen a corporaciones o industrias a cambio de sobornos o corrupción política, los ciudadanos se enfadan, y pueden perder la confianza en sus  instituciones.
• Para proteger el derecho del público “de saber”. En una sociedad libre, el conocimiento es la base de las decisiones políticas, económicas y sociales. Por lo tanto, es importante que el público esté enterado de lo que realmente están haciendo el gobierno, las corporaciones e instituciones. Algunos casos en que “el derecho a saber” ha sido importante:
  • El caso Watergate. La denuncia sobre Watergate del periódico “Washington Post” responsabilizó al Presidente Nixon y sus asistentes por sus actividades criminales, y a la larga fue responsable de forzar su salida del gobierno. Como el mismo Nixon dijo, los norteamericanos tenían el derecho de saber si su Presidente era un criminal.
  • Política del medio ambiente y energía. Es importante conocer quién tiene que ver con el planteamiento de las políticas medio ambientales. Si los responsables de formular las políticas prestan atención a los productores de energía, es más probable que la política resultante esté dentro del interés de los productores de energía, en vez del interés del público.
  • Etiquetas de los productos. Las advertencias en los productos peligrosos, como las advertencias de salud en las cajetillas de cigarrillos o advertencias en las botellas de blanqueador, informan al consumidor acerca de los productos que están utilizando. La reglamentación de la etiquetación de los alimentos y leyes de la veracidad en la propaganda, ayudan a los ciudadanos a tomar decisiones bien informadas sobre lo que deben comprar.

Cuando un producto o un proceso de elaboración son controversiales, los activistas a menudo abogan por un etiquetado que muestre a los ciudadanos lo que están adquiriendo. Actualmente, por ejemplo, a muchos consumidores les gustaría contar con reglamentación con respecto al etiquetado de los productos de alimentos modificados genéticamente.

• Leyes de campaña y elecciones. Las leyes diseñadas para hacer a los políticos responsables por sus prácticas políticas y de recaudación de fondos, ayudan a asegurar unas elecciones limpias.
• Para fomentar y prevenir las represalias por denunciar. Los informantes son personas que presencian corrupción, actividad ilegal, poco ética, o incompetencia dentro de sus propias organizaciones – ya sean de gobierno, corporaciones o instituciones – e intentan ponerle fin, al denunciarla. Aún cuando existen leyes que los protegen, generalmente sus recompensas son ser degradados, excluidos o despedidos. Al solicitar que las compañías se hagan responsables por el trato hacia los informantes, los ciudadanos no sólo ayudan a sacar a relucir las ofensas descubiertas por los informantes, sino que también se aseguran de que éstos no sean castigados a causa de su integridad.
• Para procurar que los ciudadanos sean compensados por daños o pérdidas causadas por transgresiones intencionales de parte de alguna entidad. Un ejemplo destacado de una corporación siendo responsabilizada por dañar a los ciudadanos es el caso representado en la película Erin Brockovic. Brockovic, una ayudante de abogado que tomó el caso e hizo la investigación relevante, y su empleador el abogado Ed Masry, ganaron $333 millones a la Compañía “Pacific Gas and Electric” (PG&E) para varios cientos de residentes del pueblo de Hinkley, California.  La Firma Masry demostró que PG&E tenía conocimientos del potencial daño a los residentes, y sin embargo, aún así, continuaron vaciando cromo 6 en el agua subterránea de Hinkley. Los residentes que sufrieron problemas de salud y cuyas propiedades se desvalorizaron producto de la contaminación, participaron del acuerdo con PG&E.
• Para prevenir el mal uso de los fondos de los contribuyentes, que podrían ser mejor aprovechados en otra parte. El ejército de los Estados Unidos adquirió martillos de ciento cincuenta dólares y asientos para retretes de quinientos dólares a empresas que tenían contratos con el gobierno. La Oficina del Inspector General fue instruido a controlar tales abusos en los gastos, pero sólo después de que la investigación de los periodistas y organismos de control advirtieran sobre el tema.
• Para garantizar que los consumidores obtengan lo que pagan. La Ley Estatal sobre autos usados (State Lemon Law), la cual permite a los consumidores devolver los automóviles que simplemente no funcionan como debieran, responsabiliza a los concesionarios de automóviles por las condiciones de los vehículos que venden.
• Para impedir un accionar poco ético por parte del gobierno, negocios e instituciones. Un negocio puede prometer trabajos y otros beneficios realmente inexistentes, con el objeto de obtener los permisos necesarios para situarse en una comunidad en particular.
• Para conseguir justicia simple. A veces el objetivo de responsabilizar a una entidad – en cualquiera de las situaciones descritas aquí, y en otras también – puede ser la necesidad de que se haga justicia, que los buenos ganen una vez. Cuando una entidad o individuo, impulsado por codicia, interés propio, o ansias de poder, causa daño o aparte de eso trata a las personas comunes como si no importaran, tenemos la necesidad, como sociedad, de ver que se restaure el equilibrio. Esa es a menudo, la verdadera razón por la que los ciudadanos buscan responsabilidad, y puede que sea la mejor.

Cuándo se podría solicitar responsabilidad o una rendición de cuentas?

Como mencionamos anteriormente, solicitar responsabilidad puede ser un proceso largo y difícil, por lo que es mejor hacerlo si hay razones convincentes.

• Cuando algunos miembros de la comunidad están necesitados y nadie hace nada. Cuando aumenta el número de personas sin hogar, o los ancianos que tienen bajos recursos no pueden costear combustible para calefacción, y los directivos no reaccionan, es más probable que se le ponga atención a las demandas para responsabilizar a los directivos.
• Cuando una entidad continúa haciendo algo perjudicial, o está a punto de hacerlo. Cuando una fábrica de papel está vaciando sedimento residual libremente en el río, o un caso de acoso sexual ocurrido en la escuela secundaria local se está ignorando, estas situaciones requieren responsabilidad, tanto por parte de los ofensores, como de aquellos que debieran prevenir estas situaciones.
• Cuando se está a punto de, o se está provocando un daño económico, ya sea a todo el público o a individuos. Algunas posibilidades:
  • Una operación de rescate o subsidio federal para una empresa que viola las leyes o la confianza pública reiteradamente (o es regularmente incapaz de competir en el mercado).
  • Financiamiento para programas que se ha comprobado que no funcionan.
  • Contratos gubernamentales otorgados a “amigos” de políticos o a firmas de distritos particulares de legisladores.
  • Fijación de precios por parte de aerolíneas, industrias u otros grupos.
  • Beneficencias que son estafas (5% de lo que recaudan los administradores va a la beneficencia, por ejemplo, y lo restante termina en sus bolsillos) o que no son lo que parecen (hogares de acogida donde los niños en vez de ser cuidados, son abusados).
  • “Negocios” que convencen a los ancianos por teléfono para que envíen dinero a una dirección que es simplemente un lugar de recepción de correo, a cambio de un servicio o producto inexistente.
• Cuando un negocio se quiere posicionar en una comunidad. La comunidad debiera contar con la información para decidir si un potencial negocio tendría cabida dentro de ella.

Los ciudadanos de Greenfield, Massachusetts, luego de un largo análisis público de los hechos, decidieron no permitir que un Wal-Mart se situara allí. Los residentes del lugar sentían que su presencia arriesgaría la viabilidad de su zona comercial en el centro.

• Cuando un político o algún postulante a un cargo ha violado la confianza pública, ha tergiversado sus posiciones o fundamentos, o es de otro modo inadecuado para un cargo público. Los candidatos y políticos deben responsabilizarse ante el público por sus acciones presentes y pasadas, y por sus ideas expresadas. Si son o han sido corruptos, eso es un crimen. Si sus acciones no son congruentes con sus posiciones expresadas, ciertamente no es un crimen, pero el público tiene derecho a saber sobre ello. Si sus acciones o discurso presente o pasado son inaceptables en nuestra sociedad – racista, sexista, antidemocrático – el público tiene el derecho, y la necesidad, de saber eso también.
• Cuando algún individuo o intereses ejercen influencia de forma ilegal o injusta sobre una política oficial o la elección de políticos. A pesar de que es el derecho de todo ciudadano intentar persuadir a los legisladores para que voten de una manera en particular, o abogar a favor de una política determinada, no es legal en Estados Unidos intentar comprar un voto, o influenciar sobre un político o un juez con regalos o favores.
• Cuando está por cometerse una injusticia evidente. Cuando el gobierno federal estaba a punto de permitir la minería a cielo abierto en terrenos del Estado, en un área inmediatamente adyacente al Parque Nacional “Kings Canyon” en los límites de la Sierra Nevada en California, los defensores dieron la alarma. La protesta generalizada fue tal, que no sólo se desechó el plan sino que además, el área en cuestión fue protegida de la explotación. Responsabilizar al gobierno por lo que hace con los terrenos públicos mantuvo a salvo un tesoro nacional.

¿Quién es responsable y hacia quiénes?

Cualquier individuo o entidad cuyo comportamiento afecta el bienestar de otros debe hacerse responsable ante ellos o sus representantes. Por ejemplo, los padres que descuidan o abusan de sus niños, que no los envían a la escuela ni los educan de alguna manera, o los venden para ser adoptados, deben rendir cuentas no sólo ante los mismos niños, sino también ante la sociedad representada por las cortes y las agencias de servicio social.

A continuación se mencionan algunos individuos y grupos que deben ser responsables en una sociedad libre. En la mayoría de los casos, es sumamente claro ante quiénes son responsables, pero en otros, sus circunscripciones pueden ser múltiples.

• Políticos elegidos o designados. ¿Han infringido alguna ley? ¿Sus acciones son coherentes con lo que dicen creer y con el interés público? ¿Mantienen el interés público sobre el propio y el de sus mayores contribuyentes?
• Organismos para el cumplimiento de la ley. Dependemos de la policía y del sistema judicial para protegernos y asegurarnos que se aplique la ley equitativamente para todos. La brutalidad policial, o decisiones judiciales que sistemáticamente favorecen a los blancos y adinerados por sobre las minorías y los pobres, nos niegan la protección y equidad conforme a la legislación. Los miembros de las fuerzas de seguridad deben hacerse responsables ante el público. Un comité civil de evaluación que supervise la conducta policial, por ejemplo, es la forma en que algunas comunidades obtienen esa responsabilidad.
• Agencias gubernamentales. Las burocracias a todos los niveles son los motores que hacen girar las verdaderas ruedas del gobierno. Deben responsabilizarse en varias áreas:
  • Uso de fondos de los contribuyentes. Los tratos financieros de una agencia deben ser coherentes con su misión y ser registrados correctamente.
  • Mantenimiento de las leyes. Las agencias, por ejemplo, no deben discriminar en contra de grupos o individuos, participar en decisiones arbitrarias, u hostigar empleados o ciudadanos.
  • Eficiencia. El público tiene el derecho de esperar que las agencias gubernamentales sean razonablemente eficientes dentro de los límites de los recursos disponibles.
• Contratistas del gobierno. Estos pueden ir desde grandes empresas como Boeing y Lockheed Martin, hasta organizaciones comunitarias que reciben unos cuantos miles de dólares para brindar servicios locales. En ambos casos, los contratistas deben responsabilizarse ante la agencia de financiación gubernamental, y, a través de ésta, ante el público, por su uso de fondos (¡nada de asientos para retretes de quinientos dólares!) y por hacer un esfuerzo razonable para cumplir los términos del contrato.

La efectividad de los proveedores de servicios comunitarios u otros sin fines de lucro a menudo es mejor evaluada durante un largo período de tiempo. Puede tomar tiempo comenzar un programa, y los participantes individuales pueden diferir enormemente en su capacidad para sacarle partido al servicio. Por esta razón, por ejemplo, este tipo de organizaciones deberían responsabilizarse de una forma distinta a la de las corporaciones y otros contratistas de seguridad similares, quienes tienen la experiencia y la pericia profesional para hacer una estimación del tiempo y costo de un trabajo, y completarlo dentro de esos límites. El punto aquí es que la rendición de cuentas debe ser ajustada a lo que es apropiado para que una entidad sea responsable. Si un contratista derrocha dinero, debe responsabilizarse. Si aumentan los precios mayoristas, o si existen factores poco usuales en una comunidad que afectan los servicios de una organización, no se puede culpar al contratista.

• Organizaciones sin fines de lucro que buscan dinero directamente del público. Si la gente contribuye al funcionamiento de una organización, tienen derecho a saber en qué se gasta su dinero. Por ejemplo, si gran parte de los ingresos de la obra benéfica se usan para salarios administrativos en vez de invertirse en la población meta, el público podría escoger no contribuir. La mayoría de las organizaciones deben presentar una declaración financiera al Estado, la cual puede ser consultada por contribuyentes, los medios de comunicación o cualquier otra persona con algún interés.

Luego de los ataques del 11 de Septiembre del 2001 en Nueva York y Washington D.C., la Cruz Roja Norteamericana fue criticada por sus contribuyentes porque no utilizó todas las donaciones que recibió a beneficio de las familias de las víctimas de los terroristas, aunque su publicidad parecía señalar que sí lo haría. Finalmente, la agencia fue forzada a explicar y cambiar sus políticas de distribución de fondos, y su Director renunció.

• Corporaciones. Las corporaciones en Estados Unidos son colegiadas por el estado o el gobierno federal (o ambas), y tienen obligaciones tanto legales como éticas para con el público y sus accionistas. Sus reportes anuales, los cuales incluyen declaraciones financieras, están disponibles para el público. Dos sitios web con buena información sobre investigación corporativa y enlaces a fuentes de estos documentos son la página del Proyecto de Responsabilidad Corporativa, Investigación de Corporaciones, y la guía de investigación de corporaciones, Corporate Watch. Adicionalmente, algunas de las preguntas que quizás querrías hacer acerca de una corporación, son:
  • ¿Está cumpliendo la ley en todo aspecto?
  • ¿Está diciendo la verdad acerca de sus actividades; y sobre la seguridad, resultados, e implicaciones de lo que está haciendo o produciendo?
  • ¿Trata a sus empleados justa y decentemente?
  • ¿Opera dentro de la ética en todas partes del mundo? (¿Se rehúsa a utilizar mano de obra de menores de edad, por ejemplo?)
  • ¿Está pagando lo que le corresponde de impuestos?, ¿Sus prácticas contables son correctas y éticas?
  • ¿Cómo escoge y designa directores, ejecutivos y otros?
• Individuos que intentan ejercer influencia sobre las políticas. Los grupos de presión y los grandes contribuyentes políticos tienen la obligación legal de reportar contribuciones, regalos, etcétera y no les está permitido recibir nada a cambio. Si pareciera existir un patrón de pago por consideraciones políticas, eso es ilegal, y tanto el contribuyente como el político involucrado deben ser procesados.
• Individuos dentro de una organización cuyos trabajos les dan poder. La gente con autoridad tiene obligaciones éticas ante quienes supervisan o emplean. Deben ser responsables ante la organización y obedecer la política organizacional (asumiendo que la política es, de por sí, ética), tratar a la gente justamente y con respeto, y administrar la parte financiera. En el último caso, también existen cuestiones legales: si las personas administran mal o malversan dinero, o utilizan fondos públicos de formas inadecuadas, son responsables ante la organización y el patrocinador, y muchas veces, también ante la ley.

¿Cómo obtener rendición de cuentas?

• Haga la investigación que sea necesaria. Sin tener en cuenta si es que existen realmente leyes o regulaciones que rijan las acciones que le interesan, o si es que aún no conoce si hay acciones por las que debe preocuparse, necesitará información antes de que pueda hacer cualquier cosa. Para incitar una investigación oficial, apoyar una demanda, convencer a una agencia para que cambie sus prácticas, o persuadir a los legisladores u otros directivos para que cambien o establezcan una ley y políticas, necesitará evidencia y un entendimiento claro de los temas involucrados.

En algunos casos, eso significará realizar una investigación “académica”: leer libros y documentos en bibliotecas y archivos periodísticos, asesorarse por expertos, y quizás hasta realizar estudios. En otras situaciones, podría significar entrevistar personas, realizar encuestas locales, tomar fotografías, o realizar una investigación de los aspectos fundamentales. Existen tres reglas generales sobre una investigación de defensoría que se deben recordar:

• Haga su tarea cuidadosamente y a conciencia. Nada sustituye el saber de qué se está hablando. Ya sea las propiedades químicas de una sustancia contaminante, la experiencia de cinco años de una comunidad con respecto a una intervención específica, las condiciones de una ley existente, o el número real de familias con niños sin hogar en el distrito escolar, si conoce el tema a fondo, no habrá titubeos al intentar responder el argumento del opositor o la pregunta de una persona responsable de la toma de decisiones.
• Busque ayuda cuando la necesite. Ya sea si necesita un experto – un profesor de la universidad local, un historiador de la comunidad, un carpintero – o algunos refuerzos, porque es demasiado el material para una sola persona, no dude en pedir ayuda.
• Persista en el trabajo. La persistencia es probablemente la mejor herramienta disponible y a menudo le ayudará a obtener resultados que no obtendría con otros métodos.

Algunos recursos específicos para apoyar los requerimientos de responsabilidad

• Leyes Estatales y Federales:
  • Bibliotecas de derecho. Las bibliotecas generalmente están ubicadas dentro o cerca de los tribunales y en facultades de derecho. Mientras algunas bibliotecas públicas pueden tener las copias completas del código jurídico estatal, los bibliotecarios jurídicos generalmente son entendidos en el tema y le pueden ayudar a encontrar lo que busca más fácil y rápidamente.
  • Internet. Existen varios sitios web con listados o enlaces de los estatutos estatales o federales de Estados Unidos (lo mismo para su propio país-nota del traductor). La mayoría de los sitios web del estado (la mayoría asequibles por www. seguido del estado.(abreviación de dos letras del estado).us/) le dará acceso a las leyes de ese estado. Adicionalmente, existen sitios con enlaces a los códigos jurídicos de todos los estados. Uno de los mejores es El Instituto de Información Jurídica de Cornell. Este contiene los estatutos de todos los estados, que se pueden buscar por tópico, al igual que las leyes federales, en la dirección US Federal Code Otro sitio para obtener las leyes federales es el de la Administración de Servicios Generales de Estados Unidos, que permite búsquedas diversas. La legislación federal pendiente o recientemente aprobada puede ser buscada en Biblioteca del Congreso, Las leyes federales de Canadá se pueden encontrar en: Leyes Federales de Canada.
• Información sobre las actividades actuales y pasadas del gobierno y corporaciones. Existen varios sitios web de organizaciones de control que intentan hacer responsables a los gobiernos o corporaciones por lo que hacen. Algunas de las más útiles son: El Proyecto de Responsabilidad Gubernamental, el cual intenta proteger a los informantes y asegurarse de que sean escuchados, El Proyecto de Responsabilidad del Congreso, relacionado con la reforma ética del Congreso, Proyecto de Responsabilidad de las Corporaciones, que controla a las empresas multinacionales, con enlaces a Corporate Watch, una base de datos masiva sobre la actividad corporativa a nivel mundial, y su organización afiliada, Corporate Watch E.E.U.U. (Por favor vea los Recursos para encontrar otros listados).

Además de estos y otros sitios web similares, también existen archivos periodísticos, asequibles en oficinas de periódicos y – a menudo – en Internet. El New York Times en Internet, por ejemplo, ofrece artículos archivados (a un precio módico) de hace 5 o más años. Newsweek también ofrece un archivo que tiene un costo adicional. Muchas bibliotecas públicas y académicas están subscritas a servicios de archivos de periódicos y revistas y usted puede beneficiarse de ello si posee un carné de biblioteca. Las bibliotecas de universidades estatales especialmente, muchas de las cuales ofrecen una afiliación a la biblioteca a cualquier residente del estado, tienen una amplia gama de servicios de investigación. Las bibliotecas y los bibliotecarios en general a menudo son sumamente serviciales y se les pueden ocurrir fuentes que usted no habría considerado.

Bien…ha completado su investigación. Hay evidencia que indica que alguien no está haciendo su trabajo, o que una compañía está infringiendo la ley, o que una agencia gubernamental está ignorando un tema que necesita una resolución urgente. ¿Qué pasa ahora?

Lo que haga ahora depende del tipo de rendición de cuentas que persiga. Si lo que requiere es libre acceso a la información, puede que ya lo haya obtenido en el transcurso de su investigación, o quizás va a tener que intentar obtenerlo a través de una negociación, presión pública, reglamentación o acción legal. Si está solicitando cambios en una política o leyes que crearán un flujo libre de información, establecer penas por transgredir la ley, y asegurarse que las agencias y las organizaciones están haciendo su trabajo, probablemente tendrá que involucrarse en una abogacía con legisladores u otros responsables de la toma de decisiones.

Decida qué tipo de responsabilidad desea.

Existe una amplia gama, desde solicitar algo simple como la lista de químicos utilizados por una organización (ya es requisito en algunos estados) hasta aprobar leyes estrictas que imponen penas criminales y financieras graves para algunas acciones.

Algunas de las posibilidades:

• Más apertura (voluntaria) de parte de la entidad. En este caso, todo lo que solicita es que haya alguien disponible para responder a las preguntas e inquietudes de los ciudadanos. La entidad podría designar un mediador o un encargado de relaciones comunitarias para desempeñar esta función, o podría intentar satisfacer la necesidad de la comunidad de manera informal, refiriendo a la gente a quien esté más cerca del área abarcada por la pregunta o inquietud.
• Un cambio en una política interna o su ejecución. Algunas veces las razones por las que usted quiere que una entidad o una organización se haga responsable no tiene nada que ver con la ley. Suponga que quiere cambiar la forma en que la agencia de asistencia social trata a aquellos que atiende. Para cambiar tal situación y responsabilizar a la gente en cuestión por sus acciones, necesita un cambio en la política interna de la organización, o si esa política ya cuenta con normas estándares para este tipo de situaciones, hacer cumplir tal política.
• Reportes regulares. Se le puede solicitar a una entidad que presente informes regulares de sus relaciones financieras, uso de materiales específicos, sus contactos con ciudadanos, etc. El tipo de informe dependerá obviamente de los temas involucrados.
• Regulación o vigilancia gubernamental. Un ejemplo de esto puede ser un monitoreo estatal regular del afluente (derrame) de una fábrica hacia el océano o acuíferos subterráneos.

Dentro de cualquier requerimiento de presentación de informes debería definirse cómo y quiénes tendrán acceso a la información. ¿Será público o sólo podrá ser visto por algunos funcionarios? ¿Se encontrará disponible en línea o en los medios de comunicación, o la gente tendrá que dirigirse a algún lugar o hacer algo especial con el objeto de encontrarla? ¿Quién supervisará su fiabilidad?

• Vigilancia comunitaria. Cuando se da supuesta brutalidad policial, por ejemplo, muchas comunidades han establecido comisiones de supervisión compuestas tanto por funcionarios de la policía como de ciudadanos de barrios afectados, que analizan y hacen responsables a la policía por sus acciones y decisiones y hacen sugerencias con respecto a los entrenamientos necesarios y la sensibilidad comunitaria o cultural.

En este tipo de situaciones es lógico involucrar a la misma entidad en la planificación ¿Cómo puede usted establecer un sistema de supervisión que le permita a la entidad hacer su trabajo mientras proporciona el nivel de responsabilidad que la comunidad siente que necesita? En el mejor de los casos, este proceso puede tender lazos entre la entidad y la comunidad y mejorar las relaciones a largo plazo.

• Penas o endurecimiento de las leyes y regulaciones existentes. Ningún control hará una diferencia al menos que existan razones para que una entidad acate las leyes o regulaciones que este control intenta hacer cumplir. Muchas leyes de protección ambiental por ejemplo, involucran multas tan pequeñas que las grandes corporaciones de hecho ahorran dinero infringiendo la ley y pagando la multa.
• Nuevas leyes, regulaciones o políticas. Usted puede querer una nueva ley o política para cerrar un vacío legal. (La Ley de Agua Limpia del año 1972 por ejemplo, estableció el estándar de calidad del agua donde no existía uno, e impuso multas por verter tóxicos y aguas residuales). O se puede necesitar una para enfrentar un tema que es nuevo. (Por ejemplo, aún estamos discutiendo si es posible que las leyes hagan responsables a las personas por los contenidos en sus sitios web). O una nueva política puede ser necesaria para ocuparse de un antiguo tema comunitario, como el cuidado de ancianos débiles o la alfabetización de adultos.

Solicitud directa a la entidad.

Si busca información, ir a  la aplicación de leyes o políticas existentes quizá se logre convencer a alguna autoridad de que sería mejor que la entidad se la entregue a usted en vez de acudir a las agencias reguladoras y a los medios de comunicación.

Si lo que busca es un cambio en las políticas internas, una apelación directa puede, en algunos casos, ser la única forma de conseguirlo. Una agencia gubernamental de cualquier tipo puede ser influenciada por la presión pública, pero es poco probable que una entidad privada – un negocio, por ejemplo – cambie su funcionamiento interno porque alguien de afuera no está de acuerdo.

Si intenta establecer rendición de cuentas en la gestión que pueda generar un cambio en una política social:

Acuda a una agencia reguladora para pedir ayuda.

Si cuenta con evidencia importante o evidencia circunstancial relevante con respecto a algún crimen, una agencia reguladora puede estar dispuesta a utilizar su poder para obligar a la entidad a revelar más. Este paso asume, por supuesto, que la agencia reguladora no forma parte del problema y de que existe una agencia que supervisa a esta entidad en particular.

Hágalo público.

Si usted tiene datos indiscutibles que demuestran que una entidad se encuentra involucrada en prácticas cuestionables, hacerlos públicos puede ser suficiente para persuadir a la entidad para que sea sincera acerca de lo que está haciendo, antes de que sea golpeada con una demanda o una multa. Lo bien que funcionará esta táctica depende en gran medida, en cuánto valore la entidad su auto imagen y ante quienes es responsable.

A fin de lograr esto, necesitará la cooperación de los medios de comunicación. Si ya tiene buenas relaciones con individuos o grupos dentro de los medios, debería obtener esa cooperación con una simple llamada telefónica. Si aún no ha entablado esas relaciones, puede que tengas mucho trabajo por delante.

Iniciar acción directa.

Si la atención de los medios no es suficiente, puede ser necesario dirigir la atención hacia el tema a través de algún tipo de demostración pública (piquetes, un rally, etc.). Otra posibilidad, si está tratando con una empresa, es un boicot de sus productos, lo cual puede ejercer presión pública y económica.

Participar en abogacía legislativa para lograr la aprobación de nuevas leyes.

Este puede ser un proceso largo y difícil, pero también puede ser el que logre los mejores resultados a final de cuentas. Para hacerlo correctamente, existen algunos pasos a seguir.

• Defina claramente lo que quiere que se haga, para que los legisladores, potenciales aliados y el público puedan entenderlo fácilmente.
• Establezca relaciones con legisladores y sus ayudantes, a fin de que sepan quién es used, comprendan sus temas, contesten sus llamadas y trabajen con usted.
• Encuentre un campeón legislativo que propicie su proyecto de ley, alguien que crea tan fuertemente en éste como usted.
• Organice a sus aliados para apoyo, incluyendo a personas con las que puede discrepar en otros temas.
• Haga su tarea. Debería saber todo lo necesario acerca de la responsabilidad en esta situación: por qué es necesaria, cuáles deberían ser sus resultados, qué sucederá sin ésta, y cualquier información de índole científica, psicológica o económica, o cualquier otra cosa que le ayudará a explicar hacia qué dirección está trabajando.
• Abogue con legisladores, políticos y con el público.
• Dispóngase a dar pasos pequeños. Puede que no alcance su objetivo de una sola vez: acepte todo lo que marche hacia esa dirección, como un avance positivo.
• Manténgase  en el trabajo por siempre. Aún luego de que haya sido aprobado su proyecto de ley, o hayan cambiado las regulaciones, debe asegurarse de que nadie convenza a los legisladores para revocarla o cambiarla nuevamente.

Demandar.

Esta táctica es costosa, toma mucho tiempo y generalmente se inclina a favor de las grandes entidades – grandes empresas, agencias gubernamentales – que pueden pagar abogados poderosos a altos honorarios, por períodos largos de tiempo. A menos que sus abogados sean dedicados, se puede ver obligado a desistir de la demanda porque se queda sin dinero para pagar. El tiempo requerido para que la demanda llegue a la corte puede ser tan extenso (pueden pasar varios años, o incluso décadas) que el tema ya no se puede resolver. Por todas estas razones, una demanda debería ser la última opción en su lista.

Una o más de las estrategias anteriores debieran permitirte solicitar y obtener responsabilidad para entidades gubernamentales, empresariales, organizacionales e institucionales, como también de individuos. Responsabilizar a tales entidades e individuos es un paso importante para obtener participación de la ciudadanía en, y en propiedad del desarrollo de la salud comunitaria.

En resumen

Hacer responsable al gobierno, negocios, instituciones, organizaciones e individuos es una parte importante de fomentar y apoyar las políticas que intentan conseguir el mejoramiento de una comunidad. Asegurarse de que las actividades de todas estas entidades estén abiertas al escrutinio público y de que las leyes, regulaciones y políticas, así como también la opinión pública, sean lo suficientemente fuertes como para asegurar que siempre consideran el interés público, es un paso gigante hacia la sostenibilidad de una defensoría efectiva.

Pedir cuentas ayuda a garantizar que se proporcionen los servicios públicos necesarios, a proteger al público de daños, defender su derecho a saber, a incentivar a informantes y protegerlos de las represalias, proporcionar compensación por pérdida o daño causado por la actividad negligente o ilegal de una entidad, prevenir el mal manejo de dineros públicos, garantizar que los consumidores obtengan lo que pagaron, impedir comportamientos poco éticos, y administrar justicia simple.

Hay momentos que son particularmente oportunos para solicitar responsabilidad. La mayoría son cuando hacer responsable a un individuo evitará o detendrá una actividad que posiblemente causará daño físico, psicológico, político o económico a los ciudadanos. Aquellos que debieran hacerse responsables en estas áreas incluyen políticos y otros funcionarios de gobierno; organismos para el cumplimiento de la ley y el sistema judicial; el gobierno y sus agencias y sucursales; proveedores del gobierno; organizaciones que solicitan dinero directamente de la comunidad; empresas y otros negocios; individuos y grupos que intentan influenciar políticas; e individuos que mantienen el poder dentro de las entidades.

La solicitud de responsabilidad comienza con investigación. Algunas pautas generales para una investigación exitosa incluyen solicitar ayuda a buenas fuentes; hacer las tareas y aprender las cosas fundamentales; y ser persistente. Una vez que haya aplicado estas reglas generales, y utilizado bibliotecas, Internet, entrevistas y otros contactos con individuos, y su propio ingenio para obtener acceso a la información, puede comenzar a intentar obtener rendición de cuentas de cualquier entidad de su interés, dando uno o más de los siguientes pasos:

• Decida qué tipo de responsabilidad necesita.
• Apele directamente a la entidad.
• Apele a la agencia reguladora apropiada.
• Hágalo público
• Inicie acción directa.
• Abogue por cambios oficiales en leyes y políticas.
• Entable una demanda.

Finalmente, una, o una combinación de estos pasos, debería llevarlo al éxito. Una vez que hayas obtenido el nivel de responsabilidad necesario, va en camino al cambio comunitario positivo.

 

¿Qué es la responsabilidad?

___Responsabiliza a las entidades (e individuos) por la apertura de sus acciones, prácticas y políticas.

___Aboga por leyes, regulaciones y políticas que contemplan sanciones lo suficientemente duras como para asegurar que las entidades (e individuos) se hagan responsables por la legitimidad, ética y efectividad de sus acciones, prácticas y políticas.

¿Por qué podría solicitar responsabilidad? Solicita responsabilidad para:

___Garantizar que los ciudadanos obtengan lo que necesitan.

___Proteger  al público de daños.

___Proteger el derecho de saber del público.

___Proteger los derechos e información de los “informantes”.

___Garantizar que las personas que han sido perjudicadas por actos criminales intencionales de parte de entidades, sean compensadas.

___Evitar el uso indebido del dinero público.

___Garantizar que los consumidores obtienen aquello por lo que pagan.

___Asegurar el comportamiento ético de gobiernos, empresas, organizaciones e instituciones.

___Procurar justicia simple.

¿Cuándo podría solicitar responsabilidad? Solicita responsabilidad cuando:

___Miembros de la comunidad están necesitados y no se está haciendo nada al respecto.

___Una entidad está a punto de, o continúa haciendo algo perjudicial.

___Se está a punto de, o causando daños económicos ya sea al público en general o a individuos.

___Un negocio se quiere posicionar en la comunidad.

___Un político o algún candidato ha violado la confianza pública, ha tergiversado sus posiciones o fundamentos, o está de otra manera incapacitado para un cargo público.

___Algún individuo o interés ha influenciado ilegal o injustamente la política oficial o los votos políticos.

___Se está a punto de cometer una  injusticia evidente.

¿Quién es responsable? Usted determina los grupos o entidades apropiadas y solicita responsabilidad de parte de:

___Oficiales de gobierno, electos y designados.

___Organismos para el cumplimiento de la ley.

___Agencias gubernamentales.

___Proveedores del Gobierno.

___Organizaciones sin fines de lucro que solicitan dinero directamente al público.

___Empresas y negocios.

___Individuos y entidades que buscan influenciar las políticas públicas.

___Individuos cuyas posiciones dentro de la organización les dan poder.

¿Cómo solicitar rendición de cuentas o transparencia?

___Usted realiza la investigación necesaria.

___Usted decide qué tipo de rendición de cuentas quiere.

___Usted apela directamente a la entidad.

___Usted acude a la agencia reguladora apropiada.

___Usted lo hace público.

___Usted inicia una acción directa.

___Usted se involucra en abogacía legislativa.

___Usted entabla una demanda.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

• ¿Qué son auditorias de servicios al cliente?

• ¿Por qué realizar auditorias de servicios al cliente?

• ¿Quién debe realizar las auditorias de servicios al cliente?

• ¿Cuándo se deben realizar las  auditorias de servicios al cliente?

• ¿Cómo debe realizar las  auditorias de servicios al cliente?

Julio Robles había estado trabajando en la cocina de un restaurante en una cuidad del suroeste de los Estados Unidos desde que él estaba en la escuela intermedia. El había logrado trasladarse a mejores restaurantes y había avanzado de ayudante de camarero a lavaplatos, a ayudante de cocina, a asistente de chef y finalmente a chef. Aunque él está aún en su veintes, ha aprendido el negocio desde abajo, y ya estaba listo para empezar su propio restaurante. Había escogido el lugar, y convencido a su hermano, también un veterano de varios restaurantes, de que fuese su socio. Lo único que necesitaba era el capital para que el negocio despegara.

Julio fue al banco a negociar un préstamo. Él tenía la experiencia para que el negocio fuera un éxito, había tenido un buen salario y ahorrado mucho, su hermano estaba contribuyendo con varios miles de dólares, y los padres de su esposa estaban dispuestos a ofrecer su casa para hipotecar. Pero el banco se lo negó dándole la excusa de que ya había muchos restaurantes en la ciudad.

Aunque Julio sabía que ese no era el caso, se lanzó a encontrar otra forma de recaudar los fondos que el necesitaba. Después él supo que otro chef que él conocía – uno con menos experiencia y con menos capital que él – le había sido concedido un préstamo para abrir un restaurante por el mismo banco. Julio empezó a sospechar que quizás la negativa del banco no fue completamente una decisión de negocios. Se puso en contacto con un abogado, quien solicitó a la Comisión Bancaria  una auditoria a los servicios de préstamos del banco.

Cuando la auditoria encontró un patrón de negación de préstamos a hispanos y otras minorías, no solamente Julio consiguió su préstamo, sino que el banco fue multado y se les advirtió que sus prácticas de préstamos podrían ser auditadas regularmente. Tuvieron que desarrollar un esquema para asegurar que los hispanos y otros ciudadanos de la minoría fueran tratados justamente.

Algunas veces los consumidores de servicios son engañados, discriminados, o de alguna forma tratados injustamente. Algunas veces un proveedor de servicios es negligente con un elemento necesario, o desvía fondos de un servicio en particular para otros propósitos. A veces el servicio, ya sea bien intencionado o no, simplemente no es lo que debería ser. Cuando estos servicios son, o deben ser, financiados con fondos públicos o regulados, una auditoria aprobada por el financiador, grupo comunitario, organización de vigilancia, o agencia del gobierno puede sacar a luz el problema, sugerir guías o regulaciones para corregirlo, y crear un esquema de auditoria que los apartará de los problemas en el futuro. Esta sección examinará lo que es una auditoria del servicio al consumidor y qué puede hacer, por qué, cuándo, y por quién puede ser realizada, y cómo puede usted ir organizando (o realizando) una si es necesario.

¿Qué es una auditoria de servicios al cliente?

Es necesario comprender dos elementos: auditoria y servicio al cliente. Una auditoria es una inspección formal, realizada por alguien ajeno a la entidad por auditar, de las prácticas, procedimientos, políticas, y/o programas para determinar si ellos son lo que se espera y si se conducen de acuerdo a los estándares éticos, legales y profesionales. Una auditoria no se refiere solo a resultados: no significa que debe decirle si su servicio es efectivo o exitoso. Eso va más allá de su alcance. Eso correspondería a una evaluación.

Algunas veces es posible para una organización realizar una auditoria interna, examinar su propio trabajo para asegurase que está operando apropiadamente y efectivamente.  Sin embargo, las auditorias tratadas en esta sección son realizadas por observadores objetivos, externos a la organización, a fin de asegurarse de que todos los problemas sean identificados y enfrentados.

La palabra “auditoria” a menudo se refiere a un examen de las prácticas financieras y de los registros - los libros – de una organización, agencia, o negocio, pero, como es en este caso, puede incluir también acciones y políticas que afectan al consumidor. Las auditorias financieras pueden, sin embargo, ser una parte importante de la auditoria de los servicios de consumo.

Los servicios al consumidor

Para el propósito de esta sección, caen en dos categorías.

Servicios con financiamiento público ofrecidos a una población meta particular.

Estos servicios están destinados por lo general a ayudar a consumidores elegibles – quienes pueden estar en desventaja económica, política, o de otra índole– para que logren y mantengan la salud económica, física, psicológica, o social. Algunos ejemplos:

• Servicios de salud y nutrición infantil
• Alfabetización de adultos
• Programas de capacitación laboral
• Clases de paternidad
• Servicios para familias sin hogar
• Servicios para prisioneros pre- y  pos-liberación

Servicios que pueden contar con financiamiento público o sin el mismo, pero que son controlados por leyes y regulaciones gubernamentales, y que son ofrecidos al público en general.

Dentro de estos están:

• Transportes, que incluyen desde taxis y autobuses en la ciudad hasta las líneas aéreas
• Bancos, como en el ejemplo del préstamo de Julio Robles
• Bienes raíces y vivienda
• Transacciones de bonos y acciones
• Servicios médicos
• Servicios públicos - electricidad, gas, teléfono.
• Servicios municipales – reparación de carreteras, policías etc.
• Educación

Una auditoria financiera mira tanto los procedimientos que una organización usa para llevar sus registros financieros como las cifras reales que asienta en sus libros. Primeramente, la auditoria determina si la organización tiene un conjunto coherente de libros. Establece si los procedimientos de contabilidad de la organización se ajustan de algún modo a los estándares de esta práctica, y muestran por lo menos de dónde vienen las entradas, dónde se aplican los gastos, qué debe y quién le debe a la organización, y su estado financiero general. La auditoria también confirma que las cifras cierran y reflejan la realidad. La auditoria, sin embargo, no se preocupa por los resultados financieros de la organización, es decir si ganó o perdió dinero en el transcurso del año.  

Si hay problemas con la existencia, los procedimientos, o la exactitud de los reportes financieros de la organización, el auditor tiene tanto la responsabilidad de reportarlo (generalmente a la Junta de Directores de la organización, y algunas veces a los financiadores, o aún también a las agencias reguladoras) y de darle a la organización un plan para corregirlos.

La razón por las que Enron y varias otras compañías fueron perseguidas cuando se acogieron a la bancarrota no fue por fallar, sino porque usaron sus libros para ocultar los hechos por los que estaban fallando. En general  engañaron a sus accionistas y a los compradores de bonos al hacerles pensar que los negocios iban bien, cuando de hecho estaban perdiendo una enorme cantidad de dinero. Una auditoria financiera debería de haber encontrado y reportado este comportamiento ilegal inmediatamente, pero, al menos en el caso de Enron, los auditores intencionalmente lo pasaron por alto y formaron parte del engaño.

Una auditoria de servicio al cliente tiene un propósito similar al de una auditoria financiera. Ésta determina qué servicios se ofrecen y si algunos servicios necesarios no están disponibles. Muestra si los servicios disponibles cumplen con las leyes, regulaciones, y los estándares profesionales, y si ellos usan métodos y procedimientos que tengan una lógica respaldándolos. Y finalmente, demuestra si los servicios son, de hecho, lo que ellos pretenden ser.

¿Por qué  realizar auditorias de servicios al cliente?

Auditar servicios al cliente, como veremos, puede ser difícil y requerir mucho tiempo. ¿Por qué molestarnos? Hay, dependiendo de sus propósitos, varias respuestas a estas preguntas.

• Para determinar si los servicios necesarios son provistos en estos momentos. Si hay una pregunta sobre si un proveedor de servicios está realmente ofreciendo los servicios que son necesarios, una auditoria puede responder la pregunta.
• Para usarla como munición en una campaña para la adquisición de servicios necesarios. Si una auditoria determina que algunos servicios prioritarios no están disponibles porque los recursos son inadecuados, esto provee de un argumento para financiar  e institucionalizar estos servicios.
• Para determinar si los servicios que reciben financiamiento están realmente siendo ofrecidos tal como se planificó. Ocasionalmente, una organización puede acordar con un patrocinador privado o público proveer servicios específicos, y luego ya sea desviar los fondos o escatimar en los servicios provistos. Si es bueno cubriendo las pistas, puede necesitarse una auditoria para descubrir el engaño. Si el trasgresor es una agencia pública, una auditoria puede ser virtualmente la única manera de identificar el problema.
• Para proteger los intereses de aquellos a quien los servicios están destinados. Especialmente en el caso de los servicios con fondos públicos, los cuales a menudo están dirigidos a las personas económicamente desfavorecidas o con otras desventajas, los beneficiarios pueden no haber aprendido las habilidades, tener el conocimiento legal o político, o poseer la confianza suficiente para abogar por sí mismos. Ellos pueden no saber que los servicios que les son ofrecidos son inadecuados o inapropiados para el problema. Una auditoria puede ser un medio para que ellos obtengan el servicio que les fue destinado.
• Para proteger los intereses sociales del público, quienes están pagando por los servicios o sus regulaciones. Si los servicios con financiamiento público no están siendo entregados apropiadamente, tanto el público como los beneficiarios del servicio están siendo perjudicados. Si los servicios públicos regulados no están siendo objeto de un seguimiento, o si se discrimina o se usan prácticas ilegales o poco éticas, el público está siendo engañado tanto en sus pagos para la supervisión, como en su falta de acceso a los servicios adecuados.
• Para mejorar las oportunidades de una resolución exitosa de los problemas comunitarios. Si una auditoria ayuda a instituir servicios necesarios, a corregir abusos, o a dirigir los servicios existentes hacia mayor efectividad y una operatividad más apropiada, los problemas que estos servicios tratan de resolver serán probablemente abordados más adecuadamente.
• Para fomentar el cambio social. Si existen los servicios necesarios en una comunidad y éstos son manejados justa, legal, ética y efectivamente (todo lo cual lo aborda una auditoria), entonces existe la posibilidad enorme para que una comunidad logre alcanzar sus objetivos estratégicos y cambiar lo que necesite.

¿Quién debe organizar (o dirigir) las auditorias de servicio al cliente?

Si usted está interesado en ver que los servicios al consumidor sean auditados, debe de pensar en quien debe de hacerlo. ¿Hará usted mismo la auditoria? ¿Tratará que la haga alguien más? si es así, ¿quién?:

• ¿Tiene el conocimiento, la experiencia, etc. para realizarla usted mismo? Para realizar una auditoria tiene que saber lo que busca y cómo reconocer las cosas que están incorrectas. La razón por la cual las auditorias financieras oficiales deben ser realizadas por  contadores públicos autorizados (CPA) es que ellos tienen el conocimiento y el entrenamiento para reconocer cuando los libros contienen elementos sospechosos, o cuando alguien ha cometido errores sin intención, los cuales son difíciles de encontrar. Ellos conocen los lineamientos apropiados de contabilidad y puede ayudar a los que no lo están haciendo bien a mejorar sus procedimientos y su responsabilidad financiera.

Lo mismo es válido para las auditorias de servicios. Para empezar, para realizar una auditoria apropiadamente el auditor debe comprender cómo son los servicios (o qué tipos de servicio son necesarios en algunas situaciones particulares), qué es legal, qué es justo, qué requieren los financiadores, etc.  Si usted u otros en la organización no tienen esta clase de formación, ustedes no son los mejores auditores.

• Aunque tenga el conocimiento técnico, ¿tiene los recursos para realizar una auditoria?

Por lo menos, necesitará mucho el tiempo de otras personas para recoger la información, observar, escudriñar documentos, y de esta forma encontrar lo que necesita saber para hacer un juicio. Además, puede costar una cantidad de dinero considerable en salario, impresiones, y otros gastos.

• Aún si tiene la experiencia, conocimiento y los recursos necesarios, ¿es usted o  la organización el grupo apropiado para realizar la auditoria? Primero que todo, aunque el grupo-sea este una agencia reguladora, un comité legislativo, un patrocinador-ya exista, y parte de su trabajo sea realizar auditoria de los servicios que usted desea auditar, tiene más sentido dejar las auditorias a los profesionales -asumiendo que no hay razón para dudar de su buen trabajo – que lidiar con la misma por su cuenta.

Otro asunto aquí es la objetividad. En algunas circunstancias, el hecho de que usted abogue por una posición en particular o un grupo puede no hacer la diferencia. Si los servicios no están disponibles para enfrentar un problema importante, por ejemplo, el hecho de que esté a favor de estos servicios probablemente no afectará las opiniones de las personas sobre su descubrimiento de su inexistencia, o sobre la necesidad de tenerlos. Si su organización es vista como rival de la organización que se está auditando, no obstante, o el tema es político, eso es una historia completamente distinta. El público puede bien ver su auditoria como algo para sacar provecho personal, y dudar o ignorar sus conclusiones. En estas circunstancias, una auditoria independiente es crucial y usted no es el indicado para hacerla.

• Aún si su respuesta es sí a las tres preguntas anteriores, ¿puede usted ganar más cooperación de la entidad o entidades que se van a auditar para hacer un mejor trabajo? Si  otra persona puede ganar fácilmente esa cooperación, entonces esa persona puede ser la mejor opción para realizar la auditoria.
• Finalmente, aún si tiene todas las cualidades, ¿es usted mejor opción para realizar la auditoria que un grupo con reconocimiento público, estima pública, autoridad, o credenciales académicas o políticas impresionantes? Algunas veces, una auditoria puede tener un gran impacto si el nombre adjunto al documento es de alguien de conocimiento público, el de un funcionario gubernamental presente o pasado o una comisión, o de un experto conocido en este campo.

Si la respuesta para todas, o por lo menos la mayoría, de estas preguntas son afirmativas, usted puede ser el mejor auditor para el trabajo. Si la mayoría de las repuestas son negativas, puede que tenga más sentido para usted ser quien organiza la auditoria. Esto significa definir el (las) área (s) a ser auditada (s), encontrar un auditor, y asegurarse que los resultados sean publicados o distribuidos a aquellos que lo necesitan.

Si no es usted quien realiza la auditoria, algunas opciones para auditores incluyen:

•  Agencias de Gobierno. En algunos casos, los servicios a ser auditados caen dentro de la mirada de las agencias reguladoras o financieras (estas últimas son virtualmente encargadas de todos los servicios financiados con fondos públicos). Usted puedes pedir una auditoria porque cree que existe alguna irregularidad en la forma en que los servicios son entregados – como en el caso de Julio Robles y su préstamo – o porque los servicios no parecen alcanzar a las personas a quienes están destinados. Puede sospechar (o saber) que los fondos de los servicios están siendo mal usados, intencionalmente o sin intención. O puede simplemente desear asegurarse de que están siendo entregados apropiadamente y bien, y en el nivel justo para enfrentar los problemas a los que están dirigidos. En cualquiera de estos casos, acercarse a una agencia de gobierno es una forma de organizar una auditoria.

Algunas agencias estatales que pueden ser contactadas son la oficina de la Secretaría del Estado (ellos manejan los temas electorales y las votaciones, entre otros); la oficina del Fiscal General (sus mandatos varían de estado en estado, pero pueden incluir la investigación de beneficencia pública, prácticas comerciales, y servicios al consumidor de varias clases); la Comisión Bancaria (tasas bancarias, préstamos e hipotecas, prácticas de préstamos etc.); y la Comisión en contra de la discriminación o su equivalente (prácticas de contratación, discriminación en la prestación de servicios de bienes raíces y vivienda, la prestación de servicios en general sin discriminación). La mayoría de las agencias realizan auditorias de servicios solamente cuando sospechan que hay problemas, o inconsistencias, solo para asegurarse que los subvencionadores y contratistas están realizando su trabajo. Cualquier pedido de su parte, no obstante, si tiene buenas razones, podría ser suficiente para la realización de una auditoria por parte de una agencia financiadora.

• Asociaciones profesionales. Organizaciones como la Asociación Médica Americana y la Asociación Americana de Abogados supervisan las prácticas y la ética de sus miembros y a los de su profesión. Tienen ellos tanto la experiencia como la estructura para realizar auditorias de servicios formales.
• Organismos de control. Tanto las organizaciones de protección públicas como privadas pueden estar equipadas y listas para realizar auditorias de los servicios si tienen razones  para creer que son necesarias.  El Capítulo 31, Sección 8: Actuar como organismo de control, da una lista y describe a muchas de estas organizaciones, con información de contactos incluidas en su subsección de “Recursos”.
• Académicos y otros investigadores o expertos en el campo. Una auditoria de los servicios por alguien reconocido como bien informado puede ser más convincente y de más ayuda que uno de una organización interesada.
• Individuos eminentes o comisiones que los incluya. Tal como el ex presidente Jimmy Carter monitorea elecciones presidenciales, otros reconocidos y respetados individuos pueden servir como auditores de servicios o como miembros de comisiones o de otros grupos que están comprometidos con las auditorias de los servicios. Su presencia brinda credibilidad a los resultados de la auditoria, y puede servir como una herramienta de abogacía.
• Equipos de auditorias de una o más organizaciones pares. Dependiendo de las circunstancias, una organización puede estar más dispuesta a cooperar con una auditoria realizada por pares, porque se supone que ellos entienden las dificultades de entregar los servicios en cuestión. (Algunas organizaciones pueden reaccionar de forma opuesta, y no desean que pares sepan sobre cómo ellos operan).
• Financiadores, tanto públicos como privados. Los patrocinadores a menudo son los más interesados en asegurar que los servicios por los cuales están pagando se están realizando adecuadamente, y pueden también desarrollar un proceso de auditoria que pueda ser aplicado en el caso en cuestión.

Cualquiera podría organizar o requerir una auditoria, desde un grupo de abogacía a una organización par, hasta un grupo de consumidores. Muchos  proveedores de servicios deben, o simplemente han instituido, procedimientos conciliatorios y otros mecanismos para permitir a los consumidores de los servicios traer a colación problemas que pueden poner una auditoria en curso. La Junta de Directores de una organización puede ver la necesidad de una auditoria, como resultado de quejas de un cliente o de otro tipo, o de su propia observación. Un gobierno municipal puede instituir una auditoria de los servicios disponibles como una ayuda al proceso de planificación. Un financiador puede -como una parte regular de su supervisión o como resultado de preguntas sobre la efectividad o la capacidad de la organización – requerir una auditoria de los servicios. En el caso de bancos, agentes inmobiliarios, u otros servicios ofrecidos regulados públicamente, un consumidor o defensor de consumidores puede organizar una auditoria basada en una aparente discriminación u otras prácticas injustas.

¿Cuándo debe organizar o dirigir una auditoria de servicio al cliente?

• Cuando está abogando por la necesidad de un servicio en particular. Cuando existe la necesidad, una auditoria de los servicios entregados por los programas existentes puede demostrar que la necesidad no ha sido satisfecha y  facilita la defensa.

Como a menudo es el caso, el tiempo ideal para organizar una auditoria de este tipo puede ser justo antes o en el medio de una campaña política. Los legisladores están a menudo más dispuestos a enfrentar los problemas comunitarios cuando las elecciones están en juego.

• Cuando hay una pregunta sobre la disponibilidad de los servicios. ¿Están los servicios actuales dirigidos a resolver un problema en particular, y si lo están, son ellos adecuados para la tarea? Estas preguntas son las que una auditoria puede responder.
• Cuando hay una pregunta sobre equidad en la entrega de los servicios. Si, como en el caso de Julio Robles, un cliente es discriminado por aquellos proveedores públicos de bancos, vivienda, o servicios educativos, o si los proveedores escogen servir solamente a un grupo en particular de aquellos elegibles para recibir el servicio financiado con fondos públicos, es un buen momento para que los abogados requieran o dirijan una auditoria para identificar y corregir el problema correctamente.

Los servicios dirigidos a mejorar las perspectivas económicas algunas veces discriminan a favor de aquellos que probablemente completarán rápidamente su educación adulta o un programa de entrenamiento, por ejemplo aquellos en niveles más altos o con más habilidades. Este tipo de discriminación deja afuera a aquellos de más bajos niveles quienes, de hecho, necesitan más los servicios. Una auditoria puede no ser solamente capaz de acabar con esta clase de discriminación pero también ayuda a corregir las políticas de financiamiento –  por ejemplo, pagar a la organización solamente por los participantes que terminan el programa o que obtengan empleo – que lo fomentan.

• Cuando los fondos están en peligro. Una auditoria puede ayudar tanto a justificar la continuación o el aumento de los fondos, o a redirigir los fondos para una mejor efectividad.
• Cuando hay un amplio rango de desarrollo comunitario u otro esfuerzo similar. Los auditores de servicios comunitarios pueden ser una importante parte del plan de desarrollo comunitario, identifican áreas de necesidad y sugieren estrategias para enfrentarlas.

¿Cómo se puede organizar o dirigir auditorias al servicio del cliente?

Organizar una auditoria

Si usted se ha hecho la siguiente pregunta: “¿quién debe de realizar las auditorias al servicio del cliente? Y ha decidido que usted no es la persona apropiada o el grupo apropiado para realizar la auditoria, puedes aún ser la parte apropiada para organizar una. Esto significa convencer a una agencia pública, un financiador, una organización protectora, o alguna otra entidad para embarcarse en el proceso de auditoria. Como las auditorias consumen mucho tiempo, son meticulosas, y pueden crear malos sentimientos. Es importante dar los pasos acertados de antemano para convencer a los auditores potenciales de la necesidad de las tareas, y de su responsabilidad en esta situación.

Reunir evidencia que respalde la necesidad de una auditoria.

Dependiendo de las circunstancias y las razones para la auditoria, se puede demostrar el descontento del consumidor con un servicio existente, o demostrar evidencia preeliminar de prácticas inapropiadas o ilegales o no éticas.

• El descontento del consumidor o cliente con un servicio existente. Si se está preocupado por este tema, probablemente ha reunido ya mucha evidencia. Los consumidores pueden estar deseando ser citados sin ser identificados, y pueden dirigirte a otros que tienen opiniones similares. Algunos pueden estar lo bastantes insatisfechos que pongan sus nombres en las quejas. Las quejas y otros reclamos formales – por lo menos alguno de los cuáles sean asuntos de registro público – puede también añadirse a esta reserva de información.
• Evidencia de servicios pocos apropiados. Esto puede surgir de la queja del consumidor, o puede manifestarse por el hecho de que el problema que el servicio enfrenta no parece ser resuelto. La pregunta real que debe de ser respondida aquí es si los servicios provistos en este momento enfrentan el problema para los cuales fueron destinados.
• Evidencia de prácticas ilegales o no éticas. Como en el ejemplo señalado en el principio de la sección, un consumidor o cliente puede sospechar que ha sido tratado injustamente o ilegalmente. Un abogado puede ver un patrón después de haber hablado a un número de personas, o mensajes en las calles pueden identificar a un servicio al consumidor en particular como sospechoso. Usualmente no toma mucha cantidad de datos para poner en movimiento a una agencia de supervisión para actuar cuando el problema es uno de discriminación u otra práctica ilegal.

Identificar al auditor apropiado.

Identificar a un auditor puede ser asunto de determinar cuál agencia o individuo es responsable por los servicios en cuestión, o puede tener más que ver con quién puede ser más efectivo como auditor o informador de los resultados de la auditoria. En el primer caso, un gobierno regulador o un organismo de supervisión responsable del servicio en particular debe ser la opción principal. En la situación donde un organismo específico no tiene supervisión, una mejor opción puede ser una organización de protección o un experto en el campo. En tales circunstancias, el auditor debe ser un organismo o un individuo cuyos hallazgos deberían ser tomados seriamente.

Mucho puede depender también de quién desearía tomar la tarea. Algunas veces los problemas surgen específicamente porque un organismo de supervisión está renuente de actuar. Si este es el problema, puede ser que quién necesite la auditoria sea el mismo organismo supervisor, o puede significar que apelando a ese organismo no se logrará ningún resultado. Los auditores apropiados en este caso bien podrían ser una organización protectora o de base.

El auditor más apropiado puede ser la persona que fácilmente se pueda ganar la cooperación de la organización auditada. Una agencia estatal o un patrocinador pueden hacer el trabajo de una manera más fácil y agradable, mientras que un auditor quien es percibido como hostil puede no ser capaz de obtener acceso a los registros internos, documentos, y a las listas de participantes. Tal auditor puede basarse en los documentos públicos y en cualquier clase de entrevistas y observaciones que sean posibles.

Encontrar apoyo para la auditoria.

Mientras más apoyo hay para la auditoria más  probable es  que ocurra. Algunos de los grupos importantes e individuos a los cuales se les puede solicitar apoyo incluyen funcionarios públicos, los mismos consumidores, patrocinadores y agencias de gobierno, y la comunidad.

Cuanta publicidad se desea en esta situación depende  de qué puede ser más efectivo. El propósito de una auditoria, después de todo, es mejorar la situación. Si esto se logra con una auditoria sin publicidad, entonces este es el mejor curso de acción. Si, en cambio, la presión pública parece ser  el vehículo más efectivo para el cambio, entonces ésta debe realizarse.

Los abogados algunas veces dejan que sus deseos de justicia se impongan sobre sus deseos de mejorar la situación. Cuando una organización se ha ido comportando sin ética o ilegalmente, y conociendo que está hiriendo a personas en el proceso – como es el caso del banco que niega préstamos a hispanos – a menudo el primer impulso de los abogados es tratar de castigar. Hay ciertamente ocasiones cuando esto es apropiado, pero algunas veces las situaciones puede ser exitosamente resueltas si el comportamiento de la organización no es hecho público.

Esto parece injusto –ciertamente, puede no ser justo– pero puede ser la mejor manera de obtener el resultado deseado. En ese caso, es lo que debería suceder, sin importar los sentimientos del abogado de estar siendo relegado. Es la solución del problema, y puede también dejar las puertas abiertas para la cooperación con la organización transgresora en el futuro, situación improbable después de una acusación  y humillación pública.

Realizar una auditoria de los servicios

Si está realizando una auditoria, tiene un gran trabajo por delante. Las auditorias financieras típicamente toman varios días, aunque solo tienen que ver con el estado financiero de la organización. En su caso tiene una amplia área que cubrir. Su trabajo puede no incluir una auditoria financiera (aunque es factible), pero si va a hacer una apropiada auditoria de servicios, tiene que ser tan cuidadoso como un auditor financiero. Hará que la auditoria sea más fácil al considerar el proceso exhaustivamente y al hacer tantas negociaciones como pueda antes de empezar.

Reúna los recursos que necesita.

Asegúrese de haber presupuestado suficiente tiempo para la auditoria. Encontrará demoras inesperadas. Alguna información faltará aún si la organización auditada está cooperando completamente. Si no está cooperando, todo tardará por lo menos tres veces más de lo contemplado. Esta auditoria costará dinero, por lo menos en salarios, y tomará una gran cantidad de tiempo. Asegúrese de estar dispuesto a gastar lo que sea necesario antes de empezar.

Negocie con la organización que va a auditar.

Ya sea que la organización está cooperando o no, si puede empezar el proceso en términos relativamente amistosos, todo irá más fluido. Las preguntas como “¿Cómo podemos hacerle esto lo más fácilmente posible para usted?” pueden funcionar para facilitarle acceso a la información, y para hacer que las relaciones con  la organización auditada sean civilizadas, y hasta amistosas.

Haga concesiones donde pueda, siempre y cuando no comprometan el propósito de la auditoria. Cuanto más muestre que usted no es hostil o parcializado, obtendrá mejores reacciones- y mayor cooperación- de la organización auditada. Trabaje con ellos para programar previamente el proceso para que ambos tengan una buena idea de cómo ocurrirán las cosas y cuando. Esto puede aliviar la carga del tiempo, porque dará a la organización cooperadora la oportunidad de reunir material y de tenerlos listos para usted.

Como el párrafo anterior implica, esta parte de la sección asume por lo menos una cantidad mínima de cooperación de parte de la organización auditada. Puede estar forzada a cooperar, porque usted es o ha sido designado para realizar la auditoria por parte de un patrocinador o un regulador, o puede ser que sea su preocupación de ver que los servicios sean llevados apropiadamente.

En el caso de un organismo de control, o un grupo comunitario preocupado por una organización que parece no estar haciendo su trabajo, la situación puede ser muy diferente. Puede estar realizando una auditoria sin decirle a la organización auditada, o confiar solamente en fuentes externas a la organización para obtener información. Una auditoria sin ninguna cooperación puede ser frustrante y consumir más tiempo que una donde hay un acuerdo, y puede dar resultados que no son enteramente demostrables o confiables. En un sentido, no es para nada una auditoria, sino una investigación, lo cual es, por su naturaleza, un proceso adverso.

Es beneficioso para usted y su propósito, evitar, si es posible, una auditoria en la cual haya poca cooperación. Si puede establecer algún tipo de relación con la organización auditada, es más probable encontrar lo que quiere descubrir y ser capaz de corregir lo que se quiere corregir.  No es fácil hacer la conexión, pero bien vale la pena.

Determine qué información necesita. 

¿Cuál es el propósito de la auditoria y qué debe de saber para lograrlo? Algunos elementos típicos por buscar:

• Información financiera (posiblemente una auditoria financiera completa)
• Cantidad de personas atendidas
• Los datos demográficos de los atendidos. Esto puede ser particularmente importante si se está investigando discriminación.
• La cantidad de tiempo que cada cliente espera mientras recibe servicio.
• Métodos y procedimientos para entregar los servicios. Esto puede incluir un examen  de cómo los clientes son tratados, y si los servicios son entregados de una forma que el público gente afín al campo pueden encontrar aceptable.
• Los servicios que realmente se ofrecen. Las rutas cubiertas por el transporte público, por ejemplo, o el número real de horas de entrenamiento laboral a la semana ofrecido por un programa de empleo.

Reúna información.

La manera en que haga esto,  y el acceso real a la información dependerá de la cooperación que obtenga de la organización auditada. Posibles fuentes de información incluyen:

• Documentos internos. Los registros de  servicio y documentación, contratos, financiamiento obtenido, propuestas contractuales y de financiamiento (grants), declaraciones de garantía para los patrocinadores, minuta de la Junta de Directores, registros de entrada, manuales organizativos, ordenanzas municipales, políticas, registros financieros.
• Documentos públicos. Declaración de impuestos, reportes anuales, reportes a los patrocinadores (estos pueden ser públicos o privados, lo cual depende de la naturaleza de la información y las leyes estatales), anuncios/publicidad, reportes de los medios de comunicación, datos del censo, etc.
• Entrevistas. Se puede hablar con clientes actuales o antiguos del servicio, sus familias, administradores y con los miembros del personal de la organización, con miembros de la Junta, patrocinadores, funcionarios responsables de la supervisión de la organización, las personas pertenecientes a organizaciones pares y colaboradoras, activistas comunitarios y grupos de interés, y los miembros de la comunidad.
• Observación. Algunas de las áreas que puede observar incluyen la entrega de los servicios (una clase de educación básica para adultos, una entrevista de préstamos, una clínica de vacunación), recepción e ingresos, interacciones entre los participantes y los miembros del personal, reuniones, y seguimiento.

Análisis de datos.

El análisis de los datos de la auditoria de un servicio puede significar más que simplemente mirar lo que se tiene. Primero significa comparar lo que el servicio realmente hace y lo que se supone hace y es. Entonces, esto obliga a observar cuidadosamente la información que se tiene para ver los que le dice sobre los estándares no expresados y las políticas bajo las cuales los servicios funcionan.

Algunos de los tipos de problemas que la auditoria de servicios puede examinar:

• Se requiere que muchos servicios financiados con fondos estatales o federales establezcan ciertos procedimientos- procedimientos de quejas, por ejemplo- para participantes, e informen a los participantes sobre esto desde el principio. Deben tener documentación tanto del procedimiento y de los participantes. Una auditoria del servicio puede revisar estos procedimientos y sus documentaciones, y otros trámites obligatorios.
• Una auditoria puede también cerciorarse de que los servicios que se ofrecen son realmente relacionados con el problema en cuestión. Algunas veces, una organización puede ser financiada para proveer un servicio en particular, y en cambio puede usar el dinero para otro propósito. Algunas caridades pueden dedicar solamente una pequeña cantidad de dinero de lo recolectado para el propósito para el cual fueron solicitados, mientras que el resto lo dedican a pagar altos salarios y otras extras.
• Ocasionalmente, una organización puede ser un rotundo engaño: puede recibir una subvención o contribución para proveer un servicio, y simplemente no hacerlo. Llenarán reportes con  informaciones falsas, y contarán con el hecho de que el patrocinador o la organización supervisora no tenga los recursos para hacer las averiguaciones. Tales organizaciones pueden ser fácilmente capturadas.... pero tal vez no se pudiera hacer sin una auditoria u otra forma de monitoreo. Ciertamente, en algunos casos han pasado años antes de ser detectadas.
• Una organización o servicio puede estar realizando sus obligaciones, pero aún así ser discriminadora o en otra forma tratar a los clientes injustamente. Las rutas de transporte público pueden programar pocas paradas en las áreas donde viven las minorías, por ejemplo, o pueden eludir los vecindarios donde el transporte público es una gran necesidad. Un proveedor que brinde servicio a un gran  número de hispanos puede no tener personas que hablen español en su personal. Los vendedores de bienes raíces pueden tratar de dirigir a los compradores de grupos minoritarios hacia ciertos vecindarios o lejos de otros, aunque ellos realmente no se niegan a vender ninguna propiedad. Estos patrones pueden no ser aparentes hasta que alguien los observa cuidadosamente.

Prepare un reporte de auditoria.

Una vez analizados los datos, debes permitir que la organización y los demás conozcan las conclusiones a las que ha llegado. La forma estándar de hacer esto es preparar un reporte de auditoria, explicando como la auditoria fue realizada, qué examinó, y cuales fueron los resultados de este examen. El reporte sirve a varios propósitos.

• Crea un registro de la auditoria, y una fotografía de por lo menos uno de los aspectos del funcionamiento de la organización en un momento en particular. Si el reporte es cuidadosamente detallado, es difícil para la organización- o para cualquier otro-  negar los hallazgos.
• Reconoce lo que la organización está haciendo correctamente y bien, Parte del propósito de la auditoria es demostrar que es lo que la organización está haciendo correctamente, aún sin considerar lo que esté haciendo equivocadamente o mal.
• Señala problemas funcionales, legales o éticos e inconsistencias en procedimientos, prácticas, políticas y programas. Esta es la parte del reporte que detalla cualquier conclusión negativa a la que haya llegado.
• Sugiere remedios para lo que necesite ser corregido. Ya sea trabajando con los proveedores del servicio (lo ideal) o por su cuenta, debe proporcionar soluciones a los problemas que ha encontrado. Si son llamativos y serios – si el proveedor, de hecho, no está proveyendo el  servicio, o si existe una actividad descaradamente ilegal-el remedio puede ser iniciar un proceso criminal contra el proveedor y encontrar a otro que haga el trabajo. Si el problema es corregible y el proveedor desea hacerlo, entonces, este debe ser su propósito.

Trabaje con la organización para crear un plan para poner los remedios en práctica.

Sugerir remedios es inútil a menos que estos lleven a la acción. Usted, como auditor, debe ayudar al proveedor a preparar un plan de acción para enfrentar y eliminar los problemas encontrados en la auditoria.

Decida lo que va a hacer con los hallazgos.

Una vez analizados los datos, tiene que hacer algo con lo aprendido. Si la organización está, de hecho, haciendo su trabajo de forma aceptable, entonces su única obligación puede ser señalar posibles mejorías, o  ayudar a controlar las dificultades. Si, sin embargo, ha encontrado que los servicios no son lo que pretenden ser, o no se adhieren a los estándares legales, éticos o profesionales aceptables, es necesario actuar. Dependiendo de su posición – ya sea que la auditoria haya sido oficial o no, por ejemplo- tendrá varias opciones, que se pueden ejecutar por separado o en combinación.

• Reporte los problemas a la junta de la organización. Esto puede ser suficiente para provocar acciones correctivas en algunas organizaciones. Las juntas pueden usualmente despedir a los directores, cambiar de política, y de otro modo alejar a las organizaciones de funcionamientos inaceptables. Debe de saber, sin embargo, que la junta  está dispuesta y  capacitada para realizar cambios si ésta es la única acción que se tomará.
• Trabaje con la organización para cambiar lo que está mal. Si el problema con el servicio radica en la pobre administración, ignorancia, u otros ejemplos de incompetencia o error, su ayuda puede ser bienvenida. Cuando los problemas son intencionales o sistemáticos, su asistencia puede no ser aceptada ni útil.
• Reporte a la organización al grupo de supervisión apropiado. Complete una queja formal con una agencia reguladora, presente la evidencia a un comité de supervisión, alerte a funcionarios públicos o patrocinadores, o de otro modo asegúrese de que el responsable de monitorear el servicio sepa lo que ha encontrado.
•  Demande legalmente. Si lo que está haciendo  la organización es intolerable- discriminación patente, uso de las contribuciones para aumentar salarios y comprar casas caras a los administradores, operación de un servicio falso- ir a la corte puede ser el mejor remedio para los consumidores y el público.
• Hágalo público. Realice una rueda de prensa, publique el reporte de auditoria a los medios de comunicación, establezca una reunión pública donde exponga los hallazgos, organice una demostración pública para protestar las operaciones del servicio, anúnciese en los medios de comunicación...haga lo que sea necesario para exponer al servicio tal cual es.

De estas opciones la que escoja dependerá de cuál es su meta. Si va a desenmascarar prácticas ilegales o deshonestas, probablemente sería más útil usar una o más de las tres últimas opciones. Si simplemente se busca que los servicios sean provistos apropiadamente y de forma justa, quizás no se deba tomar estas medidas drásticas. Mantenga tus metas en mente. Los estatutos pueden ser cambiados en varias formas: trate de tomar el camino que tenga mayor posibilidad de llegar a los resultados que más se desean alcanzar.

Cree un plan para mantener el proceso de auditoria a lo largo del tiempo.

La mayoría de las organizaciones sufren una auditoria financiera cada año. Las auditorias regulares, por lo menos para las organizaciones en las cuales se está interesado, pueden ser necesarias de igual manera. Si la organización está trabajando para corregir sus problemas, alguien necesita chequear y asegurarse de que ellos van en el carril correcto. Si otro proveedor ha sido substituido, es importante confirmar que no se está cayendo en el mismo patrón como el anterior, y que servicios aceptable están ahora disponibles. En cualquiera de los casos, las auditorias en curso deberían ser parte del plan global.

Una auditoria de los servicios al consumidor es una de las herramientas del equipo de defensa de la investigación. No debe ser usada muy frecuentemente, y es a menudo difícil de trabajar, pero usted como organismo se sentirá satisfecho de tenerla cuando la necesite.

En resumen

Los servicios al consumidor abarcan tanto a los servicios con financiamiento público provistos para una población específica como para los servicios regulados por la ley que son brindados para el público en general. Una auditoria de servicio al cliente es una inspección formal de los procedimientos, prácticas, políticas y/o programas por una parte objetiva para determinar si estos servicios son lo que deben ser y si ellos son llevados de acuerdo a los estándares éticos, legales y profesionales.

Las auditorias de servicio al cliente pueden ayudar a identificar brechas en los servicios necesarios (y sirve como una herramienta de defensa para instituir estos servicios). Las auditorias también confirman que los servicios son lo que deben ser, protegen los intereses de los receptores del servicio y del público, mejoran las posibilidades de resolver los problemas comunitarios y promueven el cambio social.

Para determinar si usted debe realizar una auditoria por su cuenta, o debe en cambio organizar (determinando qué y quién debe de ser auditado, encontrar una organización apropiada o un individuo para realizar la auditoria, y convencerlos para que la realicen), debe de hacerse las siguientes preguntas:

• ¿Tiene la experiencia para realizar la auditoria en cuestión?
• ¿Tiene los recursos para realizar la auditoria?
• ¿Es usted la parte apropiada para realizar la auditoria?
• ¿Puede usted lograr la cooperación de la organización auditada?
• ¿Es usted la mejor opción para realizar la auditoria que una posibilidad bien conocida o una universalmente respetada?

Cualquier persona preocupada puede organizar una auditoria. La mejor elección para realizar una auditoria son generalmente una agencia del gobierno o una agencia de supervisión profesional, organizaciones protectoras, investigadores académicos u otros individuos eminentes y creíbles quienes son reconocidos como expertos en el campo, equipos de organizaciones pares, y patrocinadores.

El mejor momento de realizar una auditoria puede ser cuando se está abogando por la necesidad de un servicio en particular, cuando hay preguntas sobre la disponibilidad de un servicio, cuando hay preguntas sobre la equidad en la entrega de un servicio, cuando los fondos están en riesgo, y cuando existe un amplio rango de desarrollo comunitario o funcionan esfuerzos similares.

Organizar una auditoria de servicios involucra tanto identificar el problema como convencer al potencial auditor de ejecutar el trabajo. Para lograr estas tareas, se necesitará reunir evidencias de que la auditoria es necesaria, identificar (y persuadir) a un auditor apropiado, y reunir apoyo para la auditoria.

Para realizar en este momento una auditoria se necesitará:

• Hacer un presupuesto de los recursos para la tarea.
• Negociar de antemano con las organizaciones a auditar.
• Determinar la información que se necesitará.
• Reunir los datos.
• Analizar los datos.
• Preparar un reporte de auditoria.
• Trabajar con los proveedores para desarrollar un plan para corregir los problemas que se han encontrado.
• Decidir lo que se hará con los resultados de la auditoria.
• Crear un plan para mantener el proceso de auditoria.

Una herramienta para Evaluar la Calidad de un Proceso de Auditoria

De las Clases de Mercado de la Universidad del Estado de Iowa

Criterios para una Auditoria del Consumidor

Criterio	Excelente (3 pts)	Satisfecho (2 pts)	No satisfecho (1 pt)
Recopilación de datos
Observación	Las observaciones tanto de los consumidores como de los empleados son rigurosas y claramente reportadas. No existe casi información perdida que  pueda ser recogida por la vía de la observación.	Las observaciones de los consumidores y de los empleados son reportadas, pero la rigurosidad y/o claridad de la información es problemática. Claramente existe más información que debe de ser recogida vía observación.	Tanto las observaciones de los consumidor o de los empleados no son claras o están extraviadas, o la información que fue reportada es tan escasa que es inútil.
Encuestas/Entrevistas	La información recolectada vía encuestas/entrevistas  tanto de los clientes y empleados es rigurosa y claramente reportada. No existe casi información perdida que  pueda ser recolectada por la vía encuestas/entrevistas. La correspondencia entre esta información y los datos de la observación están rigurosamente y claramente detallados.	La información recogida vía encuestas/entrevistas  tanto de los clientes y empleados es reportada, pero la rigurosidad y/o claridad de la  información es problemática. Existe claramente más información que puede ser recogida por medio de encuestas/entrevistas. La relación de esta información con los datos observados es discutida pero no con bastante  detalles	Tanto la información recolectada de las encuestas/entrevistas de los clientes o empleados están perdidas o la información es tan escasa que puede ser inútil. La relación entre esta y los datos observados no son provistos.
Análisis de Datos	El análisis de datos es detallado.  Cualquier       asunción está establecida y justificada. El análisis apropiado incorpora las teorías y conceptos del    comportamiento del consumidor.	Algún análisis es incluido, pero no es muy detallado. Algunas declaraciones no están apoyadas en los análisis. Los enlaces con los conceptos del comportamiento del consumidor están incompletos y/o algunas veces  incorrectos.	Los análisis están perdidos o son triviales, faltos de profundidad. Las asunciones necesarias no están establecidas. Los enlaces a los conceptos del consumidor están fuera de contexto.
Inferencia de los Datos
Segmentación del Mercado	Se provee una identificación cuidadosa de todos los segmentos de los mercados posibles y están basados solamente en los datos del consumidor. Cada segmento identificado está claramente y rigurosamente descrito, es claro como los múltiples segmentos difieren unos de otros. Los razonamientos para la segmentación son provistos y lógicos.	Algunos, pero no todos los segmentos de mercados posibles  son identificados y rigurosamente descritos, dados los datos del consumidor. Como los múltiples segmentos difieren unos de otros y/o el razonamiento por cada  segmentación es pobremente argumentado.	La segmentación del mercado es provisto, pero solamente lo más básico de la segmentación, sugiriendo que el pensamiento crítico fue dado      a este problema. El razonamiento para la segmentación falta o es imperfecto.      Los argumentos para las múltiples segmentaciones (si es aplicable) falta.
Recomendaciones de Mercadeo	Las recomendaciones razonables de mercadeo están rigurosamente descritas y están claramente enlazadas a la  segmentación del mercado.	Las recomendaciones de mercadeo están hechas, pero no tan rigurosas como es posible. Algunas de las recomendaciones pueden tener falta de razonamiento. Algunas de las recomendaciones pueden solamente estar oscuramente enlazadas a la segmentación del mercado.	Faltan las recomendaciones de mercadeo. O las recomendaciones que son identificadas están claramente enlazadas a la segmentación de mercado, las recomendaciones que pueden ser identificadas no son todas razonables.
Comunicaciones Escritas
Organización	El trabajo escrito está bien organizado y es fácil de entender. Las secciones del documento tienen los  encabezados apropiados. Los cuadros y gráficos son usados y fácilmente entendidos, y contribuyen a facilitar la lectura del documento.	La organización es generalmente buena, pero algunas secciones parecen estar fuera de lugar. Algunos encabezados pueden faltar. Los cuadros y gráficos están incluidos pero son difíciles de entender (por ejemplo, pueden estar pobremente etiquetados)	El documento está tan extensamente desorganizado que dificulta el entendimiento del contenido. No hay encabezados. Los cuadros y  gráficos son inapropiados, o, hacen referencia  cuadros y gráficos, pero estos no están incluidos.
Integración de Estilos de Escrituras	El equipo desarrolló un estilo de escritura que es uniforme en el documento. No existe indicación de que en el documento estuvieron involucrados varios autores.	Existen algunas indicaciones de que hubo varios autores (por ejemplo, diferentes fuentes, papeles diferentes, etc.).	El documento es claramente el trabajo de varios autores con diferentes estilos de escritura, márgenes, fuentes de impresión, tipos de documentación, etc.
Gramática, Ortografía, y Formatos	Se evaluó completamente la ortografía y se editó el documento. No hay o casi no tiene errores gramaticales o de ortografía. No hay errores de formato.	Hay algunos errores de ortografía y/o errores gramaticales. Hay de uno a tres errores de formato.	Hay palabras frecuentemente mal escritas, errores gramaticales serios, errores de formato, indicando que no se tomó el tiempo para corregir la ortografía y el borrador del documento.
Uso de los Apéndices	La información está apropiadamente ubicada tanto en el texto principal o en un apéndice. Los apéndices están documentados y se les hace referencia en el texto.	La información está algunas veces mal ubicada. La documentación y las referencias en el texto de algún modo están incompletas. Los apéndices están pobremente documentados así como las referencias en  el texto.	Una cantidad considerable de material está mal ubicado. Aparentemente no está documentado o no tiene texto de referencia.

 

¿Qué es una auditoria de servicio al cliente?

___Una auditoria se define como una inspección independiente de los procedimientos, prácticas, políticas, y/o programas de un servicio,  a fin de mostrar que los servicios son lo que están destinados a ser, y que se adhieren a los estándares legales, éticos y profesionales.

___Reconoce dos tipos de servicios al cliente:

• Servicios ofrecidos con fondos públicos a un blanco de población- a menudo en desventaja- para mejorar su bienestar físico, económico, psicológico, o social.
• Servicios regulados públicamente, ofrecidos al público en general.

¿Por qué realizar una auditoria de servicio al cliente?

Realice una auditoria de servicio al cliente:

___Para determinar si actualmente los servicios necesitados  están siendo provistos.

___Para usar como arma  de campaña de defensa para adquirir  los servicios necesitados.

___Para determinar si los servicios que están siendo financiados están siendo actualmente provistos.

___Para proteger los intereses de aquellos a quienes los servicios están dirigidos.

___Para proteger los intereses económicos y sociales de quiénes están pagando por los servicios o sus regulaciones.

___Para mejorar las oportunidades de resoluciones exitosas para los problemas de la comunidad.

___Para albergar el cambio social.

¿Quién debería de realizar la auditoria?

Para verificar si eres el individuo apropiado para realizar el servicio de auditoria, pregúntese lo siguiente:

___¿Tiene la experiencia para realizar la auditoria?

___¿Tiene los recursos para realizar la auditoria?

___¿Es usted el individuo más apropiado para realizar la auditoria? (¿Es acaso el trabajo de alguien más?)

___¿Puede lograr la cooperación de la organización auditada?

___¿Podría una auditoria hecha por usted ser tan creíble como una dirigida por alguien más conocido?

Si usted no es quien realiza la auditoria, podría escoger a:

___Un regulador o una agencia de supervisión del gobierno

___Un cuerpo de profesionales supervisores

___Una organización protectora

___Expertos, académicos y otros investigadores en el campo

___Individuos eminentes o comisiones que sirven

___Un equipo de auditoria de una o más organizaciones pares

___Patrocinadores

¿Cuándo debe usted dirigir las auditorias del servicio al consumidor?

Se debe dirigir las auditorias del servicio al consumidor:

___Cuando se está abogando por la necesidad de un servicio en particular.

___Cuando hay preguntas sobre la disponibilidad de los servicios.

___Cuando hay dudas sobre la equidad en la entrega de los servicios.

___Cuando los fondos están en riesgo.

___Cuando hay un amplio rango en el  desarrollo comunitario u otro esfuerzo similar.

¿Cómo organizar y dirigir una auditoria del servicio al consumidor?

Para organizar una auditoria del servicio al consumidor:

___Reúna evidencia de la necesidad de la auditoria.

___Identifique un auditor apropiado.

___Reúna apoyo para la auditoria.

Para realizar una auditoria del servicio al consumidor:

___Presupueste recursos adecuados para la auditoria.

___Negocie de antemano con la organización a ser auditada.

___Decida qué información se necesita.

___Reúna los datos.

___Analice los datos.

Prepare un reporte de  auditoria, incluyendo un plan para corregir cualquier problema que haya encontrado.

___Trabaje con la organización auditada para poner los remedios en práctica.

___Decida lo que va a hacer con los resultados de la auditoria.

___Cree un plan para mantener el proceso de auditoria.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

برای واداشتن قانون‌گذاران یا سایر مقامات مسئول به تغییر قوانین و سیاست‌ها، ایجاد انگیزه برای یك تحقیقات رسمی، یا ایجاد تغییر در افكار عمومی، به اطلاعات نیاز خواهید داشت. برای كسب اطلاعات، بی‌شك باید اول تحقیق كنید. این تحقیق به هر معنایی می‌تواند باشد. از زیر و رو كردن توده‌ای از اسناد و مدارك در قفسه‌های یك كتابخانه گرفته، تا عكس گرفتن و صحبت كردن با شهود. ممكن است بعضی از جستجوهای شما ملال‌آور و بعضی دیگر هیجان‌‌انگیز باشند، اما هر چه كه باشد نیاز به انجام كار دارد.

منظور ما از اجرای تحقیق چیست؟

معمولا كلمه «تحقیق» تصویر كسی را تداعی می‌كند كه در یك آزمایشگاه نشسته و چشم‌هایش روی كتاب بزرگی با حروف ریز لوچ شده، یا در یك آزمایشگاه شیمی روی یك لوله آزمایش حاوی ماده‌ای زشت و زننده خم شده است. 

اجازه ندهید چنین تصاویری شما را بترساند، چرا كه معنای واقعی تحقیق، انجام كاری است برای پیدا كردن جواب سوال‌هایتان. سوال ممكن است نسبتا ساده باشد: چند درصد از كسانی كه به درمانگاه بهداشتی باهمستان مراجعه می‌كنند، راه دیگری برای دستیابی به درمان‌های پزشكی ندارند؟ ممكن هم هست كه بی‌نهایت پیچیده باشد: موثرترین راه برای تامین بیمه درمانی برای آن دسته از شاغلین باهمستان كه بیمه نیستند، چیست؟ 

سوال‌های مختلف نیازمند جواب‌های مختلف هستند و جواب‌های مختلف نیازمند تحقیقات مختلف برای كاوش درباره آن‌ها هستند. اولین قدم دانستن چیزهایی است كه نیاز دارید.

• اگر جوابی كه به دنبالش هستید یك عامل شناخته‌شده باشد، مانند: تركیب شیمیایی یك ماده‌ مشخص چیست؟ یا آن ماده چه اثری روی انسان دارد؟، در آن صورت با مراجعه به كتاب‌ها یا مقالاتی در كتابخانه، یا با مشورت با یك متخصص، احتمالا جواب را خواهید یافت.  
• اگر برای یك عملكرد خاص ترویجگری می‌كنید و به دنبال تقویت آن هستید: فلان برنامه ترویج بهداشت تا چه حد موثر است؟ چرا بهتر است به‌ جای آن روش از این روش استفاده شود؟ چرا باید استفاده از این ماده در محصولات غذایی ممنوع شود؟ در آن صورت باید نوعی مطالعه تحقیقاتی انجام دهید، یا گزارش‌های موجود را غربالگری كنید. 
• اگر به دنبال یافتن واقعیت‌هایی هستید كه توسط آن‌ها بتوانید سیاست‌گذاران را وادار به حركت در یك جهت خاص كنید: در فلان باهمستان چند نفر استخدام شده‌اند در حالی كه بیمه درمانی ندارند؟، در این صورت ناچار خواهید بود در بایگانی شهرداری جستجو كنید یا به آمارهای سرشماری مراجعه كنید.
• اگر برای یافتن شواهدی دال بر فعالیت‌های مضر یا غیرقانونی توسط انجمن شهر یا آژانس‌های دولتی هستید: آیا فلان كارخانه كاغذسازی دوباره زباله‌هایش را مستقیما در رودخانه تخلیه می‌كند؟ و چرا نهاد تنظیم مقررات در این زمینه اقدامی نمی‌كند؟ در این صورت شاید ناچار باشید عملا اقدامات تجسسی انجام دهید. میان مدارك جستجو كنید، عكس بگیرید، نمونه آب رودخانه را تجزیه كنید و با كاركنان آن کارخانه صحبت كنید.

تحقیق شامل همه این روش‌ها و حتی بیش‌تر می‌شود. نوع تحقیقی كه باید انجام دهید، بسته به نوع اطلاعاتی است كه به آن نیاز دارید.

چرا باید تحقیق كرد؟

ممكن است محاسن كاری كه می‌كنید برای شما واضح باشد، اما الزاما برای سایرین واضح نیست. باید به آن‌ها نشان دهید كه ایده‌های شما به شكل معناداری به سود باهمستان خواهد بود. تحقیق به طرق مختلف كمكتان می‌كند به این هدف برسید:

• تحقیق به كار (ترویجگری) شما جسمیت می‌بخشد. تحقیق شما به اعتقاد و اشتیاق شما واقعیت و آمار و ارقام می‌بخشد. اعتقاد و اشتیاق مهم است، اما در عمل نمی‌توانند تعداد زیادی از كسانی را كه با شما موافق نیستند، متقاعد كنند. شواهد محكم، می‌توانند.
• تحقیق به شما اطلاعات جدیدی می‌دهد كه توسط آن‌ها ادعایتان را مطرح كنید. معمولا تحقیق اطلاعات قوی و محكمی به نفع شما به دست می‌دهد، كه حتی خودتان هم نمی‌دانستید. همچنین به شما كمك می كند كه بفهمید چه مقدار بودجه نیاز دارید، حدودا چه مدت طول می‌كشد تا به نتیجه برسید و پیامدهای محتمل اقدام نكردن چه خواهد بود.
• تحقیق می‌تواند به شما نشان دهد كه چطور با موفقیت مشكلتان را مخاطب قرار دهید. (همانطور كه این بخش معین می‌كند، تحقیق شما می‌تواند چند منظور را برآورده كند. به شما كمك می‌كند اقدام خود را برنامه‌ریزی و طراحی كنید و همچنین برای آن ترویجگری كنید). در زمینه ترویجگری، دقیقا باید بدانید كه برای چه چیز ترویجگری می‌كنید. دیگران چه كرده‌اند كه كارایی داشته است؟ در یك شرایط آزمایشی، چه چیزهایی بر مشكل اثر می‌گذارند؟ پاسخ به این سوالات و سوالات مشابه شما را در موقعیتی قرار می‌دهد كه بتوانید استراتژی‌هایی را كه احتمال موثر بودنشان وجود دارد، انتخاب و برای آن‌ها ترویجگری كنید. 
• تحقیق مثال‌ها و نمونه‌هایی برای استفاده در اختیارتان قرار می‌دهد. در حالی كه آمار و ارقام در شرایط معینی بسیار متقاعدكننده هستند، معمولا یك مثال عملی از صدها ورق گزارش قوی‌تر است، چرا كه مسئله را بلاواسطه و واقعی به نظر می‌رساند. یك روایت به عنوان نمونه، مسئله را ثابت نمی‌كند، اما كار را برای افراد آسان می‌كند كه دقیقا بفهمند موضوع از چه قرار است. شنیدن روایت یك نفر دیگر، افراد را به فكر می‌اندازد كه: «ممكن است برای خود من پیش بیاید» و راهی در اختیار سیاست‌مداران قرار می‌دهد كه برای رای‌دهندگانشان توضیح دهند چرا به سود یك سیاست یا لایحه عمل می‌كنند.     
• تحقیق آنچه را كه از قبل به آن اطمینان داشتید، تایید می‌كند. ممكن است خودتان «بدانید» كه در مورد یك مسئله خاص حق دارید، اما اگر بتوانید ادعا كنید همه متخصصین این رشته با شما هم‌عقیده هستند، یا مطالعات نشان داده‌اند كه موضوع مورد حمایت شما حقیقتا كارایی دارد، تضمین بیش‌تری خواهید داشت. 
• تحقیق به شما امكان می‌دهد درباره سود و زیان كار استدلال كنید. اگر ۸۵٪ از زندانیان سابق دوباره به زندان بر‌گردند و اگر هزینه‌ نگهداری هر نفر در زندان سالانه ۶۵ هزار دلار باشد و اگر برنامه‌ای كه باعث شود آن ۸۵٪ زندانی بیرون بمانند و به زندان برنگردند، سالانه برای هر نفر ۲۰ هزار دلار هزینه بردارد، شما محاسبه می‌كنید. ظاهرا برنامه‌ پیشگیری از بازگشت زندانیان گران تمام می‌شود، اما در عمل، سالانه برای هر زندانی سابق به‌ طور میانگین ۲۸ هزار و ۵۰۰ دلار به نفع مالیات‌دهندگان خواهد بود. تحقیق هزینه هر دو گزینه و شانس موفقیت هر دو گزینه را در پیشگیری از بازگشت افراد به زندان، به شما خواهد گفت.
• تحقیق به شما اعتبار می‌دهد. اگر تحقیقتان را درست انجام دهید، شما را مدافعی جدی می‌شناساند كه پیش از متقاعد كردن افراد نسبت به موقعیت خودتان، كارهای بنیادین را انجام می‌دهید. این باعث می‌شود افراد با علاقه بیش‌تری به حرف‌های شما گوش كنند و آنچه را می‌شنوند، باور كنند.
• تحقیق دو طرف متعارض را به هم وصل می‌كند. اگر تحقیق‌تان را نه‌ فقط درباره موقعیت خودتان، بلكه همچنین در مورد موقعیت مخالفینتان به دقت انجام داده باشید، برای پاسخ دادن به اتهامات و سوالات آن‌ها و همچنین برای اثبات كذب ادعاهای آن‌ها و نیز برای استدلال معقول و منطقی درباره بی‌نقص بودن موقعیت خودتان نسبت به موقعیت آن‌ها، اطلاعات كافی در دست خواهید داشت. 
• تحقیق شما را متخصص در مسئله مورد نظر می‌كند. اگر دیگران شما را كسی با پاسخ‌های درست بشناسند، قانون‌گذاران و سایر مسئولین، گروه‌های ذی‌نفع و عموم، سوالات و دغدغه‌های خودشان را نزد شما خواهند آورد. اگر در مقام یك مسئول شناخته‌شده باشید، موقعیت حمایتی شما به‌‌مراتب مستحكم‌تر خواهد شد.

چه وقت باید برای ترویجگری تحقیق كنید؟

ترویجگری برای هر ادعایی نیاز به تحقیقات اولیه دارد، اما مواردی پیش می‌آید كه تحقیق ارزش خاص پیدا می‌كند. 

وقتی تلاش می‌كنید قانونی را به تصویب برسانید 

به دو دلیل نیاز به تحقیق خواهید داشت:

• كه نیاز به تصویب آن قانون را نشان دهید. سرمایه‌گذاری دولت فدرال برای تحقیقات راجع به بیماری ایدز، زمانی افزایش یافت كه مدافعین آن تحقیقات توانستند نشان دهند كه بیماری به مرحله همه‌گیر رسیده است و همه در خطر ابتلا به این بیماری قرار دارند. به همین نحو، مدافعین سوادآموزی بزرگسالان در ماساچوست زمانی توانستند تعهد به سوادآموزی بزرگسالان و تخصیص افزایش بودجه برای سوادآموزی بزرگسالان را تضمین كنند، كه به قانون‌گذاران فهرستی نشان دادند متشكل از بیش از ۱۳ هزار نفر، كه در سرتاسر ایالات در صف انتظار برای برنامه‌ سوادآموزی قرار دارند. 
• كه حمایت عموم را برای تصویب قانون پیشنهادشده نشان دهید. اگر قانون‌گذاران بدانند كه رای‌دهندگانشان واقعا خواستار تصویب یك لایحه یا پرداختن به یك مشكل توسط آن‌ها هستند، عموما انجامش خواهند داد، خصوصا در سال انتخاباتی. اگر بتوانید از طریق نظرسنجی، مصاحبه یا سایر ابزارها نشان دهید كه عموم برای اقدام شما ترویجگری می‌كنند،‌ در موقعیت بسیار قوی‌تری قرار خواهید گرفت.

وقتی می‌خواهید توجه باهمستان را جلب مشكلی كنید كه نیاز به رسیدگی دارد

معمولا تحقیق مورد نیاز در اینجا آماری است. در باهمستان چند در صد از نوجوانان از مدرسه اخراج می‌شوند و آن درصد را چطور می‌شود با باهمستان‌های مشابه مقایسه كرد؟ آیا ظرف سال گذشته، یا چند سال گذشته، بی‌خانمانی افزایش داشته است؟ آیا تعداد خانواده‌های بی‌خانمان بیش‌تر شده است؟ آیا خشونت جوانان در باهمستان افزایش داشته است، و اگر داشته، قربانیانش چه كسانی بوده‌اند؟ در اینجا اعداد و ارقام خواسته باعث می‌شود افراد مشكلی را كه برای باهمستان اهمیت دارد، به روشنی ببینند.

وقتی مسئولین دولتی فاسد باشند یا مرتكب خطایی شده باشند

تحقیق می‌تواند دلایلی ارائه دهد كه فساد، نادرستی، یا غیراخلاقی بودن برخی مسئولین را به اثبات برساند. از خزانه‌دار یك شهر كوچك كه فقط چند هزار دلار از بودجه شهر را در جیب می‌گذارد گرفته، تا ریچارد نیكسون، كه سرپوش گذاشتنش روی رسوایی واترگیت به قیمت ریاست جمهوری‌اش تمام شد، تا مسئولینی كه نقض قانون می‌كنند و عموما از طریق تحقیقات دقیق رسوا می‌شوند و نه از طریق رویدادهای نمایشی. مثلا مصاحبه‌های باب وودوارد و كارل برنشتاین با شركت‌كنندگان مختلف در قضیه واترگیت، سرانجام آن‌ها را به مرجعی معروف به «گلوی عمیق» هدایت كرد، كه زنگ خطر نسبت به تشكیلات نیكسون را به صدا درآورد. 

وقتی دولت یا نهادی دیگر به مردم دروغ می‌گوید

گاهی چیزهایی هست كه حتی در مردمی‌ترین جوامع، عموم نباید بدانند. مثلا در جنگ دوم جهانی، اگر مطبوعات به‌ طور روزانه محل قرار گرفتن كشتی‌های متفقین را منتشر می‌كردند،‌ دشمن بسیار خوشحال می‌شد و كشتی‌های مذكور هم غرق می‌شدند. اما اگر دولت یا نهادی به‌ ضرر عموم، یا به خاطر محافظت سیاسی از خود دروغ بگوید، آن مبحث دیگری است. 

 دو نمونه

• تولیدكنندگان سیگار، سال‌ها تحقیقات علمی ساختگی ارائه می‌دادند كه ثابت می‌كرد سیگار بی‌ضرر است و اعتیاد نمی‌آورد. در حالی كه دانشمندان مشهور و مورد اعتماد،‌ همواره خلاف آن را ثابت می‌كردند. سرانجام تحقیقات قابل اعتماد، اداره كل پزشكی و بخش اعظم جمعیت آمریکا را متقاعد كرد كه برای كارخانجات تولید سیگار، سودآوری مهم‌تر از جان مردم است و مصرف سیگار در آمریکا افت چشمگیر كرد. 

• در دوران ریاست جمهوری ریگان در آمریكا، جیمز وات، دبیر امور داخلی ضد محیط زیست آمریكا، مدام در جراید مورد مخالفت دانشمندان یا روزنامه‌نگارانی قرار می‌گرفت، كه در مورد صحت گفته‌های او تحقیق كرده و آن‌ها را كذب یافته بودند. سرانجام وت تبدیل به عنصری سیاسی شد كه لاجرم باید تعویض می‌شد. اگر كسی به خود زحمت بررسی نمی‌داد، او همچنان می‌توانست مسائل محیط زیست را به دلایل سیاسی و به قیمت منافع عموم موجه جلوه دهد. 

وقتی پیشگیری از آسیب ضرورت داشته باشد

منشا باران‌های اسیدی در شرق آمریکا ناشناخته بود، تا اینكه تحقیقات نشان دادند كه علتش موادی بودند كه توسط كارخانه‌هایی در میدوست در هوا پخش می‌شدند. اگر نمی‌دانید كه چرا در رودخانه محل، دیگر ماهی وجود ندارد، یا اگر آب آشامیدنی زیر سوال است، شاید لازم باشد نگاهی به اثرات باران‌های اسیدی بیندازید، یا زمانی را در بایگانی‌های شهر و كتابخانه بگذرانید، تا بفهمید كارخانه‌های محلی چه موادی را در رودخانه تخلیه می‌كنند و آن مواد چه تاثیرات شیمیایی دارند.

تهدیداتی كه از جانب محیط زیست متوجه سلامت عموم می‌شود، تنها آسیب‌هایی نیستند كه تحقیقات می‌توانند از آن‌ها جلوگیری كنند. بررسی تاثیرات سیاست‌های پیشنهادی دولت، می‌تواند شهروندان را از تبعات نامطلوب اجتماعی و سیاسی حفظ كند ... یا اگر آن سیاست‌ها قبلا موفقیت‌آمیز بوده باشند،‌ می‌تواند آن تبعات را اصلاح كند. شاید تحلیل‌گران وال‌استریت با تحقیق در مورد روابط میان شركت‌های بزرگ و شركت‌های حسابداری می‌توانستند سرمایه‌گذاران را از فاجعه‌ مالی‌ای مانند سقوط اِنرون،‌ یكی از بزرگ‌ترین شركت‌های آمریکا نجات دهند. چندین هزار شهروند با درآمدهای متوسط، پول بازنشستگی‌شان را چه مستقیما و چه از طریق سرمایه‌گذاری برای بازنشستگی، در آن سقوط ناگهانی از دست دادند.

وقتی كه تحقیق برای پیشبرد منافع عموم اهمیت دارد

 در چنین شرایطی شاید به دنبال موضوع خاصی نباشید. مثلا مدافعین مراقبت‌های بهداشتی، اغلب برای تعیین نیازهای مربوط به مراقبت‌های بهداشتی در باهمستان و اینكه چه چیز می‌تواند به بهترین وجه آن نیازها را برطرف كند، تحقیق می‌كنند. به این ترتیب آن‌ها دقیقا می‌فهمند كه مدافع چه چیز باید باشند. 

چطور تحقیق می‌كنید؟

همانطور كه در ادامه با جزئیات خواهیم گفت، از آنجا كه انواع مختلف تحقیقات وجود دارد، روش خاصی از تحقیق برای همه انواع آن وجود ندارد. لذا ما رهنمودهایی كلی ارائه می‌كنیم كه به درد هر نوع تحقیق برای ترویجگری می‌خورد. همچنین نكات خاص‌تری را برای انجام هر یك از انواع تحقیق‌هایی كه پیش رو دارید، ارائه خواهیم كرد. 

رهنمودهای عمومی برای تحقیق​

كمك بخواهید

الزاما نیازی نیست كه همه كارها را خودتان انجام دهید. احتمال زیادی وجود دارد كه دستیارانی از خارج به كمكتان بیایند.

• سایر کارورزان. اگر به حل مشكلی علاقه‌مند هستید، احتمالا افراد دیگری هم به حل همان مشكل علاقه‌مند هستند. اگر بتوانید آن‌ها را پیدا كنید، اطلاعات مورد نیاز خودتان را هم، كه هم‌اكنون در دسترس هستند، پیدا خواهید كرد، یا آن‌ها كمكتان خواهند كرد كه پیدا كنید.
• سایر متخصصین یا دانشگاهیان. بسته به اطلاعات مورد نیازتان، كمك می‌تواند به اندازه بخش مرتبطی از یك دانشگاه، به شما نزدیك باشد. مثلا اگر به دنبال یافتن تركیبات شیمیایی یك آلوده‌ساز باشید، یك دانشجوی ارشد یا استاد رشته‌ شیمی با كمال میل كمكتان خواهد كرد. شما می‌توانید به جای آنكه ساعت‌ها خودتان وقت صرف تحقیق كنید، متخصصی را در یك حوزه خاص از قانون، یا تجارت، یا بهداشت عمومی پیدا كنید، تا نتایج مورد نیاز را در اختیارتان قرار دهد.
• كتابخانه‌ها. واضح است كه كتابخانه‌ها منابع عظیمی از اطلاعات هستند و كتابداران معمولا هم علاقه‌مند و هم قادر به كمك هستند. این شغل آن‌هاست و بسیاری از كتابداران به درخواست برای انجام تحقیقات دشوار، به چشم یك چالش جالب و لذتبخش نگاه می‌كنند. آن‌ها هم می‌توانند ساعات زیادی از وقت شما را صرفه‌جویی كنند.   
• روزنامه‌نگاران (خبرنگاران). اگر مشكل مورد نظر شما، یا حوزه مورد حمایت شما شامل یك روایت و یا موضوعی باشد كه لازم است عموم بدانند (آیا آب آشامیدنی باهمستان سالم است؟) یك خبرنگار محقق با كمال میل حاضر است با شما كار كند. بسیاری از روایت‌های مهم‌ترین خبرها ظرف دهه‌های گذشته، مثلا موضوع گردهمایی سازمان جاسوسی آمریکا پیش از حمله تروریستی یازده سپتامبر، در نتیجه تحقیقات خبرنگاران بود. اغلب خبرنگاران عاشق فرصت برای به دست آوردن روایت‌های مهم هستند و منابع عظیم اطلاعاتی هم در اختیار دارند.
• افرادی، در داخل نهادی كه مشغول تحقیق درباره آن هستید. اگر در تشكیلاتی موضوع غیرقانونی یا غیراخلاقی در جریان باشد، احتمال دارد در داخل آن تشكیلات كسی باشد كه ناراحتی‌اش از شرایط موجود، باعث شود به صحبت كردن با شما علاقه‌مند شود.

ببینید آیا كسی قبلا تحقیقی را كه برنامه‌ریزی می‌كنید (در صدد انجامش هستید)، انجام داده است؟ 

ممكن است در رابطه با مشكلی كه مورد نظر شماست، قبلا مطالعاتی انجام شده باشد، یا ممكن است شخص دیگری در باهمستان هفته‌ها وقت صرف یافتن اطلاعاتی كرده باشد كه شما در جستجویش هستید. زندگی را سخت‌تر از آنچه كه هست، نكنید.‌ پیش از شروع، نگاهی به اطرافتان بیاندازید. 

اصول اولیه در مورد مشكلتان را یاد بگیرید

اگر تحقیقتان دقیق و متمركز نباشد، برایتان فایده‌ای نخواهد داشت. اگر قوانینی در كار هستند، پیش از آنكه به دنبال شواهدی دال بر شكستن آن قوانین یا نیاز به تغییر آن قوانین باشید، حتما آن‌ها را بخوانید و بفهمید. اگر مظنون هستید كه كسی اصول اخلاق حرفه‌ای را زیر پا گذاشته است، اول بفهمید كه آن حرفه دستورالعملی برای رعایت اصول اخلاقی دارد یا نه و اگر دارد به‌دقت آن را بخوانید. اگر مشكلی مربوط به محیط زیست در بین باشد، دانش مرتبط با آن را یاد بگیرید، حداقل تا آن اندازه كه بتوانید آن مشكل را توضیح دهید، تا به این وسیله بتوانید استدلال‌هایی را كه بر خلاف نظر شما می‌‌شوند، درك و با آن‌ها مقابله كنید.

اگر مطلبی را مطالعه می‌كنید كه نمی‌فهمید، كمك بگیرید. با یك وكیل یا قانون‌گذار، یك معلم علوم، باجناقتان، با هر كسی كه ممكن است درباره حوزه‌ای كه تحقیق می‌كنید و مطالبش را نمی‌فهمید چیزی بداند، مشورت كنید. اگر اطلاعاتتان غلط است، یا دقیقا نمی‌دانید كه راجع به چه صحبت می‌كنید، جایگاه خود را از بنیان سست می‌كنید و گوش‌ها برای شنیدن دفاعیات شما ناشنوا خواهند شد. 

بدانید كه از اطلاعات در چه موردی یا مواردی می‌خواهید استفاده كنید

 دانستن علت جمع‌آوری اطلاعات به شما كمك می‌كند كه دقیقا بدانید به دنبال چه اطلاعاتی باید بگردید، چه مقدار اطلاعات لازم دارید و آن اطلاعات به چه شكل باید باشند. بعضی از دلایل مشترك برای تحقیق مربوط به ترویجگری عبارتند از:

• برای جلب توجه عموم نسبت به یك مشكل. در این مورد باید به دنبال اطلاعات (آمار یا روایتی) بگردید كه به افراد بفهماند آن مشكل به چه صورت به باهمستانشان مربوط می‌شود.
• برای نشان دادن حمایت عموم به خاطر حل یك مشكل. مثلا یك نظرسنجی می‌تواند نشان دهد كه باهمستان عمدتا از سرمایه‌گذاری برای ایجاد یك مدرسه جدید حمایت می‌كند. 
• برای هدایت تلاش‌های حمایتگرانه شما. نظرسنجی‌ای كه نظر واقعی عموم یا بخش خاصی از عموم را درباره مشكل به شما نشان دهد، در نحوه دست زدن به حل مشكل كمكتان می‌كند.  
• برای تقویت استدلالتان توسط واقعیت‌ها، نظریه‌ها، عقاید محترم و معتبر یا سایر تجارب.
• برای مواجهه با ادعاهای دروغین یا اشتباه مخالفین یا استدلال‌های مخالف.

همانطور كه پیش‌تر گفتیم، این شرایطی است كه در آن تحقیق شما باید بی‌عیب و نقص باشد. سرهم‌بندی نكنید. همواره یك نفر منتظر فرصت است تا به كم‌ترین بی‌دقتی یا خطا با چنگ و دندان حمله كند و با استفاده از آن، كل عملكرد شما را بی‌اعتبار كند. فقط از اعداد و ارقام واقعی و معتبر استفاده كنید و مفهوم آن‌ها را دست‌كم یا دست بالا نگیرید. هیچ نكته‌ای را تعمیم ندهید. مثلا این فرض كه همه كسانی كه از دبیرستان اخراج می‌شوند، بی‌سوادند، زمانی باز خواهد گشت تا تاوانش را از شما بگیرد. روایت و تمثیل را با واقعیت اشتباه نگیرید. یك روایت نمی‌تواند یك نكته را ثابت كند. و شاید مهم‌تر از همه اینكه تسلیم این گرایش طبیعی نشوید كه در ارزش یك قطعه اطلاعات را كه نقطه نظر شما را تایید می‌كند، اغراق کنید. اگر نمی‌توانید با اطلاعات موجود یك دعوی محكم تشكیل دهید، شاید لازم باشد كه فرضیاتتان را از نو بررسی كنید. 

• نشان دادن اینكه مخاطب قرار دادن مشكل به نفع باهمستان یا كل جامعه و همچنین كسانی است كه مستقیما تحت تاثیر آن مشكل هستند. مثلا شاید بخواهید منافع حاصل از برنامه سوادآموزی بزرگسالان را در كسب و كار، یا افزایش ارزش املاك محلی كه در اثر افزایش بودجه برای سوادآموزی به دست آمده است، نشان دهید.
• برای اثبات خطا یا اعمال مشكوك یك نهاد یا مقام مسئول. شاید مفهوم چنین تحقیقی این باشد كه یك نهاد همانطور كه شما گفته‌اید در عمل مرتكب خطا یا عملی زیان‌بخش، رشوه‌خواری، آلوده‌سازی غیرقانونی، سرقت بودجه عموم (اختلاس) شده است، و یا به معنی یافتن شاهد است، گواه بر اینكه آنچه آن نهاد داوطلبانه اعتراف می‌كند كه انجام داده، مثلا استفاده از فلان ماده در محصولاتش، یا دست‌اندركار بودن در فلان تمهید در جهان سوم، در واقع اشتباه یا زیان‌بخش است.

در خصوص منابعتان شك‌گرا باشید و همه واقعیت‌هایتان را دو بار چك كنید

همه منابع اطلاعاتی به یك اندازه قابل اعتماد نیستند. 

اینترنت منبع بزرگی از اطلاعات است، اما تضمینی وجود ندارد كه همه آن اطلاعات صحیح باشند. هر كسی می‌تواند یك وبسایت درست كند و هر چیزی را كه دلش می‌خواهد در وبسایتش قرار بدهد، بدون اینكه مقید به دقیق بودن آن باشد.

همانطور كه بارها در این بخش ذكر شد، اگر واقعیات شما، حتی واقعیاتی كه الزاما بخش مهمی از استدلال شما را تشكیل نمی‌دهند، اشتباه باشند، مخالفینتان از شما تاوان خواهند گرفت. ممكن است حتی چیزی مانند یك متن شیمی كه ظاهرا باید قابل اعتماد باشد،‌ معتبر نباشد. اگر آن متن ۳۰ سال پیش منتشر شده باشد، ممكن است حاوی «واقعیت»‌هایی باشد كه امروزه برداشت‌های تازه‌ای از آن شده است. اگر منبع‌تان ذره‌ای مشكوك است، یافته‌هایتان را دوباره بررسی كنید.     

مصر باشید

یافتن اطلاعات ممكن است سخت و خسته‌كننده باشد. ممكن است یك آژانس یا سازمان، الزاما نه همان آژانس یا سازمانی كه درباره‌اش تحقیق می‌كنید، جلوی راهتان سنگ بیندازد. شاید ناچار شوید برای دستیابی به سندی كه می‌خواهید ببینید، یا برای به دست آوردن مقدار ناچیزی اطلاعات، از مناطق دشوار و ممنوع عبور كنید. معمول است كه گروه‌های شهروند با رجوع به قانون آزادی اطلاعات (در زیر ملاحظه كنید) به دادگاه شكایت می‌كنند تا دولت را وادارند اسناد عمومی را ارائه دهد. شاید یكی از مهم‌ترین ابزارهای موجود تحقیق، توسل به همین مورد باشد.

انواع تحقیق‌ها و برخی توصیه‌ها برای هر یك از آن‌ها

تحقیق «دانشگاهی (علمی)»

در اینجا این عبارت اشاره دارد به جستجو برای واقعیت‌ها، اطلاعات عمومی درباره موضوع، سوابق تاریخی، نتایج مطالعات و غیره، كه منتشر شده یا در میان اسناد عمومی وجود دارند. برای به دست آوردن این نوع اطلاعات راه‌هایی وجود دارد از این قرار:

• از كتابخانه‌ها استفاده كنید. هم كتابخانه‌های عمومی و هم كتابخانه‌های تخصصی اعم از كتابخانه‌های دانشگاهی، كتابخانه‌های حقوقی، كتابخانه‌های شجره‌ای و نسبی، كتابخانه‌های وابسته به ریاست جمهوری و غیره، جهت تحقیق، طبق شرایطی (گاهی به‌ طور رایگان و گاهی هم در ازای دریافت وجه، مثلا حق عضویت) برای عموم باز هستند. كتابداران همه‌ نوع كتابخانه‌ها می‌كوشند مطلع و مفید باشند. اگر به واشنگتن دی سی، شهر نیویورك، یا بوستون دسترسی داشته باشید، كتابخانه كنگره، كتابخانه عمومی نیویورك، كتابخانه عمومی بوستون و سیستم دانشگاهی كتابخانه هاروارد، چهار تا از بزرگ‌ترین و جامع‌ترین كتابخانه‌های جهان هستند. 
• از بایگانی روزنامه‌ها استفاده كنید. روزنامه‌ها عموما بایگانی‌هایی نگه می‌دارند حاوی مجموعه كامل نسخه‌های قبلی روزنامه، در بسیاری موارد حتی روزنامه‌های تا صد سال پیش را هم دارند. امروزه بسیاری از آن‌ها به صورت میكروفیلم یا رسانه‌های الكترونیكی موجود هستند و معمولا از طریق خدمات اطلاعاتی كتابخانه‌ها یا در اینترنت در دسترس هستند (گاهی در ازای دریافت وجه).
• در بایگانی‌های دولتی و سایر بایگانی‌ها كنكاش كنید. ادارات دولتی فدرال، ایالتی و محلی در آمریكا، اسناد دولتی را در بایگانی‌هایشان نگه می‌دارند. این اسناد معمولا جهت تحقیقات در دسترس عموم شهروندان قرار دارند، مگر در مواردی كه لازم باشد برای یافتن سند مورد نیازتان به مكان‌های خاصی سفر كنید (واشنگتن دی سی یا یك شعبه بایگانی منطقه‌ای و غیره). بعضی از سازمان‌ها، شركت‌های بزرگ و انستیتوها هم بایگانی‌هایی دارند كه ممكن است به دردتان بخورند. 
• از داده‌های سرشماری استفاده كنید. آمارگیری نفوس (جمعیت، سن، نژاد، ‌تحصیلات، درآمد و غیره) و در نشریات سرشماری شهری، روستایی، ایالتی و غیره در ایالات متحده هم مقدار حیرت‌‌آوری اطلاعات دیگر وجود دارد.
• در اینترنت گشت بزنید. اینترنت، با میلیون‌ها وبسایت از سراسر جهان، احتمالا بزرگ‌ترین منبع یگانه اطلاعات در كره زمین است. همچنین می‌تواند بی‌اعتبارترین منبع اطلاعاتی هم باشد. چون همانطور كه پیش‌تر توضیح دادیم، روی اطلاعاتی كه ارسال می‌شود هیچ كنترلی وجود ندارد. باید محتاط باشید، مگر اینكه اطلاعات، مربوط به سایتی شناخته‌شده و دقیق و معتبر باشد. اما با رعایت احتیاط اگر در جستجو به قدر كافی پیگیر باشید، یافته‌هایتان حد و مرزی نخواهند داشت.
• از متخصصین دلسوز بپرسید. كسانی كه در زمینه مشكل یا رشته‌ای كه درگیر آن هستید تخصص دارند و كسانی كه دلسوز موارد مورد تحقیق شما هستند (یا فقط به كار شما علاقه‌مند هستند)، معمولا با كمال میل حاضرند اطلاعات در اختیارتان بگذارند و یا به‌ طور رایگان برایتان تحقیقات انجام دهند (به عنوان یك خدمت عمومی).

مصاحبه‌ها و مكالمه‌ها

وقتی اطلاعاتی كه به دنبالش هستید به تجارب گذشته باهمستان در ارتباط با یك مشكل مربوط می‌شود اعم از روابط میان افراد كلیدی، آنچه در داخل كارخانه می‌گذرد، یا تجربه شخصی یك نفر، معمولا بهترین راه برای فهمیدن آن، از طریق صحبت با تك‌تك افراد است. می‌توانید با استفاده از گفتگوی غیررسمی، مصاحبه‌های دارای ساختار، یا چیزی میان این دو با افراد صحبت كنید، اما هدف از همه اینها كسب حداكثر اطلاعات ممكن است. چطور افراد درست را پیدا كنیم و با آن‌ها صحبت كنیم:

• با كسانی كه می‌شناسید شروع كنید. كسانی كه می‌شناسید، چون به شما اعتماد دارند و شما را تایید می‌كنند، حتی اگر خودشان اطلاعاتی را كه می‌خواهید نداشته باشند، شما را به سمت كسانی كه آن اطلاعات را دارند هدایت خواهند كرد. گذشته از این، دوستان و آشنایان شما ممكن است اطلاعات مفیدی داشته باشند كه شما حتی به فكر خواستنشان نیافتاده باشید.
• با جدیت شبکه‌سازی کنید. از هر كسی كه با او مصاحبه می‌كنید بخواهید اشخاص دیگری را كه ممكن است به دردتان بخورند، به شما معرفی كنند. در شبكه‌هایی كه از قبل عضوشان بوده‌اید (دوستان، باشگاه‌ها، فهرست مخاطبین ایمیل، انجمن‌های حرفه‌ای، گروه‌های كلیسایی و غیره) حرفتان را بزنید. شما نمی‌دانید كه چه كسی آن تكه سرنوشت‌ساز از اطلاعات مورد نیاز شما را دارد، یا كسی را می‌شناسد كه آن را داشته باشد. 
• ببینید آیا از گفتگوهای غیررسمی نتایج بهتری می‌گیرید یا مصاحبه‌های دارای ساختار. در بعضی موارد افراد ترجیح می‌دهند در یك جو راحت و غیررسمی حرف‌هایشان را بزنند. در موارد دیگر، اگر رسما مصاحبه كنید اطلاعات بهتری كسب می‌كنید. در جایی كه مردم به غریبه‌ها اعتماد نداشته باشند، بازی شانسی (شیر یا خط) است: ساختار رسمی مصاحبه ممكن است به آن‌ها كمك كند كه روی محتوای حرف‌هایشان دقت كنند، و از طرف دیگر ممكن است فاصله و بی‌اعتمادی میان‌ آن‌ها و مصاحبه‌كننده را بیش‌تر كند. معمولا ناچار خواهید بود دل به دریا بزنید و خودتان تصمیم بگیرید كه كدام یك كارایی بیش‌تری دارند.

مصاحبه‌های دارای ساختار​

مصاحبه دارای ساختار به طرز خاصی انجام می‌شود كه بتواند به اطلاعات خاصی دسترسی پیدا كند. مطالعات رسمی، كه بر مبنای اطلاعاتی كه از مصاحبه‌شوندگان كسب شده انجام می‌شوند، معمولا از مصاحبه‌های دارای ساختار استفاده می‌كنند كه حتی‌المقدور مطمئن شوند كه همه مصاحبه‌شوندگان به سوالات یكسان پاسخ می‌دهند. در تحقیقات غیررسمی ممكن است آنقدرها مراقب نباشید، اما قالب‌بندی‌های دارای ساختار واقعا تضمین می‌كنند كه پاسخ‌های افراد مختلف به سوالات همگون قابل مقایسه هستند.

در ساختن چنین قالب‌بندی برای مصاحبه، شما باید:

• درباره اطلاعات مورد نظرتان فكر كنید و آن را برای خودتان تعریف كنید.
• مستقیما درباره اطلاعاتی كه می‌خواهید، سوال كنید.
• سوالات را واضح و بدون ابهام مطرح كنید. به سوالاتی كه مطرح می‌كنید خوب فكر كنید كه مبهم یا نیازمند تعبیر و تفسیر زیاد نباشند (مگر اینكه خودتان بخواهید تعبیر و تفسیر شوند).
• سوالات پایان باز بپرسید. سوالات پایان باز سوالاتی هستند كه به‌ جای پاسخ بلی یا خیر، پاسخ‌دهنده باید توضیح دهد. مثلا به جای پرسیدن: «آیا از شركت در این برنامه خوشتان آمد (یا لذت بردید)؟»، بهتر است بپرسید: «در این برنامه‌ای كه شركت كردید، از چه چیزهایی خوشتان آمد و از چه چیزهایی خوشتان نیامد؟»، یا «شركت در این برنامه چطور بود؟»
• كند و كاو كنید. سوالات دیگری برای پی‌گیری بپرسید تا دقیقا بفهمید افراد واقعا چه می‌گویند، یا وادارشان كنید كه درباره موضوع مطالب بیش‌تری بگویند. («وقتی معلم نظر شما را پرسید، چرا خوشتان آمد؟») از پیگیری پاسخی كه ممكن است خارج از موضوع به نظر برسد، نترسید. گاهی بهترین یا مهم‌ترین اطلاعات در خارج از مسیر اصلی نهفته است.
• حرف افراد را به‌سرعت قطع نكنید. ممكن است روایت‌هایشان، یا آنچه شما میان خطوط می‌خوانید، اطلاعاتی در اختیارتان قرار دهد كه به اندازه آنچه مستقیما به شما می‌گویند، اهمیت داشته باشد.
• آنچه را به شما گفته‌اند،‌ تا آنجا كه ممكن باشد با دیگران هم چك كنید. یادتان باشد كه از دیدگاه‌های افراد مطلع می‌شوید، كه همیشه هم مطابق واقعیت عینی نیستند. راشومون، فیلمی ساخته كارگردان بزرگ ژاپنی آكیرا كوروساوا، ماهیت واقعیت را بررسی می‌كند. در این فیلم یك حادثه از دیدگاه چهار شاهد بیان می‌شود، كه چشم‌انداز هر كدام كاملا متفاوت با چشم‌انداز دیگری است. در واقع پدیده راشومون همه‌ جا در كمین است: نظر همه را درباره روایت بپرسید.

نظرسنجی‌ها

اگر می‌خواهید بدانید اغلب افراد باهمستان درباره موضوعی چه فكر می‌كنند، یا اگر خدمتی در دسترس باشد، چند نفر از آن استفاده خواهند كرد، نظرسنجی راهی است برای جواب گرفتن سریع از تعداد زیادی از افراد. نظرسنجی معمولا حاوی فهرستی از سوالات ساده درباره یك موضوع واحد است و همچنین به پاسخ‌دهندگان فرصت می‌دهد كه نظرشان را مفصل‌تر بیان كنند یا درباره مشكل اظهارنظر كنند. شما می‌توانید نظرسنجی را از طریق پست، تلفن، تماس شخصی، ایمیل، وب‌سایت، یا از طریق قرار دادن سوالات در جاهای عمومی (مثلا همراه گواهی ترخیص در مطب پزشكان، یا چاپ آن‌ها در روزنامه) انجام دهید و صندوق‌هایی را برای دریافت پاسخ‌ها در نظر بگیرید. هر روش، معایب و محاسن خودش را دارد.

در اینجا چند نكته كلیدی آورده‌ایم كه در تهیه نظرسنجی باید به خاطر بسپارید.

• سوالات و اقلام را واضح و جوری مطرح كنید كه پاسخ دادن به آن‌ها آسان باشد. اگر سوالی مبهم باشد، پاسخ‌هایی هم كه به آن سوال داده می‌شوند مبهم و چنان متفاوت با یكدیگر خواهند بود كه به هیچ دردی نخواهند خورد. علاوه بر این، پاسخ دادن به سوالات مبهم سخت‌تر است و لذا از علاقه مردم نسبت به پاسخ دادن به نظرسنجی، كم خواهد كرد.
• درباره اطلاعات مورد نظرتان سوال كنید. به دقت درباره آنچه می‌خواهید بدانید، فكر كنید. بعد سوالاتی طرح كنید كه جوابشان آن اطلاعات را به شما بدهند. 
• درباره اطلاعاتی كه نیاز ندارید، ‌صرفا به این دلیل كه ممكن است جالب باشد، یا به این دلیل كه منظورتان را به دقت در نظر نگرفته‌اید، سوال نكنید. اگر نمی‌خواهید از اطلاعات به دست‌ آمده به‌ طور اصولی استفاده كنید، درباره‌اش سوال نكنید. 
• سوال‌ها را تا حد ممكن كوتاه و ساده مطرح كنید. پاسخ به سوالات نظرسنجی هر چه كم‌تر طول بكشد، مردم بیش‌تر مایل به انجامش خواهند بود.
• اگر می‌خواهید به جمعیت‌هایی با زبان‌های دیگر دسترسی داشته باشید، نظرسنجی‌تان را به زبان‌‌های دیگر هم ترجمه كنید.

تصادفی كردن و خودگزینی

حتما نمونه‌تان را به صورت تصادفی درآورید. اگر می‌خواهید نظر درست و دقیق باهمستان را بدانید، یا بیش‌تر، نظرات مختلف باهمستان را درباره هر چیزی بدانید، باید یك برش عرضی از باهمستان را برای پاسخ به نظرسنجی‌تان انتخاب كنید. یعنی زن و مرد از همه‌‌ نوع زندگی، همه سنین، نژادها، فرهنگ‌ها و قومیت‌ها و غیره. متصدیان حرفه‌ایِ مراجعه به آرای عمومی، كه معمولا از درصد كمی از كل جمعیت به عنوان نماینده گروه استفاده می‌كنند، اطمینان حاصل می‌كنند كه یك نمونه تصادفی از افراد باهمستان را انتخاب كرده‌اند. استراتژی‌شان هم این است كه مثلا در دفتر تلفن نفر دهم در هر صفحه را انتخاب می‌كنند یا مطمئن می‌شوند نظرسنجی‌های تلفن یا پست‌ شده، به تناسب در همه قسمت‌های باهمستان توزیع شده‌اند. 

 

• مراقب پیامدهای خودگزینی باشید. كسانی كه مایل به پاسخ دادن به سوالات نظرسنجی هستند، تقریبا همیشه خودگزین هستند. یعنی كسانی هستند كه به قدر كافی به مسئله‌ای كه نظرسنجی در نظر دارد علاقه دارند. این پاسخ‌دهندگان قبل از هر چیز درباره مسئله اطلاعات بیش‌تری دارند، نسبت به آن احساسی قوی دارند و نشان‌دهنده نظرات اكثریت باهمستان هم نیستند. اگر همه یا اغلب پاسخ‌دهندگان شما خودگزین باشند، نظرسنجی شما، در واقع اطلاعاتی را كه می‌خواهید در اختیارتان نخواهد گذاشت. در نظرسنجی‌های تلفنی احتمال گرفتن پاسخ از افراد تماس‌ گرفته‌شده، تا حدی بیش‌تر از سایر روش‌هاست. لذا تا اندازه‌ای مشكل خودگزینی را حل می‌كند،‌ اما مستلزم به‌ كار گیری میزان قابل توجهی فرد در ساعت (و معمولا مقدار زیادی پول) است. 

مورد خاصی از تكنیك نظرسنجی، موردی كه بعضی عناصر نظرسنجی را به همراه بعضی عناصر مصاحبه دارای ساختار در خود دارد، گروه تمركز است. این گروهی است متشکل از نمونه‌های تصادفی یا جمعیتی خاص، كه درگیر مباحثه با مصاحبه‌كننده‌ای می‌شوند كه سعی می‌كند اطلاعات خاصی را از اعضای گروه به دست آورد، بدون اینكه مستقیما به آن‌ها بگوید كه طالب چه اطلاعاتی است. (منظور آن است كه اطلاعات دقیق‌تری كسب شود، چرا كه اعضای گروه آنچه را در ارتباط با موضوع می‌گویند تصحیح و بازنگری نمی‌كنند). در برخی شرایط، گروه تمركز می‌تواند ابزار تحقیقاتی مفیدی باشد. 

مطالعات​

مطالعه تحقیقی است مبتنی بر اصول علوم طبیعی یا اجتماعیِ یك پدیده یا مسئله. مطالعات برای رسیدن به مقاصدی همچون بررسی موثر بودن یك عملكرد، یافتن راه‌هایی برای پیشگیری یا درمان یك بیماری، یا بررسی تاثیرات اقتصادی یا سایر تاثیرات یك وضعیت اجتماعی (مثلا بی‌خانمانی) بر یك باهمستان و اعضای آن.

مطالعات را به طرق مختلف می‌توان انجام داد. مثلا مطالعات می‌توانند كمّی باشند، با نتایجی تابع ارقام و روش‌های آماری، یا كیفی باشند مبتنی بر مشاهده رفتار، گزارش شركت‌كنندگان از اینكه چطور خودشان یا زندگی‌شان تغییر كرده‌ است و از این قبیل. بعضی از مطالعات در جستجوی علت و معلول هستند، چه چیز باعث می‌شود كه چیز دیگری اتفاق بیافتد. بعضی دیگر در جستجوی ارتباط و وابستگی دو عامل با هم هستند. مطالعات دیگری هم هستند كه فقط به دنبال پاسخ به سوالات بسیار خاص هستند: شركت‌كنندگان با چه سرعتی می‌توانند یك مهارت جدید را از طریق روش الف، كه متضاد با روش ب است، یاد بگیرند؟ 

اگر می‌خواهید یك مطالعه انجام بدهید، یا می‌خواهید شخص دیگری، یك محقق دانشگاهی، یك سازمان تربیت سگ نگهبان، مطالعه را برایتان انجام دهد، این نكات مهم را در نظر داشته باشید: 

• تعیین كنید كه منابعتان به شما اجازه‌ انجام چه كاری را خواهند داد. اگر قصد دارید مطالعه‌ای انجام دهید نیازمند زمان طولانی است و عده زیادی را از جمله محققین، مصاحبه‌كنندگان، ثبت‌كنندگان گزارش‌ها، و غیره به‌ كار خواهد گرفت، یا ناچار خواهید بود راهی برای پرداخت دستمزد به آن‌ها پیدا كنید و یا منبعی پیدا كنید از داوطلبینی كه سابقه انجام این كارها را داشته باشند. برای انجام مطالعه مورد نظرتان اطمینان حاصل كنید كه بودجه، وقت و مهارت‌های مورد نیاز را در اختیار دارید.
• مشخصا توصیف كنید كه به دنبال چه اطلاعاتی هستید. یك مطالعه معمولا روی پاسخ به سوالی خاص تمركز می‌كند. سوالی كه انتخاب می‌كنید، در تعیین مفید بودن نتایج مطالعه فوق‌العاده مهم است. مثلا اگر می‌خواهید پرداختن به مشكلی خاص را نشان دهید، چه چیز درباره آن مشكل بیش‌تر از همه مطالعه را منطقی نشان می‌دهد؟ آیا آن چیز تاثیر اقتصادی است؟ تاثیر روی كودكان است؟ ارتباط آن با واقعیت‌های دیگر است، از جمله بی‌كاری یا نرخ افزایش سرطان ریه؟ اولین قدم در انجام یك مطالعه مفید توصیف آن چیزی است كه مورد نظر شماست.
• اگر از آمار استفاده می‌كنید، درست استفاده كنید. روش‌های آماری بسیاری وجود دارند كه می‌توانند برای تجزیه و تحلیل اطلاعاتی كه به صورت آمار و ارقام هستند، به‌ كار روند. مهم است روشی را انتخاب كنید كه اطلاعاتی را كه می‌خواهید به شما بدهد. به همان اندازه مهم است كه كاری نكنید كه نتایجتان مفهومی كم‌تر یا بیش‌تر از آنچه واقعا هستند، داشته باشند.  
• مطالعه را جوری طراحی كنید كه در واقع به سوالات شما جواب دهد. مشكل طراحی یك مطالعه پیچیده‌تر از آن است كه بشود در اینجا به جزئیات آن پرداخت. كتابخانه یك دانشگاه چندین طبقه كتاب‌هایی دارد كه به این موضوع پرداخته‌اند، اما بدانید مطالعه‌ای كه با بی‌توجهی طراحی شده باشد، نتایجی به بار می‌آورد كه یا هیچ معنایی ندارند، یا به سوالاتی كاملا متفاوت با آنچه شما در نظر داشتید، پاسخ داده است.

مطالعه‌ای كه در فكرتان بد تدوین شده باشد یا بد انجام شود، نه‌ تنها اطلاعات مفیدی به دست نمی‌دهد، بلكه می‌تواند استدلال یا كل عملكرد شما را بی‌اعتبار كند. اگر مشغول انجام مطالعه‌ای هستید و خودتان در آن زمینه تخصص ندارید، با کارشناسان مشورت كنید، از محققین حرفه‌ای بخواهید كمكتان كنند، خود را به یك سازمان بزرگ متصل كنید، هر كاری كه لازم است انجام دهید تا مطمئن شوید نتایج مطالعه دقیق و معتبر خواهد بود.

جستجو برای روایات و مثال‌های واقعی برای ترسیم مشكلتان​

روایت‌های دست اول درباره اشخاصی كه عملا درگیر یا تحت تاثیر مشكل مورد نظر هستند، می‌تواند بخش مهمی از تلاش برای ترویجگری در حل آن مشكل باشد. قانون‌گذاران، قضات و عموم مردم، معمولا با شنیدن روایت‌هایی كه بتوانند به وسیله آن‌ها همسان‌سازی كنند، بیش‌تر از آمارها یا هشدارها هر قدر هم گویا باشند، به سمت موضوعی متمایل می‌شوند. لذا پیدا كردن كسانی كه روایت‌های گیرا داشته باشند و مایل به تعریف كردن آن‌ها باشند (و بتوانند روایت‌هایشان را به‌سادگی و با قدرت بیان كنند) می‌تواند بخشی سرنوشت‌ساز از یك مطالعه به منظور ترویجگری باشد.

اگر با كسانی كه چنین روایت‌هایی دارند كار نمی‌كنید، بهتر است با كسانی كه با آن‌ها كار می‌كنند مشورت كنید: كاركنان خط، مدیران آژانس‌ها، داوطلبان و كسان دیگری كه با اشخاص تحت تاثیرِ مشكل تماس دارند. آن‌ها می‌دانند كه روایت‌های چه كسانی گیرا هستند و چه كسانی می‌توانند شنونده را به ادراك برسانند. 

اگر مشكل طوری نیست كه كاركنان خدمات بهداشتی یا انسانی امكان تماس با افراد تحت تاثیر مشكل را داشته باشند،‌ باید برای پیدا كردن روایت‌های مناسب از شبكه‌های دیگر استفاده كنید. آشنایان شخصی، اشخاص كلیدی در باهمستان مورد نظر و سایر فعالین باهمستان همگی می‌توانند منابع خوبی باشند.

خلاصه​

ترویجگری موثر مستلزم تحقیق است. اگر تا آنجا كه می‌توانید همه چیز را راجع به مشكلتان بدانید، خواهید توانست اظهاراتتان را با واقعیت‌ها و آمار و ارقام تقویت كنید و در مقابل استدلال‌های مخالف تجهیز شوید. این دانسته‌ها به شما اعتبار می‌بخشند و شما را به عنوان متخصص موضوع معرفی می‌كند. اگر ترویجگری شما به‌ صورت مخالفت با چیزی باشد، مثلا بخواهید عمل مضری را از جانب یك آلوده‌ساز ثابت و آن را متوقف كنید، تحقیقات دقیق به شما كمك می‌كند ادعای خود را ثابت كنید و وقتی ثابت كردید، خواهید دانست چطور شرایط را تغییر دهید. سخن كوتاه، انجام تحقیق برای یك ترویجگری موفق، واجب و ضروری است.

تحقیق خصوصا در شرایط خاصی مفید است: 

• زمانی كه می‌خواهید یك قانون را به تصویب برسانید، یا سیاست‌های تازه‌ای را به اجرا درآورید
• زمانی كه می‌خواهید باهمستان را از مشكلی آگاه كنید
• زمانی كه خدماتی ضروری یا گروهی بی‌تقصیر زیر ضربه قرار می‌گیرند
• زمانی كه مقامات مسئول فاسد هستند
• زمانی كه دولت یا دیگران به مردم دروغ می‌گویند
• زمانی كه می‌خواهید از آسیب دیدن عموم پیشگیری كنید
• زمانی كه می‌خواهید منافع عموم را پیش ببرید

تحقیق به اشكال مختلف انجام می‌شود، از تحقیق «دانشگاهی» گرفته، شامل كسب اطلاعات از منابع اصلی یا منابع به چاپ‌رسیده، تا مطالب در دسترس در كتابخانه‌ها و بایگانی‌ها، اینترنت و سایر مكان‌های در دسترس عموم، تا صحبت با اشخاص، تا انجام نظرسنجی و مطالعات، تا انجام اقدامات واقعی تحقیقی و تجسسی. 

صرف‌ نظر از هر نوع تحقیقی كه انجام می‌دهید، بعضی رهنمودهای كلی وجود دارد:

• كمك بخواهید
• ببینید آیا شخص دیگری قبلا این تحقیق را انجام داده است، كه در آن صورت دیگر نیازی به انجام تحقیق نخواهد بود.
• اطلاعات اصلی درباره مشكلتان را كسب كنید و بدانید.
• به‌ طور شفاف تصمیم بگیرید كه از آن اطلاعات چه استفاده‌ای می‌خواهید بكنید
• همه چیز را دو بار چك كنید: منابع اندكی وجود دارند كه مطلقا قابل اعتماد باشند
• مصر باشید: هیچ جایگزینی برای تحقیق وجود ندارد

اگر از این رهنمودها پیروی كنید و كار را انجام دهید، وقتی زمانش برسد كه موضوع مورد علاقه‌تان را با شواهدی تقویت كنید، تحقیقتان شما را در وضعیت خوبی قرار خواهد داد و شواهد را در دسترس خواهید داشت.

Herramienta # 1: Algunos consejos más específicos sobre la investigación (casi en su totalidad en EE.UU.)

El primer paso en la investigación es averiguar qué fuentes de información están disponibles.

La Internet ha incrementado vastamente la cantidad de información disponible al ciudadano común y corriente, y las bibliotecas también usan el poder de las redes electrónicas para hacer investigaciones. Para cada área de interés, existen varias fuentes que pueden usarse:

Leyes y regulaciones.

Si creemos que una ley es violada, obviamente es necesario  saber exactamente en qué consiste la ley y cuáles son sus cláusulas. Hay varios lugares de donde se podrían  obtener  las leyes federales y estatales:

• Bibliotecas de leyes. Generalmente se encuentran en los juzgados o cerca de ellos o en facultades de derecho. Aunque muchas bibliotecas públicas podrían contar con copias completas de las leyes estatales, las bibliotecas especializadas generalmente son más precisas y en ellas pueden más fácilmente ayudarnos a localizar lo que buscamos.
• Abogados y políticos solidarios. Podríamos encontrar que un abogado está interesado en el asunto. De la misma manera, con una simple llamada al despacho de un político podríamos obtener el mismo resultado. Un político por el que hemos votado podría pedirle a uno de sus empleados asistirnos en localizar el material que necesitamos, como un gesto servicial por sus electores.

En cualquiera de estos casos, debemos tener una idea bien definida de lo que buscamos. No podemos esperar que alguien revise todas las leyes medioambientales, por ejemplo: Tenemos que poder explicar qué ley creemos que se está violando.

• En cualquiera de estos casos, debemos tener una idea bien definida de lo que buscamos. No podemos esperar que alguien revise todas las leyes medioambientales, por ejemplo: Tenemos que poder explicar qué ley creemos que se está violando.
• Internet. Hay varios sitios web con listas o vínculos de estatutos federales y estatales. La mayoría de los sitios web estatales (hacer una búsqueda con www., seguido de la abreviatura de dos letras del estado.us) proporciona acceso a sus leyes. Asimismo, hay sitios con vínculos a todos los códigos de leyes estatales. Uno de los mejores es

(en inglés)  El Instituto de de Información Legal de la Facultad de Derecho de Cornell. También contiene todos los estatutos de los estados (se puede hacer búsquedas por tema) y las leyes estatales en

Otro sitio para consultar leyes federales es la Administración Estadounidense de Servicios Generales, gov, con varios métodos de búsqueda. Las leyes en proceso o recientemente aprobadas pueden buscarse  y las leyes federales de Canadá.

Información sobre actividades presentes y anteriores del gobierno y las empresas.

Algunos de los sitios web más importantes  que rastrean los documentos y actividades del gobierno y las empresas son, el Proyecto de Responsabilidad Gubernamental, el cual trata de proteger a los “delatores” o informantes y de asegurar que sus voces sean escuchadas, preocupado con la ética del Congreso, el Proyecto de Responsabilidad Empresarial, el cual supervisa las corporaciones multinacionales y provee vínculos a Control Corporativo, una base de datos gigantesca acerca de las actividades corporativas a nivel mundial, y a su organización hermana, Control Corporativo en EE.UU.

Los últimos tres de dichos sitios electrónicos contienen vínculos a documentos de corporaciones, donde se pueden hallar reportes anuales y otros documentos.

Además de estos y algunos otros sitios electrónicos similares, también hay archivos de periódicos, accesibles a través de las oficinas de la prensa y –frecuentemente- en Internet. El diario New York Times, por ejemplo, ofrece artículos anteriores (a un bajo precio) de hasta cinco años atrás. La revista Newsweek  también ofrece acceso a sus archivos por un costo. Muchas bibliotecas públicas y académicas se suscriben a estos servicios, y podríamos aprovecharlos si contamos con una tarjeta de miembro de la biblioteca. Las bibliotecas de universidades estatales, particularmente, muchas de las cuales dan acceso libre a los residentes del estado, tiene una amplia gama de servicios de investigación.

Información general.

Podemos necesitar información que va desde la estructura química de una sustancia particular, hasta los detalles de un episodio de la historia de la comunidad ocurrido hace cinco años. Todos los recursos mencionados anteriormente (bibliotecas, Internet, archivos de la prensa) por lo general son útiles para obtener información tanto general como específica. Las mejores fuentes dependen de la información que estemos buscando. Si buscamos los resultados de estudios científicos o de un resonado juicio, las fuentes impresas son la mejor opción (una vez más, hay que empezar por las bibliotecas). Si buscamos evidencia de una mala acción reciente, probablemente no haya nada impreso.

La fuente más importante podría ser la gente. Podríamos consultar a un experto, para que nos explicara, por ejemplo, los detalles de una ley estatal o las implicaciones ambientales del uso de un herbicida. Si buscamos la historia de la comunidad, debemos hablar con quienes participaron en ella (probablemente con varias personas para obtener una diversidad de perspectivas sobre lo que ocurrió).

Las personas como fuentes de información tienen enormes ventajas: pueden responder preguntas. Podemos averiguar exactamente lo que deseamos saber, aunque es importante recordar que estamos obteniendo su punto de vista. Aún a pesar de esta limitante, hay ventajas. A veces, con tantos sitios de Internet, es difícil juzgar la calidad y veracidad de la información que leemos. Con la gente, generalmente es más fácil identificar qué información es la más veraz.

Otra ventaja de las personas como fuentes de información es que pueden acercarse a nosotros. Un informante, un testigo, el amigo de un amigo que sabe algo o alguien puede acercarse a nosotros una vez que  se enteren que buscamos información.

Herramienta # 2: Algunas fuentes que usar si se cuenta con opositores

Estas fuentes pueden proveernos información acerca de corporaciones, organizaciones, grupos o individuos.

Registros empresariales. Contienen información sobre la ubicación de la empresa, fecha de inscripción, naturaleza del negocio y nombres de directores y funcionarios, así como cierta información financiera. Se trata de registros públicos, y pueden encontrarse en los archivos estatales de inscripción.

Código Uniforme Comercial

Expedientes acerca de si una compañía ha sacado préstamos al poner bienes (no bienes raíces) como garantía. Éste es una magnífica fuente de aprendizaje acerca de las relaciones crediticias. La UCC es una ley federal que se refleja en las leyes estatales, y los documentos residen en las secretarías de cada estado. Para consultar el código en sí, consulte. Del mismo lugar, el Instituto de Información Legal de la Facultad de Derecho de Cornell tiene vínculos a leyes estatales específicas que relejan varias secciones de la UCC. También podemos hallar información en los sitios web de cada secretaría estatal o llamando a sus oficinas. El sitio de la Secretaría del Estado de Texas, incluye una explicación razonable y coherente de dónde y qué compañías deben inscribirse.

Registros de propiedad

Dan un listado de información de la propiedad, impuestos prediales e información de distribución geográfica y edificación. De estos registros, podemos descubrir si nuestros oponentes pagan ilegalmente menos impuestos o han cometido violaciones de distribución geográfica o de alguna licencia.

Registros electorales.

Los datos de inscripción, los cuales son documentos públicos disponibles a través de la sucursal electoral del pueblo o ciudad, pueden indicar la dirección, teléfono, empleador, edad, estatus migratorio, afiliación política y elecciones en las que las personas han votado. Un censo local podría también proporcionar información similar.

Expedientes judiciales.

Abarcan casos criminales y civiles de individuos, grupos, compañías u organizaciones gubernamentales. Podríamos fijarnos específicamente en casos que impliquen bancarrotas, quejas acerca de un negocio presentadas por consumidores, quejas de una empresa contra otra y procesos judiciales del gobierno contra un individuo u organización debido a prácticas o acciones ilegales. Además de los detalles de un caso específico, podemos ojear otro tipo de información en estos documentos, disponibles en el juzgado pertinente. La mayoría está disponible en Internet.

Por ejemplo, ¿Es determinada persona propietaria? ¿Cuánto cuesta su propiedad? ¿Tiene hipoteca y  quién le hizo el préstamo? ¿Alguna vez ha sido demandada la persona, ha demandado, ha sido arrestada o se ha visto envuelto en juicios legales?

Si nuestro adversario es un banco u otro tipo de institución financiera, debería ser fácil conseguir la información. Varios órganos gubernamentales monitorean estas instituciones, sus bienes y a quién hacen préstamos. A continuación presentamos cuatro agencias estadounidenses que pueden proporcionarnos información de este tipo:

Contraloría de la Moneda.  Esta oficina recopila información de bancos estadounidenses autónomos a nivel nacional, extranjeros con sucursales en EE.UU. y grupos financieros. Para obtener información de ellos, debemos hacerles una petición por escrito a:

          Communications Section

          Comptroller of the Currency

          490 L'Enfant Plaza East, SW

          Washington, D.C. 20219

Sistema de Reserva Federal.  Esta entidad regula a los bancos federales en el sistema, grupos financieros y subsidiarios de bancos estadounidenses. Podemos contactar en la siguiente dirección:

          Federal Reserve System

          20th and C Streets, NW

          Washington, D.C. 20551

Corporación de Reinversión de Barrios. La ley de reinversión comunitaria exige que los bancos mantengan archivos de préstamos a personas de escasos recursos y de grupos minoritarios.  Podemos averiguar más en nuestras instituciones financieras locales.

Aseguradora Federal de Depósitos. Esta entidad monitorea a los bancos que no son miembros del Sistema de Reserva Federal. Entre otras cosas, recaba información sobre la condición del banco y sus ingresos. Podemos contactarlos en:

          Federal Deposit Insurance Corporation

          Data Request Section

          550 17th Street, NW

          Washington, D.C. 20429

¿Qué significa realizar una investigación?

___Se realiza una investigación trabajando, de cualquier forma necesaria, para encontrar la información necesaria para respaldar o fortalecer la abogacía que se lleva a cabo o se planifica.

¿Por qué realizar investigaciones con propósitos de abogacía?

___La investigación le da legitimidad a las labores de abogacía.

___Proporciona información nueva para justificar el caso.

___La investigación muestra cómo abordar el asunto con más probabilidades de éxito.

___La investigación puede proporcionar anécdotas y ejemplos para usar.

___Puede confirmar lo que ya se sabía.

___La investigación permite presentar evidencias de la relación costo-ventajas.

___La investigación da credibilidad a los esfuerzos.

___La investigación puede frenar la oposición.

___La investigación nos ubica como expertos en el asunto. 

¿Cuándo realizar investigaciones con propósitos de abogacía?

___Cuando se intenta que se apruebe una ley.

___Cuando se pretende que la comunidad se interese en un asunto que necesita atención.

___Cuando programas, servicios o grupos enteros importantes se ven atacados.

___Cuando los funcionarios del gobierno son corruptos o culpables de fechorías.

___Cuando el gobierno u otra entidad le están mintiendo al público.

___Cuando es necesario para prevenir daño alguno.

___Cuando es importante para favorecer el interés público.

¿Cómo realizar una investigación?

___Se siguen las siguientes pautas generales para realizar una investigación:

• Pedir ayuda.
• Averiguar si alguien más ya ha hecho la investigación y así no tener que hacerla otra vez.
• Informarse sobre el asunto y conocerlo bien.
• Tomar una decisión concisa acerca del propósito que se tiene para la información.
• Verificar todo dos veces: existen muy pocas fuentes absolutamente confiables.
• Ser persistente.

___Se sabe cómo llevar a cabo los distintos tipos de investigación y cómo seleccionar el más apropiado para las circunstancias.

___Se sabe

• hacer investigación “académica”.
• obtener  información a partir de conversaciones y entrevistas.
• crear y realizar entrevistas.
• diseñar y efectuar estudios.
• hacer trabajo detectivesco.
• hallar personas con anécdotas e historias personales interesantes.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

منظور از انجام مطالعات در مورد یک مسئله چیست؟ 

مطالعه، روند جمع‌آوری اطلاعات با هدفی مشخص است. مطالعه در مورد مسئله‌ای در حوزه حمایت و ترویج‌گری شبیه به مطالعاتی است که شما برای فهم مشکل در ابتدای پویش‌ یا کمپین خود انجام می‌دهید. اما مطالعات مورد نظر این بخش کمی گام را فراتر می‌نهد. با این کار شما می‌خواهید مسئله را تا جای ممکن به طور کامل مورد مطالعه قرار دهید و نظرات مختلف، واقعیت‌ها و اطلاعات مربوط به رخدادهای تاریخی که در انتخاب تاکتیک‌هایتان موثر هستند، بشناسید.     

چرا باید بخواهیم در مورد یک مسئله مطالعاتی انجام دهیم؟ 

در روند آگاهی نسبت به مشکل، شما و گروهتان ممکن است برخی تحقیقات کلی‌ انجام داده باشید. اما چرا باید به دنبال انجام تحقیقات بیش‌تر باشید؟ 

برخی از دلایل خوبی که برای انجام تحقیقات در مورد یک مسئله می‌توان ارائه کرد از این قرار است: 

• با داشتن شناخت گسترده در مورد مسئله، شناسایی گزینه‌ها، مخالفان، و متحدین برای شما آسان‌تر می‌شود. 
• به اعضای گروه کمک می‌کند تا با مسئله درگیر شوند و کاری مهم برعهده بگیرند. 
• عزم گروهتان را راسخ‌تر می‌کند. 
• اعتبار گروهتان را افزایش می‌دهد. 
• با داشتن اطلاعاتی معین، می‌توانید استدلال‌های خود را محکم‌تر و موثرتر ارائه کنید. 
• با انجام و به اشتراک گذاشتن نتایج مطالعات منسجم خود، احتمال موفقیت‌تان بیش‌تر می‌شود. 

چگونه باید در مورد یک مسئله مطالعاتی انجام داد؟ 

راه‌های مختلفی برای مطالعه مسئله پیش روی شما و گروهتان قرار دارد. دو رویکرد کلی در این زمینه، استفاده از اطلاعات موجود و تولید اطلاعات توسط خودتان است. در بسیاری از موارد شما و گروهتان از هر دو راه استفاده می‌کنید – از منابع موجود تمام اطلاعات ممکن را گردآوری می‌کنید، و سپس مطالعات جدیدی برای جمع‌آوری اطلاعاتی که در مورد مسئله در دسترستان نبوده، آغاز می‌کنید. 

مستند کردن مسئله با استفاده از اطلاعات موجود 

همانطور که پیش از این گفته شد دلیلی نداری برای خودتان کاری بیش از چیزی که نیاز است بتراشید. مطالعه در حوزه مسئله‌تان نیز یکی از زمینه‌هایی است که شما یا گروهتان ممکن است دریابید که قبل از شما برخی از کارها انجام شده است. تاکنون مطالعات زیادی در مورد مسائل مختلف انجام شده است، و بنابراین در بسیاری از موارد شما و گروهتان تنها باید دریابید که اطلاعات مورد نیاز شما در مورد یک مسئله کجا قرار دارد.  

چه نوع سازمان‌هایی ممکن است اطلاعاتی را که شما در جستجوی آن هستید داشته باشند؟ برای فهم این نکته، سوالات زیر را از خودتان بپرسید:  

• چه کسانی هستند که به باهمستانتان چیزهایی «عرضه می‌کنند»؟ 
• چه کسانی در باهمستانتان تجارت می‌کنند؟ 
• چه کسانی به باهمستانتان خدمات ارائه می‌کنند؟‌
• چه کسانی تاکنون در مورد یک مسئله معین در باهمستانتان ابراز نگرانی کرده‌اند؟
• چه کسی در گذشته یا حال در مورد باهمستانتان مطالعه کرده است؟ 

باهمستان‌های دیگر چه کرده‌اند 

شما یا کسی در گروه شما ممکن است چیزی در مورد یک گروه حمایت و ترویج‌گری در همسایگی شما شنیده باشد که آن‌ها نیز با یکی از صنایع بزرگی که پسماندهای تصفیه نشده خود را در رودخانه سرازیر می‌کند، دچار مشکل شده است. اکنون به نظر می‌رسد مشکل مشابهی برای شما از سوی یک کارخانه تولید غذای حیوانات در حال وقوع است. یکی از اولین گام‌هایی که گروه حمایت و ترویج‌گری شما باید انجام دهد این است که بفهمد «آن‌ها برای مقابله با این مسئله چه کردند؟» اغلب همزمان افرادی در باهمستان‌های دیگر نیز با مسئله‌ای مشابه دست و پنجه نرم می‌کنند یا قبلا با آن مواجه شده‌اند. شما و گروهتان می‌توانید از آن‌ها بپرسید که در پویش حمایت و ترویج‌گری خود چه کارهایی و چگونه انجام داده‌اند. می‌توانید بفهمید که چه چیزی بیش‌ترین تاثیرگذاری را داشته است، چه چیزی جواب نداده است، و حتی شاید بتوانید بفهمید در مواردی که چیزی درست پیش نرفته است علت عدم موفقیتش چه بوده است. اغلب افراد حاضرند همه این اطلاعات را به اشتراک بگذارند. در هر صورت مسئله برای آن‌ها نیز حائز اهمیت است؛ کسی چه می‌داند شاید دفعه بعد آن‌ها نیاز داشته باشند که از شما و گروهتان اطلاعاتی دریافت کنند. 

دیگر منابع خبری بالقوه که می‌توانند به ما در مورد یک مسئله اطلاعات ‌دهند 

• رسانه‌های محلی- کتابخانه‌ها بسیاری از مجلات فعلی را آبونه هستند و فایل شماره‌های قبل روزنامه‌ها، مجلات، و غیره را در اختیار دارند. گزارش‌های ویژه‌ای که توسط مجلات منتشر می‌شوند یک نمونه خوب از یک منبع ارزشمند اطلاعاتی است که می‌تواند اطلاعاتی در مورد پیشینه مسئله در اختیار شما بگذارد. آن‌ها ممکن است به شکل عمیقی جنبه‌ای خاص از باهمستانتان را مورد کاوش قرار داده باشند؛ مانند بررسی یک رهبر بانفوذ یا برخی از نیروهای اقتصادی اصلی که بر باهمستان شما تاثیرگذارند. 
• مقالات موضوعی، گزارشات مطالعاتی، و گزارشات سالانه- این‌ها گزارشات ویژه‌ای هستند که توسط گروهی از مردم مانند گروه‌های عام‌المنفعه، سازمان‌های تجاری، مراکز خدمات اجتماعی، و دیگر مراکزی که چیزهایی را برای اطلاع عموم منتشر می‌کنند. کسانی که این گزارشات را منتشر می‌کنند از همان اطلاعاتی استفاده می‌کنند که شما در جستجوی آن هستید. برای مثال، سیرا کلاب وقتی می‌خواهد چنین گزارش‌هایی تهیه کند بر مسایل محیط زیستی تمرکز می‌کند، در حالی که بانک‌ها یا شرکت‌های توسعه‌ای در این گزارشات خود به پیشینه اقتصادی باهسمتانتان توجه می‌کند. 
• پیمایش‌های موجود- سازمان‌های دولتی استانی و محلی معمولا گستره وسیعی از داده‌های پیمایشی را در اختیار دارند. برخی از آن‌ها در کتابخانه‌های دانشگاهی یا شهرهای بزرگ‌تر وجود دارند. شما می‌توانید با تماس با افرادی که مسئول انجام این نوع پیمایش‌ها بوده‌اند نیز این اطلاعات را به دست بیاورید. 
• بایگانی اسناد- این نیز شامل بسیاری از منابع خصوصی و دولتی می‌شود. معمولا آژانس‌هایی که اطلاعات را گردآوری می‌کند آن‌ها را برای چند سال پس از استفاده از آن‌ها، در آرشیو خود نگهداری می‌کند. 

تولید اطلاعات جدید 

زمانی که شما و گروهتان تمام اطلاعاتی را که می‌توان از منابع موجود گردآوری کرد، جمع‌آوری کردید ممکن است بخواهید اطلاعات جزئی بیش‌تری در مورد جنبه‌های مختلف موضوع مورد نظر خودتان یا گروهتان به دست آورید. شما اغلب نمی‌توانید همه اطلاعاتی را که برای حمایت و ترویج‌گری مسئله مورد نظرتان نیاز دارید در منابع موجود بیابید. 

شما و گروهتان ممکن است بخواهید یکی از تکنیک‌های زیر را برای مطالعه مسئله امتحان کنید: 

• پیمایش از رهبران باهمستان – مصاحبه یا پیمایش از رهبران باهمستانتان می‌تواند اطلاعات ارزشمندی به شما و مسائل مورد نظر شما برای حمایت و ترویج‌گری ارائه کند. رهبران باهمستان در شکل‌گیری افکار عمومی اعضای باهمستان تاثیر دارند و بر افراد تاثیرگذارند. آن‌ها به شما اطلاعاتی می‌دهند که احتمالا از کانال‌های دیگر نمی‌توانید به آن دست پیدا کنید. بنابراین، ایده خوبی است که برای این کار به رهبرانی مراجعه کنید که نه تنها اطلاعات دارند بلکه با افرادی ارتباطات داشته باشند که درک خوبی از باهمستان نیز دارند. 
• پیمایش‌های انجام شده از افکار عمومی باهمستان- این می‌تواند یک نظرسنجی استاندارد تلفنی یا ایمیلی باشد که توسط گروهتان در مورد مسئله صورت می‌گیرد. این روش می‌تواند با صرف هزینه و زمان اندک به گروه شما اطلاعات وسیعی در مورد مسئله‌تان بدهد. 
• مصاحبه‌های فردی- به طور کلی، مصاحبه فردی به گروهتان اطلاعات باارزش و جزئی در مورد مسئله خواهد داد. این روش نیازمند صرف زمان و هزینه بیش‌تر به منظور انجام کار و تحلیل نتایج دارد. 
• گروه‌های نمونه- یک گروه نمونه، یک گروه مباحثاتی کوچک تحت نظر یک سرپرست است که با هدف گردآوری اطلاعات تشکیل می‌شود. اعضای گروه به گونه‌ای انتخاب می‌شوند که باهمستانتان را نمایندگی کنند. کار سرپرست این است که مباحث را در مسیر خود به پیش ببرد و مطمئن شود که همه مجال اظهار نظر پیدا می‌کنند. 
• گفتگوی هدایت شده – این کار در بهترین حالت می‌تواند به صورت چهره به چهره یا از طریق تلفن با اعضای باهمستان انجام شود. اعضای گروه شما باید مجموعه‌ای از سوالات از پیش تهیه شده برای هدایت گفتگو داشته باشند، اما هدف این است که اجازه بدهیم گفتگو در مورد مسئله مورد مطالعه ما جریان طبیعی خود را طی کند. 

دستورالعمل‌هایی برای گردآوری اطلاعات

یکی از چیزهای مهمی که در گردآوری اطلاعات باید در نظر داشته باشید این است که به شدت مراقب منابع اخبار و ارقام مورد استفاده خود باشید. شما احتمالا در برابر مخالفانی قرار خواهید گرفت که به پول و اطلاعات مسلح هستند. چنانچه ایرادی در اطلاعات یا اخبار شما وجود داشته باشد، مطمئن باشید آن را پیدا خواهند کرد. 

وقتی در حال گردآوری اطلاعات هستید، دستورالعمل مورد توصیه «صندوق دفاع از کودکان» را در نظر داشته باشید: 

• تنها از داده‌های ارائه شده در منابع رسمی استفاده کنید. برای مثال: هیات محلی آموزش، اداره آمار آمریکا، یا دیگر آژانس‌های دولتی از جمله سازمان‌های تجاری و حرفه‌ای. آمارهای دیگر آژانس‌های حمایتی را استفاده کنید ولی از رسانه‌ها استفاده نکنید. 
• اعداد خود را دوباره و چندباره چک کنید. تنها یک غلط به مخالفان‌تان اجازه خواهد داد تا تمام بحث شما را منتفی کنند و اعتبار کل سازمانتان را زیر سوال ببرند. 
• در صورت امکان برای تحلیل داده‌ها از «کارشناسان» بیرونی استفاده نکنید. درست‌ترین گزارشات هم به شما کمک چندانی نخواهد کرد اگر نتوانید بگویید این داده‌ها از کجا آمده‌اند یا چه معنایی دارند. اگر لازم است کسی را استخدام کنید (برای مثال از یک کالج محلی)، مطمئن شوید که چگونگی انجام تک تک مراحل کار را می‌فهمید. 
• اعداد را ساده کنید. همه افراد نسبت‌ها و درصدها را می‌فهمند. هر چیز پیچیده‌تری موجب خواهد شد که مخاطبان گیج شوند یا تحقیق را نخوانده ورق بزنند. البته اگر سخنرانی‌ای برای متخصصان ارائه می‌کنید، هر چه می‌خواهید پیچیده حرف بزنید – البته تا جایی که خودتان بفهمید چه می‌گویید. 
• سعی کنید تغییر را در طول زمان نشان بدهید. اگر مسئله شما وابسته به این است که روند تغییر مولفه‌هایی را نشان بدهید (مانند افزایش آلودگی یا بی‌خانمان‌ها)، هر چه می‌توانید جنبه‌هایی را که در یک بازه زمانی تغییر کرده نشان دهید. یک پیشنهاد خوب این است که حداقل دو نکته برای یک بازه زمانی ۵ ساله بیاورید. 
• در صورت امکان، از آخرین اطلاعات استفاده کنید. اگر تحلیلی بسیار تاثر برانگیز از اطلاعات مربوط به هشت سال پیش ارائه کنید، کار شما اثر چندانی بر افراد نخواهید داشت. اگر نمی‌توانید ارقام جدیدی تهیه کنید و اطلاعات شما به بیش از یک تا دو سال قبل برمی‌گردد، سعی کنید آن‌ها را به عنوان «جدیدترین آمار قابل دسترس» معرفی کنید. 
• همیشه سعی کنید از داده‌هایی استفاده کنید که نشان می‌دهد چگونه مداخله افراد می‌تواند موجب تغییر شود. اگر همه چیز ناامیدکننده به نظر برسد احتمال کمی خواهد بود که بتوانید افراد را به حرکتی وادارید. سعی کنید تاکید کنید که پیشرفت قابل تحقق است. اینجا یکی از جاهایی است که می‌توانید نمونه‌هایی از برنامه‌های موفق در باهمستان‌ها و سازمان‌های دیگر را مطرح کنید. 

نکات دیگر پیرامون گردآوری اطلاعات به وسیله خودتان: 

• از جاه‌طلبی اجتناب کنید. داده‌های حداقلی ولی قابل اعتماد بسیار بهتر از طرح عباراتی است که نمی‌توانید به خوبی برای آن اطلاعات و آماری ارائه کنید. 
• اگر پیمایشی انجام می‌دهید از کسی که درک آماری دارد کمک بگیرید – از یک دانشجوی تحصیلات تکمیلی دانشکده جامعه‌شناسی یک کالج یا دانشگاه محل کمک بگیرید. 
• از نمودار استفاده کنید. این کار می‌تواند به تقویت موضع شما کمک کند اما باید از این مسئله با دقت استفاده شود. 
• به دنیای واقعی متوسل شوید. همیشه سعی کنید به موضوع مورد نظرتان وجهی انسانی بدهید. همانطور که سیاستگذاران می‌دانند ارزش یک داستان خوب از هزاران هزار داده بیش‌تر است. 

خلاصه 

بنابراین حالا شما برای انجام مطالعاتی در مورد مسئله مورد نظرتان آماده هستید. به یاد داشته باشید که وقتی کارتان تمام شد، آن را مرور و دوباره مرور کنید و هرگز از یک دسته اطلاعات یا مسئله که آن را چندین بار چک نکرده‌اید استفاده نکنید. بسیار بهتر است که هیچ عدد و رقمی استفاده نکنید تا اینکه از اعدادی استفاده کنید که می‌توانند ظرف یک دقیقه رد شوند.  

Ejemplo # 1: Entrevista con Catie Heaven

Catie Heaven es experta en el arte de realizar estudios sobre problemas.  Cuando trabajó para el Grupo de Trabajo en el Promoción de la Salud y Desarrollo de la Comunidad en la Universidad de Kansas, estaba en un proyecto llamado “De niñas a mujeres”, en el cual ella llevó a cabo entrevistas con docenas de niñas de séptimo y octavo año. Su nuevo proyecto es un análisis del cuidado de niños que incluye encuestas a cerca de 600 estudiantes en un foro cualitativo/cuantitativo. A continuación ella comenta su experiencia llevando a cabo encuestas.

“¿Sabe lo difícil que es crear un vínculo con niñas de trece años?” Preguntó Catie, refiriéndose a su esfuerzo en el proyecto “De niñas a mujeres” “Crear un vínculo con todos fue lo más difícil. El tiempo con el que se contaba no era mucho, así que hacerlo a tiempo también era difícil." Pero todo funcionó. Lo más importante fue que descubrimos que el programa “De niñas a mujeres” fue muy exitoso. Es muy bueno para los estudiantes. Para mí fue  una gran experiencia porque fue la primeraza vez que entrevisté a una gran cantidad de personas.

Catie piensa que llevar a cabo encuestas es importante porque brinda una oportunidad para seleccionar sus metas. Ella dice "Un estudio que obtiene buenos resultados es que se basó en una buena investigación,”. “Ese es el primer asunto crucial: ¿Qué es lo que quiere preguntar? El siguiente componente es tener preguntas cuidadosamente elaboradas. La manera en que formula una pregunta impacta de forma dramática la respuesta que reciba. Entonces, usted le hace las preguntas a algunas pocas personas y se asegura que estén preguntando lo que usted desea que pregunten a la gente y que la gente perciba lo que usted quiere conocer a través de las preguntas.  El tercer componente importante de una buena encuesta es que refleje a diferentes miembros de su comunidad, para que usted pueda asegurarse de que los resultados que obtiene no corresponden solamente a una población específica, sino a toda la comunidad.”

Catie dijo que ella trata que sus fuentes sean lo más diversas posibles, pero cada fuente tiene su propia ventaja. “Creo que fuentes oficiales son importantes si se quiere generar acción comunitaria a partir de ella. Si se tienen fuentes oficiales en la información, le presta credibilidad a su estudio y ese es un componente de un buen estudio. Luego el otro componente sería la opinión pública. Se está aumentando mucho el tomar la opinión pública para nuestras políticas públicas, para las acciones comunitarias. Y por esto es importante tener encuestas de muchos individuos de su comunidad.”

"Cada estudio es difícil de llevar a cabo”, dijo Catie, “Porque es difícil que un número grande de personas esté dispuesto a sentarse y hablar con uno durante 30 o 45 minutos sobre un asunto. Puede ser todavía más difícil si el asunto es sensible, como el tratar con adolescentes embarazadas en las escuelas. “En ocasiones hacer una encuesta o estudio sobre ese tema es difícil por todos los asuntos que lo rodean, como los  religiosos y políticos. Puede tener los estudiantes en clases diciendo lo que piensan que usted quiere escuchar y luego los padres niegan cosas que saben sobre sus hijos porque no quieren que usted piense mal sobre sus habilidades como padres. Por lo tanto, creo que entre más controversial el asunto, más difícil de estudiar.” 

Una vez que el estudio está listo, la presentación se vuelve el asunto más importante. Catie cree que es difícil presentar los resultados bien utilizando sólo un formato. “Yo sé que muchos académicos usan un artículo de revistas para presentar sus hallazgos y es muy útil cuando llega a la comunidad global y permite presentar sus resultados de manera correcta. Pero me parece que la combinación de un artículo publicado y dar exposiciones sobre la materia, especialmente con la gente que ha trabajado, es muy efectivo. Cuando se hace una encuesta o estudio, todo mundo se involucra con éste y ellos quieren saber cuáles son los resultados. Es bueno presentárselo a la gente con la que trabajó y también tenerlo en un formato escrito para que la gente tenga acceso a él.

“Yo creo que reunir información para su organización es una gran idea porque le ayuda en dos formas,” Catie sugiere. “De una manera, le ayuda a divulgar la informacion”. En otras palabras, cada vez que usted entreviste a una persona, ellos conocerán su organización y lo que están haciendo, es una gran manera de promocionar lo que hacen. Y del otro lado, también siento algo por lo que la comunidad está haciendo. Muchas veces se tienen programas que fallan, pero porque fueron mal colocados. Es decir, la gente no necesitaba lo que la organización estaba ofreciendo.  

“Cuando encueste lo mejor por hacer es comenzar con la información que está disponible en su comunidad y en las bibliotecas”. Catie sugiere que se debe preguntar para averiguar qué está sucediendo en su comunidad, cuáles son los problemas. Desde ahí uno puede decidir que preguntas necesitan hacerse para conocer más sobre un estudio en particular. “Simplemente no se siente a esperar”, dijo Catie. “En ocasiones, simplemente salir y hacer lo mejor que pueda con la encuesta es algo bueno por hacer, y puede aumentar su información y experiencia cada vez que hace un estudio.”

___Conoce lo que significa realizar estudios sobre el asunto en cuestión.

___Sabe por qué le gustaría realizar estudios sobre el asunto en cuestión.

___Sabe cómo realizar estudios sobre el asunto en cuestión

___Sabe cómo documentar el asunto en cuestión utilizando información existente

___Entiende lo que otras comunidades han hecho

___Sabe cómo generar nueva información

___Conoce los lineamientos guía para recolectar información

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

مفهوم جمع‌آوری داده درباره افکار عمومی​

مطمئنید می‌خواهید از افکار عمومی باخبر شوید؟ معلوم است که پاسخ مثبت است. آگاهی از نظر مردم درباره موضوع، مسئله، یا سازمانی مشخص گامی مهم برای خدمات‌رسانی بهتر به مردم، یا دست کم یافتن راهی برای بهبود تصویر این موضوع یا سازمان در افکار عمومی است. 

افکار عمومی در دموکراسی نقشی حیاتی دارد. افکار عمومی سکوی پرتاب و عامل سقوط رهبران است. اگر شهروندان مقام‌های انتخابی را «بهترین گزینه» بدانند، مهم نیست این افراد واقعا بهترین باشند یا نه. عوامل بسیاری بر افکار عمومی تاثیر می‌گذارند که البته موضوع بحث این بخش نیست. موضوع اصلی این بخش چرایی و چگونگی جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار عمومی است. 

آگاهی از دیدگاه مردم درباره سازمان‌ یا ابتکار عمل یا طرح سازمان، در موفقیت بعدی آن نقشی حیاتی دارد. برای آگاهی از نظر مردم در یک موضوع، باید درباره افکار عمومی اطلاعات جمع کرد. هدف این بخش تشریح نحوه انجام این کار است. 

جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار و دیدگاه‌ها فرایندی است برای آگاهی از موضع مردم درباره موضوعی مشخص. برای این کار چند راه داریم و روش جمع‌آوری اطلاعات درباره برخی موضوعات با روش مربوط به موضوعات دیگر فرق دارد.

صرف تصمیم‌گیری برای جمع‌آوری اطلاعات درباره دیدگاه‌های مختلف در رابطه با یک موضوع یا طرح، خود گامی در مسیر درست به شمار می‌آید. اما پیش از اقدام عملی، شاید بهتر باشد چند سوال از خودتان بپرسید. پاسخ این پرسش‌ها سنگ بنای روند جمع‌آوری اطلاعات است. 

• چرا می‌خواهید از افکار مردم باخبر شوید؟ 
• دنبال چه جور اطلاعاتی هستید؟ 
• می‌خواهید افکار چه کسانی را بسنجید؟ 
• پس از جمع‌آوری اطلاعات، می‌خواهید با این اطلاعات چه کنید؟ 
• چگونه اطلاعات را درباره افکار عمومی جمع‌آوری کنیم؟ 
• در این مسیر چه موانعی پیش رو داریم و چطور می‌توان از این موانع عبور کرد؟ 

مثلا، به نظر سازمان محله، باید برای بچه‌های محله یک زمین فوتبال جدید بسازیم. طرح معقولی به نظر می‌رسد، ولی زمین فوتبال هزینه‌بر است و شهرداری صرفا بر مبنای پیشنهاد چند نفر از ساکنان محله لزوما دست به کار نمی‌شود. به‌ویژه اگر این چند نفر نماینده واقعی همه بخش‌های باهمستان در محله‌شان نباشند. چرا شهرداری باید باور کند سازمان محله نماینده کل باهمستان در این محله است؟ 

شاید شهرداری مدرک یا دست کم دلیل بخواهد. در این حالت، باید بفهمید بقیه افراد محله هم با این طرح موافقند یا نه. اگر موافق باشند، بخت بیش‌تری در جلب حمایت باهمستان برای این طرح خواهید داشت و شهرداری درخواست‌هایتان را جدی‌تر خواهد گرفت. 

یک راهبرد خوب در این حالت بررسی وجود طرح‌های مشابه قبلی در محله یا نقاط دیگر شهر است. بهتر است نتایج این طرح‌ها را هم بررسی کنید. باید از نظرات ساکنان محله و هم‌چنین نظرات مقامات شهری تصمیم‌گیر و موثر بر موفقیت یا شکست طرح مطلع شوید. 

پس از تصمیم‌گیری درباره چرایی نیاز به این اطلاعات، نوع اطلاعات مورد نیاز، و اشخاص هدف، می‌توانید درباره اقدام عملی و زمان آن تصمیم بگیرید. اینجا است که باید شیوه جمع‌آوری اطلاعات را مشخص کنید و بعد موانع را پیش‌بینی کرده و از آن‌ها بگذرید.

برگردیم به پرسش‌های مهم اول این بخش و این پرسش‌ها را یکی یکی بررسی کنیم. 

چرا می‌خواهید از افکار مردم باخبر شوید؟

فقط دنبال اطلاعات هستید، یا هدف خاصی در سر دارید؟ شرکت‌های تبلیغاتی برای آگاهی از تاثیرگذاری تبلیغات، دنبال اطلاعات درباره افکار عمومی هستند. اگر تبلیغات موثر نباشد، این شرکت‌ها راهبرد دیگری را امتحان می‌کنند. سیاست‌مداران حاضر در انتخابات، برای آگاهی از اوضاع، از مردم نظرسنجی می‌کنند. اگر نظرسنجی حاکی از پیشتازی‌شان باشد، روند فعلی را ادامه می‌دهند و اگر نظرسنجی نشان دهد از رقبا عقب افتاده‌اند، آن‌ها هم راهبردی جدید در پیش می‌گیرند. 

شما هم می‌توانید مثل شرکت‌های تبلیغاتی و سیاست‌مدارها از افکار عمومی بهره بگیرید. اما این کار فقط در صورتی ممکن است که از این افکار باخبر باشید. برای جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار عمومی چندین دلیل وجود دارد. 

دنبال کدام گزینه هستید؟ 

• جلب حمایت عمومی برای سازمان یا طرح 
• آگاهی از دیدگاه‌های مردم درباره طرحی جنجال‌برانگیز و در دست اجرا
• پیروزی در انتخابات 
• فروش محصول 
• راه‌اندازی سازمانی جدید 
• تامین منابع مالی 
• بررسی تاثیرگذاری برنامه‌ها
• بررسی نیاز به افزایش تعداد ساعات تدریس جغرافی در برنامه درسی کلاس دهم
• ارزیابی نیازها و داشته‌های باهمستان 

دلایل بسیار دیگری هم برای جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار مردم باهمستان وجود دارند، اما مهم دلیلی است که مشخصا توصیف‌کننده نیازتان باشد. 

پس از مشخص کردن این دلایل، آن‌ها را یادداشت کنید! شاید این کار بیهوده به نظر برسد، ولی نوشتن مطالب بسیار مهم است. کسی دوست ندارد وقتش را صرف یادآوری مطالبی کند که قبلا درباره‌شان تصمیم گرفته است. اگر در مسیر کار، پاسخ‌های خود را به این پرسش‌ها یادداشت کنید، هم در زمان صرفه‌جویی می‌کنید و هم مشکل کم‌تری خواهید داشت.

دنبال چه جور اطلاعاتی هستید؟

نوع اطلاعات معمولا به دلیل شما برای جمع‌آوری اطلاعات بستگی دارد. با این حال، باید کاملا مشخص کنید دنبال چه اطلاعاتی هستید. به این ترتیب، کارتان در مرحله جمع‌آوری اطلاعات خیلی راحت‌تر می‌شود. 

اساسا دنبال چه اطلاعاتی هستید؟ می‌خواهید بدانید مردم درباره سازمان یا طرح شما چه فکر می‌کنند؟ یا شاید می‌خواهید ببینید اصلا مردم می‌دانند چنین سازمان یا طرحی وجود دارد یا نه. موضوع پرسش گاه خیلی کلی و گسترده و گاه خیلی خاص است و بعضی‌ اوقات هم بین این دو حالت خواهد بود. 

در جمع‌آوری اطلاعات، موضوع آگاهی عمومی از خطرات بیماری ایدز یا ویروس اچ‌آی‌وی موضوعی کلی و گسترده است، و موضوعی مثل نظر مردم کنیا درباره نیاز به آموزش در زمینه ایدز در مدارس عمومی، گستردگی کم‌تری دارد؛ موضوعاتی مثل نظر والدین یا دانش‌آموزان یک دبیرستان درباره دسترسی فرزندان به کاندوم، موضوعی مشخص‌تر و فاقد عمومیت موضوعات قبلی است. در هر یک از این حالات، اطلاعاتی که دنبالش هستید به حس مردم درباره مسئله مورد نظر شما مربوط می‌شود. 

مسئله فقط این نیست که مردم طرف‌دار طرح یا سازمان هستند یا نه، بلکه موضوع دیگر این است که مردم درباره طرح یا سازمان موضع خنثی دارند یا مخالف هستند. آگاهی از مخالفت مردم باهمستان با مسئله یا طرح سازمان، دست کم به اندازه آگاهی از موافقت آن‌ها مفید است. با بررسی این موضوع، می‌توان نقطه شروع کار را مشخص کرد که می‌تواند آگاهی‌بخشی عمومی درباره وجود مسئله، یا شاید آموزش درباره اهمیت یا آثار آن، برای جلب حمایت مردم باشد. جمع‌آوری اطلاعات می‌تواند ابزاری برای آشنایی با نحوه نزدیک شدن به باهمستان باشد. 

بیش‌ترین احتیاط را باید زمانی به خرج دهید که می‌فهمید افکار عمومی درباره طرح یا ابتکار عمل سازمان موضعی خنثی دارد. (به این فکر کنید که نتایج بسیاری از انتخابات دموکراتیک وابسته به افکار رای‌دهندگان مردد است). هر چند افکار عمومی خنثی حاکی از نبود حمایت یا مخالفت چشم‌گیر با طرح است، اما نمی‌توان به‌راحتی گفت پس از شروع معرفی طرح، افکار عمومی به چه سمتی خواهد رفت. باید با رعایت دقت و احتیاط باهمستان را آماده کنید تا وقتی برنامه عملیاتی خود را عملا آغاز می‌کنید، مردم فعالانه از شما حمایت کنند یا دست کم فرصتی برای اجرای طرح بدهند. 

می‌خواهید افکار چه کسانی را بسنجید؟

می‌خواهید از نظر مردم عادی درباره طرح خود مطلع شوید یا جامعه هدف خاص‌تری را در ذهن دارید؟ در سنجش افکار، گستره جامعه هدف هم از حالت بسیار گسترده و کلی تا حالت بسیار خاص و محدود متغیر است. 

چند مثال: 

• اگر از مشاوران رئیس‌جمهور در دوره پیش از انتخابات هستید، شاید بخواهید بدانید مردم درباره عملکرد فعلی رئیس‌جمهور چه حسی دارند. 
• اگر دنبال جلب منابع مالی شهری برای ساخت پارکی جدید هستید، شاید بخواهید هم از حس مردم باهمستان و هم از حس اعضای شورای شهر درباره تخصیص منابع مالی برای پارک‌های جدید باخبر شوید. 
• اگر دنبال راه‌اندازی برنامه سوادآموزی انگلیسی برای مردم لاتین‌تبار باهمستان در روزهای یک‌شنبه هستید، شاید بخواهید از حس این گروه از مردم درباره برنامه‌های سوادآموزی انگلیسی و برگزاری جلسات در روزهای یک‌شنبه مطلع شوید. 

به علاوه، گاه لازم است اطلاعاتی را درباره افکار گروه‌های خاص، مثل رهبران، کارشناسان، مردان، زنان، اقلیت‌ها، ساکنان منطقه‌ای مشخص، گروه‌های سنی، گروه‌های اجتماعی-اقتصادی، یا گروه‌های شغلی به دست آوریم. 

مثلا، فرض کنید می‌خواهید به سینما بروید. آیا فیلم‌هایی را بررسی می‌کنید که نقل زبان بچه‌های نه‌ساله است؟ معلوم است که نه. برای انتخاب فیلم، گفته‌های کارشناسان (منتقدان سینما) را بررسی می‌کنید و از دوستان خود درباره فیلم‌های احتمالا جالب نظر می‌خواهید. اگر در انتخاب افراد برای شنیدن نظراتشان دقت نکنید، ممکن است به جای دیدن فیلم‌هایی مثل کازابلانکا، به تماشای فیلم‌هایی مثل لاک‌پشت‌های نینجا بنشینید که درباره لاک‌پشت‌هایی بزرگ با توانایی‌های استثنایی مثل توانایی حرف زدن و هنرهای رزمی است. 

پس از جمع‌آوری اطلاعات، می‌خواهید با آن‌ها چه کنید؟

حالا که به اطلاعات مورد نظرتان رسیده‌اید، چه باید کرد؟ 

جمع‌آوری اطلاعات بخش بزرگی از کار است، اما همه کار نیست. اگر به این نقطه رسیده‌اید، معلوم است در مراحل قبلی می‌دانستید چرا به این اطلاعات نیاز دارید، چه نوع اطلاعاتی می‌خواهید، و جامعه هدف برای جمع‌آوری اطلاعات چیست. حالا می‌خواهید چه کار کنید؟ 

• از این اطلاعات می‌توان برای تدوین راهبرد در راستای جلب حمایت عمومی از طرح سازمان بهره گرفت. 
• اطلاعات درباره نظرات مردم می‌تواند مبنایی برای پخش آگهی بازرگانی، انتشار مطالب خبری، و غیره باشد. 
• این اطلاعات در صورت نمایش و ارائه مناسب، می‌تواند عاملی برای حفظ موضوعات در برنامه‌های کاری باهمستان باشد. 
• افکار عمومی می‌تواند دیدگاه‌های حامیان را تقویت و دیدگاه‌های مخالفان را تضعیف کند. 
• شاید از طرف یکی از تامین‌کنندگان مالی خود دستور داشته‌اید برای استمرار تامین مالی، افکار عمومی را درباره طرح یا سازمانتان بسنجید. یا شاید دنبال جذب منابع مالی بوده‌اید و فکر می‌کنید نیازسنجی بهترین راه برای اثبات نیاز مردم باهمستان به خدمات سازمان یا طرح شما است. 
• شاید فقط کنجکاو بوده‌اید و برنامه خاصی برای انجام کاری در سر نداشته‌اید. اگر نتایج افکارسنجی حاکی از حمایت افکار عمومی باشد، می‌توانید از کار سازمان و طرح خود تمجید کنید و اگر نتایج منفی باشند، شاید فقط آهی بکشید و به خودتان دلداری دهید. ولی سوال اینجا است که پس چرا این همه وقت صرف جمع‌آوری اطلاعاتی کرده‌اید که برای استفاده از آن‌ها برنامه‌ای نداشته‌اید. 

نکته: پیش از اقدام برای جمع‌آوری اطلاعات، باید چگونگی استفاده از این اطلاعات را کاملا مشخص کنید. جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار عمومی تنها در صورتی مفید است که از این اطلاعات استفاده کنید. 

یکی از سازمان‌های منطقه‌ای مدارس دولتی در حال بررسی تغییر برنامه‌ درسی است و به همین خاطر اقدام به «نیازسنجی» در مدارس کرده است. شاید این سازمان بخواهد علاوه بر آگاهی درباره نیازهای کودکان، از نیازهای والدین هم آگاهی پیدا کند. 

فرض کنید برنامه درسی پیشنهادی شامل مطالعه جغرافی باشد که درسی است که قبلا در مدارس دولتی این منطقه تدریس نکرده‌اند. بد نیست این سازمان ببیند والدین می‌خواهند فرزندان‌شان جغرافی بخوانند یا نه. مثلا، شاید والدین خواندن این درس را غیر ضروری بدانند و حس کنند با تدریس جغرافی، وقت خیلی کم‌تری صرف آموزش و مطالعه ریاضی خواهد شد. 

در این مورد، سنجش نیازهای بچه‌ها کار سختی نیست. می‌توان از بچه‌ها آزمون جغرافی گرفت. اگر درصد زیادی از آن‌ها حتی قاره‌ها را هم نشناسند (چه رسد به آشنایی با کشورهای اروپایی یا آمریکای جنوبی)، می‌توان گفت برگزاری کلاس جغرافی برای بچه‌های مدارس این منطقه مفید خواهد بود. 

می‌توان برداشت والدین را از دانش جغرافی فرزندانشان با دانش واقعی این بچه‌ها مقایسه کرد. این اطلاعات هم در آموزش به والدین درباره نیاز به تغییرات در برنامه درسی مفید خواهد بود.

چگونه اطلاعات را درباره افکار عمومی جمع‌آوری کنیم؟

اول کجا را بگردیم؟ سوال خوبی است. به خاطر داشته باشید که باید کار جمع‌آوری اطلاعات را تا جایی که می‌شود آسان‌تر کنید.

بررسی منابع موجود 

بعد از مشخص کردن موضوع و اطلاعات مورد نظر، می‌توان کار جمع‌آوری اطلاعات را شروع کرد. اول باید ببینید قبلا کسی در زمینه این موضوع کاری کرده است یا نه. شاید اطلاعاتی را که دنبالش هستید، قبلا کسی خیلی شسته و رفته جمع‌آوری کرده باشد. 

پرونده‌ها و بایگانی رسانه‌های دولتی، اسناد سایر نهادهای محلی، نظرسنجی‌های ملی یا محلی، همگی گاه حاوی اطلاعاتی درباره افکار عمومی مورد نظر شما هستند. 

اگر در یافتن این منابع خیلی خوش‌شانس نباشید، بد نیست از این طرف و آن طرف سوال کنید. 

پرسش از دیگران 

شاید پرسش از نهادهای دولتی و گروه‌های غیرانتفاعی گزینه‌ای با بیش‌ترین بخت رسیدن به پاسخ باشد. هنگام تماس با این نهادها، دوستانه برخورد کنید و پشت تلفن شکیبایی به خرج دهید. شمایید که دنبال اطلاعات هستید. اگر برخورد دوستانه داشته باشید، یا به اطلاعات مورد نظر خود می‌رسید، یا دست کم شماره‌ای به شما می‌دهند یا کسی را برای کمک بیش‌تر معرفی می‌کنند. برخورد نامناسب پای تلفن احتمالا نتیجه‌ای جز سرخوردگی نخواهد داشت. 

شرکت‌های خصوصی و غیر انتفاعی شاید تمایل کم‌تری به همکاری داشته باشند، هر چند تا نپرسید موضوع روشن نمی‌شود. در تماس با این سازمان‌ها هم برخورد دوستانه را رعایت کنید. 

منابع احتمالی اطلاعات: 

• دولت، دانشگاه‌ها، شرکت‌های برنامه‌ریزی و بازاریابی
• سازمان‌های خدمات باهمستانی مثل یونایتد وِی
• سازمان‌های حامی منافع عمومی (مثل گروه‌های زیست‌محیطی یا کسب‌وکار، طرف‌داران حقوق مصرف‌کننده، و سازمان‌های مقابله با جرم)
• اینترنت: اینترنت دریایی از اطلاعات است. فقط باید مطمئن شوید منابع اطلاعات موثق هستند.

بد نیست علاوه بر نظرات عموم مردم، دیدگاه‌های رهبران و متخصصان را هم در باهمستان جویا شوید. 

هماهنگ کردن با روزنامه‌نگاران احتمالا علاقه‌مند به موضوع یا با نهادهای بزرگ خدماتی، دانشگاه‌ها، و بنیادها همیشه فکر خوبی است. بعضی از این اشخاص شاید از پژوهش‌های جاری مرتبط با موضوع آگاهی داشته باشند. با نگاهی به روزنامه محلی یا روزنامه باهمستان و بررسی لحن مطالب و سرمقالات یا نقل‌ قول‌ها، می‌توانید تا حدی به احساس جامعه محلی درباره موضوعات پی ببرید. 

رهبران باهمستان: 

• رهبران طرح‌های عملیاتی می‌توانند به شما در جلب همکاری مردم کمک کنند. 
• رهبران افکار عمومی می‌توانند در شکل‌دهی به دیدگاه‌های دیگران در باهمستان مفید باشند.
• رهبرانی مثل مقامات انتخابی که نماینده جامعه هستند، می‌توانند نقش نمایندگی باهمستان را در جهان بیرون از باهمستان بر عهده بگیرند. 

متخصصان باهمستان دانش ویژه‌ای درباره موضوع دارند:

• اگر واقعا می‌خواهید ببیند مشکل ایدز در ایالات متحده و نقاط دیگر جهان تا چه حد جدی است، می‌توانید از موسسات ملی سلامت یا سازمان جهانی بهداشت اطلاعات بخواهید. 

عموم مردم: 

• اگر می‌خواهید از برداشت عموم درباره مسئله مورد نظر آگاه شوید، کافی است از مردم کوچه و خیابان سوال کنید. دیدگاه‌های آن‌ها، فارغ از میزان دقت، در بررسی موضوع مهم است. سیاست‌ها معمولا زمانی شکل می‌گیرند که سیاست‌مداران به جای گوش دادن به نظرات افراد مطلع از جریان واقعی برخی امور، به حرف‌های رای‌دهندگان حوزه خود گوش می‌دهند. 

با بررسی و مقایسه نظرات کارشناسان و عموم مردم، می‌توان شکاف‌های بزرگ را در میزان آگاهی افراد درباره هر موضوع تشخیص داد. مثلا، اگر در شهری چند مورد ابتلا به مننژیت مشاهده شود، می‌توان به غربال‌گری دانش‌آموزان در مجموعه مدارس اقدام کرد. حتی اگر خیلی از دانش‌آموزان عملا با افراد مبتلا تماسی نداشته‌اند و طبق توضیحات کارشناسان حوزه سلامت، خطری وجود نداشته باشد، باز هم می‌توان غربال‌گری را برای همه کودکان انجام داد. نگرانی والدین باعث می‌شود مجموعه مدارس، فارغ از دیدگاه‌های کارشناسان حوزه سلامت، در این زمینه دست به کار شوند.

خلاصه 

موانع احتمالی را پیش‌بینی کنید. معمولا کارها بی‌دردسر پیش نمی‌روند، و احتمال بروز هر اتفاقی وجود دارد و گاه این اتفاقات در عمل رخ می‌دهند. خود را برای عبور از موانع احتمالی آماده کنید. دونده‌های دوی بامانع بدون نگرانی از سقوط، از موانع عبور می‌کنند. شما هم باید خود را آماده کنید. البته، لازم به یادآوری است که داشتن برنامه کارها را آسان‌تر خواهد کرد. 

Ejemplo 1: Lo que se debe preguntar a sí mismo.

George se propuso el reto de hacer una encuesta de satisfacción ciudadana con el objetivo de él mismo corroborar qué tan bien lo estaba haciendo su nueva división en el ayuntamiento. Él se hizo algunas preguntas interesantes:

¿Por qué quiero saber lo que piensa la gente?

George lo pensó mucho y por largo tiempo. Finalmente se dio cuenta que era importante para él y para el resto de su nueva división ver qué tan bien lo estaban haciendo. ¿Estaban los  ciudadanos satisfechos con los servicios que proveía la nueva división?

¿Qué tipo de información estoy buscando?

Esto hizo pensar a George de verdad. Por supuesto que quería ver cómo se sentía la gente ¿pero qué tipo de información estaba buscando realmente? La buena información puede ser una causa de celebración pero de alguna manera la información negativa puede señalar algunas áreas potenciales en la división que requieren de alguna mejora.

¿De quiénes son las opiniones que intento medir?

Esta pregunta era fácil. George sabía que quería conocer la opinión de cada ciudadano que usara los servicios de su división, y esos eran todos. George sabía que podría haber algunas dificultades para obtener lo que quería. Ya que su ciudad era muy diversa, con una población que hablaba varios idiomas, George sabía que tenía ya sea que contar con servicios de traducción disponibles o no recolectar datos sobre los miembros de la comunidad que no hablaran inglés. Esto era especialmente importante porque aún no sabía cómo implementar la encuesta. Aún no se había destinado presupuesto para la encuesta.

Aún no había escogido un método. Las entrevistas en persona serían caras, consumirían mucho tiempo y requerirían mucho esfuerzo de la gente. El costo de enviar  los cuestionarios por correo sería el de las estampillas y el papel.

George sabía que no se podía olvidar de los servicios de traducción. Las encuestas en persona o por teléfono podrían requerir de contar con varios voluntarios o personal pagado que pudiera hablar los diferentes idiomas de muchos miembros de la comunidad. Una encuesta por correo podría requerir la traducción inicial así como los servicios de traducción en la fase de análisis del proyecto de la encuesta. También, George sabía que traducir la encuesta en 7 idiomas podría subir los costos del papel y las estampillas. También sabía que las encuestas por correo se debían enviar más de una vez, con una postal o una llamada de recordatorio.

Hasta el momento George se estaba sintiendo un poco abrumado pero pensó en todo el bien que le haría a su departamento saber cómo se sentía la gente realmente. Sabía que una encuesta era la mejor manera de averiguar lo que necesitaba realmente su división para mejorar las cosas. Estaba determinado en averiguar lo que la gente pensaba.

¿Qué voy a hacer con la información una vez que la tenga?

George sabía la respuesta a esta pregunta. Su propuesta de realizar una encuesta de satisfacción del cliente no era simplemente hablar por hablar. George estaba dedicado a la idea de mejorar realmente las cosas para la gente de su ciudad.  La meta principal de su encuesta era averiguar qué era lo que su división necesitaba mejorar. Después de averiguarlo, tenía la intención de trabajar para lograrlo.

¿Cómo recolecto información de las opiniones?

Después de pensar detenidamente y hablar con sus jefes, George decidió que enviar la encuesta por correo era el mejor camino a seguir. Pensó que tendría mejor oportunidad para obtener una muestra representativa de los ciudadanos si las encuestas se enviaban a todos en 7 idiomas.

Sabía que la respuesta sería anónima, que era un punto importante para muchos refugiados que vivían en la ciudad y que venían de países en los cuales el dar sus opiniones a  los funcionarios de gobierno no era una buena idea.

También, el personal y el presupuesto de George era pequeño y sólo contaba con algunos voluntarios que trabajaban con él. Ellos podrían enviar todas las encuestas por correo con solo un pequeño esfuerzo.

También otro beneficio de enviar los cuestionarios por correo era que las preguntas cerradas podrían ser analizadas de forma estadística con muy poco esfuerzo.

¿Cuáles son los obstáculos que sen puede encontrar en el camino? Y ¿cómo superarlos?

La mayor preocupación de George aparte de obtener la aprobación de su jefe para realizar la encuesta era la fecha de respuesta. Había hablado con un funcionario de gobierno de otra ciudad que había hecho la encuesta ciudadana y solo habían recibido un 12% de encuestas contestadas. También, el oficial de gobierno estaba feliz y muy orgulloso de eso.

George esperaba que una muestra representativa le regresara su encuesta pero lo más importante era que esperaba obtener alguna buena información sobre las cosas buenas que su división estaba haciendo y un sentimiento por lo que necesitaba mejora.

Ejemplo 2: Reporte de una encuesta de opinión

Esta es una muestra del reporte de una encuesta de opinión que se tomó de varias encuestas de opinión pública sobre la legislación para la seguridad de los pasajeros menores de edad.

Reporte de opinión ciudadana sobre la legislación de la seguridad de los menores de edad

El problema de la seguridad de los menores de edad que son pasajeros en automóviles ha ido en aumento en los últimos años. La acción anterior en este asunto ha sido débil, proporcionando solamente advertencias verbales y/o información sobre la seguridad de los menores pasajeros.

Una encuesta sobre las reacciones de los ciudadanos de Kansas sobre dispositivos de seguridad y la Ley sobre Seguridad para Menores Pasajeros se llevó a cabo por medio telefónico.

Los resultados indicaron que en general:

• 73% de las personas que contestaron apoyaban la ley que requiere el uso apropiado de los dispositivos de seguridad para todos los pasajeros menores de 5 años.

Esto se puede desglosar en:

• 25% estaba muy dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 48% estaba dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 12% estaba ya sea dispuesto o no dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 9% no estaba dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 4% no estaba nada dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 2% no sabía

Del 27% que se oponía a la legislación propuesta:

• 68% sentía que ya existía demasiada interferencia del gobierno en sus vidas
• 55% sentía que la ley no era práctica
• 45% sentía que la ley agobiaba a las familias de bajos recursos y a aquellos con muchos niños

Herramienta 1: Encuesta de opinión

Aquí hay una encuesta general sobre problemas locales en una comunidad que usted puede usar cuando recolecte datos sobre opiniones.

Instrucciones: Por favor llene la siguiente encuesta y regrésela en el sobre adjunto con porte pagado. Todas las respuestas se mantendrán de manera confidencial y se usarán solamente para propósitos estadísticos.

1. De manera general ¿cuál piensa que es el problema más importante que encara nuestro estado actualmente?

( ) Economía (vaya al punto 2)
( ) Agricultura (vaya al punto 4)
( ) Medio ambiente (vaya al punto 4)
( ) No sé (vaya al punto 4)
( ) Otro, especifique _____________ (vaya al punto 4)

2. Si su respuesta para la pregunta anterior fue ECONOMÍA, entonces ¿qué parte de la economía piensa que es el problema más grande para nosotros ahora?

( ) Desempleo
( ) Tasas de interés
( ) Impuestos
( ) Déficit de presupuesto
( ) Inflación
( ) Otro, especifique______________
( ) No sé

3. En general ¿qué tan buen trabajo diría que la legislatura local está haciendo para resolver sus problemas económicos?

( ) Excelente
( ) Bueno
( ) Regular
( ) Pobre

4. ¿Qué opina sobre una exención tributaria para la matrícula escolar? Esta sería una ventaja tributaria para los padres que envían a sus hijos a escuelas privadas o parroquiales y que tienen que pagar matrículas.

( ) A favor (vaya al punto 5)
( ) En oposición (vaya al punto 6)
( ) No sé (vaya al punto 6)

5. ¿Estaría a favor de una exención tributaria para la matrícula aún si esto disminuye el dinero disponible para escuelas públicas?

( ) Sí
( ) No
( ) No sé

6. Algunas personas piensan que la política ambiental actual dificulta el crecimiento económico de la comunidad. Otras personas no piensan así. ¿Piensa que la política ambiental actual dificulta el crecimiento económico?

( ) Dificulta mucho el crecimiento
( ) Dificulta un poco el crecimiento
( ) No tiene efecto
( ) Ayuda un poco al crecimiento
( ) Ayuda mucho el crecimiento
( ) No sé

7. Un problema de preocupación actual es la nueva política de desecho de aguas residuales que está siendo considerada por la legislatura. ¿Qué tan preocupado se encuentra usted sobre este asunto?

( ) Muy preocupado
( ) Moderadamente preocupado
( ) Ligeramente preocupado
( ) No me preocupa
( ) No sé

8. Independientemente de la manera en que vote en las siguientes elecciones ¿se considera en general como Demócrata, Republicano o Independiente?

( ) Independiente (vaya al punto 9)
( ) Demócrata (vaya al punto 10)
( ) Republicano (vaya al punto 10)
( ) No sé (vaya al punto 10)

9. ¿Generalmente usted se considera apegado al partido Demócrata o Republicano?

( ) Demócrata
( ) Republicano
( ) Ninguno
( ) Todavía no sé

10. Cuando se trata de recibir información sobre los eventos locales de la actualidad ¿en qué fuente de información confía más? (Escoja solamente UNA opción)

( ) Televisión
( ) Periódico
( ) Radio
( ) Otro, especifique ______________________

11. ¿Cuál es el nivel más alto de educación que usted alcanzó?

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 +

12. ¿En qué año nació usted? _______________________

13. ¿Cuál es su ingreso anual reportado, antes de impuestos?

( ) Abajo de $25,000
( ) Entre $25,000 y $40,000
( ) Por arriba de $40,000

___Usted sabe lo que significa recolectar datos.

___Usted sabe por qué quiere saber lo que piensa la gente.

___Usted sabe qué tipo de información está buscando.

___Usted sabe las opiniones de las personas que está tratando de evaluar.

___Usted sabe lo que va a hacer con la información, una vez que la obtenga.

___Usted sabe cómo recolectar datos acerca de las opiniones.

___Usted sabe que podría encontrarse con algunos obstáculos, y sabe cómo superarlos.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

بررسی مخالفان به چه معناست؟

بیشتر پویش‌های ذی‌نفوذی با مخالفت روبه‌رو می‌شوند و بخشی از فرآیند برنامه‌ریزی به این اختصاص می‌یابد که مخالفت‌های خاصی را که با فعالیت شما صورت می‌گیرد بشناسید و نوع مقاومت احتمالی مخالفان خود را تشخیص دهید. این بخش از جعبه‌ ابزار به شما کمک‌ می‌کند که مخالفان خود را به شکل جامع‌تری بشناسید و از دانش خود در این مورد به خوبی بهره بگیرید.

البته چنین نیست که هر موضوع مربوط به باهمستان مخالفانی داشته باشد. برای نمونه اگر بخواهید برای کسانی که تازه صاحب فرزند شده‌اند کلاس نگهداری از کودک برگزار کنید، یا بخواهید کاری کنید که کتابخانه محله روزهای شنبه باز باشد و یا بخواهید که جلسات شورای شهر از تلویزیون کابلی پخش شود، احتمالا هیچ‌کس با شما مخالفت نخواهد کرد. اما اگر موافق یا مخالفت موضوعی در ارتباط با دبستان و نظام آموزشی باشید و یا اگر درباره یک موضوع بحث‌انگیز روز مربوط به محله‌تان موضع‌گیری کنید، کم‌وبیش به طور حتم با مخالفت عده‌ای روبه‌رو خواهید شد. این افراد شاید همان اندازه قدرت داشته باشند که شما دارید. در این صورت، هر چقدر درباره مخالفان خود اطلاعات بیشتری داشته باشید بهتر می‌توانید راهبردها و راهکنش‌های مناسب را برای گروه خود در نظر بگیرید.

اگر پویشی تام و تمام را مدیریت می‌کنید که در قالب پویش ذی‌نفوذی تعریف می‌شود، وجود یک مخالف شاید بخشی از کار باشد. شما می‌کوشید که یک نهاد یا موسسه بزرگتر را به انجام کاری وادارید که چه بسا تمایلی به انجامش نداشته باشد. بنابراین، آن نهاد (و هوادارانش) با شما مخالفان شما خواهند بود.

مخالفان شما چه کسانی هستند؟

در بسیاری موارد هویت مخالفان شما به خوبی روشن است. در واقع شما اساسا پویش خود را به دلیل وجود همین مخالفان آغاز کردید. در موارد دیگر، ممکن متوجه بشوید بعضی نهادها یا گروه‌هایی که در نگاه اول به نظر می‌رسد که از مخالفان شما باشند، اصولا یا مخالفتی با شما ندارند و یا به آسانی می‌توان عقیده‌شان را تغییر داد. یادآوری این نکته مهم است که در مورد بسیاری از مسائل، نگرش‌ها و دیدگاه‌ها در طیفی گسترده با درجات گوناگون جای می‌گیرند به این معنا که میزان موافقت‌ها و مخالفت‌ها یکسان نیست. پس سودمند است اگر کلیت طیف افکارعمومی باهمستان را در نظر بگیریم و از چندوچون آن آگاه باشیم.

اما فرض کنیم که شما یک مخالف کاملا مشخص دارید و حال می‌خواهیم ببینیم که تحقیقی مختصر در این مورد چه مزایایی دارد.

از بررسی مخالفان چه سودی به دست می‌آورید؟

با بررسی مخالفان خود از این مزایا بهره‌مند می‌شوید:

• با این کار دانش شما درباره موضع مخالفان در زمینه موضوعی که دنبال می‌کنید به‌روز می‌شود.
• خواهید فهمید که مخالفان چرا چنین مواضعی دارند – پی می‌برید که مرد یا زن مخالف یا مخالفان شما با اتخاذ چنین موضعی چه بدست می‌آورند.
• از راهبردها و راهکنش‌هایی که آن‌ها در گذشته به کار برده‌اند آگاه خواهید شد و زمانی که بخواهید راهبردها و راهکنش‌های خود را طرح‌ریزی کنید، این آگاهی برایتان سودمند خواهد بود.
• از ضعف‌های مخالفان آگاه می‌شوید و نکته شاید مهم‌تر این باشد که به آسیب‌پذیری‌های خودتان در برابر آن‌ها پی می‌برید.
• این کار شما را ناگزیر می‌کند که استدلال‌ها، پیام و راهبرد خود را هر چه بهتر کنید تا در موضعی هرچه قوی‌تر قرار بگیرید.
• این بررسی به شما کمک می‌کند که موضع اخلاقی برتر را – اگر باشد – بشناسید. ممکن است که هر یک از دو طرف، بر این باور باشد که آنچه انجام می‌دهد برای همگان سودمندترین است و خود را در جایگاه اخلاقی برتر ببیند.

چگونه از این آگاهی استفاده کنید؟

چند فایده آنی:

• می‌توانید مشکلات احتمالی را در همان مراحل نخست بشناسید و پیش از آن که به معضلات بزرگتری تبدیل شوند، آن‌ها را برطرف کنید. برای مثال مصرف مواد مخدر را در نظر بگیریم. این موضوع ممکن است نخست به صورت مشکلی ناچیز در میان چند دوست بروز کند. اما بر اثر نبود آموزش و تاثیرپذیری همسالان از هم به مشکل بزرگتر اعتیاد به مواد مخدر تبدیل شود.
• شاید پی ببرید که شما و فردی که مخالف شماست اشتراک‌نظرهایی دارید که می‌توان از آن به عنوان شالوده‌ای برای گفت‌وگو استفاده کرد. از کجا معلوم، شاید شما و طرف مخالف‌تان بتوانید برای رسیدن به اهداف مشترک با یکدیگر همکاری کنید.
• می‌توانید از دانشی که درباره افکار و احساسات طرف مخالف خود دارید برای پاسخگویی موثرتر به ادعای او استفاده کنید و راهبردها و راه‌کنش‌های بهتری را به کار بگیرید.

چه زمانی باید درباره مخالفان خود مطالعه و تحقیق کنید؟

اگر پویش ذی‌نفوذی که شما و گروه‌تان طراحی و اجرا می‌کنید زودگذر و مقطعی است و قصد ندارید که موضوع را فراتر از آن دنبال کنید شاید نیازی به مطالعه درباره مخالفان نباشد، در غیر این صورت کم‌وبیش لازم است که در اوایل راه‌اندازی پویش چنین بررسی را به عمل آورید. اساسا برای راهبردی که در پیش می‌گیرد باید از موارد زیر آگاه باشید:

• چرا مخالفان این موضع را دارند؟
• گزینه‌های واقع‌گرایانه دیگر چیست؟
• احتمال این که مخالفان حاضر به مذاکره شوند چقدر است؟

و پرسش‌هایی از این دست.

به یاد داشته باشید: مطالعه و بررسی مخالفان یک فرآیند مستمر است و نباید به  یک بار محدود شود. با گذشت زمان، احتمالا هم مخالفان شما عوض می‌شوند و هم ماهیت مخالفت آن‌ها شاید تغییر کند. به همین دلیل واکنش شما هم باید به تناسب تغییر کند.

چگونه باید در مورد مخالفان تحقیق و بررسی کرد؟

اگر منابع و امکانات لازم را داشته باشید، یک بررسی جامع بسیار ارزشمند خواهد بود. اما آن طور که در زیر می‌بینیم حتی یک بررسی غیررسمی هم مفید است.

روش‌های غیررسمی ​

یک توصیه کلی و مفید این است که چشم و گوش‌تان همواره باز باشد. نخست ببینید که مخالفان شما در گذشته چه فعالیت‌ها و پویش‌هایی داشته‌اند. نشریات درون‌سازمانی و گزارش‌های سالانه آن‌ها را بخوانید. با سازمان‌هایی که در گذشته با مخالفان شما سروکار داشته‌اند صحبت کنید. روزنامه‌های محلی را مرتب بخوانید. از اعضای باهمستان که به مخالفان شما نزدیک هستند یا در گذشته بوده‌اند پرس‌وجو کنید – احتمال دارد که بدانند مخالفان شما چه طرح و برنامه‌ای در سر دارند.

اگر مخالفان اصلی شما یک فرد یا افراد هستند، بکوشید این اطلاعات را درباره آن‌ها به دست آورید:

• کجا کار می‌کنند؟
• کجا زندگی می‌کنند؟
• عضو کدام باشگاه‌ یا انجمن‌ هستند؟
• در کدام هیات‌مدیره‌ عضویت دارند؟
• فعالیت‌های بانکی خود را در کجا انجام می‌دهند؟
• برای مشاوره حقوقی، سیاسی و مشاوره‌های دیگر به چه کسی و کجا مراجعه می‌کنند؟

اگر مخالفان اصلی شما نهادها، شرکت‌ها یا سازمان‌ها هستند، بکوشید به موارد زیر پی ببرید:

• مخالفان شما در گذشته چه کرده‌اند؟
• راه‌کنش‌های مطلوب آن‌ها کدامند؟
• منابع و امکانات آن‌ها چیست؟
• چه نقاط قوت یا نقاط ضعفی دارند؟
• تصمیم‌گیرنده‌های اصلی آن‌ها چه کسانی هستند؟
• دلیل مخالفت آن‌ها با شما چیست؟
• چه قدرتی در اختیار دارند؟
• آن‌ها با کدام سازمان‌ و بخش‌های دیگر باهمستان رابطه محکم دارند؟ هم‌پیمانان فعال آن‌ها چه کسانی هستند؟ بر چه کسانی نفوذ دارند؟

اگر نمی‌توانید پاسخ این پرسش‌ها را با یک پرس‌وجوی غیررسمی و مرور کتابچه‌های راهنما به دست آورید، شاید بهتر باشد که از یک روش تحقیق رسمی استفاده کنید.

روش‌های رسمی: بررسی راهکنشی​

بررسی راهکنشی از روش‌هایی که در بالا توضیح داده شد پیچیده‌تر است و بیشتر زمان می‌برد. این روش برای موارد پیش‌پاافتاده کاربرد ندارد. بلکه برای موقعیت‌هایی مناسب است که با مخالفان قدرتمندی سروکار دارید که منافع‌شان ایجاب می‌کند مواضعی برخلاف مواضع شما داشته باشند، و هم می‌خواهند و هم می‌توانند که با قدرت تمام علیه ریشه‌ای‌ترین باورهای شما اقدام کنند.

اکنون با چهار اقدام برای سرسختی نشان دادن در برابر این مخالفان آشنا می‌شوید:

برای تحقیق و بررسی برنامه تدوین کنید

برای به اجرا درآوردن بررسی راهکنشی نیازی نیست که در این کار تخصص داشته باشید. اما باید برنامه‌ای داشته باشید و بر اساس آن بدانید که مشخصا چه چیز را جست‌وجو کنید. برنامه بررسی شما باید برای این پرسش‌ها پاسخ داشته باشد:

• می‌خواهید چه چیزی به دست بیاورید؟
• به دنبال چه اطلاعاتی هستید؟
• در کجا می‌توانید این اطلاعات را بیابید؟
• جدول زمانی برای هر یک از مراحل بررسی چیست؟

پس از دانستن پاسخ این پرسش‌‌ها باید به دنبال اطلاعات باشید و این خود کار دشواری است، اما می‌دانید که باید از کجا شروع کنید.

برگه گزارش زیر که با ذکر یک نمونه همراه است شاید برایتان مفید باشد.

گرد‌آوری اطلاعات​​

وقتی برنامه بررسی‌تان کامل شد، شما و گروه‌تان برای گردآوری اطلاعات و مدارک آماده‌اید. شاید این کار دشوار به نظر برسد، اما به یاد داشته باشید: احتمال دارد که یک نفر، در جایی، همین حالا هم تمام اطلاعاتی را که باید بدانید یافته است و در اختیار دارد. فقط باید جای اطلاعات را پیدا کنید.

راهنمایی‌های زیر روند گردآوری اطلاعات را برای شما آسان‌تر می‌کند:  

دوستان مفید پیدا کنید

ممکن است در میان مقامات دولتی یارانی پیدا کنید که به موضوع شما علاقه‌مند باشند. اگرچه کارکردن با دستگاه اداری ممکن است نومیدکننده باشد، بسیار محتمل است که بعضی از مقام‌های دولتی به ‌تنهایی و بیرون از چارچوب این دستگاه‌ها مصمم به حل‌وفصل  مشکلات پیش‌روی باهمستان باشند. چنین افرادی می‌توانند برای سازمان شما بسیار موثر و راهگشا باشند.

قوانین آزادی اطلاعات، اسناد دولتی و نظایر آن

قوانین امکان دستیابی به پاره‌ای از اطلاعات را میسر می‌کنند. شما حق دارید که این اطلاعات را در اختیار داشته باشید، اما باید به طور مشخص بدانید که چه می‌خواهید و برای درخواست آن چگونه اقدام کنید. اگر به کمک نیاز دارید، شاید برای شروع بد نباشد که از کارمندان و کارکنان ادارات دولتی محله خود کمک بخواهید.

منابع اطلاعاتی چاپ شده

بسته به این که موضوع کار شما چیست و مخالفان شما چه کسانی باشند، احتمالا می‌توانید از این منابع گوناگون و نظایر آن‌ها اطلاعات مفیدی به دست آورید: نشریات مربوط‌ به کسب‌وکار، دفترهای راهنما، کتابخانه ملی، سایت‌های مراکز دولتی، پژوهش‌ها، گزارش‌های سالانه، روزنامه‌ها، بایگانی‌ها و نظایر آن.

نشریات مربوط به کسب‌وکار و بازرگانی

بریده‌های روزنامه‌ها

همانند مخالفان خود فکر کنید

وقتی در روند بررسی راهکنشی، اطلاعات لازم را جمع‌آوری کردید، می‌توانید خود را در جایگاه مخالفان‌ قرار دهید و مانند آن‌ها فکر کنید. در موقعیت کنونی آن‌ها چه می‌کنند؟ به راهنکش‌های شما احتمالا چه واکنشی نشان خواهند داد؟ در این مرحله، آن قدر درباره پیشینه، عادات و علائق مخالفان‌ خود می‌دانید که بتوانید بسیار سنجیده گمانه‌زنی کنید و این مسئله در برنامه‌ریزی و اجرای پویش شما بی‌اندازه موثر و مفید خواهد بود.

برای مثال، در کتاب سازماندهی، سی‌کان، نویسنده کتاب، آورده است: «رهبران سازمان ما چند ساعتی خود را در جای اعضای شورای بنگاه‌داران املاک شهر فرض کردند. به جای این که راجع به چگونه قدرتمند کردن مردم صحبت شود، درباره این صحبت کردیم که چگونه می‌توان سازمان‌های باهمستان را که مخالف ما هستند از میان ببریم و چه کنیم که شورای شهر خط‌ مشی ما را در پیش بگیرد. ما ضمن کار با این گروه، فرآیند تدوین راهکار را – برای طرف مقابل – به بهترین شکل برگزار می‌کنیم. زمانی که شروع می‌کنید مانند طرف مقابل‌تان فکر کنید، به هر دلیل این طور به نظر می‌رسد که پیش‌بینی قدم بعدی آن طرف کار بسیار آسانی باشد. وقتی وانمود می‌کنیم که طرف مقابل خود هستیم، تا حدی می‌توانیم مثل آن‌ها فکر کنیم، می‌توانیم موضوع را از زاویه دید آن‌ها ببینیم و درنتیجه می‌توانیم خود را همان طور ببینیم که آن‌ها می‌بینند. بعد می‌توانیم از زوایه دید آن‌ها نقاط قوت و ضعف خود را بسنجیم.»

از نمونه فوق می‌توان دریافت که همانند مخالفان خود اندیشیدن به چه معناست. کافی نیست که فقط خود را به جای مخالفان‌ بگذارید. بلکه باید فکر کنید: «اگر من در آن موقعیت بودم چه می‌کردم؟» اگر شما در آن موقعیت بودید، کاری متفاوت از اقدام مخالفان‌ خود انجام می‌دادید؛ به همین دلیل است که شما در جای خودتان هستید و نه جای آن‌ها. برای این که بتوانید مثل مخالفان خود بیاندیشید، باید کاری کنید که آن‌ها را بهتر درک کنید و بتوانید پیش‌بینی کنید که آن‌ها در عمل چه خواهند کرد، نه این که اگر شما به جای آن‌ها بودید چه می‌کردید.

از اطلاعات استفاده کنید

آخرین گام در فرآیند بررسی این است که اطلاعات جمع‌آوری شده را در راه آرمان خود به کار ببرید. می‌خواهید از نتیجه‌بخش بودن کوشش‌های خود مطمئن شوید. اما چگونه؟

چند احتمال:

• اکنون می‌توانید فعالیت‌های ذی‌نفوذی خود را طوری تنظیم کنید که بیشترین اثربخشی را داشته باشند. از علائق مخالفان خود آگاهید، پس اگر بخواهید می‌توانید به این علائق توجه کنید. در عین حال، نقطه‌ضعف‌های آن‌ها را نیز می‌شناسید و اگر بخواهید می‌توانید به آن‌ها ضربه بزنید.
• می‌توانید ضعف‌های مخالفان خود را به آگاهی همگان برسانید. گاهی صرف تهدید به رسانه‌ای کردن موضوعی کافی است تا مخالفان شما عقب‌نشینی کنند. اگر چنین نشد، می‌توانید از طریق رسانه‌ها به آگاهی مخاطبان آن‌ها برسانید که مخالفان برخلاف گفته‌های خود عمل کرده‌اند، یا به قولی که داده‌اند پایبند نبوده‌اند و عمل نکرده‌اند و یا به اشکال دیگر برخلاف موازین اخلاقی رفتار کرده‌اند. در اغلب موارد، رسانه‌ها سخت مشتاقند که در مورد اطلاعاتی که یافته‌اید خبررسانی کنند.
• در بعضی موارد، مخالفان شما شاید قانون را زیرپا گذاشته باشند. چنین مواردی نادر است. اما اگر پیش آمده باشد و این گروه شما بوده است که به این پنهانکاری پی برده است، هم حق دارید و هم وظیفه دارید که مراتب را به مسئولان اطلاع دهید و خواستار اقدام قانونی مناسب شوید.

تا کجا باید پیش رفت؟

در واقع دو نوع مخالفت وجود دارد که ممکن است شما با آن‌ها، یا با شکل‌هایی از آن‌ها، روبه‌رو شوید. نخستین نوع مخالفت از جانب آدم‌های خوب و نیک‌سرشتی عنوان می‌شود که با شما در مورد آنچه به صلاح و مصلحت باهمستان است هم‌نگر نیستند و دلیل مخالفت‌ آن‌ها چیزی جز این نیست. احتمال دارد که این افراد، دست‌کم به باور شما، در اشتباه باشند. اما آنچه مسلم می‌نماید این است که به دنبال منفعت خود نیستند و قصد ندارند که نیازهای دیگران را نادیده بگیرند. بلکه صرفا بر این باورند که آنچه شما برایش کارزار به راه انداخته‌اید سودبخش نیست و برای باهمستان حتی بسیار زیانبار است.

اگر با این افراد سروکار دارید شاید بهتر باشد که هنگام انتخاب راهکنش، آن قاعده طلایی را به کار ببرید: از هیچ روش غیراخلاقی و ظالمانه‌ای استفاده نکنید، حتی اگر طرف مقابل همین شیوه‌ها را علیه شما به کار برده باشد. اگر نمی‌خواهید کسی در گروه شما خبرچین بگمارد، شما هم به گروه‌های دیگر خبرچین نفرستید. اما بکوشید که دیدگاه آن‌ها را تغییردهید. آن‌ها هم دغدغه همان چیزهایی را دارند که شما نگرانشان هستید، پس باید که دوست و یاور یکدیگر باشید. اگر بتوانید با استدلال منطقی، شواهد کافی و به ویژه با آمار و ارقام آن‌ها را متقاعد کنید که می‌توان با ایده‌ها و اندیشه‌های شما به هدف دست یافت آن‌ها هم جبهه شما می‌پیوندند.

دومین نوع مخالفت از سوی افراد، سازمان‌ها، شرکت‌ها یا موسساتی است که به نیازهای دیگران بی‌اعتنا هستند و فقط به فکر سود خویش یا حفظ قدرت خویشند. این‌ها برای آن که سودی به دست آورند یا قدرت خود را از دست ندهند حاضرند آب آشامیدنی مردم را آلوده کنند، انتخابات را دستکاری کنند و محموله‌های خوراک که برای نیاز فوری گرسنگان ارسال می‌شود را برای خود بردارند. وقتی با این نوع مخالفان سروکار دارید، باید قاعده کار را عوض کنید چون با خطر بزرگتری روبه‌رو هستید. ممکن است که باهمستان، یا سرزمین‌ شما، در معرض خطری واقعی باشد و شما و هم‌‌پیمانان شما یگانه کسانی باشید که می‌توانید در برابر تهدید از آن محافظت کنید. اگر مخالفان آماده‌اند که برای رسیدن به خواسته‌شان دست به هر کاری بزنند، شاید لازم باشد که شما هم راهکنش‌هایی اتخاذ کنید که کاربرد آن‌ها در شرایط دیگری و جز برای جلوگیری از وقوع یک فاجعه، غیراخلاقی محسوب شود (ناگفته نماند که بعضی از فیلسوفان اخلاق‌گرا شاید همین توجیه را نیز بجا ندانند و نپذیرند).

خلاصه​

اگر پویشی ذی‌نفوذی را اداره می‌کنید، و به ویژه اگر طرف مخالف شما سازمانی بزرگ است یا نفوذ و قدرت فراوان دارد، باید هر کاری که می‌توانید انجام بدهید. با کمی تحقیق می‌توانید در مورد مخالفان خود به اطلاعاتی پی ببرید که بر قدرت شما در رویارویی با آن‌ها می‌افزاید، به شما امکان می‌دهد که از نقطه‌ضعف‌های آن‌ها بهره‌برداری کنید، موضع آن‌ها را خوب درک کنید و حتی شاید بتوانید با آن‌ها چانه‌زنی کنید. نتیجه نهایی این کار برای شما پویشی دقیق‌تر و سنجیده‌تر خواهد بود.

Ejemplo 1: Hoja de Trabajo para Investigación

Con el próposito de...	Necesitamos	¿Dónde buscar?	¿Cuándo?
Desmentir las acusaciones de del ingeniero municipal sobre presupuestos excesivos de construcciones	Pruebas escritas de las transacciones (recibos, facturas) Testigos	Archivos Municipales Registros de Constructores	A fines del año fiscal
Probar que el banco está ocultando información sobre a quiénes les otorgó préstamos	Pruebas documentadas de préstamos	Archivos gubernamentales	Fin de Mes
Revelar que el candidato a alcalde ha sido demandado por no pagar los impuestos territoriales (de terreno)	Copia de la demanda judicial Testigos La persona que demandó al candidato	Registro de la Corte Guía telefónica	La próxima semana
Probar que el diputado estatal está utilizando fondos públicos para uso privado	Encontrar registros de sus fuentes de ingresos Recibos de las compras del diputado	Archivos gubernamentales Buscar registros corporativos	Antes de las elecciones

 

Herramienta 1: Hoja de Trabajo para Investigación

Con el próposito de...	Necesitamos	¿Dónde buscar?	¿Cuándo?

 

Estudiar a tu oponente:

___Te da una noción actualizada sobre la postura de tu oponente frente al tema.

___Te indica por qué tu oponente adopta sus posturas.

___Te indica qué estrategias y tácticas ha utilizado tu oponente en el pasado.

Tener conocimientos sobre tus oponentes es útil para:

___Identificar problemas potenciales con anticipación y resolverlos antes de que se transformen en        problemas mayores.

___Ayudarte a encontrar maneras de negociar.

___Ayudarte a desarrollar estrategias y tácticas exitosas.

En cuanto al momento oportuno para la investigación:

___El estudio de tu oponente debiera ser un proceso continuo.

___La postura de tu oponente puede cambiar con el tiempo; tu respuesta necesitará cambiar también.

El estudio puede ser formal o informal. Los métodos informales incluyen:

___Mantener tus oídos y ojos abiertos.

___Examinar las campañas y actividades previas de tu oponente.

___Lectura de sus publicaciones internas  e informes anuales.

___Conversar con organizaciones e individuos que han tratado con tus oponentes en el pasado.

El estudio de individuos puede incluir:

___Descubrir dónde viven y trabajan.

___Descubrir cómo y dónde conducen sus transacciones financieras.

___Identificar sus asesores.

El estudio de agencias, compañías u organizaciones puede incluir:

___Averiguar sus antecedentes pasados y tácticas.

___Averiguar sobre sus recursos, fortalezas y debilidades.

___Identificar los principales responsables de toma de decisiones.

___Averiguar cuánto poder tienen y por qué se están oponiendo.

Una investigación táctica formal puede ser necesaria si:

___Tu oponente es poderoso.

___Tu oponente pudiera estar dispuesto a actuar con fuerza.

Una investigación formal puede incluir los siguientes pasos:

___Desarrollar un plan de investigación.

___Recopilar información (datos).

___Pensar como tu oponente.

___Utilizar la información.

La información se puede recopilar:

___A través de informantes interesados en el tema.

___A través de leyes de “libertad de información”.

___A través de fuentes de información publicadas.

Dentro de las fuentes de información publicadas están:

__Publicaciones de comercio y negocios.

___Archivos de recortes.

___Trabajos de referencias.

___Archivos gubernamentales sobre negocios.

___Archivos de votaciones.

___Registros de la Corte.

Recopilar información acerca de tu oponente puede involucrar algunas tácticas éticamente discutibles. Los grupos deben sopesar los beneficios de estas tácticas contra:

___Su propia intuición con respecto a lo que es éticamente permisible.

___El riesgo de ser atrapados.

___El riesgo de que tú oponente también adopte tácticas agresivas.

Pensar como el oponente ayudará a un grupo a:

___Predecir qué hará luego el oponente.

___Predecir cómo reaccionará el oponente frente a tácticas específicas.

El estudio de un oponente puede ayudar a grupos de abogacía a:

___Planificar acciones que serán más efectivas.

___Hacer públicas las debilidades del oponente.

___Quizás actuar como acusón y buscar compensación legal.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

دبیرستان پارسونز ساختمانی قدیمی بود و همه این موضوع را قبول داشتند. این دبیرستان را سال ۱۹۲۸ ساخته و آخرین بار سال ۱۹۶۴ نوسازی کرده بودند. شبکه برق و تلفن مدرسه برای اتصال رایانه مناسب نبود، آزمایشگاه‌های مدرسه خیلی قدیمی بودند، و دستگاه‌های گرمایشی هم هر زمستان دست کم یک بار از کار می‌افتادند. چندین جای سقف مدرسه زیر باران چکه می‌کرد و دیگر معلوم نبود کجای سقف را باید قیرگونی کرد. باشگاه و غذاخوری مدرسه هم خیلی کوچک بود و تالار سخنرانی هم که اصلا در کار نبود. 

به نظر بسیاری از ساکنان باهمستان، وقتش رسیده بود که مدرسه جدیدی بسازند، اما خیلی‌ها هم نگران هزینه ساخت مدرسه جدید بودند. به‌ویژه، ساکنان سالمند باهمستان که اکثرا بازنشسته بودند و بچه مدرسه‌ای نداشتند، نگران تاثیر ساخت مدرسه جدید بر درآمد خود بودند. خانواده‌های کارمند هم تردید داشتند: می‌خواستند بدانند ساخت مدرسه جدید چه تاثیری بر نرخ مالیات خواهد داشت. این چند گروه طرف‌دار تعمیرات ساختمان قدیمی بودند. مردم باهمستان به جای همبستگی در پشتیبانی از ساخت مدرسه جدید، در این موضوع دچار چنددستگی شده بودند. 

گروهی از شهروندانِ طرف‌دار ساخت مدرسه جدید تصمیم گرفتند در این باره تحقیق کنند. نتایج این تحقیق نشان می‌داد دولت منابعی مالی را برای ساخت مدارس کنار گذاشته و علاوه بر تقبل ۸۰ درصد هزینه و تامین امکانات طراحی، برای خرید مصالح ساختمانی از مجموعه‌های دولتی هم تخفیف می‌دهد. در نتیجه هزینه ساخت مدرسه جدید خیلی کم‌تر از تعمیرات مدرسه قدیمی می‌شد. افزایش مالیات برای ساخت مدرسه ناچیز بود و سهم هر خانوار از این مالیات اندکی بیشتر از ۵۰ دلار در سال می‌شد. 

به علاوه، بازدیدهای گروه و بررسی آمارهای سرشماری دولتی نشان می‌داد باهمستان‌های مشابهی هم که در ده سال گذشته دبیرستان‌های جدید ساخته بودند، در نتیجه این کار به رشد چشم‌گیر اقتصادی رسیده بودند. کسب‌وکارها برای کار در باهمستان‌های دارای مدارس جدید تمایل بیش‌تری داشتند: توجه به امر آموزش نشان‌دهنده تعهد به خانواده و عامل جذب مدیران کسب‌وکارهایی بود که مشاغل پردرآمدی را با خود به شهر می‌آوردند. 

پس از آگاهی مردم باهمستان از افزایش ناچیز مالیات در نتیجه ساخت مدرسه جدید و احتمال ایجاد مشاغل جدید، بیش‌تر اعتراض‌ها رنگ باختند. طرح ساخت دبیرستان جدید پارسونز با رای بالایی تصویب شد. 

موفقیت در حمایت و ترویج‌گری به تشریح تغییرات از دیدگاه اقتصادی بستگی دارد. اگر بتوان به مردم نشان داد که تغییر پیشنهادی احتمالا مزایایی را برای مردم و باهمستان در پی دارد، احتمال حمایت مردم بیش‌تر می‌شود. به همین ترتیب، اگر بتوان به مردم نشان داد، تغییر یا مقاومت در مقابل تغییر مانعی در برابر آسیب اقتصادی است، مردم معمولا از موضع سازمان پشتیبانی خواهند کرد. در این بخش، اهمیت تشریح مزایا و آسیب‌های اقتصادی در کمپین‌های حمایت و ترویج‌گری و همچنین چگونگی انجام این کار را بررسی خواهیم کرد. 

مفهوم مزیت و آسیب اقتصادی 

پیامدهای اقتصادیِ یک وضعیت، اقدام، یا سیاست خاص عواملی هستند که بر سلامت اقتصادی سراسری باهمستان یا منطقه یا بر بخش تجاری آن یا بر هر دو تاثیر می‌گذارند. این دو حوزه ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند، اما دقیقا یکی نیستند. حوزه اول به مسائل مالی و سایر مسائل اقتصادیِ موثر بر زندگی افراد و خانواده‌ها مربوط می‌شود و بر بهزیستی کلی باهمستان اثر دارد. حوزه دوم بیش‌تر به وضعیت مالی و گزینه‌های کسب‌وکار در باهمستان مربوط می‌شود. حوزه اول می‌تواند عمیقا بر حوزه دوم اثر بگذارد و برعکس. 

حمایت و ترویج‌گری گزینه‌های گسترده‌ای را در بر می‌گیرد، و از این رو ممکن است سازمان از شروع یا ادامه کار برنامه‌ای در حوزه سلامت یا خدمات انسانی، اقدامی حقوقی، صرف منابع مالی در زمینه‌های مشخص، اقدامات و سیاست‌های موثر بر محیط زیست، یا اقدامات یا تاسیس کسب‌وکار یا نهادی خاص حمایت کرده یا مخالف این اقدامات و سیاست‌ها باشد. 

مزیت یا آسیب اقتصادی در حوزه باهمستانی 

باهمستان هم مثل خانواده برای کار و زندگی به پول نیاز دارد. معمولا، باهمستان باید منابع مالی را برای مدارس و دیگر خدمات شهری مثل پلیس، آتش‌نشانی، تعمیرات خیابان‌ها، جمع‌آوری زباله، افزایش احتمالی خدمات بهداشتی و انسانی، و سامانه آب و فاضلاب تامین کند. به علاوه، باهمستان باید حقوق مدیران انتخابی و انتصابی را هم بپردازد. 

موضوع سلامت اینجا شامل توانایی بهره‌وری شهروندان در چند بعد و در نقش کارگر، شهروند، اعضای خانواده، و والدین است. شهروندان برای کاریابی و حفظ شغل مناسب جهت امرار معاش خود و خانواده، به مهارت‌ها و نگرش‌های ضروری نیاز دارند. شهروندان باید دانش، توانایی، و فرصت لازم را جهت نقش‌آفرینی در باهمستان با رای‌دهی هوشمندانه، کار داوطلبانه، اظهار نظر، و خدمت به جامعه در نقش مقامات انتخابی و انتصابی در اختیار داشته باشند و همچنین باید نسل بعدی را به گونه‌ای بار بیاورند که پس از تغییر نسل قادر به حفظ باهمستان باشد. پایه‌ریزی برای کمک به شهروندانِ نیازمند کسب بهره‌وری از طریق دوره‌های آموزش شغلی، سوادآموزی بزرگ‌سالان، برنامه‌های رهبری جوانان، برنامه‌های همیاری جوانان، و سایر خدمات بخشی مهم از مزایای اقتصادی باهمستانی است و در نهایت به شکوفایی هر چه بیش‌تر باهمستان منجر می‌شود. 

مبنای سنجش مزایای اقتصادی فقط پول نیست. مزیت اقتصادی برای خیلی‌ها یعنی ایجاد توازن بین ابعاد گوناگون لازم برای یک زندگی آبرومندانه. شاید خیلی‌ها برای رسیدن به اهدافی مثل رضایت شخصی، کاهش فشار روانی، هوا و آب پاک، فضای باز، جو دوستی و صمیمیت در باهمستان، فرصت‌های فرهنگی، و اهداف دیگر حاضر باشند از بخشی از پول یا ثروت مادی خود بگذرند. 

همه ما گاه باید تصمیم‌هایی اقتصادی بگیریم که عوامل مختلفی را در خود دارند. آیا باید سراغ شغلی بروم که بالاترین حقوق را دارد یا شغلی که در آن احساس خوشبختی می‌کنم؟ آیا اینقدر عاشق زندگی در روستا هستم که حاضر باشم هر روز مسیری طولانی را برای رسیدن به محل کارم طی کنم؟ آیا لذت بچه‌دار شدن به از دست دادن آزادی‌های زندگیِ بدون فرزند می‌ارزد؟ هر چند پول موضوع اصلی هیچ‌ یک از این تصمیم‌ها نیست، اما همه آن‌ها به نوعی تصمیمات اقتصادی هستند. 

برخی عوامل احتمالی دخیل در تعیین مزیت یا آسیب اقتصادی برای باهمستان: 

• فرصت‌های شغلی: این عامل هم شامل فرصت‌های شغلی فعلی در باهمستان است و هم فرصت‌های شغلی بالقوه‌ای که در اثر برخی عوامل زیر پررنگ‌تر یا کم‌رنگ‌تر می‌شوند را در بر می‌گیرد
• مسائل مربوط به سلامت و بهداشت
• کیفیت زندگی 
• فرصت‌های پیش روی فرزندان 
• مخارج
• جو شهری و شهروندی 

مزیت یا آسیب اقتصادی در حوزه تجاری 

شناسایی مزیت یا آسیب اقتصادی در بخش تجاری عموما کار نسبتا آسانی است. شرایط، اقدامات، و سیاست‌های کمکی یا حمایتی برای بخش کسب‌وکار که به سایر حوزه‌های بهزیستی باهمستان آسیب نمی‌زنند، مزیت تجاری به همراه دارند. شرایط، اقدامات، و سیاست‌های مانع ورود کسب‌وکارها به باهمستان یا مانع فعالیت مطلوب آن‌ها در باهمستان، احتمالا عامل آسیب تجاری هستند؛ البته باز هم با این فرض که چنین سیاست‌ها یا اقداماتی برای حفاظت یا بقای باهمستان ضروری نباشند. 

اینجا هم مثل بحث مزایا و آسیب باهمستانی، همه عوامل مستقیما به بحث مالی مربوط نمی‌شوند. بسیاری از عوامل مثل ساختار مالیاتی، تمایل یا بی‌میلی مردم باهمستان برای تخصیص یارانه به کارخانه‌ای جدید، یا مشوق‌های دیگر برای ورود کسب‌وکارهای جدید، خرید شهروندان از کسب‌وکارهای تحت مالکیت محلی یا کسب‌وکارهای دیگر، دسترسی محلی به منابع طبیعی و حمل و نقل، و مهارت‌های نیروی کار موجود از عواملی هستند که مستقیما به بحث مالی مربوط می‌شوند. همه این‌ها با سوددهی کسب‌وکار ارتباط مستقیم دارند. 

چرایی نیاز به تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی 

مردم معمولا پیامدهای اقتصادی را راحت‌تر از عوامل دیگر می‌فهمند. شاید خیلی‌ها با بحث درباره انصاف یا عدالت اجتماعی موضعشان را تغییر ندهند، اما با دیدن مزایا یا معایب اقتصادی احتمالی قانع می‌شوند. همه دوست داریم مردم مباحث مرتبط با وجدان انسانی را بفهمند و به این دست استدلال‌ها واکنش نشان دهند، اما در عمل چنین نیست. 

مثلا، مسئولان قانون‌گذاری معمولا بیش‌تر مسائل را از دریچه مزایا یا آسیب‌های متوجه مردم حوزه خود یا از دیدگاه بخت انتخاب مجدد می‌بینند. این مسئولان همیشه با پرسش‌هایی درباره هزینه‌کرد مالیات دریافتی از مردم مواجه هستند، و در نتیجه فارغ از درستی یا نادرستی محل مصرف منابع مالی، توجه‌شان بیش‌تر به نتایج اقتصادی حاصل از مصرف این منابع است. این افراد گاه مدیون و حافظ منافع کسب‌وکارهایی هستند که بیش از هر چیز دغدغه سودآوری دارند. اکثر مسئولان قانون‌گذاری، در نبود دلایل اقتصادی برای انجام یا پرهیز از انجام کاری، علاقه‌ای به موضوع نشان نمی‌دهند. 

قدرت مباحث و دلایل اقتصادی به خاطر تاثیرگذاری آن‌ها بر همه افراد باهمستان است. عوامل اقتصادیِ موثر بر باهمستان بر همه افراد، از مالکان سازمان‌های کارفرمایی بزرگ شهر گرفته تا کارگران کم‌درآمد، تاثیر می‌گذارند. وقتی کسی به زبانی آشنا برای شنونده از اقتصاد حرف می‌زند، شنونده به شنیدن حرف‌هایش ترغیب می‌شود. 

دست آخر این که پیش‌تر هم گفتیم فهم استدلال‌های اقتصادی معمولا آسان است. حرف آخر در این گونه استدلال‌ها موضوعی ساده از جنس مقایسه هزینه‌ گزینه‌هایی است که معمولا مالی هستند اما گاه به منابع دیگر یا کیفیت زندگی مربوط می‌شوند. با روشن شدن این گزینه‌ها، مردم برای انتخاب بین دو گزینه به استفاده از مهارت‌های تحلیلی پیچیده نیازی نخواهند داشت. 

بنا به این دلایل، تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی می‌تواند ابزاری بسیار موثر در حمایت و ترویج‌گری باشد. 

زمان نیاز به تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی 

• هنگام تلاش برای تصویب قوانین یا تغییر سیاست‌ها 
• هنگام مخالفت با تغییر قوانین یا سیاست‌ها 
• هنگام حمایت از اقدام یا سیاستی با مزایای مشخص اقتصادی 
• هنگام مخالفت با اقدام یا سیاستی با معایب مشخص اقتصادی
• هنگام رویارویی با مسائل بحث‌برانگیز در مسیر حمایت و ترویج‌گری 
• هنگام آگاه‌سازی عمومی درباره اهمیت یک موضوع 
• هنگام همکاری در روند برنامه‌ریزی باهمستان 

شیوه تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی 

برای تشریح مزیت یا آسیب اقتصادیِ اقدام یا سیاستی مشخص و مجاب کردن گروهی خاص یا مردم باهمستان در این باره، سه گام پیش رو داریم. گام اول تحقیق برای اطمینان از دست‌یابی به اطلاعات لازم جهت اقناع مردم است. به هر حال، موضوع فصل پیش رو تحقیق در زمینه حمایت و ترویج‌گری است. گام بعد تحلیل دقیق آموخته‌ها و طرح بحث هوشمندانه درباره پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت اقدام یا سیاست مورد نظر در مسیرهای متفاوت است. و دست آخر می‌رسیم به قالب‌بندی دلایل و استدلال اقتصادی برای مخاطب اصلی این مباحث. 

نباید این نکته را فراموش کرد که حمایت و ترویج‌گری برای هر اقدام یا سیاست، یا به شکل فشار برای تغییر است یا به شکل مقاومت در برابر تغییر. بی‌عملی هم می‌تواند یک نوع اقدام یا سیاست باشد.

تحقیق و پژوهش 

برای رسیدن به همه اطلاعات لازم، گاه به انجام انواع گوناگون پژوهش‌ نیاز داریم. 

تعیین پیامدهای احتمالی کوتاه‌مدت و بلندمدت اقدامات یا سیاست‌های مورد نظر 

در این بخش فقط دنبال پیامدهای اقتصادی نباشید: فهم همه پیامدها باعث می‌شود فهم پیامدهای اقتصادی هم آسان‌تر شود. این پیامدها گاه به نتایج دیگری مربوط می‌شوند که در نگاه اول ظاهرا هیچ ربطی به اقتصاد ندارند. مثلا، رشد عزت نفس افراد حاضر در برنامه سوادآموزی می‌تواند بر توانایی این افراد در کاریابی و حفظ شغلشان در بلندمدت تاثیر چشم‌گیر داشته باشد. 

هیچ‌ کس نمی‌تواند پیامدهای اقدامات یا سیاست‌های فعلی را با قطعیت پیش‌بینی کند. بسیاری از سیاست‌های خیرخواهانه به نتایجی فاجعه‌بار انجامیده‌اند و دسته‌ای دیگر از سیاست‌ها که هدف اصلی‌شان رسیدگی به معضلی کوچک یا صرفا نفع‌رسانی به گروهی کوچک بوده، نتایج مثبت غیرمنتظره‌ای داشته‌اند. 

مثلا، برگزاری دوره‌های آموزش شغلی برای افرادِ تحت پوشش کمک‌های مالی دولت، روشی بدیهی در راستای کمک به این افراد جهت بی‌نیازی از کمک‌های دولت و ورود به حوزه کار و اشتغال به نظر می‌رسد. برگزاری این دوره‌ها فکر خوبی است، اما در چنین طرح‌هایی معمولا به این موضوع توجه نمی‌شود که این افراد برای موفقیت در دوره آموزشی، به مهارت‌های پایه نیاز دارند. در نبود مهارت‌های پایه، این افراد معمولا پیشرفتی نمی‌کنند، دوباره به کمک‌های مالی دولت روی می‌آورند، و حس می‌کنند صرفا به خاطر ضعف در یادگیری، در کاریابی به جایی نمی‌رسند. آموزش شغلی تنها در صورتی در کمک به این افراد برای کاریابی و کسب درآمد موثر است که مهارت‌های پایه را در نظر بگیریم و هر جا لازم است این مهارت‌ها را به آن‌ها آموزش دهیم. در صورت بی‌توجهی به مهارت‌های پایه، ممکن است پیامدهای ناخواسته این برنامه بیش از پیش این افراد را در باتلاق بی‌کاری فرو برد.

تحلیل پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت اقدامات یا سیاست‌های مورد نظر 

پس از ترسیم پیامدهای احتمالی سیاست‌ها یا اقدامات مورد حمایت یا مخالفت سازمان، لازم است با تحلیل این پیامدها ببینیم چه کسانی از این سیاست‌ها و اقدامات سود خواهند برد و چه کسانی و چگونه احتمالا متضرر خواهند شد. 

چند پرسش برای تحلیل پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت 

• افق بلندمدت و کوتاه‌مدت در موضوع مورد نظر دقیقا چه معنایی دارد؟ 
• چه کسانی در کوتاه‌مدت یا بلندمدت از اقدام یا سیاست مورد نظر به شکل اقتصادی یا اشکال دیگر بهره خواهند برد و آیا اصلا این اقدام یا سیاست برای کسی مفید است؟ 
• چه کسانی در کوتاه‌مدت یا بلندمدت از اقدام یا سیاست مورد نظر به شکل اقتصادی یا اشکال دیگر متضرر خواهند شد و آیا اصلا این اقدام یا سیاست به کسی آسیب می‌رساند؟
• آیا رسیدن به مزایای بلندمدت یا کوتاه‌مدت اقتصادی یا سایر مزایا به ضرر دیگران تمام می‌شود و برای آن‌ها هزینه دارد؟ به ضرر چه کسانی؟ این ضرر می‌تواند مادی باشد یا در حوزه‌های دیگر مثل بهداشت، خدمات، یا کیفیت زندگی نمود پیدا کند. 
• نقطه توازن هزینه‌ها و مزایا کجا است و به نفع چه کسی است؟ 
• چه کسانی در این موضوع مسئول تصمیم‌گیری هستند؟ این موضوع برای خود آن‌ها چه منفعتی دارد؟ این موضوع برای آن‌ها چه آسیب‌هایی دارد؟ 
• مسئولان تصمیم‌گیری در این حوزه درباره منافع اشخاصِ متاثر از این اقدامات و سیاست‌ها چه می‌دانند و آیا به این موارد اهمیت می‌دهند؟ 
• آثار احتمالی پیامدهای کوتاه‌مدت در بلندمدت چه خواهد بود؟ 

تعیین مخاطب هدف 

مخاطب هدف گاه کل باهمستان است و گاه چنین نیست. شاید لازم باشد فقط گروهی خاص مثلا قانون‌گذاران را قانع کنید. یا شاید بهتر باشد پیام خود را برای گروه‌های مختلف طراحی کرده و با هر گروه بر اساس دغدغه‌های همان گروه صحبت کنید. استدلال‌های اقتصادی، فارغ از قدرت اقناع‌شان، تنها در صورتی موثر خواهند بود که به گوش مخاطب هدف برسند. برای اطمینان از این موضوع، باید مخاطب هدف خود را انتخاب کنید. 

گروه‌های زیر می‌توانند تمام یا بخشی از مخاطب هدف را تشکیل می‌دهند: 

• رهبران افکار عمومی، افراد تاثیرگذار بر دیگران، مثل روحانیون، رهبران باهمستان، کنش‌گران، سازمان‌های کارفرمایی بزرگ، یا شهروندان معمولی و معتمد مردم 
• رهبران سیاسی 
• مسئولان قانون‌گذاری 
• جامعه کسب‌وکارها 
• گروه‌های خاص قومی یا سایر گروه‌ها مثل اقلیت‌های زبانی یا خانواده‌های دارای فرزندان کم‌ سن‌وسال
• مردم ساکن مناطق یا محله‌های خاص

قالب‌بندی پیام و پیام‌رسانی با لحاظ کردن مخاطب 

پس از تعیین دقیق مخاطب هدف، می‌توانید پیام خود را با در نظر گرفتن مخاطب قالب‌بندی کرده و به مخاطب برسانید. 

در این بخش باید به چند نکته ارتباطی توجه داشت. 

• استفاده از زبان قابل فهم برای مخاطب 
• توجه به حساسیت‌ها و تفاوت‌های فرهنگی 
• استفاده از مجاری ارتباطی آشنا برای مخاطب هدف 
• انتصاب اشخاص معتمد، محبوب، و همدل با مخاطب در سِمت سخنگو 
• استفاده از پیام‌های خاص و به‌یاد‌ماندنی 
• استفاده از موضوعات و درون‌مایه آشنا برای مخاطب جهت جلب توجه مخاطب و فهم‌پذیری بیش‌تر پیام 

با انجام این مراحل و تکرار پیام در هر فرصت، می‌توان از استدلال‌های اقتصادی به شکلی موثر در راستای اهداف حمایت و ترویج‌گری بهره گرفت. 

خلاصه 

بیش‌تر طرح‌ها در زمینه سیاست عمومی در دل اهداف اصلی یا ثانویه خود، پیامدهایی اقتصادی دارند. هدف طرح خواه افزایش اشتغال و جذب کسب‌وکارها باشد و خواه رفع مشکلاتی بهداشتی که با افزایش هزینه خدمات سلامت و کاهش زمان مفید کار، بر وضعیت اقتصادی شهروندان تاثیر می‌گذارند، به هر حال این طرح‌ها برای باهمستان، بخش تجاری، و یا برخی افراد و گروه‌ها پیامدهایی اقتصادی به دنبال خواهند داشت. 

موضوع اقتصاد همیشه پول نیست. مثلا، بهداشت و سلامت عمومی و کیفیت کلی زندگی در باهمستان نیز از مسائل اقتصادی هستند. این‌ها بخشی از اقتصاد باهمستان در سطحی گسترده‌تر هستند که بر میزان مطلوبیت زندگی در باهمستان تاثیر دارند. همچنین، این عوامل با جذب یا دفع کسب‌وکارهای جدید، ساکنان تحصیل‌کرده و ماهر، و میهمانانی که پولشان را در این ناحیه خرج می‌کنند، بر منابع مالی باهمستان هم اثر می‌گذارند. 

فارغ از اینکه پیامدهای اقتصادی صرفا مربوط به منافع تجاری باشند یا موثر بر کل باهمستان، فعالان حوزه حمایت و ترویج‌گری می‌توانند از استدلال‌های اقتصادی درباره مزیت یا آسیب ناشی از اقدام یا سیاستی خاص، بیش‌ترین بهره را ببرند. در بسیاری از بخش‌های جامعه، تاثیر بحث‌های اقتصادی بیش‌تر از بحث درباره عدالت یا نیاز است. به علاوه، اساسا فهم استدلال‌های اقتصادی آسان‌تر است: در بلندمدت، می‌توان درآمد کسب کرد، به نقطه سربه‌سر رسید، یا ضرر کرد. اگر بتوان مزایا یا آسیب‌های اقتصادی ناشی از سیاست یا اقدامی مشخص را برای مردم تشریح کرد، مردم احتمالا به این اقدام یا سیاست واکنش نشان خواهند داد. 

¿Qué queremos decir con beneficio y daño económico?

___Hay que dividir las consecuencias económicas en consecuencias económicas de la comunidad y consecuencias económicas comerciales.

___Al considerar las consecuencias económicas de la comunidad, se tiene en cuenta los temas relacionados al dinero como la capacidad de la comunidad de atraer negocios y otros temas como:

• Oportunidades de trabajo.
• Temas de la salud.
• La calidad de vida.
• Oportunidades para los niños.
• Vida cultural.
• Gastos.
• El ambiente ciudadano.

Al considerar las consecuencias económicas comerciales, se tiene en cuenta tanto los asuntos relacionados con el dinero como la disminución de impuestos para negocios nuevos, y otros temas como:

• Buenas escuelas.
• Capacitación para el trabajo y programas de adiestramiento.
• Defensa del ambiente.
• Contaminación

¿Por qué hay que demostrar el beneficio o el daño económico?

Se demuestra el beneficio o daño económico debido a que:

___Los argumentos económicos son los más poderosos para la mayoría de la gente y las organizaciones.

___Los temas económicos afectan a todos los miembros de la comunidad.

___Los argumentos económicos son comúnmente directos y relativamente fáciles de entender.

¿Cuándo hay que demostrar el beneficio o el daño económico?

Se usan argumentos económicos cuando:

___Se está defendiendo una ley nueva o un cambio de una política.

___Se está oponiendo a una ley nueva o a un cambio de una política.

___Se está defendiendo una acción o política que tiene claros beneficios económicos.

___Se está oponiendo a una acción o política que tiene claros inconvenientes económicos.

___La defensa incluye temas controversiales.

___Se está tratando de alertar a la gente sobre la importancia de un tema.

___Se está trabajando en el planeamiento de la comunidad.

¿Cómo se demuestra el beneficio o el daño económico?

___Se hace una investigación.

___Se determinan las consecuencias económicas a corto y largo plazo de la acción o política en cuestión.

___Se analizan las consecuencias.

___Se hacen conexiones económicas.

___Se define la audiencia a la cual se quiere llegar.

___Se fundamenta y entrega un mensaje pensando en la audiencia.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

مستندسازی شکایت‌ چیست؟ 

مستندسازی یک شکایت‌ یعنی تا جای ممکن برای یک شکایت شواهد و اطلاعات قابل اثبات گردآوری کنیم. برای مثال مارک جانسون پیش از این‌که به کمیسیون مبارزه با تبعیض برود، پرونده‌ای از تمام معاملات خود و ریچارد با آژانس‌های املاک تهیه کرد. او می‌دانست تنها با ادعا یا شکایتش لزوما تحقیق و تفحصی آغاز نخواهد شد. 

همانگونه که در ادامه خواهیم گفت، مستندسازی برای یک شکایت گاهی به اندازه یادداشت برداشتن از یک گفتگو ساده است و گاهی به اندازه یک تحقیق دانشگاهی گسترده و جمع‌آوری جزییات زیادی از شواهد پراکنده پیچیده است.  

برخی از چیزهایی که ممکن است به مستند کردنشان نیاز داشته باشیم: 

• اینکه عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری که از آن شکایت دارید به شکل واقعی اتفاق افتاده یا در حال وقوع است؛
• اینکه عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری که زیر سوال برده‌اید از روی عمد صورت گرفته است، یا حداقل کسانی که مسئول آن هستند از عواقب آن اطلاع دارند (یا در گذشته اطلاع داشته‌اند) و از غیراخلاقی یا غیرقانونی بودن آن‌ مطلعند.
• اینکه شخصی یا نهادی در قبال عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری که شما آن را به چالش کشیده‌اید مسئول است یا در گذشته بوده است؛
• اینکه شما یا دیگران تجربه‌ها یا گفتگوهای ویژه‌ای داشته‌اید؛ 
• اینکه این عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری به کسی آسیب واقعی وارد کرده یا تاثیر منفی بر او گذاشته است؛
• وجود نتایج خاص فیزیکی، اجتماعی، اقتصادی، درمانی، روانی، زیست-محیطی، و غیره که از عمل، شرایط یا سیاستگذاری خاصی ناشی شده است؛ 
• مستند به شهادت خودتان یا هر متخصص دیگری باشد که به او ارجاع می‌دهید.   

معنی این مسئله این نیست که شما مثلا باید دکترای شیمی داشته باشید تا بتوانید برای یک شکایت زیست-محیطی مستند تهیه کنید، بلکه تنها باید تجربیات مرتبط چندی داشته باشید. این‌ها می‌توانند تجربیات شخصی شما باشند—مثل عواقب منفی یک نقض محیط زیستی خاص برای سلامتی انسان. 

در هیچ پرونده‌ای بدون داشتن دلایل پشتیبان نمی‌توانید انتظار داشته باشید که یک نهاد قانون‌گذار، مقامات شهرداری، یک گزارشگر روزنامه، نهادی که قصد تغییرش را دارید، یا مردم روایت شما را از واقعیت بپذیرند. 

چرا باید برای یک شکایت مستند تهیه کنید؟ 

مهم‌ترین دلیل برای لزوم مستندسازی یک شکایت همان چیزی است که پیش‌تر گفتیم: نهادهای قانون‌گذار، دادگا‌‌ه‌ها، و دادستان برای بررسی واقعیت یک وضعیت به شواهد نیاز دارند. (دادگاه به همین دلیل به وجود آمده است تا قاضی یا هیات منصفه بتوانند بفهمند چه کسی درست می‌گوید.) اگر بتوانید ادعای مطرح در شکایت خود را اثبات کنید یا حداقل نشان دهید که شواهد موجود با ادعای شما همخوانی دارد، بیش‌تر مسیر را برای به سرانجام رساندن هدفتان پشت سر گذاشته‌اید. 

اما دلیل قابل قبول دیگری برای ارائه مستندات دقیق برای یک شکایت وجود دارد، مانند: 

• این کار شما را به عنوان یک شاهد قابل اطمینان معرفی می‌کند. به عبارت دیگر، نشان می‌دهد که شما واقعیت را می‌گویید. 
• این نشان می‌دهد که شما به اندازه کافی به جزئیات توجه داشته‌اید و آن‌ها را ثبت کرده‌اید. 
• می‌تواند در جدی گرفته شدن شکایت شما تعیین کننده باشد. 
• داشتن مستندات درست در پذیرش رسیدگی به شکایت شما از سوی یک دادگاه یا قانون‌گذار تاثیر می‌گذارد. یک قاضی یا یک دادگاه ممکن است در صورت عدم ارائه مدارکی معین یا حداقل مشخصی از مدارک، امکان پذیرش شکایت شما را نداشته باشد. ممکن است برای بازرسی شرایط مشخصی وجود داشته باشد (برای مثال، طرح شکایت از سوی یک مصرف کننده). باید بدانیم چه چیزهایی لازم است و مطمئن شویم که آن‌ها را در اختیار داریم.
• داشتن مستندات درست می‌تواند در تعیین چگونگی اقدام در خصوص یک شکایت موثر باشد. برای مثال، مستندسازی دقیق می‌تواند نشان دهد که آیا قانون نقض شده یا نه؟ تا چه میزان نقض صورت گرفته است؟ آیا شرایطی برای تخفیف وجود دارد؟ همه این‌ها می‌توانند تاثیر بسیار زیادی بر نتیجه شکایت شما داشته باشند. 
• وقتی کسی را به صورت عمومی متهم می‌کنید، داشتن مستندات درست می‌تواند شما را از اتهام افترا مصون نگه دارد. ‌اگر بتوانید ثابت کنید واقعیت را گفته‌اید هرگز در دادگاه محکوم به افترا زدن نخواهید شد. 

تهمت و افترا واژه‌هایی حقوقی هستند که به معنی تخریب حیثیت و اعتبار یک نفر از طریق طرح ادعاهای دروغین در فضای عمومی است. این دو واژه در انگلیسی با « libel » و « slander » شناخته می‌شوند که واژه اول به تهمت‌هایی گفته می‌شود که به صورت کتبی صورت می‌گیرند و دومی جنبه شفاهی دارد. 

• در اغلب موارد اثبات یک شکایت موجب برتری روانی شما می‌شود. 

چه کسی باید مستندسازی یک شکایت را انجام دهد؟ 

همان گونه که تا اینجا مشخص شده است، هر کسی که می‌خواهد شکایتی طرح یا ثبت کند باید برای آن مستندات فراهم آورد. اگر فکر می‌گنید مشکلی وجود دارد باید شواهدی داشته باشید تا بتوانید دیگران را در آن مورد قانع کنید. اما مستندات برخی از افراد از اهمیت خاصی برخوردارند، از جمله: 

• متخصصانی که به کار میدانی مشغول هستند. برای مثال، اگر شما در مورد برخی عملکردها یا یک نشتی احتمالی در یک نیروگاه هسته‌ای نگران هستید، داشتن یک مهندس هسته‌ای که به شما در مستندسازی وضعیت کمک ‌کند موثرتر از تنهایی کار کردن است. او ممکن است چیزهایی را ببیند که هرگز به فکر شما نرسیده باشد یا بداند چرا یک روند مشخص برای شکایت شما مفید است.
• افراد حاضر در ساختار یک سازمان. کسانی که علاقه به افشاگری دارند یا حاضرند از درون یک مجموعه مستنداتی در مورد کنش‌ها و عملکردهایی که شما می‌خواهید گردآوری کنند، ممکن است به اطلاعاتی دسترسی داشته باشند که شما هرگز از طریق دیگری نتوانید پیدا کنید. 
• افرادی که مستقیما با مسئله درگیر هستند. افرادی که موضوع شکایت به آن‌ها صدمه زده، آن‌ها را به خطر انداخته، یا به شکلی منفی بر آن‌ها اثر گذاشته است. باید همه جزئیات تجربیات‌شان را مستند کنید. این جزئیات گاهی متقاعد کننده‌ترین مستندات را برای یک شکایت فراهم می‌آروند. 
• رهبران باهمستانی یا دیگر افراد مورد احترام. اگر برخی از اجزای مستندسازی شما به وسیله افرادی شناخته شده و مورد و احترام تهیه شده باشد، کار شما اعتبار و قوت مضاعفی پیدا خواهد کرد. 

چه زمانی باید اقدام به مستندسازی شکایت‌ها کرد؟ 

نکته جالب در مورد مستندسازی شکایات این است که – طوری که بعد از گذشت مدت زمانی متوجه می‌شوید – شما باید پیش از تشخیص اینکه شکایتی دارید مستندسازی را شروع کرده باشید. اگر بخواهید این نکته را جدی بگیرید باید همه زندگی‌تان را صرف مستندسازی کنید. اما از آنجا که احتمالا این چیزی نیست که بخواهید زند‌گی‌تان را صرف آن کنید، پس باید در یک مرحله خاص انتخاب کنید که مستندسازی یک واقعه را آغاز کنید. 

به طور کلی، جمع‌آوری شواهد در برخی زمان‌های خاص کار عاقلانه‌ای است. از جمله: 

• وقتی در کار حمایت و ترویجگری خود به نفع یا به ضرر یک قانون یا سیاستگذاری به دنبال شواهد می‌گردید. اگر مشغول حمایت و ترویجگری به نفع یک قانون یا سیاستگذاری هستید که به موضوع شکایت شما برمی‌گردد، چنانچه مستنداتی برای شرایط یا اقداماتی که می‌خواهید تغییر دهید ارائه کنید شانس موفقیت بسیار بیش‌تری خواهید داشت. 
• زمانی‌ که می‌خواهید یک سازمان را متقاعد کنید که رویه‌ها یا سیاست‌گذاری‌های خود را تغییر بدهد. برای مثال، اگر کارکنان اداره کمک‌های رفاهی دولتی به دریافت‌کنندگان خدمات توهین می‌کنند، شاید تنها ارائه مستندات به مسئول اداره کافی باشد تا سیاست سازمانی برای برخورد با مراجعان تغییر کند. 
• زمانی‌ که یک سازمان، کسب و کار، یا نهاد دولتی را به سو‌ء استفاده، تخلف، یا بی‌کفایتی متهم می‌کنید. غیر از مواردی که یک سازمان قانون را نقض کرده باشد، در موارد دیگر باید مستنداتی ارائه کنید که نشان دهد مجموعه‌ای از موارد متعدد از یک اتفاق رخ داده است که نشان می‌دهد شما از یک الگوی رفتاری سخن می‌گویید نه یک رخداد واحد. 
• وقتی به وقوع الگوی معینی از کلاهبرداری از مصرف‌کنندگان مشکوک می‌شوید. هنگامی که افراد مسن ساکن در یک منطقه مجموعه‌ای از تماس‌های تلفنی را دریافت می‌کنند که به آن‌ها فرصت‌های سرمایه‌گذاری یا پیشنهاد‌های خارق‌العاده‌ای می‌دهد که خیلی بهتر از آن است که واقعیت داشته باشد، مطمئن باشید کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است. روایت‌های بسیار فراوانی از مشاوره‌های تلفنی سرمایه‌گذاری– به ویژه برای افراد مسن— وجود دارد که منجر به از دست دادن پس‌انداز یک عمر افراد، یا پرداخت هزینه‌های سرسام‌آور برای زدن روکش آلومینیومی که هیچ نیازی به آن نداشته‌اند، شده است. مستندسازی می‌تواند به توقف این اعمال و نیز محاکمه افرادی که مسئول انجام آن‌ها بوده‌اند، بیانجامد. 
• وقتی حدس می‌زنید کسی که از او شکایت کرده‌اید ممکن است شما را به تهمت و افترا متهم کند یا به شما اتهام ارتکاب برخی تخلفات را وارد کند. همانطور که در بالا آمد حقیقت بالاترین دفاع در برابر تهمت و افترا است. اگر شما هم جزییات شکایت خود و هم جزییات شکایت علیه خودتان را مستند کنید، نه تنها می‌توانید پرونده خود را به اثبات برسانید بلکه خواهید توانست چهره واقعی مخالفانتان را نیز برملا کنید. 

چگونه می‌توانید شکایت‌هایتان را مستند کنید؟ 

اولین گام برای مستندسازی یک شکایت این است که بدانیم به چه اسنادی نیاز داریم. این بستگی دارد به جایی که می‌خواهید شکایتتان را طرح کنید. بعد از اینکه به این پرسش جواب دادید، نوبت برنامه‌ریزی برای جمع‌آوری اسناد می‌شود، و سپس باید دست به کار شوید. 

مشخص کنید به چه اسنادی نیاز دارید 

شما ممکن است به یک نهاد رسمی شکایت کنید – یک نهاد نظارتی، یک اتحادیه کارگری، اداره نیروی انسانی یک شرکت – یا آن را برای افکار عمومی مطرح کنید. در هر یک از این موارد باید مستنداتی ارائه کنید که با شکل و نوع مستندات مورد نیاز آن‌ها تناسب داشته باشند. 

شکایت به یک مقام رسمی 

اغلب نهادهای نظارتی، کسب و کارها، موسسات، و سازمان‌ها یک روند رسمی طرح شکایت و دادخواهی دارند. اگر از چنین روندهایی استفاده می‌کنید، توجه داشته باشید که باید آن را به‌خوبی بشناسید و مراحل آن را با دقت انجام دهید. بدون دقت به این نکته ممکن است شکایت شما رسیدگی نشود و طرح دوباره آن نیز می‌تواند ماه‌ها وقت شما بگیرد. 

• شکایت را به نهاد مربوطه، و به بخش یا فرد ذیل آن‌ نهاد ارائه کنید. گاهی برای یافتن مسئول رسیدگی به شکایتتان باید کمی جستجو کنید. 
• شکایت خود را با توجه به محدودیت زمانی تعریف شده ارائه کنید. ممکن است برای این کار محدودیت زمانی تعریف شده باشد (برای مثال قانون مرور زمان یا ملاحظات مربوط به سال مالی)، یا شاید ضرورت داشته باشد که شکایت ظرف مدت زمان محدودی پس از وقوع نقض تعهد یا اتفاقی که منجر به بروز شکایت شده، صورت گیرد. 
• نکات مرتبط با قالب طرح شکایت را رعایت کنید. گاهی باید شکایت را در فرم تعیین شده از سوی نهاد نظارتی وارد کنید یا شاید لازم باشد آن را ثبت کنید. گاهی لازم است چند کپی از برخی از اسناد تهیه کنید یا برای هر واقعه فرمی جداگانه پر کنید. ممکن است لازم باشد که به صورت حضوری مراجعه کنید که در این صورت باید یادداشت‌هایی به همراه داشته باشید تا بتوانید به شکلی درست مستنداتتان را ارائه کنید. 
• باید بفهمید که یک نهاد رسمی خاص برای رسیدگی به شکایتتان دقیقا به چه مدارکی نیاز دارید، و مطمئن شوید که آن‌ها را در اختیار دارید. گاهی نیاز است به جای مستند کردن یک الگوی تکراری و مداوم رخدادها، تنها چند واقعه خاص را مستند کنید. گاهی نیز وضعیت کاملا برعکس است. گاهی باید به صورت غیررسمی – با تماس با نهادی که می‌خواهید شکایتتان را در آنجا مطرح کنید— بفهمید دقیقا چه چیزهایی لازم است یا در آن نهاد ترجیح داده می‌شوند. 
• شکایت را در زمان و مکان مناسب ارائه کنید. 

علاوه بر تهیه درست همه چیزهای مورد نیاز، خوب است سعی کنید افرادی (یا هیاتی) را که به شکایت رسیدگی می‌کنند بشناسید و با یکی از آن افراد یا با کسی از آن نهاد که می‌تواند به شما در پیگیری شکایتتان یا پاسخ به سوال‌هایتان کمک کند، ارتباط برقرار کنید. 

شکایت از یک نهاد به خود آن نهاد

در مواردی که شما برای طرح شکایت، از یک روند طرح شکایات سازمانی یا یک شخصیت حقوقی مستقل استفاده می‌کنید، باید دستورالعمل‌های بالا را مدنظر قرار دهید. اما در غیر این صورت به مستنداتی نیاز دارید که به اندازه کافی مشخص و قوی باشند که یک نهاد را متقاعد کنند رفتارش را تغییر دهد. این یعنی باید اثبات کنید مسئله مورد نظر قطعا یا احتمالا غیرقانونی است، یا آنقدر شواهد برای مضر بودنش وجود داشته دارد که طرف مقابل ترجیح دهد به خاطر آن با فشار افکار عمومی مواجه نشود. در هر صورت مستندسازی شما باید در بردارنده جزییات باشد – تاریخ‌ها، ساعت‌ها، مکان‌ها، افراد درگیر، تشریح دقیق واقعه – تا راهی برای فرار طرف مقابل باقی نگذارد.

 

در این شرایط به منظور جلب همکاری، در مراجعه اولیه خود ممکن است لازم باشد رویکردی ملایم و از سر همکاری داشته باشید. به جای اینکه بگویید «ما شما را در حین ارتکاب جرم گرفتیم» موثرتر است بگویید: «همه ما می‌خواهیم این وضعیت اصلاح شود؛ می‌توانیم با هم برای رفع آن همکاری کنیم». اگر مشخص شود که آن نهاد قصد همکاری ندارد، همیشه وقت برای برخورد قاطع هست.

استفاده از رسانه‌ها برای عمومی کردن شکایت 

مانند دو مثال دیگری که در بالا آمد، رسانه‌ها نیز به مستندات جزییات شکایت نیاز دارند. اما علاوه بر آن، چیزهای دیگری نیز لازم است. 

وقتی به سراغ رسانه‌ها می‌روید سه اصل زیر را باید در خاطر داشته باشید: 

• انسجام منطقی. روایت شما باید قابل فهم باشد و بتوان آن را به شکلی نه چندان پیچیده بازگو کرد. رسانه‌ها در صورتی به روایت شما علاقه‌مند می‌شوند، که شکایت شما برای عموم قابل فهم باشد و مردم را برانگیزد. مستندات شما – یا حداقل بخشی از آن‌ها— باید شکایت شما را به شکل آشکاری تایید کنند و به گزارشگر و مخاطب احتمالی گزارشتان نشان دهند که شکایت شما مستند است. 
• نتایج. شکایت شما در صورتی می‌تواند بیش‌ترین جذابیت را برای رسانه‌ها داشته باشد که نتایجی برای عموم داشته باشد تا موجب شود مخاطب آن را مرتبط به خود بیابد. بنابراین، مستندسازی باید حاوی نکاتی در مورد تاثیر نتایج مسئله بر عموم مردم باشد. برای مثال، شکایتی با موضوع تهدید سلامت عمومی، ثبات اقتصادی، یا زد و بند سیاسی گره خورده، می‌تواند ارزش خبری بیش‌تری نسبت به تجربه یک فرد واحد داشته باشد.
• تایید. اغلب سازمان‌های خبری معتبر چیزی را منتشر نمی‌کنند – به ویژه چیزهایی که حاوی اتهام علیه دیگران، موضوعات مناقشه‌آمیز، یا تهمت و افترا احتمالی باشد— مگر اینکه اطلاعات روایت حداقل به وسیله یک منبع دیگر غیر از منبع اولیه تایید شود. روایت‌های مهم یا روایت‌هایی که جنبه مناقشه‌آمیز ویژه‌ای دارند معمولا باید به تصدیق چند منع برسند. باید آمادگی داشته باشید افراد دیگری را معرفی کنید که مستقلا می‌توانند اطلاعات شما را تایید کنند. 

وقتی با رسانه‌ها کار می‌کنید باید به سه نکته مهم دیگر نیز توجه کنید. اول، برای اینکه یک گزارشگر یا ستون‌نویس را تحت تاثیر قرار دهید، هرگز روایت خود را بزک نکنید، غلو نکنید، و دروغ نگویید. اگر او نتواند به شما اعتماد کند، با شما کار نمی‌کند یا حتی بدتر اینکه شاید شما را به عنوان یک دروغگو معرفی ‌کند و اعتبار شکایتتان را خدشه‌دار می‌کند. 

دوم، اگر چه یک گزارشگر قابلیت کمک به شما را دارد، اما هیچ تضمینی نیست که این کار را بکند. کار او این است که تمام روایت را بفهمد و ممکن است گفته‌های مخالفان شما او را قانع کند. کار با رسانه‌ها برای شما یک فرصت است، پس برای استفاده از این فرصت باید سعی کنید مستنداتتان تا جای ممکن کامل، درست، و قانع کننده باشند. 

 در نهایت، فرد مناسبی برای طرح روایتتان پیدا کنید. یکی از گزارشگران نیویورک تایمز می‌گوید: «به افراد توصیه می‌کنم روزنامه‌های محلی و برنامه‌های خبری را با دقت ببینند تا بدانند چه کسی بیش از همه به روایت‌هایشان علاقه‌مند است. اگر تلاش کنید روایت یک رسوایی آموزشی را به کسی عرضه کنید که بازار خرده فروشی را پوشش می‌دهد، وقت همه افراد درگیر در این کار را هدر داده‌اید. (من با این نوع روایت‌ها زیاد مواجه می‌شوم – وقتی یک تلفن ناشناس دریافت می‌کنم، قبل از اینکه بازارگرمی خودشان رو شروع کنند از آن‌ها می‌پرسم: می‌دانید من چه چیزهایی را پوشش می‌دهم. اگر ندانند و از من بپرسند: این موضوعات را چه کسی پوشش می‌دهد؟ در این صورت می‌فهمم که خیلی بی‌هدف از روی یک لیستی از خبرنگاران که به آن‌ها داده شده، تماس گرفته‌اند.)»

شکایتتان را خودتان عمومی کنید 

اگر برای انتشار شکایتتان از یک نشست عمومی، تظاهرات، سخنرانی، دیگر انواع گردهمایی‌های عمومی استفاده می‌کنید، یا خودتان اقدام به تهیه یک اطلاعیه، مقاله، یا وبسایت می‌کنید، مدارک ارائه شده (که لزوما مشابه مدارکی که تهیه کرده‌اید نیستند) باید به اندازه‌ای باشند که دیگران شما را جدی بگیرند. همچنین باید ادله به اندازه کافی داشته باشید که از اتهام تهمت و افترا به شما جلوگیری شود. (همانطور که در بالا آمد حقیقت بهترین دلیل شما در برابر تهمت و افترا است.)

گردآوری مستندات موجود

سعی کنید از قبل مستنداتی را که به آن‌ها نیاز پیدا می‌کنید، پیش بینی کنید

همانطور که پیش از این بحث کردیم، هر زمان که در شرایط حمایت و ترویجگری قرار گرفتید که ممکن است به شکایت بیانجامد، از همان ابتدا باید گردآوری مستندات را شروع کرده باشید. همیشه پیش‌بینی این وضعیت آسان نیست، با این همه اگر کوچک‌ترین نشانه‌ای از احتمال شکایت در آینده مشاهده کردید باید مستندسازی را شروع کنید. 

این واقعیت در مورد وقتی که فکر می‌کنید ممکن است علیه شما شکایتی مطرح شود نیز صادق است. اگر کار حمایت و ترویجگری شما منجر به رویارویی یا بازرسی شود، مخالفانتان ممکن است به فکر شکایت بیافتند تا بتوانند پیام شما را خنثی کنند. حتی اگر در این کار نتوانند موفق شوند، باز می‌توانند چهره شما و هدف شما را مخدوش کنند. و اگر موفق شوند ممکن است شما را برای همیشه ساکت کنند. اگر بتوانید مستنداتی گردآوری کنید که نشان دهد کار شما قانونی بوده است (اگر فرض کنیم واقعا قانونی بوده است)، و حقیقت را می‌گویید، آن‌ها موضوعی برای طرح علیه شما نخواهند داشت. 

با تحقیق در مورد پیشینه موضوع، اطلاعات لازم را گردآوری کنید 

همه قوانین و مصوبات مربوط را یاد بگیرید. تا می‌توانید در مورد ابعاد علمی، جامعه‌شناختی، روانشناختی، اقتصادی، یا سیاسی و نیز تاریخی که در پس موضوع بوده است دانش کسب کنید. وقتی نهادی را به ایجاد خطرات بالقوه یا بالفعل متهم می‌کنید، اگر بتوانید شکایتتان را به تحقیقات گره بزنید شانس بیش‌تری برای جلب توجه دیگران خواهید داشت. اگر شما را به چالش کشیدند باید بتوانید با اعتماد به نفس، به سوالات پاسخ دهید و نشان دهید که در حال ثبت شکایتتان هستید. هر چه مطلع‌تر باشید، شانس اینکه در مورد شکایت شما اقدامی صورت گیرد بیش‌تر می‌شود.

اطلاعات اصلی را تهیه کنید

پس از کسب اطلاعات در مورد پیشینه، نوبت به جزئیات می‌شود. آنچه در ادامه می‌آید توضیحاتی در مورد جزئیات اطلاعات مربوط به شرایط وقوع موضوع است که به‌شدت در رسیدگی به شکایت مهم است:

• ساعت و تاریخ 
• مکان
• فرد (افراد) یا گروه (های) درگیر

*این دسته نه تنها شامل کسانی که مسئول اقدامات، سیاست‌گذاری‌ها، و غیره بوده‌اند، می‌شود، بلکه افرادی را که به شما اطلاعات داده‌اند، کسانی را که با آن‌ها مذاکره کرده‌اید، و افرادی که با آن‌ها در مورد شکایتتان گفتگو کرده‌اید را نیز در بر می‌گیرد. مثلا اینکه هر وقت با کارمندان بخش اطلاعاتِ اداره مالیات ایالات متحده تماس می‌گیرید و آن‌ها خود را با نام و شماره هویتشان معرفی می‌کنند، دلیل مشخصی دارد. افراد دیگری که در این دسته می‌توانند قرار گیرند عبارتند از مالکان یا مجریان کسب و و کارها، تجهیزات و ماشین آلات مربوط به شکایت، شاهدان بالقوه و دیگر کسانی است که برای ادای شهادت یا ارائه اطلاعات باید حاضر شوند. *

• آنچه که از آدرس‌ها، شماره تلفن‌ها، ایمیل‌ها، وبسایت‌ها، و غیره به شکایت مربوط است. 

ضرورت دارد که اطلاعات شما تا جای ممکن دقیق باشد، زیرا این کار نه تنها به هدف شما برای مستندسازی کمک می‌کند بلکه اعتبار شما را نیز بالا می‌برد. اگر به اندازه کافی در نوشتن املای اسم افراد دقیق نباشید یا آدرس آن‌ها را اشتباه بنویسید، این در واقع نشان می‌دهد که اطلاعات دیگر شما نیز درست نیستند. 

• تعداد مواردی که رخ داده است و/یا مدت زمان تداوم مشکل (چنانچه هنوز در جریان است). 

با دقت هر چه تمام موضوع شکایت را توضیح دهید 

برای مثال، اگر شکایت در مورد نقض برخی قوانین یا مقررات است، سعی کنید توضیح دهید که چه قانون و مقرراتی مورد بحث است و دقیقا چه قسمت‌هایی از آن‌ها نقض شده است. (دقت داشته باشید که باید جزئیات قانون و مقررات مورد نظر را بدانید و بفهمید.) اگر هم نقض خاصی صورت نگرفته است، شکایت خود را تا جای ممکن کامل توضیح و تشریح کنید. شکایت شما باید هم توضیح دهد که چه اتفاق غیرقابل قبولی در حال وقوع است و وضعیت قابل قبول از نظر شما چیست.

آنچه اتفاق افتاده را به دقت مستند کنید

دقیق باشید و تا جایی که می‌توانید جزییات را در نظر بگیرید، و این کار را برای هر واقعه‌ای انجام دهید. توالی گام به گام اتفاقات در هر واقعه (و نیز توالی وقایع مختلف) می‌تواند مهم باشد.

گفتگوهایتان را با طرف شکایت، مسئولان نظارت، و غیره مستند کنید 

مستند کردن گفتگوهایی که با افراد درگیر در مسئله دارید، حایز اهمیت است – این نه تنها شامل طرف مقابل شکایت شما می‌شود بلکه مسئولان ناظر و مقامات رسمی، افرادی که تحت تاثیر سیاست‌گذاری قرار گرفته‌اند، و همه کسانی که با مسئله ارتباط دارند را هم شامل می‌شود. اگر امکان دارد، همه گفتگو یا بخش‌های مهم آن را به صورت کلمه به کلمه مستند کنید. این می‌تواند با استفاده از یک ضبط صوت (معمولا برای این کار نیاز به دریافت اجازه از فرد دارید) یا یادداشت‌برداری دقیق انجام شود. دقت کنید نام هر کسی را که با او گفتگو می‌کنید بپرسید، به‌ویژه اگر یک مقام رسمی است – برای مثال، دستیار فنی یک نهاد دولتی – و زمان و مدت گفتگو را ثبت کنید تا بتوانید آن را با استفاده از گوشی تلفن یا مستندات قرار ملاقات‌ها راستی‌آزمایی کرد. 

آثار ناشی از هر رخداد یا مجموع وقایع صورت گرفته را مستندسازی کنید

شما ممکن است نسبت به گونه‌های مختلفی از نتایج ابراز نگرانی کنید. این نتایج می‌توانند از یک سیاست‌گذاری یا اقدام خاص ناشی شوند یا از اقداماتی که در گذر زمان تکرار شده نشات گرفته باشند. همچنین ممکن است نتیجه مجموعه‌ای از سیاست‌گذاری‌ها یا اقدامات پراکنده‌ یک نهاد باشند که از سر بی‌دقتی یا از روی عمد در گذر زمان منجر به آسیب رساندن به دیگران شده است. 

برخی از انواع نتایجی که ممکن است بخواهید ثبت کنید از این قرار هستند: 

• تاثیرات انسانی/روانشناختی. این نتایج می‌توانند از اقداماتی ناشی شوند مثل اضطراب ناشی از سیاست‌گذاری و در نهایت گرسنگی و بی‌خانمان شدن به دلیل کاهش کمک‌های مالی-رفاهی دولتی، یا در نتیجه تغییر قوانین مربوط به واجدان شرایط برخورداری از برنامه حمایتی دولت. همچنین این مسئله می‌تواند در نتیجه خدمات مراقبتی غیردقیق و ناکافی – مشکلات مربوط به سلامت فیزیکی و روانی— یا رسیدگی ضعیف یک برنامه یا نهاد – رها کردن فرد، ناراحتی عاطفی تا جایی که فرد به گریه بیافتد، بی‌خوابی، انصراف خود فرد، یا ابراز عملی رفتارهایی خاص— پدید آید. 
• تاثیرات بر سلامت عمومی. از این جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: شیوع یک بیماری یا شرایط خاص در نتیجه یک اتفاق مشخص یا یک مشکل جاری یا مجموعه‌ای از رخدادها؛ به خطر افتادن سلامتی مردم به خاطر یک اتفاق مشخص یا مجموعه‌ای از رخدادهای در حال وقوع؛ عواقب بلندمدت یک اتفاق مشخص یا مجموعه‌ای از رخدادهای در حال وقوع. 

چند مثال قابل ذکر برای مخاطرات مربوط به سلامت عمومی عبارتند از: شیوع گسترده یک بیماری گوارشی که از آلودگی تجهیزات آب شرب میلواکی بر اثر سیل (یک اتفاق مشخص) پدید آمد؛ مرگ و میر گوسفندان (و در ادامه بیماری انسانی) بر اثر نشت گاز اعصاب از مراکز آزمایشگاهی دولتی آمریکا در یوتا در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۶۰ (چند اتفاق)؛ تولد کودکان ناقص و بروز بیماری‌های عجیب که سال‌ها بعد بر اثر تخلیه مواد سمی در مکانی که بعدا به نام محله لاو کانِل‌ (کانال عشق) در کنار آبشار نیاگارا در ایالت نیویورک شناخته شد (عواقب بلندمدت مجموعه‌ای از اتفاقات در حال وقوع).

• تاثیرات اقتصادی. آثاری که تا اینجا ذکر شدند همه به طور مستقیم آسیب‌های اقتصادی نیز با خود به همراه می‌آورند (محله لاو کانل به طور ناگهانی تخلیه شد، و هر چند به ساکنان غرامت پرداخت شد ولی مردم و شهر متحمل ضرر اقتصادی بزرگی شدند). اما یک شکایت می‌تواند منحصرا به مسائل اقتصادی متمرکز شود. در این صورت می‌توانید مواردی از این قبیل را دنبال کنید: یک نمونه از به هدر رفتن پول مالیات مردم را مستندسازی کنید (دوستان برخی از سیاستمداران پول مالیات را صرف برنامه‌های ناکارآمد می‌کنند، یا از آن برای حمایت از کسب و کارهای در حال سقوطی که از پشتوانه سیاسی برخوردارند، استفاده می‌کنند)؛ آثار اقتصادی برای باهمستان (ضررهایی که به دلیل ضعف نظام آموزشی مدارس، آلودگی، یا دیگر موارد متوجه کارفرمایان می‌شود)؛ کلاهبرداری از سهام‌داران و دولت با شیوه‌های مشکوک بنگاه‌ها و شرکت‌های حسابرسی؛ یا یک کلاهبرداری آشکار، مثل شیوه‌های رایج برای دزدیدن پس‌انداز افراد مسن با استفاده از مشاوره تلفنی. 
• تاثیرات زیست‌محیطی. ما پیش از این به نمونه کانال عشق ذیل آثار مربوط به سلامت اشاره کردیم، که البته این مورد مانند همه نمونه‌های دیگر تخلیه زباله‌های خطرناک، تاثیرات زیست-محیطی نیز بر خاک، آب و هوا برجای گذاشت. علاوه بر رابطه‌ای که با سلامت دارد، تخریب محیط زیست می‌تواند نتایج مخربی برای حیات وحش (مورد اکتشاف نفت توسط اگزون والدز در پرینس ویلیام ساند در آلاسکا در سال ۱۹۸۹ را در نظر بیاورید)، چشم‌اندازهای طبیعی (ریشه‌ کنی جنگل‌ها و استخراج غیراصولی معادن)، اقتصاد (با تخریب جنگل‌های آمازون تولید برخی محصولات غیرممکن شد و به دلیل ماهی‌گیری بی‌رویه و آلودگی، حوضچه‌های ماهیگیری به کلی خالی از ماهی شدند)، و تخریب منابع طبیعی غیرقابل بازگشت (قطع درختان صندل سرخ کهنسال و تخلیه آبخوان‌های مهم) داشته باشد. 
• تاثیرات سیاسی. تصمیمات غلط یا فساد به وسیله سیاستمداران یا نهادها می‌تواند به نتایجی که در بالا آمد بیانجامد. همچنین می‌تواند به انتخاب، شکست، یا سقوط یک مقام منتخب بیانجامد، به اخراج یک کارمند دولت منتهی شود، یا باعث جایگزین شدن سیاست‌گذاری عمومی یا دولت با گزینه‌های بهتر یا بدتر شود. علاوه بر این ممکن است به دروغگویی و فساد مقامات، لطمه‌ خوردن روندهای دموکراتیک، و بی‌اعتمادی شهروندان به دولت منتهی شود. همچنین، ممکن است بخشی از زنجیره‌ای از تصمیمات بد باشند که به جای اینکه در راستای خیر عمومی حرکت کنند، در جهت منافع مسئولان یا دوستان آن‌ها طراحی شده باشند. در طول تاریخ بر اثر بی توجهی به چنین رخدادهایی بوده است که بسیاری از امپراطوری‌های بزرگ سقوط کرده‌اند. 

تا جایی که می‌توانید شواهد عینی برای مفاد و جزئیات شکایت خود فراهم کنید  

برای این کار ممکن است به کمی تحقیق بازجویانه نیاز باشد.  

شما ممکن است به این چیزها نیاز پیدا کنید: 

• عکس‌ها 
• شهادت افشاگران یا دیگر شاهدان عینی 
• شهادت افرادی که موضوع شکایت بر زندگی آن‌ها تاثیر گذاشته است 
• خاطرات، نامه‌ها، ایمیل‌ها، یا دیگر اسنادی که به صورت قانونی به دست آمده‌اند و موضوع و جزئیات شکایت را تصدیق می‌کنند 
• گزارش یا نوارهای صوتی-تصویری از گفتگوها 
• اسناد عمومی، مقالات روزنامه‌ها، یا دیگر اسناد منتشرشده‌ای که موضوع و جزئیات شکایت را تصدیق می‌کنند. برای مثال هر مقاله روزنامه مکان، تاریخ، افراد درگیر، و حداقل خلاصه‌ای از یک رخداد را ثبت کرده است. 
• مطالعات منتشر شده علمی، جامعه شناختی، روانشناختی، و غیره. این اسناد می‌توانند تاثیرات رخدادها یا سیاستگذاری‌هایی را که شما مستند کرده‌اید تصدیق کنند. 
• شهادت متخصصان حوزهای مختلف مانند: روانشناسان، دانشمندان محیط زیست، اقتصاددانان، و مقامات عمومی رسمی. 
• ممکن است در مورد هر یک از این موارد لازم باشد شواهدی برای عمدی بودن اقدام فراهم کنید. فرق بسیار زیادی است بین زمانی که یک واقعه یا سیاست‌گذاری به صورت تصادفی یا به اشتباه رخ داده است یا زمانی که به قصد ایجاد آسیب یا با آگاهی نسبت به آسیب‌های احتمالی کاری انجام شده باشد. اگر عدم مجازات برخی خاطیان به وسیله یک مقام نظارتی دولتی به دلیل عدم آگاهی او در مورد تخطی آن‌ها باشد – که می‌تواند به دلیل عدم کفایت این مقام مسئول باشد یا به خاطر مهارت مرتکبین در پوشاندن مسئله – او تنها ممکن است از کار برکنار شود، اما خود این مقام دولتی قانون را زیر پا نگذاشته است. اما اگر به دلیل پولی که از خاطیان دریافت کرده است، کار آن‌ها را نادیده گرفته باشد، مجرم است و می‌توان او را به زندان انداخت.

برای ارائه رسمی و غیررسمی مستندات خود آمادگی داشته باشید 

وقتی همه مستندات مورد نیاز خود را فراهم کردید، باید برای ارائه آن‌ها به هر کسی که باید قانع شود آماده باشید. برخی از جاهایی که ممکن است برای پیگیری بروید عبارتند از: 

• ناظران، ر‌ؤسا و دیگر مقاماتی که مسئولیت بخش خاطی را برعهده دارند، مطلع کنید 
•  ارائه رسمی یا غیررسمی مدارک به افراد ناظر یا نهادهای نظارتی 
• ارائه مستندات در یک نشست عمومی یا تظاهرات یا در یک مصاحبه مطبوعاتی 
• شهادت در جلسه بررسی فعالیت‌های یک مجموعه یا نهاد نظارتی که در مجلس قانونگذاری ایالتی یا فدرال برگزار شده است 
• ارائه استشهادیه پیش از برگزاری دادگاه پرونده 
• شهادت در یک جلسه استماع دادگاه یا در خود جلسه دادرسی

در همه این وضعیت‌ها یا دیگر شرایط مشابهی که برای ارائه شواهد شکایتتان حضور می‌یابید با مستنداتتان دقیق و سازمان‌مند حضور پیدا کنید. در جلسه استماع یک مجلس قانون‌گذاری یا مرحله‌ای از یک دادگاه، ممکن است به وسیله وکلای حاضر در تنگنا قرار بگیرید، چرا که آن‌ها سعی می‌کنند شما را بترسانند، روایتتان را تخریب کنند یا شما را دچار تناقض کنند. اما اگر شواهدتان شفاف پیش رو‌تان باشد، ضربه‌ناپذیر خواهید بود.

چند توصیه مفید: 

• نکات مهم را به خاطر بسپارید تا وقتی از شما سوالی پرسیده شد مجبور نباشید به یادداشت‌ها یا انبوه مدارکی که همراه دارید مراجعه کنید. همه چیزهای لازم را باید نوک زبانتان داشته باشید. 
• تمرین کنید که بتوانید روایتی شفاف با انسجام منطقی و ادبیاتی فروتنانه بیان کنید، دقیقا مانند زمانی که در برابر رسانه‌ها قرار دارید. 
• وقتی وکلا از شما سوالی می‌پرسند مهم‌ترین اصل این است که آرامشتان را حفظ کنید. آن‌ها ممکن است عصبانی به نظر برسند، ولی عصبانیتشان از شخص شما نیست؛ آن‌ها تنها سعی می‌کنند شما را به اندازه‌ای برانگیزانند که اشتباه کنید یا دروغگو یا احمق به نظر برسید، حتی اگر واقعا اینطور نباشید. 
• وقتی با سوالی از سوی وکلا مواجه شدید، به یاد داشته باشید که هر چند باید حقیقت را بگویید، اما لزومی ندارد – و هرگز نباید – اطلاعاتی را که از شما نخواسته‌اند، داوطلبانه به آن‌ها بدهید.  

این قانون در مورد وکلایی که رفتار دوستانه دارند نیز صادق است. وکیل مدافع شما به دقت در مورد چیزهایی که باید در دادگاه یا جلسه استماع بگویید فکر کرده و تنها در مورد چیزهایی که بیش‌ترین کمک را به شما می‌کند از شما سوال می‌پرسد. اگر شروع به پاسخ به سوالاتی کنید که او از شما نخواسته، ممکن است اطلاعاتی به طرف مقابل بدهید که بتواند از آن‌ها علیه شما استفاده کند.  

نکته قابل توجه دیگر این است که باید از مستنداتتان محافظت کنید. از همه فایل‌های کامپیوتری و دیسک‌ها، سی‌دی‌ها و دی‌وی‌دی‌ها نسخه پشتیبان تهیه کنید. از همه اسناد و عکس‌ها کپی تهیه کنید. نسخه‌های پشتیبان و کپی‌ها را از کامپیوتر و نسخه‌های اصلی دور نگه دارید. این به دلیل احتمال دزدیده شدن یا مخدوش شدن مدارک توسط مخالفان نیست – اگر چه بسته به ماهیت و هدف شکایت شما این احتمال نیز ممکن است وجود داشته باشد— بلکه ممکن است گم شوند یا به طور تصادفی از بین بروند.  

جز در مواردی که واقعا ضروری است، هرگز نسخه اصلی مدارک را به کسی ندهید و تنها کپی مدارک را ارائه کنید. هرگز نسخه اصلی اسناد، عکس‌ها، یا دیگر مدارک را به کسی جز مقامات رسمی یک کمیته قانون‌گذاری، نهاد نظارتی، سازمان مجری قانون، یا دادگاه ندهید. به آن‌ها نیز مدارک اصلی را ندهید مگر اینکه اصل آن‌ها را از شما بخواهند. 

اکنون که مدارک لازم برای شکایتتان را فراهم کرده‌اید، برای ارائه آن – به فرد خاطی، به نهاد نظارتی، به دادگاه، به رسانه‌ها، یا به افکار عمومی – آمادگی لازم را دارید. حالا می‌توانید مطمئن باشید که هر چه لازم بوده است برای رسیدگی به شکایتتان و حل مشکل انجام داده‌اید. 

Para documentar una queja:

___Determine ante quién está presentando la queja, y documente adecuadamente.

___Desarrolle un plan para la documentación.

___Investigue toda la información de fondo.

___Obtenga los datos básicos.

___Describa por escrito exactamente de qué se trata la queja.

___Describa por escrito, tan claramente como sea posible, qué sucedió en tantos incidentes como se pueda.

___Registre conversaciones, con las palabras exactas en la medida de lo posible.

___Documente las consecuencias de cada incidente o política y/o de toda la serie de incidentes o políticas de las que se está quejando.

___Proporcione tanta prueba real del asunto en cuestión y los detalles de su queja como sea posible.

___Presente su queja, con la documentación.

Otras consideraciones:

___Su documentación lo establecerá a usted como un testigo creíble.

___Usted estableció su preocupación al prestar atención y registrar los detalles de la situación.

___Usted ha determinado si su queja es tomada en serio o no.

___Usted ha usado la documentación apropiada para que pueda hacer una diferencia en cuanto a que la queja  sea considerada por un regulador o una corte o no.

___Usted sabe cómo quiere que se considere la queja y tiene la documentación apropiada para apoyar esa acción.

___Su documentación lo protegerá contra cargos por difamación o calumnias si usted hace acusaciones públicas.

___Usted estableció su ventaja moral con el uso de su prueba.

___Usted alentó a todo el que tiene una queja a documentarla, y también lo hizo usted.

___Usted le pidió a expertos en el tema que documentaran la situación.

___Usted le pidió  a las personas directamente afectadas por las acciones o políticas a las que está dirigida la queja, que documenten la situación.

___Usted le pidió  a la gente de adentro de la entidad a la que está dirigida la queja, que documente la situación.

___Usted le pidió a líderes comunitarios u otros individuos respetados que documenten la situación.

Usted está documentando una queja porque:

___Usted se está preparando para presentarla ante un órgano regulador o una corte.

___Usted la está usando para abogar a favor o en contra de una determinada pieza de legislación o política.

___Usted está tratando de convencer a una organización de que cambie sus procedimientos o políticas.

___Usted está acusando a una organización, negocio, u órgano de gobierno de transgresión, negligencia, o incompetencia.

___Usted sospecha un patrón de fraude a consumidores.

___Usted sospecha que el objetivo de su queja podría acusarlo de difamación o calumnias, o podría falsamente acusarlo de alguna otra transgresión.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

 

اگر سگ شما به عنوان نگهبان عمل می‌کند، اغلب به این دلیل است که به‌ دنبال درجاتی از حفاظت در برابر متجاوزان، آتش‌سوزی یا سایر نیروهایی هستید که می‌توانند به شما آسیب برسانند. یک سازمان دیده‌بان می‌تواند همان نوع حفاظت را برای یک باهمستان و اعضای آن تأمین کند و با جمع‌آوری و انتشار اطلاعات و گاه اقدام مستقیم، می‌تواند مسائل مربوط به سلامت، امنیت اقتصادی، محیط‌زیست، کیفیت زندگی باهمستان، و منافع عمومی را آشکار کرده و به آنها بپردازد. این بخش به مفهوم نقش دید‌ه‌بانی پرداخته و راهنمایی برای انتخاب نوع دیده‌بانی و نحوه‌ی عمل در نقشی فراهم می‌کند که به‌ عنوان دیده‌بان بر می‌گزینید. 

دیده‌بان چیست؟

در چهارچوب این بخش، دیده‌بان فرد یا گروهی (عموماً غیر‌انتفاعی) است که یک نهاد معین یا وجه خاصی از دغدغه باهمستان را زیر نظر دارد و در صورت بروز مشکلات بالقوه یا واقعی، به اعضای باهمستان هشدار می‌دهد. دیده‌بان‌ها ممکن است مراقب هر چیزی باشند؛ از اعمال یک فرد گرفته تا سیاست‌های چندین دولت ملی. آنان ممکن است یک یا چند موضوع را زیر نظر داشته باشند. دغدغه‌های آنان می‌تواند محلی یا جهانی باشد یا هر دو.

افراد و سازمان‌های دیده‌بان، درست مثل سگ نگهبان واقعی، در کاری که انجام می‌دهند، تفاوت دارند. هدف برخی، فقط به‌صدا‌درآوردن زنگ خطر است. برخی هم شاید سعی کنند برای جلوگیری از مشکلات، از اطلاعات خود به طور فعال استفاده کنند. تعداد کمی از آنها در عمل به‌ طور مستقیم با مشکلات برخورد می‌کنند، وارد دعواهای حقوقی یا نبردی تمام عیار با افراد یا نهادهایی می‌شوند که از دید آنان، منافع عمومی یا رفاه باهمستان را تهدید می‌کند.

هرچند برخی از سازمان‌های دیده‌بان صرفاً بر روی این فعالیت متمرکز هستند، بسیاری از آنها کاربرد دیگری هم دارند و مراقبت تنها یکی از کارهایی است که انجام می‌دهند. نقش دیده‌بان با نقش مدافع همپوشانی دارد، اما محور اکثر حمایت‌ها، پیشبرد یک آرمان یا بهبود شرایط برای یک جمعیت یا منطقه‌ی جغرافیایی خاص است. هدف آشکار نگهبانان، همان دلیل نامیده شدن آنان، یعنی محافظت است.

سازمان‌ها و افراد دیده‌بان مانند نگهبان هستند. آنها مراقب نیروهای قدرتمند مانند دولت‌ها و ارگان‌ها و مؤسسات دولتی، شرکت‌ها، سازمان‌ها، و نهادها هستند تا اطمینان یابند که عملیات و اقدامات آنها باعث آسیب به منافع عمومی یا تضاد با آن نباشد. هر گاه که آنها چنین تعارضی را ببینند، ممکن است با افشاگری، اعمال یا اقدامات غیرقانونی را در معرض دید عموم قرار دهند؛ به این امید که این افشاگری موجب اعتراض عمومی شده و به اقدامات مناسب ختم شود. از طرف دیگر، ممکن است برخی از دیده‌بانان با لابی‌کردن، به نوعی اقدام مستقیم دست زده یا به دادگاه مراجعه کنند تا اقداماتی را متوقف کنند یا شرایطی را که باهمستان یا اعضای آن را به‌ خطر می‌اندازد، یا به شکلی به آن آسیب می‌رساند، معکوس کنند.

از ساکنان شهر کوچکی که در همه‌ی جلسات هیئت منتخب و شورای شهر شرکت می‌کنند و با دقت یادداشت برمی‌دارند، تا سازمان اصلاح مدارس در شهرهای بزرگ که در تمام جلسات کمیته‌ها و کمیته‌های فرعی مدرسه حضور دارند، همه می‌توانند نمونه‌هایی از دیده‌بانان باشند. برخی از افراد یا سازمان‌ها ممکن است یک شرکت را زیر نظر بگیرند تا مطمئن شوند که مواد آلاینده را به طور غیر‌قانونی وارد محیط‌ زیست نمی‌کند یا در استخدام تبعیض قائل نمی‌شود. برخی هم ممکن است بر یک سازمان دولتی ایالتی یا قانون‌گذار ایالتی نظارت دقیقی داشته باشند تا در برابر هر تصمیم یا عملکردی که با رفاه عمومی مغایرت دارد بایستند.

در مقیاسی بزرگ‌تر، سازمان‌هایی مانند آرمان مشترک، عفو بین‌الملل، کمیته‌ی حفاظت از روزنامه‌نگاران، صلح سبز، و دیده‌بان شرکت‌ها، شرکت‌های جهانی یا مسائل زیست‌محیطی را در سراسر جهان زیر نظر دارند. ناظرانی وجود دارند که به مسائل مصرف‌کننده، سلامت، صلاحیت اعضای حرفه‌های مختلف، انصاف در رسانه‌ها، تبعیض در مواردی مانند مسکن، و موضوعات متعدد دیگر می‌پردازند. به طور خلاصه، ممکن است شما دیده‌بانی در سطح محلی، ملی یا بین‌المللی باشید. ممکن است تقریباً بر هر مسئله‌ای نظارت کنید و شاید توجه خود را تقریباً به هر فرد، گروه، سازمان، حوزه (کسب‌و‌کار، دولت، آموزش‌و‌پرورش و غیره) یا نهادی معطوف کنید که تأثیری بر رفاه فیزیکی، اجتماعی، اقتصادی یا سیاسی باهمستان، دولت، ملت یا جهان دارد. 

با توجه به همه‌ی اینها، اینکه شما چه نوع دیده‌بانی باید باشید به عوامل متعددی بستگی دارد:

• چه منابعی در اختیار دارید؟ به‌ یاد داشته باشید، منابع نه تنها به معنی پول، بلکه شامل افراد و مهارت‌ها و استعدادهای آنان، زمان، مکان، و غیره می‌شود. ایفای نقش دیده‌بان، مستلزم زمان زیاد، توانایی به کسب سریع اطلاعات دقیق، مهارت‌های ارتباطی و بین فردی است؛ و اگر بنا دارید به دادگاه بروید یا برای مدتی طولانی در حرفه‌ی دیدبانی باقی بمانید، به افراد مناسب و مقدار زیادی پول نیاز دارید. 

در اینجا منابع شامل افرادی می‌شود که نه تنها مهارت‌های لازم، بلکه توان و اشتیاق لازم را هم دارند و اغلب در مواجهه با نومیدی فراوان در یک دوره‌ی زمانی طولانی، اراده‌ی ادامه‌ی کار را هم دارا هستند. به عنوان مثال، عفو بین‌الملل که نقض حقوق بشر در سراسر جهان را ثبت می‌کند، نزدیک به ۵۰ سال است که این کار را انجام می‌دهد. هرچند گزارشات این سازمان توجه را به بدرفتاری‌ها جلب کرده و گاهی اوقات آنها را متوقف کرده است، تقریباً هر روز جنایات جدیدی رخ می‌دهد. وقتی که شکنجه در یک جا متوقف می‌شود، از جایی دیگر آغاز می‌شود. ایفای نقش دیده‌بان، برای کسانی که انتظار نتایج سریع و آسان را دارند، یا در مواجهه با موانع، در ادامه‌ی مسیر مشکل دارند، حرفه‌ی مناسبی نیست. 

• فلسفه‌ی شما در کنشگری چیست؟ اگر دستور کار سیاسی یا اجتماعی خاصی را دنبال می‌کنید، شاید در مقایسه با زمانی که صرفاً در پی واقعیات یک وضعیت هستید، تصمیم به عمل متفاوتی بگیرید. برخی از دیده‌بانان بسیار کارآمد، برای حفظ بی‌طرفی از جان مایه می‌گذارند. برخی دیگر از اینکه در پی هدف یا موقعیت سیاسی خاصی هستند، هیچ ابایی ندارند. در مورد هر یک از این موضع‌گیری‌ها می‌توان بحث کرد، اما موضعی که انتخاب می‌کنید، به شما کمک می‌کند تا نحوه‌ی نگرش به فعالیت‌های دیده‌بانی خود را تعیین کنید.
• چه چیزی یا چه کسی را دیده‌بانی می‌کنید؟ اگر مراقب عملکرد کمیته‌ی مدرسه محلی هستید، شاید برای نظارت مؤثر بر آن، به چیزی جز تعدادی داوطلب با دفترچه‌ی یادداشت و مداد نیاز نداشته باشید. اگر حقوق بشر در سراسر جهان دغدغه‌ی شماست، صرفاً برای پیگیری اطلاعات، به منابع عظیمی نیاز خواهید داشت. شاید بتوانید در تأثیرگذاری بر کمیته‌ی مدرسه بسیار فعال‌تر باشید. فعالیت‌های حقوق بشر ممکن است به سازمان‌های دیگری در سراسر جهان وابسته باشند که از یافته‌های شما برای ایجاد تغییر استفاده می‌کنند.
• آیا مخالفانی دارید؟ آنان چه کسانی هستند؟ هر قدر مخالفان شما بزرگ‌تر و قدرتمندتر باشند، نظارت بر فعالیت‌ها یا سیاست‌های مورد حمایت آنان دشوارتر خواهد بود. ممکن است آنان سعی کنند فعالیت‌های شما را از طریق دادگاه متوقف کنند، یا دسترسی شما را به اطلاعات قطع کنند. ممکن است مجبور شوید زمان و پول زیادی را صرفاً برای دسترسی به اطلاعات صرف کنید، و ممکن است در هر گوشه‌ی جدید با موانعی روبه‌رو شوید.
• اهداف شما کدامند؟ آیا این یک پروژه‌ی کوتاه‌مدت است یا چیزی که باید سال‌ها ادامه یابد؟ آیا در پی نتیجه‌ای مشخص و ملموس هستید، مانند تغییر در نحوه‌ی دفع زباله‌های صنعتی یک کارخانه خاص، یا چیزی بزرگ‌تر و نامشخص‌تر، مانند بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی برای افراد محروم؟ هدف شما و امکان‌پذیری آن، می‌تواند شما را در تعیین نوع دیده‌بانی کمک کند.
• آیا شما بهترین فرد یا سازمان برای اقدام هستید؟ اولین وظیفه‌ی شما به عنوان دیده‌بان، نظارت و جلب توجه به فعالیت‌ها و سیاست‌هایی است که به اعضای باهمستان آسیب می‌رساند یا برخلاف منافع عمومی است. ممکن است گروه‌های دیگری نیز باشند که وظیفه‌ی خاص آنها به‌چالش‌کشیدن نهادها یا دوایر دولتی است که به چنین اقدامات و سیاست‌هایی مبادرت می‌کنند. اگر این گروه‌ها به اطلاعاتی که شما می‌توانید فراهم کنید مجهز باشند، شاید تجربه، پشتیبانی، و پرسنلی را در اختیار داشته باشند که بسیار کارآمدتر از شما عمل کنند. 

به‌همین‌ترتیب، ممکن است سازمان‌های دیده‌بانی دیگری هم باشند که در جمع‌آوری اطلاعاتی که شما قصد دارید فراهم کنید از پیش تبحر و سابقه دارند. اگر اینطور است، شاید دیده‌بانی برای شما ایده‌ی خوبی نباشد و بهتر است به کسانی واگذار شود که از قبل به آن اشتغال دارند. 

بخش‌ها و نهادهایی که سازمان دیده‌بانان معمولاً بر آن نظارت می‌کند 

دولت

سازمان‌های ناظری وجود دارند که بر دولت در همه‌ی سطوح نظارت دارند؛ از هیئت مدرسه‌ي محلی که در بالا ذکر شد، تا دولت‌های کشورها و سازمان ملل. به عنوان مثال، در ایالات متحده، پروژه‌ی پاسخگو‌کردن کنگره بر فعالیت‌های اعضای کنگره‌ي ایالات متحده و کنگره به طور کلی نظارت دارد. پروژه‌ی پاسخگو‌کردن دولت، به‌ طور کلی بر فعالیت‌های دولت ایالات متحده نظارت می‌کند.

در سطح محلی، نظارت بر دولت ممکن است ساده‌تر باشد. ما قبلاً به امکان نظارت بر کمیته‌ی مدرسه‌ی محلی اشاره کرده‌ایم. سایر ناظران محلی ممکن است مراقب هیئت‌های منطقه‌بندی و یا برنامه‌ریزی، هیئت بهداشت، کمیسیون فاضلاب یا هیئت منابع آب، کمیته‌ی برنامه‌ریزی سرمایه، و در واقع هر نهاد دولتی محلی باشند زیرا همه‌ی تصمیمات آنها توسط مالیات‌دهندگان تأمین مالی می‌شود و به نوعی بر کل باهمستان تأثیر می‌گذارد.

شرکت‌ها و تجارت

دیده‌بان ممکن است کل عرصه‌ی کسب‌و‌کار را پایش کند، توجه خاصی به حوزه‌هایی معین در آن داشته باشد (مانند شرکت‌های فناوری)، یا بر فعالیت شرکت‌های خاصی تمرکز کند. دیده‌بان شرکت‌ها و پروژه‌ی پاسخگوکردن شرکت‌ها، توجه عموم را به فعالیت شرکت‌های چند‌ملیتی معطوف می‌کند. 

رسانه‌ها

در ایالات متحده تعداد زیادی دیده‌بان رسانه‌ای، در هر دو سر طیف سیاسی وجود دارند. FAIR (انصاف و دقت در گزارش) از جناح لیبرال، سعی می‌کند صداقت را در رسانه‌ها حفظ کند. مرکز تحقیقات رسانه، همتای محافظه‌کار آن است.

نوع دیگری از ناظران رسانه هستند که دغدغه‌ی آنها آزادی مطبوعات است. یک نمونه‌ی آن کمیته‌ی حفاظت از روزنامه‌نگاران، سازمانی مستقر در ایالات متحده است که تهدیدات و خشونت علیه روزنامه‌نگاران و مطبوعات آزاد در سرتاسر جهان را برجسته می‌کند. وظیفه‌ی این کمیته علنی‌کردن مشقات روزنامه‌نگارانی است که در جریان تلاش برای گزارش حقیقت دستگیر یا تهدید شده یا مورد ضرب‌و‌شتم قرار گرفته و یا کشته شده‌اند، و نیز ترویج آزادی مطبوعات در سراسر جهان است. 

محیط زیست

دیده‌بانان محیط زیست در سراسر جهان فراوانند؛ از سازمان‌های جهانی مانند صلح سبز و انجمن بین‌المللی دوستان زمین گرفته تا گروه های محلی، مانند شورای آبخیز رودخانه‌ی میلرز در مرکز ماساچوست و محافظ دریاچه‌ی انتاریو مستقر در تورنتو.

بسیاری از این گروه‌ها، مانند صلح سبز، مستقیماً وارد عمل می‌شوند (تا جایی که چندین سال پیش، دولت فرانسه که از تلاش صلح سبز برای جلوگیری از آزمایش بمب اتمی در اقیانوس آرام خشمگین بود، کشتی صلح سبز Rainbow Warrior را غرق کرد). برخی مانند باشگاه سیه‌را، برای حفاظت از محیط زیست و پیشبرد اهداف زیست‌محیطی از تبلیغات و اقدامات قانونی استفاده می‌کنند. بعضی دیگر بر روی یک موضوع متمرکز هستند، مانند هوای پاک، گونه‌های در معرض خطر یا بازیافت؛ در حالی که برخی دیگر، مانند باشگاه سیه‌را، به طیف وسیعی از مسائل زیست‌محیطی می‌پردازند. 

حقوق بشر

با انتشار اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر توسط سازمان ملل در سال ۱۹۴۸ و تأسیس کمیسیون عالی حقوق بشر سازمان ملل که در سال ۲۰۰۶ به شورای حقوق بشر سازمان ملل تبدیل شد و سپس با تأسیس عفو بین‌الملل در اوایل دهه‌ي ۱۹۶۰، جنبش مدرن حقوق بشر به وجود آمد. در حال حاضر بسیاری از سازمان‌ها به‌ عنوان دیده‌بان حقوق بشر در سراسر جهان فعالیت می‌کنند. سازمان عفو ​​بین‌الملل که موکدانه خود را غیرسیاسی می‌خواند، به کار خود از طرف زندانیان عقیدتی ادامه می‌دهد. دیده‌بان حقوق بشر، که برخاسته از توافقنامه‌ی هلسینکی در مورد حقوق بشر در دهه‌ی ۱۹۷۰ است، توجه را به نقض حقوق بشر در سراسر جهان جلب می‌کند. پزشکان طرفدار حقوق بشر ایالات متحده‌ی آمریکا و همتای بین‌المللی آن، با استفاده از میزان دسترسی و دانش پزشکان، توجه عموم را به‌ویژه به موارد نقض حقوق بشر که شامل آزار و شکنجه جسمی است، جلب می‌کند. 

در حالی که برخی از سازمان‌های دیده‌بان دستور کار سیاسی روشنی دارند، عفو بین‌الملل نمونه‌ی بارز دیده‌بانی است که هیچ علایق سیاسی ندارد. این سازمان در یک برهه‌ی زمانی کوتاه در سال ۱۹۷۷، جایزه‌ی صلح نوبل را دریافت کرد.

گروه‌هایی که نفرت‌‌پراکنی می‌کنند

در ایالات متحده، مرکز حقوق فقر در جنوب، گزارشات اطلاعاتی منظمی در مورد فعالیت‌های گروه‌هایی منتشر می‌کند که دیگران را به‌ طور اخص به علت اعتقادات، پیشینه‌ی قومی یا نژادی، یا سایر ویژگی‌هایی که خودشان نقشی در آن ندارند، مورد خشونت قرار می‌دهند. در میان بیش از ۶۰۰ سازمانی که SPLC بر آنها نظارت می‌کند، می‌توان به کوکلوکس‌کلان، ملت آریایی، و گروه‌های جدایی‌طلب سیاه‌پوست و شبه‌نظامیان برتری سفید‌پوستان اشاره کرد.

آزادی‌ها و حقوق مدنی آمریکا

هر دو سازمان مترقی، مانند مردم برای شیوه‌ی آمریکایی، و محافظه‌کارانی مانند ارزش‌های آمریکایی و ائتلاف مسیحی، به‌ عنوان دیده بان عمل می‌کنند تا از آنچه به‌ عنوان ارزش‌های اصیل آمریکا می‌دانند، محافظت کنند. بیش از دو قرن پس از تهیه‌ی پیش‌نویس اعلامیه‌ی استقلال و قانون اساسی، بحث در مورد این که این ارزش‌ها شامل چه چیزهایی هستند هنوز چنان دارای ابهام است که گروه‌هایی از همه سوی جهان سیاست معتقدند در حدی مورد تهدید هستند که باید از دیده‌بان برخوردار باشند؛ از آنارشیست‌ها، مترقیان و لیبرال‌ها در جناح چپ گرفته، تا میانه‌روها تا محافظه‌کاران، آزادی‌خواهان و اقتدارگرایان در جناح راست.

ایمنی عمومی

شورای ملی ایمنی، کار تحقیق و گزارش و اطلاع‌رسانی به مردم را در زمینه‌های مربوط به ایمنی عمومی مانند بهداشت و پزشکی، پیشگیری و آمادگی برای حریق، سوانح، شرایط اضطراری و بلایا، و رانندگی را بر عهده دارد.

امور مصرف‌کنندگان

گروه‌های ناظر مصرف‌کننده، مانند اداره‌ی کسب‌و‌کار بهتر و دفتر کسب‌و‌کار بهتر برای مؤسسات خیریه و اعانه‌دهندگان، و کمیسیون ایمنی محصولات مصرف‌کننده که یک دایره‌ی دولتی ایالات متحده است، متضمن دسترسی مصرف‌کنندگان به محصولات و خدمات ایمن، قابل اعتماد، مفید، و دارای بهای معقول هستند. به عنوان مثال، آنها در مورد اسباب‌بازی‌های خطرناک برای کودکان خردسال هشدار می‌دهند، و اعتراض به‌موقع آنها باعث رویه‌ی برچسب‌گذاری رایج است که توضیح می‌دهد چرا یک اسباب‌بازی خاص ممکن است برای کودکان زیر سن خاصی خطرناک باشد. گروه‌های مصرف‌کننده در ایالات متحده همچنین به خریداران در مورد مواد غذایی دستکاری شده از لحاظ ژنتیکی و پرتودهی‌شده، کلاهبرداری‌های فروش تلفنی، و وسایل غیر‌ایمن هشدار می‌دهند. 

رفاه عمومی

آرمان مشترک و شهروند عمومی که توسط رالف نادر تأسیس شده است، طیف وسیعی از مسائل عمومی را پوشش می‌دهد. آنها بر دولت، تجارت، محیط زیست، و هر حوزه‌ی دیگری که منافع عمومی را در معرض تهدید قرار می‌دهند، نظارت می‌کنند.

بیش‌تر این نمونه‌ها سازمان‌های دیده‌بان هستند که در سطح ملی یا بین‌المللی فعالیت دارند، اما همان‌طور که گفته شد، دیده‌بان‌ها می‌توانند محلی هم باشند. 

برخی از نمونه‌ها

• در یک باهمستان، نوشته‌های سفیدپوستان برتری‌جو‌ که به گروه‌های اقلیت حمله می‌کردند، به‌ طور ناشناس در چمن جلوی بسیاری از خانه‌های محلی انداخته شده بود. بعد از دومین بار، کمیسیون حقوق بشر محلی که مسئول واکنش به چنین رویدادهایی بود، با جمع‌آوری کمکی مختصر از اعضای باهمستان به منظور انتشار یک آگهی تمام‌صفحه در روزنامه‌ی محلی واکنش نشان داد. اعلامیه که چنین فعالیتی را محکوم می‌کرد، همراه با نام چند‌صد تن از رهبران شهر چاپ شد.
• کمیسیون تاریخی یک شهر علاوه بر سایر وظایف، از ساختمان‌های تاریخی در برابر تخریب محافظت می‌کند؛ حتی اگر مانع ساخت‌و‌ساز جدید باشند. اگر یک بنای تاریخی تهدید به تخریب شود، کمیسیون عموماً دخالت کرده و تخریب قریب‌الوقوع یک مکان تاریخی را به‌ اطلاع مردم می‌رساند و حداقل می‌تواند چنین اقداماتی را تا تکمیل بررسی کامل به تأخیر بیاندازد.
• رسانه‌های خبری محلی می‌توانند کار دیده‌بانی را نیز انجام دهند. (برخی می‌گویند که این کار اصلی رسانه‌های خبری است.) برای مثال، صدای سن دیگو فساد شهرداری را در آن شهر افشا کرده است. سازمان های خبری آنلاین مشابه در سیاتل، مینیاپولیس سنت پل، شیکاگو، سنت لوئیس، و نیوهی‌ون، کانتیکات فعالیت می‌کنند. (به مطلب «وب‌سایت‌هایی که در اخبار کند‌و‌کاو می‌کنند، به‌ عنوان دیده‌بان باهمستان برخاستند» در نیویورک تایمز، ۱۶ نوامبر ۲۰۰۸، صفحه‌ی ۱۰ مراجعه کنید.)

چرا به عنوان دیده‌بان عمل کنید؟

بدیهی است که دلایل متعددی وجود دارد که چرا شما یا سازمانتان ممکن است بخواهید به عنوان یک دیده‌بان عمل کنید. اکثر این دلایل به نیت انجام کار درست و خدمت به باهمستان مربوط می‌شوند؛ اما اولین موردی که در اینجا فهرست می‌کنیم احتمالاً قدرتمندترین مورد و الهام‌بخش بیش‌ترین فعالیت‌های دیده‌بانی است. 

• نفع شخصی. یک گروه اغلب به این علت دیده‌بانی را شروع می‌کند که چیزی که آن را مهم می‌داند مورد تهدید واقع شده یا چیزی که مایل است انجام شود، اتفاق نمی‌افتد. به‌ عنوان مثال، اعضای سازمان‌های دیده‌بان محیط زیست، احتمالاً از فضای باز لذت می‌برند. اعضای سازمان‌هایی که خود را حافظ حقوق مالیات‌دهندگان می‌دانند، معمولاً نگران اندازه‌ی صورت‌حساب‌های مالیاتی خود هستند. علاوه بر این، هیچ اشکالی در این نیست. نفع شخصی می‌تواند باعث شود که افراد نسبت به چیزهایی که برای دیگران نیز مهم هستند اشتیاق نشان دهند و ممکن است در نهایت متوجه شوند که به منافع دیگران نیز به اندازه‌ی منافع خود اهمیت می‌دهند.
• دفاع از کسانی که قدرت سیاسی یا اقتصادی کمی دارند، و کمک به آنها در یادگیری نحوه‌ی به‌دست‌آوردن آن قدرت و استفاده از آن. اغلب اوقات سیاستمداران، شرکت‌ها و دیگرانی که دارای نفوذ هستند، از این نفوذ به بهای کسانی که از آن بهره‌ای ندارند، استفاده می‌کنند. با اولین نشانه‌های مشکل اقتصادی، بودجه‌ی برنامه‌های بهداشتی و خدمات انسانی که به نفع خانواده‌های کم درآمد است، قطع می‌شود. نیروگاه‌هایی که دود می‌کنند، بزرگراه‌ها، فرودگاه‌ها، و تصفیه خانه‌های فاضلاب، اغلب در محله‌ی افراد کم‌درآمد یا گروه‌های اقلیت قرار دارند. یک گروه دیده‌بان می‌تواند به نمایندگی از کسانی صحبت کند که هنوز مهارت‌هایی را به دست نیاورده‌اند که بدانند چه زمانی و چگونه از خود دفاع کنند؛ می‌توانند الگوی این مهارت‌ها برای دیگران باشند و رهبران نوپا را از میان آن جمعیت جذب کنند، تا بتوانند به عنوان دیده‌بان خودشان عمل کنند.
• آگاه‌نگه‌داشتن شهروندان از آنچه در باهمستان و دنیای آنها اتفاق می‌افتد. شاید وظیفه‌ی اصلی دیده‌بان‌ها جمع‌آوری و ارائه‌ي اطلاعاتی باشد که در جای دیگر در دسترس نیست. بسیاری از آنچه که آنان گزارش می‌کنند، فقط از کاوش مصممانه، یا از افشاگرانی که با مطبوعات یا بازرسان رسمی صحبت نمی‌کنند، کشف می‌شوند. در نتیجه، آنان اغلب می‌توانند مردم را از چیزهایی آگاه کنند که دولت، تجار یا دیگران ترجیح می‌دهند مردم ندانند. در یک دموکراسی، بسیار مهم است که شهروندان بدانند رهبران آنان و دیگر افراد قدرتمند چه می‌کنند و واقعیت‌های اجتماعی چیست. یک دیده‌بان ممکن است کار خلاف یا بی‌کفایتی پنهان دولت یا شرکتی را آشکار کند، به یک موضوع مهم اما نادیده‌گرفته‌شده در باهمستان اشاره کند که لازم است حل شود، یا رفتار غیرمنصفانه یا ناعادلانه‌ی گروه‌ها یا افراد خاصی را برملا کند. بنابراین اطلاعاتی را در اختیار عموم قرار می‌دهد که برای درک و آغاز اصلاح وضعیت نیاز دارند.
• حفظ قدرت در دستان باهمستان، نه کسانی که پول یا قدرت یا ارتباطات دارند. در یک باهمستان دموکراتیک، بنا به تعریف، قدرت سیاسی در اختیار شهروندان است. اما در بسیاری از موارد، گروه کوچکی از افراد صاحب نفوذ، این قدرت را در دست می‌گیرند و از آن به سود خود استفاده می‌کنند؛ بدون آنکه اکثر مردم متوجه شوند. دیده‌بان می‌تواند با فاش‌کردن چنین وضعیتی، حفظ یا باز‌پس‌گیری آن قدرت را برای باهمستان یا ملت امکان‌پذیر کند تا تضمین شود که قانون برای همه یکسان است.
• جلوگیری از عواقب بدی که می‌تواند از نظر اقتصادی یا اجتماعی برای باهمستان هزینه داشته باشد. دیده‌بان می‌تواند با اشاره به شرایطی که نیاز به اصلاح دارد، به باهمستان کمک کند تا از احتمال دعوای حقوقی، پاکسازی محیطی، درگیری نژادی یا سایر نتایجی که می‌توانند پرهزینه یا حتی فاجعه‌بار باشد جلوگیری کند.
• ترویج عدالت اجتماعی و تحولات اجتماعی. دیده‌بان به واسطه‌ي فعالیت خود، می‌تواند اطمینان دهد که با همه رفتاری عادلانه خواهد شد و همه‌ي اعضای باهمستان به آنچه نیاز دارند خواهند رسید و مردم برای آنکه باهمستان را به جایی بهتر برای زیستن تبدیل کنند، نیاز به تغییر را درک و مورد پشتیبانی قرار می‌دهند.
• حفظ آرمان‌های دموکراتیک. توماس جفرسون شاید این را نوشته باشد یا ننوشته باشد «شهروندی آگاهانه، سپر دموکراسی است.» (هیچ کس تا به حال منبع دقیق این نقل قول را پیدا نکرده است.) با این حال، او در سال ۱۸۲۰، نزدیک به پایان یک زندگی طولانی، پرحادثه، و متفکرانه، نوشت: «من جز خود مردم، هیچ منبع امنی از قدرت‌های نهایی یک باهمستان را نمی‌شناسم؛ و اگر فکر کنیم که آنها فاقد روشن‌ضمیری کافی هستند تا سلطه‌ی خود را با صلاح‌دید کامل اعمال کنند، چاره این نیست که آن را از آنها بگیریم، بلکه باید صلاح‌دیدشان را اصلاح کنیم.» به عبارت دیگر، حفظ دموکراسی منوط به استفاده از قدرت آن توسط همه‌ی شهروندان است. اگر به نظر می‌رسد که دانش و اطلاعات لازم برای استفاده از این قدرت‌ها را ندارند، راه حل این است که مطمئن شوید آن دانش و اطلاعات را کسب کرده‌اند. بخش بزرگی از وظایف دیده‌بان، انجام این وظیفه است.
•  عدالت ساده. گاهی اوقات، اعمال نهادی خاص مانند یک دایره‌ی دولتی، یک شرکت، یک مؤسسه، یک گروه اجتماعی کاملاً اشتباه است. ممکن است علناً به دیگران آسیب برساند، با دغل‌کاری دیگران را به همین کار تحریک کند، خود را به هزینه‌ی دیگران ثروتمند کند، یا عمداً از اصلاح شرایطی که به افراد، گروه‌ها یا کل باهمستان آسیب می‌رساند امتناع کند. دیده‌بان‌ها می‌توانند اعمال یا انفعال آن را افشاء کنند، آن را در معرض دید عموم قرار دهند و آن را برای آسیب‌هایی که به بار آورده پاسخگو کنند. 

چه کسی باید دیده‌بان باشد؟

برخی از سازمان‌های دیده‌بانی وجود دارند (عفو بین‌الملل نمونه‌ی خوبی است) که به‌ طور خاص برای این منظور تأسیس شده‌اند. سازمان‌های دیگری هم هستند (مانند باشگاه سیه‌را) که برای اهداف دیگری تأسیس شده‌اند و هنوز هم همان کار را انجام می‌دهند، اما وظیفه‌ی دیده‌بانی دارند. در واقع، هر سازمانی که دستور کاری دارد، باید دیده‌بانی را یکی از وظایف خود بداند.

بعضی از سازمان‌ها و افرادی که حداقل برخی اوقات دیده‌بانی برای آنها مناسبت دارد عبارتند از:

• ارگان‌ها یا سازمان‌های مرتبط با یک موضوع خاص. منطقی است که یک سازمان محیط زیست مراقب آلوده‌کننده‌ی محله باشد یا یک گروه حمایت از سالمندان بر قیمت داروها نظارت کند.
• افراد متأثر از یک مسئله یا وضعیت یا سازمان‌هایی که آنان را نمایندگی می‌کنند. افرادی که به زبان‌هایی غیر از انگلیسی صحبت می‌کنند یا تحت برنامه‌ی انگلیسی به‌ عنوان زبان دوم یا زبان دیگر (ESOL) هستند، شاید در شرایطی که زبان واقعاً نقشی در حوزه‌ی کار متقاضی ندارد، مراقب تبعیض در استخدام باشند.
• سازمان‌های حرفه‌ای. کانون وکلای ایالتی ممکن است با بررسی دقیق اخلاقیات وکلا به‌ عنوان دیده‌بان عمل کنند. اداره‌ی کسب‌و‌کار بهتر که سازمانی تجاری است، در مورد مشاغل غیراخلاقی یا ناکارآمد به باهمستان هشدار می‌دهد.
• سازمان‌هایی که منافع عمومی را نمایندگی می‌کنند. در بالا به گروه‌هایی مانند آرمان مشترک و شهروند عمومی اشاره کردیم که در سراسر کشور فعالیت می‌کنند. گروه‌های پژوهش منافع عمومی ایالتی در سطح ایالتی بر منافع عمومی نظارت دارند. هرچند تعداد کمی از سازمان‌ها در آغاز کار، در سطح محلی نظارت چند‌منظوره دارند، اما برخی در طول زمان به این نقش مشغول می‌شوند.
• مؤسسات، سازمان‌ها و افراد مراقب پیامدهای اقتصادی سیاست‌ها، رویه‌ها، و اقدامات. سازمان‌های مالیات‌دهندگان (چه آنهایی که برای مالیات‌های کم‌تر مبارزه می‌کنند، یا سازمان‌هایی که برای مالیات‌های عادلانه‌تر یا بیش‌تر مبارزه می‌کنند) عموماً چشمان خود را برای حیف‌و‌میل دولتی و نقض آنچه حقوق اقتصادی تلقی می‌کنند، باز نگه می‌دارند. اتحادیه‌ها سعی در حفظ امنیت اقتصادی و حقوق اعضای خود دارند و به پیامدهای اقتصادی تصمیمات کارفرمایان دقیقاً توجه می‌کنند.
• کسانی که جزو گروه‌های اقلیت هستند یا منافع اقلیت‌ها را نمایندگی می‌کنند و می‌خواهند مطمئن شوند که مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند و نگرانی‌هایشان نادیده گرفته یا فراموش نمی‌شود. سازمان‌های حقوق مدنی، اتحادیه‌ی ضد‌افترا، سازمان‌های قومی محله، و سازمان‌های حمایت از همجنس‌گرایان همگی نمونه‌هایی از این موارد هستند.
• کسانی که دغدغه‌ی حفظ آرمان‌های دموکراتیک را دارند. مردم پشتیبان شیوه‌ی آمریکایی، گروه اقدام وزارتی مشترک‌المنافع [بریتانیا]، تبادل جهانی مستقر در سانفرانسیسکو، و خانه‌ی آزادی مستقر در نیویورک، همگی سازمان‌های دیده‌بانی و مراقب وضعیت دموکراسی هستند. سازمان‌های کوچک‌تری که برای پیروزی در انتخابات با بودجه‌ی عمومی فعالیت می‌کنند یا صرفاً مراقب صداقت و شایستگی دولت هستند، ممکن است همان جایگاه را در سطح محلی پر کنند.

 هرچند نمونه‌های بالا بیش‌تر مربوط به سازمان‌ها هستند، توجه داشته باشید که این امکان نیز وجود دارد که یک فرد به عنوان دیده‌بان عمل کند. آن شخص اغلب منصوب خود‌خوانده است و انگیزه‌اش اشتیاق و گاهی دانش تخصصی در مورد یک موضوع خاص است. در سطح محلی، این مسئله ممکن است تعمیر و نگهداری پارک، یا آموزش جنسی، یا امور مالی شهر، یا تعمیر چاله باشد؛ شما می‌توانید در رابطه با هر موضوع محلی دیده‌بانی کنید.

دیده‌بان منفرد می‌تواند به دلیل اشتیاق و دانش خود و همچنین وقتی که برای هدف خود صرف می‌کند، بسیار کارآمد باشد. ضمناً گاهی شاید او را بی‌اطلاع یا مانع‌تراش (شاید هم گاهی واقعاً چنین باشد) یا پای لنگ باهمستان بدانند که اسباب دردسر همگان است. اگر نقش دیده‌بان منفرد را بر عهده می‌گیرید، مراقب باشید که حتماً از واقعیات مطلع هستید یا آنچه که نظارت می‌کنید واقعاً برای عموم یا منافع جهانی مهم است. (ممکن است زنده‌نگه‌داشتن یک گونه‌ی حشره یا ماهی در حال انقراض کاری محبوب نباشد یا به نفع عموم تلقی نشود، برای این کار می‌توان یک استدلال موجه و مهم ارائه داد. توسل به همین استدلال در مورد نظارت بر رنگ آجرهای مرکز خرید تازه، کار دشواری است.)

چه وقت باید دیده‌بانی کرد؟

دیده‌بانی کاری است که مانند بسیاری از فعالیت‌های مرتبط با سیاست‌گذاری، تقریباً همه باید مدام انجام دهند. اما درست همان‌طور که ممکن است افراد و گروه‌هایی در کار دیده‌بانی کارآمدتر از دیگران باشند، مواقعی نیز وجود دارد که فعالیت دیده‌بانی به‌ طور اخص مناسب و مفید است.

• وقتی در پی ایجاد یا تغییر قوانین یا مقررات هستید. در اینجا دیده‌بانی از آن جهت اهمیت دارد که به تقویت استدلال شما برای تغییری که پشتیبان آن هستید کمک می‌کند. به‌ عنوان مثال، اگر بتوانید ثابت کنید که یک شرکت در حال تقلب یا کلاهبرداری از سهامداران خود است، ممکن است بتوانید قانونگذاران یا مقامات را متقاعد کنید که برای جلوگیری از این اتفاق قوانین سخت‌تری را وضع کنند.

در پی معاملات مشکوک و رسوایی‌های حسابداری و نیز ورشکستگی انرون، ورلدکام، و سایر شرکت‌ها، کنگره‌ی ایالات متحده برای تنظیم صنعت حسابداری قوانین تازه‌ای را وضع کرد تا مدیران عامل و هیئت مدیره‌ی شرکت‌ها را در قبال معاملات شرکت‌های خود بیش‌تر مسئول سازد. بسیاری از اطلاعاتی که منجر به این قانون شد توسط سازمان‌های نظارتی دولتی و خصوصی کشف شد.

• زمانی که یک پروژه یا سرمایه‌گذاری جدید شروع می‌شود یا در آستانه‌ی شروع است و شما درباره‌ی تأثیر آن تردید دارید. شاید نگران باشید که مبادا ادغام دو بیمارستان، به افت مراقبت از افراد فاقد بیمه منجر شود؛ یا تأثیرات زیست‌محیطی یک کسب‌و‌کار تازه، بسیار فراتر از چیزی باشد که قبلاً پیش‌بینی می‌شد. اگر دیده‌بانی شما نشان دهد که حق با شماست، شاید بتوانید پروژه را متوقف کنید یا آن را برای جلوگیری از پیامدهای منفی، تغییر دهید.
• وقتی که فکر می‌کنید منافع عمومی در خطر است. هنگامی که قوانین یا مقررات به نفع یک فرد یا گروه کوچک، و به ضرر بقیه‌ی اهالی باهمستان است؛ وقتی که یک واحد تجاری اقداماتی می‌کند که سلامت، ایمنی، رفاه اقتصادی یا ثبات اجتماعی باهمستان را تهدید می‌کند؛ زمانی که سیاست‌ها، حقوق یا منافع گروه خاصی را به خطر می‌اندازند، به‌ویژه گروهی که از حق رأی محروم هستند، هر یک از اینها برای پوشیدن ردای دیده‌بانی و محافظت از منافع باهمستان، فرصت خوبی هستند.
• هنگامی که یک نهاد یا فرد؛ دولت یا یک مقام دولتی، یک شرکت یا صنعت، اداره‌ی پلیس، یک برنامه‌ی خدمات انسانی و غیره، در گذشته ثابت کرده که قابل اعتماد نیست. هیئت‌های بازبینی غیرنظامی که بنا به تعریف دیده‌بان هستند، اغلب برای نظارت بر ادارات پلیس تشکیل می‌شوند که مشاهده شده مستعد خشونت، نژادپرستی یا سوء‌استفاده‌های دیگر از قدرت هستند.
• هنگامی که در مورد فعالیت‌ها یا اقدامات واقعی، برنامه‌ریزی‌شده یا احتمالاً مضر یا مشکوک اطلاعاتی دریافت می‌کنید. در چنین مواردی، توسط یک افشاگر، منبعی قابل اعتماد، یا تحقیقات خودتان، متوجه می‌شوید که تخلف اخلاقی یا قانونی صورت گرفته، رویه‌های وضع‌شده رعایت نمی‌شوند، یا نوعی از بی عدالتی رخ داده یا محتمل رخ دهد. این موقعیتی شناخته‌شده است که طی آن دیده‌بان می‌تواند زوایای تاریک را روشن کرده و از سوء‌استفاده عمومی جلوگیری کند.
• هنگامی که دموکراسی به طور واقعی یا بالقوه مورد حمله قرار می گیرد. هنگامی که یک ساز‌و‌برگ سیاسی تهدید می‌کند که کنترل روند سیاسی را به دست خواهد گرفت، هنگامی که گروهی از مردم از حقوق قانونی خود محروم می‌شوند، یا زمانی که به نظر می‌رسد یک لابی‌گر یا گروهی کوچک یا فردی با جیب‌های پرپول و ارتباطات همه‌کاره است، دیده‌بان‌ها به‌شدت مورد نیازند.
• وقتی عدالت صرف ایجاب می‌کند. گاهی اوقات، فقط لازم است کسی باشد که بدون پرده‌پوشی حرف بزند. وقتی خلاف یا بی‌عدالتی آشکاری مورد چالش قرار نمی‌گیرد، یک دیده‌بان می‌تواند بهترین دفاع در برابر بی‌عدالتی باشد.

به ‌عنوان دیده‌بان چگونه عمل می‌کنید؟

حالا که تصمیم گرفتید دیده‌بان باشید و تعیین کردید که می‌خواهید چه نوع دیده‌بانی باشید، بعد چه می‌شود؟ از قضا، خیلی چیزها. نگهبانی انسان، به سهولت نگهبانی سگ نیست. از روز‌خوابیدن و پارس‌کردن به مأمور زباله خبری نیست. باید درباره‌ی موضوع و نهادهای مورد نظر خود اطلاعات زیادی داشته باشید، مدام مترصد دریافت اطلاعات باشید و سپس با آن اطلاعات کاری مو‌ٔثر انجام دهید.

تحقیق کنید

این نه یک گام منفرد، بلکه دیده‌بانی مستمر است. دیده‌بانان مرتب در حال تحقیق هستند. این تنها بخش کار است که هرگز پایان مشخصی ندارد.

همه چیزهایی را که باید بدانید، بیاموزید تا بتوانید پیشینه و تاریخچه‌ی موضوع(ها)، موقعیت(ها) و نهادهایی را که در نظر دارید، توضیح دهید و درباره‌ی آن بحث کنید.

اگر می‌خواهید یک دیده‌بان کارآمد باشید، باید بدانید که هر اطلاعاتی چه وقت اهمیت دارد و به چه معناست. این یعنی آشنایی کامل با:

• قوانین و مقرراتی که به حوزه‌ها و نهادهای مورد نظر شما مربوط می‌شوند. این می‌تواند شامل قوانین زیست‌محیطی، مقررات گزارش به شرکت‌ها، آیین‌نامه‌های کمیته‌ی مدرسه‌ی شهر، یا هر قانون و مقررات مرتبط دیگری باشد.
• اطلاعات پیشینه. این شامل اقتصاد، تاریخ (اعم از عمومی و محلی)، سیاست، و مسائل روانشناختی یا اجتماعی است که با موضوع شما مرتبط است و همچنین هر دانش تخصصی مانند علوم، که باید آن را کاملاً درک کنید. همچنین شامل نتایج مطالعات و سایر تحقیقات مربوط به آن می‌شود.
• هویت مخالفان، استدلال‌ها یا توجیهات آنان، و استدلال‌های متقابل.

مطمئن شوید که استدلال‌های متقابل شما واضح و منسجم هستند و در واقع نشان می‌دهند که حق با شماست. اگر مجبورید در پی استدلال متقابل مؤثر بگردید، یا به «من فقط می‌دانم که ما درست می‌گوییم و آنها اشتباه می‌کنند» متوسل شوید، شاید حق با شما نباشد. سعی کنید عقلانی عمل کنید، احساسات همیشه حاکی از حقیقت نیست.

• پیامدهای احتمالی اقدامات یا سیاست‌های گوناگون. اینها شامل اقدامات یا سیاست‌هایی است که ممکن است راه‌اندازی کنید، یا اقدامات یا سیاست‌هایی که ممکن است مخالفان شما یا دیگران اتخاذ کنند. ممکن است در این مورد از متخصصان گواهی یا مشاوره بخواهید.
• چه کسانی ممکن است از اقدامات یا سیاست‌های پیشنهادی آسیب ببینند، و چه کسانی ممکن است سود ببرند. حکایات دست‌اول از کسانی که شاید آسیب دیده باشند، می‌تواند در اینجا بخش تأثیرگذاری از گزارش دیده‌بان باشد. شما باید تأثیر بر افراد و به‌ طور کلی باهمستان، یا تأثیر بر منافع عمومی را در نظر داشته باشید.
• تاریخچه و سوابق نهاد یا نهادهایی که تحت نظر دارید. شما بسیاری از اطلاعات مورد نیاز خود را در اسناد عمومی پیدا خواهید کرد: پرونده‌ی شرکت‌ها، سوابق مالیاتی، اسناد دادگاه، صورتجلسات قانونی یا قانون‌گذاری، و جلسات علنی. علاوه‌بر‌این، می‌توانید آرشیو رسانه‌ها و اینترنت را برای داستان‌ها یا مقالات مرتبط بررسی کنید. همچنین می‌توانید افرادی را جستجو کنید که تجربه‌ی مستقیمی با نهاد یا نهادهای مورد نظر داشته‌اند، یا بنا به عبارت «گفته می‌شود»، از برداشت عمومی مردم استفاده کنید.
• افرادی که نفوذ داشته‌اند یا شاید اطلاعات مهمی داشته باشند. به یاد بیاورید که چگونه واترگیت با کمک یک منبع ناشناس در دولت نیکسون با نام مستعار «خبرچین» که بعداً به عنوان یک مقام اف‌بی‌آی شناخته شد، کشف شد.
• گروه‌های دیگری که در حال حاضر یا در گذشته در قالب دیده‌بانی یا فعالیتی مشابه، با مسائل، اقدامات، سیاست‌ها یا نهادهای مشابه مرتبط بوده یا هستند. آنها احتمالاً اطلاعات و ارتباطات مهمی دارند که می‌تواند در وقت و تلاش شما صرفه‌جویی کند. ضمناً شاید بتوانید با همکاری یکدیگر، در مقایسه با فعالیت جداگانه، دستاوردهای بیش‌تری کسب کنید. 

حقایق مربوط به وضعیت فعلی مسئله، و یا سیاست‌ها و عملکردهای فعلی نهادهایی که مد نظر دارید

این مرحله ممکن است به چندین نوع مختلف جمع‌آوری داده نیاز داشته باشد:

• جستجوی اطلاعات موجود. علاوه بر آنچه در کتابخانه‌ها در دسترس است، می‌توانید مطالب مهمی را در اسناد و مدارک عمومی، فایل‌های رسانه‌ها و اینترنت بیابید. در مورد اخیر، بیش‌تر سازمان‌های بزرگ دیده‌بانی، مقادیر عظیمی از اطلاعات روز را در وب‌سایت‌های به‌روز‌شده ارائه می‌دهند، و ضمناً می‌توانید بخشی از آنچه را که جستجو می‌کنید، در سایت‌های اطلاعات عمومی، تالارهای گفتگو، و گروه‌های گپ پیدا کنید.
• مشورت با کارشناسان. محققان، دانشگاهیان یا مقامات دولتی هم شاید آخرین آمار یا نتایج یک پژوهش اخیر را در اختیار داشته باشند و نیز شاید بتوانند در مورد کل موضوع، نظری ارائه دهند.
• مشاهده. می‌تواند از بررسی رنگ‌ و بوی موادی که از لوله‌ي خروجی کارخانه به رودخانه می‌ریزد، تا شرکت در جلسات عمومی را شامل شود.
• نظارت بر رفتار. رفتار آن شرکت با کارگرانش چگونه است؟ آیا پلیس، اقلیت‌ها را بیش‌تر از شهروندان سفیدپوست به‌ طور تصادفی متوقف می‌کند؟ آن سیاستمدار واقعاً چگونه رأی می‌دهد؟ در سال گذشته چند بار آن سازمان نظارتی هشدارهایی را که باید مورد بررسی قرار گیرد، پیگیری کرد؟ نظارت بر رفتار نهادهای مورد نظر شما می‌تواند مطالب زیادی را به شما بگوید.
• بررسی مستقیم. گاهی اوقات، شما برای دانستن آنچه می‌خواهید، ناچار هستید کارآگاه شوید. این ممکن است به معنای یافتن و مصاحبه با افشاگران یا سایر افراد درون سازمانی، آزمایش آب یا خاک یا یک محصول، به‌دست‌آوردن و غربال‌کردن تعداد زیادی سوابق یا اسناد، یا استفاده از قانون آزادی جریان اطلاعات باشد.

I. F. Stone، نویسنده، سردبیر و ناشر فقید هفته‌نامه‌ی I. F. Stone، برای بسیاری از روزنامه‌نگاران محقق یک قهرمان است. از آنجایی که او نزدیک‌بین بود، فکر نمی‌کرد توانایی انجام تحقیقات و مصاحبه‌ی رو‌در‌رو در محل را داشته باشد. در نتیجه، او هزاران صفحه از مجلات، روزنامه‌ها، اسناد کنگره، و سایر اسناد عمومی را غربال کرد و متوجه تناقضات، تضادها و دروغ‌های آشکار شد و معیارهای منطق و روزنامه‌نگاری را به کار گرفت. او به طرز فوق‌العاده‌ای پیگیر بود و هر کلمه از نشریات و اسناد متعدد را می‌خواند تا مطمئن شود که دقیقاً چه خبر است. این روش او را قادر ساخت تا به یکی از معتبرترین منتقدان جنگ ویتنام تبدیل شود و در کنار سایر داستان‌ها، حقیقت قتل عام مای لای را افشا کند.

درسی که در اینجا وجود دارد این است که برای انجام تحقیقات شایسته، لازم نیست یک کارآگاه خصوصی شبیه شخصیت‌های تلویزیونی باشید. اما باید وقت، صبر و پشتکار داشته و بی‌طرف باشید. 

شبکه‌سازی کنید و منابع را پرورش دهید

همان‌طور که اغلب در این فصل تأکید شده، تماس مستقیم با افراد دیگر، اغلب به بهترین اطلاعات منجر می‌شود. بدیهی است که شناخت افشاگران در داخل دولت، تجارت یا سازمان‌هایی که می‌توانند اطلاعات محرمانه را در اختیار شما قرار دهند، مهم است، اما افراد دیگری نیز هستند که می‌توانند به همان اندازه منابع خوبی باشند. دستیاران حقوقی، افرادی که صرفاً در یک شرکت یا تأسیسات خاص کار می‌کنند، کسانی که تحت تأثیر موضوع مورد نظر یا اقدامات نهاد تحت نظارت قرار می‌گیرند و متخصصان امر ممکن است اطلاعات مهمی را با شما در میان بگذارند.

ممکن است شما مستقیماً هیچ یک از این منابع را نشناسید یا به آنها دسترسی نداشته باشید؛ در اینجاست که شبکه‌سازی وارد صحنه می‌شود. شاید دوستان یا همکاران شما، با کسانی که می‌خواهید با آنان تماس بگیرید ارتباط مستقیم یا غیرمستقیم داشته باشند. ممکن است شخصی که با او مصاحبه می‌کنید، حاضر باشد شما را ضمانت کرده و شخص دیگری را که برای تحقیقات شما مهم است، به شما معرفی کند. شبکه‌ی خود را تا حد امکان گسترش دهید؛ هرگز نمی‌دانید چه کسی ممکن است مهم باشد.

احترام به منابع و محدودیت‌های آنان بسیار ضروری است. شاید آنان، نه شما، با صحبت‌کردن با شما چیزی را به خطر بیندازند؛ شغل، شهرت حرفه‌ای، حرفه‌ی سیاسی. از آنان بیش از حد استفاده نکنید، و از آنان نخواهید که خود را به خطر بیندازند یا مورد سوءظن قرار دهند؛ مگر اینکه به‌وضوح مایل به این کار باشند. مهم‌تر از همه، خودتان بدون اجازه‌ی آنان، کاری نکنید که به خطر افتاده یا مورد سوءظن قرار بگیرند. بدین‌ترتیب، نه تنها در معرض ریسک از‌دست‌دادن آنان به‌ عنوان منبع قرار می‌گیرید، بلکه اعتماد آنان را زیر پا می‌گذارید، در حالی که هیچ حق اخلاقی برای انجام این کار ندارید؛ مگر اینکه از چیزی بسیار مهم‌تر، مانند مرگ یا جراحات جدی یا یک فاجعه‌ی بهداشت عمومی، جنگ غیر‌ضروری، یا سلطه‌ی یک تمامیت‌خواه جلوگیری کنید. حتی در این صورت هم، باید به منابع خود بگویید که قرار است چه کاری انجام دهید، تا در صورت لزوم بتوانند تا در امکان از خود محافظت کنند.

 ببینید که با اطلاعاتی خود می‌خواهید چه کاری انجام دهید

اطلاعات بی‌فایده است مگر اینکه کاری با آن انجام دهید. بسته به اینکه چه نوع دیده‌بانی هستید، چندین گزینه در اختیار دارید:

ممکن است هنوز از خود بپرسید که چه نوع دیده‌بانی باید باشید. چگونه این تصمیم را می‌گیرید؟ چند معیار وجود دارد که بسیاری از آنها قبلاً در این بخش مطرح شده‌اند. 

به طور خلاصه، می‌توانید موارد زیر را در نظر بگیرید:

• موضوع شما به چه چیزی کمک می‌کند؟ اگر به طور خاص قصد دارید متخلف را افشا کنید، مانند اینکه عموم مردم یا مجریان قانون یا سازمان‌های نظارتی را در جریان قرار دهید، ممکن است جمع‌آوری و افشای اطلاعات تنها کاری باشد که می‌خواهید یا باید انجام دهید. به‌خصوص، اگر فعالیتی که به آن می‌پردازید قرار نیست افشاء شود، برای مثال فعالیت غیرقانونی یک سیاستمدار یا تبعیض فاحش در شرایطی که خلاف قانون است، تنها کاری که باید بکنید این است که آن را افشا کنید و افکار عمومی و قانون بقیه‌ی کار را انجام خواهد داد. اگر موضوع چیزی است که قانون یا دولت نمی‌خواهد یا نمی‌تواند اقدامی انجام دهد، ممکن است لازم باشد فعال‌تر باشید، اعتراض عمومی را برانگیزید یا شکایت کنید.
• سازمان‌های دیگر چه می‌کنند؟ اگر در حال حاضر افراد دیگری سازماندهی شده‌اند تا در این زمینه اقدام کنند، بهتر است کار به آنها واگذار شود. وظیفه‌ی شما این است که اطلاعاتی را به دست آورید در اختیار آنها قرار دهید تا با استفاده از آن اقدام مؤثرتری انجام دهند.
• در چه کاری مهارت دارید؟ نقاط قوت سازمان شما چیست؟ اگر در کار تحقیق تبحر دارید، پس احتمالاً باید این کار را انجام دهید. از طرف دیگر، اگر ارتباطات و مهارت‌های سیاسی بالایی دارید، لابی‌کردن برای تغییر شاید مناسب‌تر باشد. سعی نکنید افراد یا سازمان‌ها را مجبور به کاری کنید که قابلیت آن را ندارند؛ از توانایی‌های خود استفاده کنید تا بیش‌ترین تأثیر را داشته باشید.
• از چه منابعی می‌توانید استفاده کنید؟ کمپین‌های سراسری یا فعالیت‌های عمده، مستلزم افراد، زمان و پول هستند. اگر به آنچه برای انجام این موارد نیاز هست دسترسی ندارید، در عوض باید از تلاش‌های خود در جایی و با روشی استفاده کنید که می‌توانند بیش‌ترین تأثیر را داشته باشند.
• کجا می‌توانید بیش‌ترین کارایی را داشته باشید؟ انجام یک کار کوچک‌تر که می‌توانید در آن موفق شوید، عاقلانه‌تر از تلاش برای انجام کاری است که باید انجام شود اما فراتر از ظرفیت شماست. ممکن است بخواهید در سطح ایالت به خشونت خانگی پایان دهید، اما اگر ارتباطات ایالتی و توانایی ایجاد یک سازمان بزرگ که بتواند در بسیاری از باهمستان‌ها عمل کند را ندارید، بهتر است روی باهمستان خود متمرکز شوید. اگر در آنجا موفق باشید، ممکن است اعتباری به‌ دست آورید که به شما امکان می‌دهد سازمانی در حد ایالت تشکیل دهید.

 کاری نکنید

اگر دیده‌بان هستید، شاید این گزینه‌ای به نظر نرسد: هر چه باشد، جمع آوری و انتشار اطلاعات کار شماست. با این حال، مواقعی وجود دارد که دست‌نگه‌داشتن، حداقل به طور موقت، بهترین اقدام است. 

• اگر شما یا کس دیگری در حال مذاکره با نهادی هستید که آن را پایش می‌کنید، بد نیست اطلاعات را فاش نکرده و فقط در صورت نیاز از آن استفاده کنید.
• اگر از قبل توافقی به‌ عمل آورده یا شاهد تغییر رضایت‌بخشی هستید و اطلاعاتی که در اختیار دارید مربوط به دوره‌ی قبل است، شاید بهتر است که آن را فاش نکنید یا از آن استفاده نکنید، مگر اینکه طرف مقابل در حفظ توافق مشکلی داشته باشد. مردم و نهادها می‌توانند تغییر کنند و باید این فرصت را به آنها داد.
• اگر اطلاعات شما، منبع یا افراد بی‌گناه دیگری را که از این موقعیت آسیب می‌بینند مورد شناسایی یا خطر قرار می‌دهد (مگر اینکه همان‌طور که در بالا توضیح دادیم، موضوع آنقدر مهم باشد که مشکلات افراد را کم‌رنگ کند). 

افشاء کنید

اطلاعات خود را از طریق رسانه‌ها با مردم در میان بگذارید. شاید به نتایج خاصی امیدوار باشید، اما ممکن است منابع یا اختیارات سازمانی لازم را نداشته باشید که بتوانید کار بیش‌تری انجام دهید. اگر توانایی بیش‌تری دارید، سایر امکانات برای افشاگری عبارتند از انتشار گزارش (که اگر صاحب اعتبار باشید، احتمالاً پوشش رسانه‌ای نیز خواهد داشت)؛ برگزاری جلسات استماع یا گردهم‌آیی عمومی، و راه‌اندازی تظاهرات.

ممکن است بخواهید اعتراض یا اقدامی را برانگیزید یا با این روش‌ها بر افکار عمومی تأثیر بگذارید؛ اما شاید هنوز هم برای انجام کاری اساسی‌تر از جمع‌آوری و انتشار اطلاعات، منابع لازم را نداشته باشید. I. F. Stone مطمئناً مایل بود ببیند که نوشته‌هایش نتیجه می‌دهد، اما با این حال، خود را نه در مقام رهبری چنین اقدامی، بلکه تنها در قالب کسی می‌دید که اطلاعات منجر به اقدام را فراهم می‌کند.

از یافته‌ها به‌ عنوان اهرم استفاده کنید

راه‌های بسیاری وجود دارد که می‌توان از اطلاعات، برای کسب نتیجه‌ی دلخواه استفاده کرد:

• برای اعمال فشار جهت رسیدن به توافق یا گرفتن امتیاز از تصمیم‌گیران، یک شرکت یا یک سازمان متخلف، از تهدید به افشاگری یا گزارش به مقامات استفاده کنید. این احتمالاً روشی است که اصطلاح دیده‌بان اغلب به ذهن متبادر می‌کند.
• از اطلاعات خود طوری استفاده کنید که نشان دهد نهاد مورد نظر شما مسئله‌دار است تا رفتارش را تغییر دهد. هرچند اطلاعات شما ممکن است خسارت‌بار باشد، اما شاید چیزی هم نباشد جز اطلاعات. به عنوان مثال، اگر نگران رویه‌های زیست‌محیطی یک شرکت هستید و شواهدی را جمع‌آوری کرده‌اید که نشان می‌دهد استفاده از روش‌های سازگار با محیط‌ زیست از نظر مالی برای شرکت هم منفعت بیش‌تری خواهد داشت، شاید بتوانید آن را متقاعد کنید که از چنین روش‌هایی استفاده کند. ممکن است تمایل بیش‌تری داشته باشد، چون این کار آن را مثل یک شرکت نمونه جلوه دهد.
• از اطلاعات برای فشار‌آوردن بر یک بازرس استفاده کنید تا دست به اقدام بزند. شاید عمومی‌کردن اطلاعات شرکت را متقاعد کند که به استانداردها یا قوانینی که به دلایل سیاسی یا دلایل دیگر تمایلی به اجرای آنها نداشته است، توجه کند. شاید در این دلایل عمدی در کار نبوده؛ مثلاً کمبود منابع، اما بازرس همچنان موظف است کار خود را انجام دهد.
• از اطلاعات برای ارائه‌ی شواهدی استفاده کنید که بازرس برای اقدام بر علیه یک نهاد بدان نیاز دارد.
• از اطلاعات استفاده کنید تا دولت، نهادی دیگر یا مردم تحریک به اقدام شوند. اگر شواهد انکارناپذیری دارید مبنی بر اینکه پرداختن به موضوع یک ضرورت عمومی است، شاید برای ایجاد یک اتفاق کافی باشد. 

اقدام رسمی انجام دهید

این اقدام می‌تواند ثبت شکایت در دفتر بازرسی دولت یا صنعت، اداره‌ی تجارت بهتر یا اتاق بازرگانی یا یک سازمان حرفه‌ای باشد، به منظور اعمال تحریم‌های رسمی. اقدام رسمی ممکن است در سازمان یا گروه خود شما باشد - اعتصاب، درخواست مذاکره، تحریم و غیره. یا شاید منظور از اقدام رسمی، اقدامی توسط دستگاه قضایی بوده و مستلزم شکایت قانونی باشد.

گزینه‌ی دیگر در اینجا استفاده از نظام انتخاباتی است. می‌توانید از یک کاندیدا در مقابل کسی که بر خلاف منافع عمومی عمل کرده پشتیبانی کنید یا حتی خودتان کاندیدا شوید؛ یا می‌توانید از کسی طرفداری کنید که وعده داده تغییرات خاصی را در سیاست‌گذاری ایجاد کند.

برای استفاده از اطلاعاتی که در اختیار دارید، چهار گزینه را می‌توان به طرز عمل یک سگ نگهبان واقعی تشبیه کرد. در حالت اول، حداقل به طور موقت، اطلاعات را مسکوت می‌گذارید؛ می‌دانید کسی نزدیک می‌شود، اما مثل یک سگ نگهبان هنوز روی قالی دراز کشیده‌اید و آنچه را که می‌دانید به دیگران نمی‌گویید. در مورد دوم، یعنی عمومی‌کردن، شما برای هشدار‌دادن به دیگران پارس می‌کنید، اما هیچ اقدامی انجام نمی‌دهید. در موقعیت سوم، با استفاده از اطلاعات خود به عنوان یک اهرم، روی پا ایستاده و دندان نشان می‌دهید تا به مهاجم بفهمانید که اگر مراقب قدم‌های خود نباشد، در خطر خواهد بود. در آخرین مورد، یعنی اقدام رسمی، دندان‌های شما در پای او فرو می‌رود.

توجه داشته باشید که هر چه در موضع دیده‌بانی خود فعال‌تر باشید، احتمال بروز مخالفت‌ها هم بیش‌تر شده و واکنش‌های منفی و همچنین مثبتی را تجربه خواهید کرد. کسانی که در قدرت هستند، به‌ویژه کسانی که آنان را هدف می‌گیرید، احتمالاً دوست شما نیستند و شاید سعی کنند شما را بد نام کرده یا شهرت و سازمان شما را از بین ببرند. شاید برخی از افراد در باهمستان اقدام شما را تأیید نکنند. اگر شما یک افشاگر منفرد هستید، مثل کسی در یک شرکت، آژانس یا نهاد که فعالیت‌های غیراخلاقی یا غیرقانونی را گزارش می‌کند، ممکن است اخراج شده و در لیست سیاه قرار بگیرید؛ طوری که شاید در زمینه‌ی کاری خود دیگر نتوانید شغلی پیدا کنید. (این نوع از انتقام، غیرقانونی است، اما همیشه اتفاق می‌افتد.) هیچ‌کدام از اینها لزوماً نباید شما را متوقف کنند، اما مهم است که بدانید وارد چه قلمرویی می‌شوید. 

موضع دیده‌بانی خود را برای دراز‌مدت حفظ کنید

مهم نیست که بتوانید یا انتخاب کنید که چه نوع دیده‌بانی باشد؛ اما یک چیز مسلم است: باید به رویه‌ی خود ادامه دهید. تا وقتی که مردم بدانند شما در حال دیده‌بانی هستید، ممکن است امور نسبتاً روان پیش برود. اگر متوقف شوید، به احتمال زیاد وضعیت به‌زودی به حالت قبل باز خواهد گشت.

کل منظور از دیده‌بانی، این است که شما همیشه حضور دارید و هوشیار هستید. شما هرگز نخواهید دانست تهدید بعدی از کجا می‌آید یا چه شکلی به خود می‌گیرد. این وظیفه‌ی شماست که مترصد آن باشید و به مردم اطلاع دهید … به طور نامحدود. 

خلاصه

دیده‌بان‌ها انواع گوناگونی دارند: دسته‌ای که کاری انجام نمی‌دهند، آنها که فقط هشدار می‌دهند، گروهی که حفاظت می‌کنند، و آنان که حمله می‌کنند. اینکه شما یا سازمان شما چه نوع دیده‌بانی باید باشد، بستگی دارد به منابع شما، فلسفه‌ی شما، ماهیت آرمان شما و نهادهایی که پایش می‌کنید، مخالفان شما، اهداف شما، و اینکه آیا در صورت اقدام، احتمال موفقیت شما بالا خواهد بود یا نه.

همین عوامل تا حد زیادی تعیین می‌کنند که چرا دیده‌بانی می‌کنید

•  منافع شخصی
• دفاع از کسانی که نفوذ سیاسی یا اقتصادی ندارند و توانمند‌کردن آنان
• شهروندان را از مسائل، اقدامات، و سیاست‌هایی که بر زندگی آنان تأثیر دارند مطلع نگاه دارید
• حفظ قدرت در دستان باهمستان، به‌ جای عده‌ای قلیل
• جلوگیری از پیامدهای منفی اقتصادی یا اجتماعی
• کمک به عدالت اجتماعی یا تغییر اجتماعی
• حفظ آرمان‌های دموکراتیک
• دستیابی به عدالت ساده

هرچند که شاید هر کسی، هر وقت که لازم به نظر می‌رسد، به‌ عنوان دیده‌بان عمل کند، اما افراد و سازمان‌هایی هستند که مخصوصاً برای این کار مناسب هستند و موقعیت‌هایی که مخصوصاً مناسب است. نامزدهای مناسب برای دیده‌بانی شامل سازمان‌هایی هستند که به موضوعات یا نهادهای مورد نظر مربوط هستند؛ افراد آسیب‌دیده یا سازمان‌هایی که آنان را نمایندگی می‌کنند؛ سازمان‌های حرفه‌ای مرتبط؛ سازمان‌هایی که مدافع منافع عمومی هستند؛ سازمان‌ها و افرادی که دغدغه‌ی پیامدهای اقتصادی سیاست‌ها، رویه‌ها و اقدامات را دارند؛ حامیان منافع اقلیت‌ها؛ و کسانی که نگران حفظ دموکراسی هستند.

 موقعیت‌های مناسب برای دیده‌بانی اغلب زمانی پیش می‌آیند که:

• وقتی که قصد دارید قوانین و مقررات را بنا بگذارید یا تغییر دهید
• وقتی که چیز تازه‌ای در آستانه‌ی شروع است و شما درباره‌ی آثار آن مردد هستید
• وقتی که فکر می‌کنید منافع عمومی مورد تهدید واقع شده است
• وقتی که یک فرد یا سازمان در گذشته ثابت کرده که قابل اعتماد نیست
• وقتی که دموکراسی مورد تهدید قرار گرفته است
• وقتی که عدالت محض آن را می‌طلبد

 برای اینکه یک دیده‌بان کارآمد باشید، باید دائماً تحقیق کنید. این تحقیق باید شامل جمع‌آوری هر‌گونه اطلاعات ممکن درباره‌ی مسئله و نهادهای مورد نظر؛ گردآوری اطلاعات درباره‌ي وضعیت فعلی مسئله؛ خط‌مشی‌ها و رویه‌های فعلی نهادها؛ و شبکه‌سازی و پرورش منابع اطلاعاتی باشد.

هر گاه اطلاعات مفیدی به‌ دست آوردید، باید تصمیم بگیرید که با آن چه کاری می‌کنید. در اصل چهار گزینه دارید که مرتبط با چهار نوع نگهبانی است که در ابتدای این بخش توضیح داده شد: می‌توانید هیچ کاری نکنید؛ می‌توانید از طریق رسانه‌ها و یا جلسات عمومی و روش‌های دیگر افشاگری کنید؛ می‌توانید از اطلاعات به عنوان اهرمی برای گرفتن امتیازات یا اقدامات مطلوب از سوی یک نهاد یا تشویق به اقدام در مورد یک موضوع استفاده کنید؛ یا می‌توانید دست به اقدام رسمی بزنید، مانند شکایت، اعتصاب یا بایکوت، یا دعوای حقوقی. تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام گزینه را انتخاب کنید، چه به طور کلی یا در یک موقعیت خاص، به اینها بستگی دارد: مورد خاص هر موضوع، رفتار دیگران، نقاط قوت واقعی شما کجاست، منابع شما، و چگونه می‌توانید بیش‌ترین تأثیر را داشته باشید. 

در نهایت، برای اینکه واقعا کارآمد باشید، باید برای همیشه به‌ کار خود ادامه دهید.

اگر بتوانید همه‌ی اینها را انجام دهید، باید بتوانید از باهمستان خود (یا باهمستان بزرگ‌تر، بسته به دامنه‌ی فعالیت شما) در برابر مقامات و دوایر دولتی، شرکت‌ها، سازمان‌ها، نهادها یا گروه‌های با علایق خاص که بی‌وجدان یا ناکارآمد هستند محافظت کنید و نیز مشوق رفع مشکلات و مسائل باشید.

 

 

 

 

 

 

 

 

¿Qué es un organismo de control?

___Un organismo de control es un individuo o grupo (generalmente sin fines de lucro) que no pierde de vista a una entidad particular o un elemento particular de interés comunitario, y previene a los miembros de la comunidad cuando los problemas actuales o potenciales se presentan.

___Un organismo de control puede operar a nivel local, estatal, federal, o global, y puede lidiar con cualquier asunto o gama de asuntos.

___Puede decidir qué tipo de organismo de control llegar a ser tomando en cuenta:

• Sus recursos
• Su filosofía de activismo
• Qué o a quién está vigilando
• Si tiene oponentes y quiénes son
• Sus metas
• Si es o no el mejor individuo u organización para tomar acción

___Entre las áreas que podría escoger para monitorear están:

• Gobierno.
• Corporaciones y negocios.
• Medios.
• Medio ambiente. 
• Derechos humanos.
• Grupos discriminatorios.
• Libertades de los ciudadanos y derechos civiles.
• Seguridad pública.
• Asuntos del consumidor.
• El bien comunitario.

¿Por qué actuar como un organismo de control?

___Interés propio.

___Para defender a aquellos con poco poder económico o político, y ayudarles a aprender como ganar y usar ese poder.

___Para mantener a los ciudadanos enterados de lo que está sucediendo en sus comunidades y en el mundo.

___Para mantener el poder en manos de la comunidad, en vez de en quienes tienen dinero o poder o contactos.

___Para prevenir malas consecuencias que podrían ser de un costo elevado para la comunidad económicamente o socialmente.

___Para promover justicia social y cambio social.

___Para mantener ideales democráticos. 

___Simple justicia.

¿Quién puede actuar como organismo de control?

___Agencias u organizaciones a quienes les interesa un asunto particular.

___Personas afectadas por un asunto o condición, u organizaciones que los representan.

___Organizaciones profesionales.

___Organizaciones que representan el interés público general.

___Agencias, organizaciones, e individuos interesados con las consecuencias económicas de políticas, prácticas, y acciones. 

___Aquellos que son miembros de grupos minoritarios o que representan intereses minoritarios, y quieren asegurarse que no son discriminados, y que sus asuntos no son ignorados u olvidados. 

___Aquellos interesados con el mantenimiento de los ideales democráticos.

¿Cuándo debe actuar como organismo de control?

___Cuando está buscando iniciar o cambiar leyes o regulaciones.

___Cuando un nuevo proyecto o una empresa está empezando, y usted tiene dudas acerca de su impacto.

___Cuando cree que el interés público es amenazado.

___Cuando una entidad o individuo – gobierno u oficial del gobierno, una corporación o industria, un departamento de policía, un programa de servicios humanos, etc. – ha  demostrado poca confianza en el pasado.

___Cuando recibe información acerca de acciones o prácticas actuales, planeadas, o probablemente perjudiciales o cuestionables.

___Cuando la democracia es actualmente o potencialmente amenazada.

___Cuando la simple justicia lo demanda.

¿Cómo actuar al ser un organismo de control?

___Investiga:

• Aprende cada cosa que necesita saber para poder explicar y discutir los antecedentes y la historia del asunto(s), situación(es), y entidades en las que está interesado. 
• Juntar los hechos acerca del estado actual del asunto, y/o acerca de las políticas actuales y prácticas de las entidades en las que está interesado.
• Construir una red y cultivar las fuentes. 

___Decidir que va a hacer con la información que tiene:

• Nada. 
• Hacerlo público.
• Usarlo como palanca.
• Tomar acción oficial.

___Mantener la postura de organismo de control por un tiempo prolongado.

Example #1: Ohio Refuses to Be Intimidated by Hate

Letters from the Ohio Secretary of State and other officials falsely warned these voters that participating in elections could result in felony charges—a clear attempt to intimidate and suppress their right to vote. These actions erode trust in elections, deter civic participation, and disproportionately impact communities of color already facing heightened xenophobia and discrimination. 

Community Response and Advocacy

In response to these fearmongering tactics, organizations like OPAWL (Ohio Progressive Asian Women’s Leadership) and the Asian Law Caucus exemplified the role of advocacy groups as effective watchdogs. They released a bold, race-conscious statement affirming the importance of protecting voting rights for all Ohioans, regardless of race, ethnicity, or citizenship pathway. Their efforts as a watchdog demonstrating how advocacy organizations can monitor, expose, and counteract abuses of power.

OPAWL’s statement reinforced the belief that everyone deserves the freedom to shape the decisions that affect their lives. By holding public officials accountable, these organizations emphasized the critical role of civic engagement in safeguarding—not undermining—democratic rights. Their swift action exposed voter intimidation tactics as blatant attempts to divide and disenfranchise marginalized communities.

Empowering Public Messaging

To counteract these oppressive strategies, OPAWL launched a video campaign titled OH No You Don’t. This campaign serves as a powerful example of how public messaging can mobilize collective resistance against voter intimidation. The video sends a strong message to corrupt politicians exploiting hate to restrict fundamental freedoms while pitting communities against each other. Available on Instagram and Facebook, the campaign acts as a rallying cry for unity, empowerment, and active resistance.

Broader Implications

This event underscores the importance of vigilance in protecting voting rights, particularly for marginalized groups targeted by discriminatory practices. It demonstrates the resilience and solidarity of AANHPI communities and the critical role of grassroots organizations in advocating for equality and mobilizing action.

By responding decisively, OPAWL and its partners model how watchdog organizations can not only expose harmful practices but also galvanize communities to push back against systemic injustices. Their work aligns with the Community Tool Box framework by:

• Monitoring public officials and systems for abuses of power.
• Exposing discriminatory practices that undermine democracy.
• Educating and mobilizing communities to take collective action.

A Commitment to Democracy

By uniting against these attacks, Ohioans send a clear message: efforts to intimidate, divide, and undermine democracy will not succeed. Instead, communities reaffirm their commitment to inclusivity, justice, and the protection of voting freedoms for all.

For more information, visit OPAWL's statement or watch the OH No You Don’t campaign video on Instagram and Facebook.

---

Example #2: Lawyers for Good Government (L4GG): Legal Advocacy for Community Power

Overview

Lawyers for Good Government demonstrates how organized legal professionals can serve as effective community watchdogs while advancing systemic change. Their network of volunteer attorneys partners with local organizations to protect civil rights and environmental justice through strategic advocacy.

Strategic Approach & Impact

Environmental Justice Victory

When a marginalized community faced environmental threats from unexamined industrial development, L4GG showcased effective watchdog advocacy by:

• Partnering with local environmental justice organizations
• Documenting regulatory violations systematically
• Providing legal training to community members
• Securing comprehensive environmental review requirements
• Establishing ongoing community oversight mechanisms

Keys to Success

1. Systematic Documentation
   
   • Tracking civil rights violations
   • Creating accessible legal resources
   • Developing replicable advocacy models
2. Community Partnership
   
   • Building local leadership capacity
   • Providing technical assistance
   • Creating rapid response networks

Lessons for Advocacy

• Professional networks amplify community power when properly organized
• Systematic documentation drives reform
• Investment in community relationships ensures lasting impact
• Knowledge sharing across jurisdictions accelerates change

L4GG exemplifies how organized legal advocacy can transform systemic challenges into opportunities for community empowerment and lasting social change.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

منظور ما از انجام تحقیق برای تاثیر بر سیاست‌گذاری چیست؟

همانطور كه در بخش اول این فصل در نظری اجمالی نسبت به نحوه انجام تحقیق گفتیم: انواع مختلف تحقیق وجود دارد، كه هر یك نیازمند یك روش مشخص هستند و حاصل هر یك اطلاعات متفاوتی است. هر یك در شرایط خاصی مناسب است، و از این رو مهم است كه تحقیق شما مناسب قصد و منظورتان باشد.

تحقیق برای پشتیبانی روش خاصی دارد: تاثیرگذاری بر سیاست‌های رسمی و غیررسمی، كه توسط قانون‌گذاران و سایر مسئولین صاحب قدرت تدبیر شده است. لذا مهم است كه اطلاعات كافی كسب كنید و آن را به شکل مجاب‌كننده‌ای ارائه دهید.

مطلوب آن است كه تحقیق شما به‌روشنی نشان دهد كه نیازها یا مشكلاتی كه می‌خواهید به آن‌ها بپردازید واقعی و جدی هستند و موفقیت روشی كه برای پرداختن به آن‌ها توصیه می‌كنید، در واقع به اثبات رسیده است. اما اگر این وجه مطلوب درست تفهیم نشود، باید برای آنكه متقاعدكننده باشید، رویكرد‌تان را تعدیل كنید. مثلا شاید لازم باشد كه مشكل را از نو بازتعریف كنید، یا با جمع‌آوری مدارك و شواهد، یا داستان‌هایی درباره كسانی كه تحت تاثیر مشكل قرار دارند، آن را شخصی كنید. رویكرد تحقیق شما هر چه كه باشد، اعم از اینكه بخواهید بودجه برای انجام یك برنامه محلی را افزایش دهید، یا بخواهید روش دنیا برای برخورد با شكاف میان كشورهای فقیر و غنی تغییر دهید، هدفتان باید این باشد كه تحقیقتان تا حد ممكن مجاب‌كننده باشد.

چرا باید برای تاثیر بر سیاست‌گذاری تحقیق كنیم؟

شما برای تاثیرگذاری بر سیاست، به دلایل گوناگونی به تحقیق نیاز دارید كه بعضی از آن دلایل حیرت‌آورند.

برای نشان دادن اینكه در مورد یك مشكل خاص، به سرمایه‌گذاری یا اقدام (یا هر دو) نیاز است.

برای رسیدن به این هدف دو راه وجود دارد.

• تحقیق شما باید منظور خاصی را در نظر داشته باشد: شما از قبل متقاعد شده‌اید كه نیاز وجود دارد. فقط باید اطلاعاتی فراهم كنید كه این نیاز را به دیگران هم ثابت كند.

در اینجا همیشه این خطر وجود دارد كه تحقیق شما پشتوانه آن هدفی كه دارید نباشد، یا حتی نتایجی عكس منظور شما را نشان دهد. در این صورت گزینه‌های شما یکی این است که قید تحقیق را بزنید و با قلب واقعیت جلو بروید، یا از نتایج تحقیق برای تعیین نیازهای واقعی جمعیت یا باهمستان مورد نظر استفاده كنید. همانطور كه اغلب در جعبه‌ابزار باهمستان گفته‌ایم، در چنین شرایطی مواجهه با واقعیت اهمیت دارد.

اما اگر از وجود نیازی كه فرض كرده‌اید اطمینان دارید، پس باید در شیوه تحقیق خود بازنگری كنید و دریابید كه چرا فرض شما را تایید نمی‌کند. اگر درستی تحقیق واضح است، در این‌ صورت باید چشم‌اندازتان را نسبت به نیاز تغییر دهید و با پشتیبانی از آنچه كه بیش از هم به نفع باهمستان است، متعهد بودنتان را نسبت به باهمستان نشان دهید. در غیر این‌ صورت اعتبار و درستكاریتان را به خطر خواهید انداخت. 

• قصد از تحقیقتان دقیقا یافتن نیاز است، تا بتوانید از چیزی كه حقیقتا مفید و موثر است، پشتیبانی كنید. در این صورت دغدغه اصلی شما یك مشكل خاص نیست، بلكه بهبود كیفیت زندگی برای جمعیت مورد نظر یا برای یك باهمستان به‌ طور كلی است.

نشان دادن اینكه یك نیاز یا مشكل وجود دارد و حصول اطمینان از اینكه عملا به آن پرداخته می‌شود

از تحقیقی كه انجام می‌دهید معمولا می‌توانید برای جلب پشتیبانی عموم و یا سیاست‌گذاران برای پرداختن به مشكلی خاص استفاده كنید. آن‌ها تعجب خواهند كرد كه ببینند مشكل بر چه تعداد افراد تاثیر می‌گذارد، یا تا چه حد در باهمستانشان رایج است (مانند مثالی كه در شروع این بخش آوردیم). در بسیاری موارد، سیاست‌گذاران می‌توانند از تحقیق شما برای دفاع از چیزی استفاده كنند كه از قبل طرفدار آن بودند، اما حامی نداشتند.

در حالتی دیگر، شاید بتوانید از تحقیقتان برای تحت فشار قرار دادن سیاست‌گذاران برای پرداختن به مشكلی كه ترجیح می‌دهند به دلایل سیاسی و غیره نادیده بگیرند، استفاده كنید. مثلا بسیاری از سیاستمداران توانسته بودند به مشكل تبعیض نژادی در ایالات متحده پشت كنند، تا اینكه تحقیقات حامیان حقوق مدنی (حق رای و برابری در مقابل قانون و غیره) نشان داد در بخش عظیمی از كشور، حقوق قانونی شهروندان افریقایی‌آمریكایی به‌ طرز روشمندی نادیده گرفته می‌شود.

برای حصول اطمینان از اینكه آنچه مورد بررسی قرار گرفته است، در واقع نیاز دارد كه بررسی شود

این امر حداقل در دو نوع شرایط مصداق دارد:

• وقتی بهترین راه حل مسئله واضح نیست. معمولا تحقیق می‌تواند روشن كند كه علت اصلی مشكل چیست، یا چطور باید به مشكلی پرداخت تا تغییرات مطلوب حاصل شود. مثلا مصاحبه با نوجوانانی كه از نظر جنسی فعال هستند،‌ ممكن است نشان دهد كه آن‌ها اطلاعات را از همتایانشان بیش‌تر می‌پذیرند تا از مسئولین بزرگسال. در این صورت یك كمپین روابط جنسی سالم بر مبنای آن تحقیق، می‌تواند یك عملكرد موفقیت‌‌آمیز ایجاد كند.
• وقتی  مشكلی كه نیاز به بررسی دارد، مسئله دشواری باشد، یا به دلیل سیاست‌ها، یا به این دلیل كه حل آن نیازمند تلاش و یا هزینه سنگین است. اگر تحقیق بتواند نشان دهد كه راه سخت همان راه درست است، می‌تواند نظر عموم را جلب كند. مثلا وقتی عموم متوجه شوند كه خشونت مسلحانه در میان جوانان قابل كنترل نخواهد بود، مگر اینكه اولا اسلحه از خیابان‌ها جمع شود (كه مستلزم آن است كه سیاست‌مداران در مقابل گروه فشار مسلح بایستند) و ثانیا به نیازهای عاطفی اعضای گروه‌های خلافكار رسیدگی شود (كه آن هم مستلزم ایجاد تعهدات درازمدت برای تامین بودجه و كار خیابانی به صورت هسته مركزی است، كه بخش عمده آن به‌ صورت آزمون و خطا انجام می‌شود و بالقوه خطرناك است)، امكان اینكه بشود به سیاست‌گذاران فشار آورد تا علی‌رغم مشكلات پیش رو، برای انجام آن كارها اقدام كنند، بسیار بیش‌تر خواهد بود.

برای حمایت یا بی‌اعتبار كردن یك روش یا عمل خاص

 شاید بخواهید در موضوعی اعم از تغییر یك روش خاص تدریس در یك مدرسه، یا تاكید بر درمان در بررسی مشكلات حاصل از مصرف مواد مخدر در یك باهمستان، تا به‌ كار گیری مجازات مرگ (اعدام) در یك كشور، سیاستی را ایجاد كنید یا تغییر دهید.

مثلا، در ایالت ایلینویز تحقیقات نشان داد كه در مورد تعداد زیادی از زندانیان محكوم به مرگ، حكم اشتباه صادر شده و آن‌ها بعد از بررسی‌های دقیق یا به وسیله آزمایش دن ان ای كه قبلا امكان‌پذیر نبود،‌ تبرئه شدند. در نتیجه، عمدتا به دلیل هراسِ به‌حقِ عموم از به‌اشتباه محكوم شدن یك بی‌گناه، در آن ایالت مجازات اعدام به حالت تعلیق درآمد. 

برای تشخیص و پشتیبانی از یك سیاست مناسب در شرایط خاص

تحقیق می‌تواند و باید نشان دهد كه در جاهای دیگر چه چیز موفقیت‌‌آمیز بوده است و لذا، در شرایط شما در عمل چه چیز می‌تواند موفقیت‌‌آمیز باشد. در باهمستان‌های مشابه چه چیز باعث كاهش بارداری نوجوانان شده است؟ در شهرك مجاور چطور توانستند دلالان مواد مخدر را از خیابان‌ها جمع كنند؟ آیا در مناطق روستایی دیگر راه‌های موثری برای غربالگری و درمان بیماری دیابت بزرگسالان یافته‌اند؟ پاسخ به سوالاتی مانند این‌ها،‌ به شما كمك خواهد كرد كه بدانید چطور از سیاستی پشتیبانی كنید كه باعث حل یك مشكل در باهمستان می‌شود.

برای نشان دادن بی‌كفایتی یا فساد در دولت، كسب و كار یا هر جای دیگری كه بر منافع عموم تاثیر می‌گذارد

اگر مظنون باشید یا بدانید كه به دلیل بی‌كفایتی، نادرستی یا فساد، عموم از نظر اقتصادی یا سیاسی متضرر می‌شود، تحقیق به منظور بررسی می‌تواند واقعیت‌هایی را به دست بدهد كه شما به وسیله آن‌ها عموم یا سیاست‌گذاران را آنچنان به خشم آورید‌ كه نه‌ فقط شرایط را اصلاح كنند، بلكه سیاست‌هایی اتخاذ كنند كه مانع از بازگشت چنین شرایطی شود.

برای حمایت از سلامت و امنیت عموم

در اینجا یك تحقیق ضروری می‌تواند شامل طیف وسیعی شود. از بررسی استانداردهای سلامت محیط زیست یا محل كار گرفته، تا تحقیق آزمایشگاهی‌ای كه منافع یا ضررهای تاكنون پیش‌بینی‌نشده یك خوراكی خاص را نشان دهد، تا تاثیر نور كافی چراغ‌های خیابان بر كاهش جرم‌های ناشی از خشونت. چنین تحقیقاتی می‌توانند از سیاست‌هایی حمایت كنند كه استانداردهایی را در جهت سلامت و امنیت تنظیم می‌كنند و مواد یا حركات مخاطره‌‌آمیز را كنترل می‌كنند.  

برای آنكه پایه‌های محكمی برای پشتیبانی‌تان از موضوعی ایجاد كنید

اگر تحقیقات محكمی پشتیبانی شما را پوشش دهد، هم به شما اعتبار می‌بخشد و هم برای حمایتی كه می‌كنید، به شما دلایل اصولی می‌دهد. كمكتان می‌كند با استدلال‌های مخالف مقابله كنید و به دغدغه‌ها و مخالفت‌های برآمده از هیجانات بپردازید. علاوه بر این اطمینان می‌دهد كه شما می‌دانید از چه صحبت می‌كنید و وقتی یك مخالف یا كسی از آحاد عموم از شما می‌خواهد استدلالتان را توضیح دهید، به تته‌پته نخواهید افتاد.

برای آنكه حقانیت كسب كنید و مطمئن شوید كاری كه انجام می‌دهید درست است

تحقیقات شما فقط نباید بر سیاست‌گذاران تاثیر بگذارد،‌ باید بر خود شما هم اثرگذار باشد. گاهی آنچه تصور می‌كنید كه می‌دانید، واقعیت نیست. اگر واقعا به تغییرات اجتماعی اهمیت می‌دهید، تغییراتی كه منجر به حل مشكلات واقعی شود و عملا زندگی را برای گروه یا باهمستان مورد نظر و یا برای كل جهان بهبود بخشد، باید با چیزی سر و كار داشته باشید كه در واقع وجود دارد، نه آن چیزی كه دلتان می‌خواهد وجودش را باور كنید.

گاهی مواجه شدن با واقعیت برای مدافعین یك سیاست می‌تواند به اندازه سیاست‌گذاران و عموم مردم كه مثلا تصور می‌كنند مجازات اعدام نرخ جنایت را كاهش می‌دهد، یا آموزش مسائل جنسی در مدارس، نوجوانان را ترغیب به فعالیت جنسی می‌كند، دشوار باشد، حتی اگر تحقیق نقطه عكس این تصورات را نشان دهد. برای صادق بودن با ایده‌آل‌هایتان، برای كسب حقانیت‌تان، باید آنچه را نتایج تحقیق به شما می‌گوید با كمال میل بپذیرید و به آن عمل كنید.   

برای تاثیر بر سیاست‌گذاری، چه كسی باید تحقیق انجام دهد؟

تقریبا «هر كسی» می‌تواند حداقل نوعی از تحقیق برای پشتیبانی را انجام دهد، اما «هر كسی» آموزش ندیده كه مطالعات یا مقایسه‌هایی را انجام دهد كه ارزش آماری داشته باشند، یا آنقدر معتبر باشد كه از جانب سیاست‌گذاران یا عموم جدی گرفته شود. مثلا گروه‌هایی از توده مردم كه معمولا شامل اعضای گروهی می‌شوند كه بیش از همه تحت تاثیر مشكل مورد تحقیق قرار دارند،‌ برای جمع‌آوری اطلاعات و انجام بررسی‌های لازم، عملا بیش از حد، توانایی و قابلیت دارند. در واقع، آن‌ها برای جمع‌آوری اطلاعات از جمعیت مورد نظر بیش‌تر از محققین كارایی دارند. اما، شاید لازم باشد با متخصصین تحقیق همكاری كنند تا اطمینان حاصل شود كه روش‌هایشان مناسب و یافته‌هایشان قابل اتكا است.

از جمله كسانی كه می‌توانند برای تاثیرگذاری بر سیاست‌ها تحقیق كنند:

• دانشگاهیان. ممكن است محققین دانشگاهی، اعم از اساتید یا دانشجویان ارشد، قبلا تحقیقی را كه شما نیاز دارید انجام داده باشند، یا بتوانند مجوز انجام آن تحقیق را كسب كنند. در بعضی از موارد، ممكن است علاقه‌مند باشند وقت و تخصصشان را به‌رایگان در اختیار قرار دهند، صرفا به این دلیل كه در موردِ لزومِ بهبود یا تغییر یك سیاست با شما هم‌عقیده باشند. همچنین بسیاری از دانشگاه‌ها از تحقیقاتی كه هدفشان حل مشكل خاصی است و انجام‌دهندگانش را اساتید و محققین حرفه‌ای تشكیل می‌دهند حمایت می‌كنند و تسهیلات در اختیارشان قرار می‌دهند. اگر علایق دانشگاهیان با علایق شما سازگار باشد، آن‌ها را همكاران علاقه‌مندی خواهید یافت.
• گروه‌های پژوهشی و سایر سازمان‌های تحقیقاتی. این‌ها گروه‌هایی از دانشمندان و متفكرین مستقل هستند كه معمولا به منظور تاثیرگذاری بر سیاست‌های عموم درباره موضوعات مختلف تحقیق می‌كنند و می‌نویسند. گروه‌های پژوهشی گاهی به‌ صورت مستقل و غیرانتفاعی و گاهی هم به صورت بخشی از سازمان‌ها و موسسات دیگر عمل می‌كنند.

اگر با استفاده از گروه‌های پژوهشی تحقیق می‌كنید، ابتدا از شهرت گروه مطمئن شوید. بسیاری از گروه‌های پژوهشی تمایلات سیاسی دارند و تعداد كمی هم شواهدی را كه ناقض عقایدشان است، نادیده می‌گیرند و حتی تحقیقشان را به انحراف می‌كشند تا ایدئولوژی‌شان را تایید كند. هرچند اغلب گروه‌های پژوهشی كاملا صادق هستند، با آن هم مهم است میزان قابل اعتماد بودن منبع‌تان را بدانید. 

• آژانس های دولتی. بسیاری از آژانس‌های دولتی تحقیقاتی را به صورت دوره‌ای انجام می‌دهند. خصوصا آژانس‌های تنظیم مقررات یا آن‌هایی كه به عنوان سرمایه‌گذار اصلی عمل می‌كنند، مانند بخش آموزش فدرال و ایالتی كه اغلب روی مناطق مورد نظرشان یا روی طرز كار سازمان‌هایی كه برایشان مقررات تنظیم می‌كنند یا سرمایه‌گذاری می‌كنند، تحقیق انجام می‌دهند.
• انجمن‌های حرفه‌ای. انجمن‌های حرفه‌ای (مانند انجمن پزشكی آمریکا) اغلب در رشته خودشان تحقیقات انجام می‌دهند، یا از تحقیقات دیگری در رشته خودشان حمایت مالی می‌كنند. آن‌ها همچنین در اجرا و عملكرد افراد یا سازمان‌هایی كه مظنون به نقض ضوابط حرفه‌ای هستند، نظارت می‌كنند.
• كمیسیون‌های منتخب. روسای جمهور، فرمانداران، شهرداران، اعضای كنگره و سایر مسئولین یا مقامات رسمی،‌ معمولا كمیسیون‌هایی را به منظور بررسی یك مشكل یا حوزه خاص، انتخاب و مامور می‌كنند.    
• سازمان‌هایی كه مستقیما روی یك مشكل واحد كار می‌كنند. سازمان‌های خدمات انسانی و بهداشتی به طور اخص، معمولا از آمار و مستندات خودشان به عنوان تحقیق برای فهمیدن اینكه چه چیز كارایی دارد، بیش‌ترین نیازها در كجا قرار دارند و غیره استفاده می‌كنند.
• سازمان‌های مراقبتی. این سازمان‌ها دائم مشغول تحقیق درباره موضوعات و سازمان‌های مورد نظر خودشان هستند.
• پلیس، بخش قضایی (اف‌‌بی‌آی) یا سایر آژانس‌های رسمی مجری قانون. اگر پای بی‌قانونی یا صدمه بالقوه با بالفعل به شهروندان در میان باشد، در آن صورت مجریان رسمی قانون تحقیق یا بررسی رسمی انجام خواهند داد.

برای تاثیرگذاری بر سیاست چه وقت باید تحقیق انجام دهید؟

 در اینجا پاسخ كوتاه این است كه، هر زمان بخواهید می‌توانید روی سیاست‌گذاری تاثیر بگذارید. اما زمان‌های خاصی هم هستند كه انجام تحقیق در آن زمان‌ها خصوصا مفید خواهد بود.

• زمانی كه سیاستی مورد نیاز است، اما وجود ندارد. ممكن است از قبل در حال كار با یك سیاست‌گذار برای ایجاد یك سیاست باشید و به نتایج تحقیقی نیاز داشته باشید كه جریان را در جهت صحیح هل دهد. مثلا در اوایل شیوع بیماری ایدز، عملگراها و پزشكان، كوهی از تحقیقات انجام دادند تا هوشیاری عموم را جلب كنند و هم در باهمستان‌های دولتی و هم در باهمستان‌های پزشكی سیاست‌گذاری به منظور تحقیق روی بیماری ایدز و درمان آن را برانگیزند.
• زمانی كه شرایط بحرانی وجود دارد، اما به نظر نمی‌رسد كسی بخواهد كه توجه نشان دهد. كتاب مایكل هرینگتون منتشرشده در سال ۱۹۶۲ به نام «آمریکای دیگر»، مطالعه روی فقر در ایالات متحده، توجه‌ها را به سمت مشكل عمیقی جلب كرد كه در آن زمان عده كمی می‌دانستند یا قبول داشتند كه اصلا وجود دارد.
• زمانی كه قانون‌گذاران یا سایر سیاست‌گذاران می‌خواهند روی سیاست موجود (یا سرمایه‌گذاری روی حل یك مشكل) تجدید نظر كنند. تحقیقات مناسب می‌تواند نظر سیاست‌گذاران را در جهتی كه شما می‌خواهید بگرداند.  
• زمانی كه یك سیاست در دست مذاكره است و شما می‌خواهید اطمینان حاصل كنید كه مشكل حائز اهمیت در این میان فراموش نمی‌شود، یا به عمد نادیده گرفته نمی‌شود. به‌ طور كلی بهترین سیاست در یك شرایط خاص مستلزم انجام كاری سخت یا تاكید بر واقعیت‌هایی است كه سیاست‌گذاران یا عموم ترجیح می‌دهند با آن‌ها روبه‌رو نشوند. اگر مشكل موجود نیاز به حل مجدد داشته باشد، سختی كار یا تاكید بر واقعیت‌ها باید اطلاع‌رسانی شود و به آن‌ها پرداخته شود. تحقیق مناسب می‌تواند به نشان دادن نیاز به انجام كار درست كمك كند، حتی اگر انجام آن كار ناخوشایند باشد.‌
• زمانی كه سیاستی تدوین شده اما نتایج آن هنوز نامعلوم است. در این شرایط مدافعین باید تحقیقاتی در جهت ارزشیابی انجام دهند تا بفهمند كه آیا سیاست حاضر مناسب است یا نه.
• زمانی كه احساس می‌كنید سیاست موجود در مسیر اشتباه حركت می‌كند. اگر به نظر برسد كه سیاست‌گذاران در حال ارتكاب یك اشتباه جدی هستند، تحقیقات شما می‌تواند اشتباه را، پیش از آنكه صدمه‌ای وارد كند، تصحیح كند. مثلا تحقیقی مدام نشان می‌دهد كودكانی كه در برنامه‌های خاص، عقب‌ماندگی خودشان را جبران می‌كنند،‌ به خوب درس خواندن در مدرسه ادامه خواهند داد و در طول زمان در مقایسه با كودكانی با شرایط مشابه كه در آن برنامه‌ها شركت نمی‌كنند، به خدمات جانبی كم‌تری نیاز خواهند داشت. لذا هنگامی كه در دولت ریگان برخی از سیاست‌گذاران پیشنهاد كردند برای صرف‌جویی در هزینه‌ها برنامه جبران عقب‌ماندگی ادامه پیدا نكند، مدافعین این برنامه‌ توانستند نشان دهند كه برنامه عملا می‌‌توانست در درازمدت در هزینه‌ها صرف‌جویی كند و علاوه بر این چشم‌انداز كسانی را كه برنامه در خدمتشان بود، تغییر دهد.    
• زمانی كه به عنوان متخصص مورد مشورت قرار می‌گیرید، یا فرصت مشخصی برای تاثیرگذاری بر ساختار یك سیاست در اختیار دارید. قانون‌گذارانی كه به وضع قوانین جدید نظر دارند، كمیسیون‌های مطالعاتی و هیات‌های شهری و روستایی، اینها و سایر سیاست‌گذاران، معمولا پیش از فرمول‌بندی سیاست مربوط به رشته‌شان، به شنیده‌ها ترتیب اثر می‌دهند و یا با متخصصین آن رشته صحبت می‌كنند. علاوه بر این، درباره لایحه یا سیاست بالقوه‌ای كه در نظر دارند، از عموم هم نظرخواهی می‌كنند. اگر در چنین شرایطی فرصت اظهار نظر پیدا كنید،‌ تحقیق امری حیاتی خواهد بود. اگر نظر خودتان را به سیاست‌گذاران بگویید البته اهمیت دارد، اما اگر نظر مبتنی بر تحقیقتان را به آن‌ها بگویید، بسیار متقاعدكننده‌تر خواهد بود.

برای تاثیرگذاری بر سیاست چطور باید تحقیق كنید؟

در اینجا سوال مهم این نیست كه چطور باید تحقیق كرد. در هفت بخش اول این فصل درباره‌اش صحبت كرده‌ایم. سوال مهم این است كه وقتی سیاست خاصی را به عنوان هدف در ذهن دارید، تحقیق خود را چطور به‌ كار ببرید. یعنی اهداف سیاست مورد نظرتان را به‌وضوح تعیین كنید، مخاطبینتان را به حساب آورید و بعد تحقیق كنید و نتایج آن را با ملاحظاتی كه در ذهن دارید،‌ در اختیار قرار دهید.

تصمیم بگیرید كه چطور می‌خواهید بر سیاست اثر بگذارید

برای تاثیرگذاری بر سیاست چندین راه وجود دارد كه می‌توانید امتحان كنید:

• بفهمید كه سیاست چه باید باشد. تحقیق مربوط به این مورد باید شامل ارزیابی نیازها باشد، تا مشكلی كه باید به آن پرداخت مشخص شود، یا تجزیه و تحلیلی باشد كه بفهمید چطور باید به یك مشكل خاص پرداخت،‌ یا بفهمید كه دقیقا چه چیز باعث مشكل می‌شود. در صورتی می‌توانید از این رویكرد استفاده كنید كه بدانید كه در باهمستان مشكلاتی وجود دارد، اما نتوانید آن‌ها را مشخص كنید، دقیقا بدانید مشكل چیست اما ندانید كه چطور باید به آن پرداخت، جمعیت خاصی را در نظر داشته باشید، سلامت و امنیت باهمستان مورد نظرتان باشد، یا بخواهید به‌ طور كلی كیفیت زندگی را در باهمستان ارتقا دهید.
• بفهمید كه آیا سیاست حاضر كارایی دارد یا نه. اگر مشخص نباشد كه سیاست موجود موثر است یا نه، یك ارزشیابی می‌تواند به سوال شما پاسخ دهد و تغییرات مناسب را توصیه كند.
• سیاست را در مسیر خاصی هدایت كنید. شاید بخواهید از عملكرد خاصی در خصوص یك مشكل مشخص حمایت كنید، یا از سیاستی پشتیبانی كنید كه در شرایطی خاص عده‌دار انجام كار شود.
• از برقراری یا افزایش سرمایه‌گذاری برای حل یك مشكل یا یك پروژه باهمستانی دفاع كنید.
• از یك نظریه یا عملكرد موجود دفاع، یا با آن مخالفت كنید. شاید بخواهید اطمینان حاصل كنید سیاست مربوط به مصرف مواد مخدر به غیر از صِرف مجازات، شامل درمان هم بشود. یا شاید برای تعیین سطوح امن مورد نیاز برای برخی مواد شیمیایی در آب آشامیدنی،‌ طالب سیاست‌های قاطعانه‌تری باشید.

كسانی را كه لازم است بر آن‌ها تاثیر بگذارید در نظر بگیرید و اینكه به چه وسیله باید آن‌ها را در جهت مورد نظرتان متمایل كنید

درك مخاطبینتان و اینكه به چه چیز پاسخ خواهند داد، بخش تحقیق شما را تشكیل می‌دهد، و لذا نوع تحقیق مناسب را روشن می‌كند و نشانتان می‌دهد كه چطور نتایج تحقیق را به بهترین وجه نشان دهید. موكد و موثر متقاعدكننده صحبت كردن، دقیقا با قانون‌گذاران و دیگرانی كه می‌خواهید برآن‌ها اثر بگذارید، كلید تحقیق برای پشتیبانی است.

• قانون‌گذاران و سایر مسئولین منتخب. مسئولین منتخب روی‌ هم‌ رفته به چهار چیز پاسخ می‌دهند: بحث‌های اقتصادی، هر چیزی كه بر انتخابات آینده آن‌ها تاثیر بگذارد، هر چیزی كه بر تعداد زیادی از رای‌دهندگانشان تاثیر بگذارد (چرا كه بر انتخابات بعدی‌شان اثر خواهد گذاشت) و مشكلاتی كه با آن‌ها ارتباط مستقیم دارند. آن‌ها معمولا از شواهد كمّی بیش‌تر خوش‌شان می‌آید، از قبیل اعداد و یا نتایج عملی و قابل اثبات در دنیای واقعی. آن‌ها همچنین تحت تاثیر شهادت محكم دست اول از زبان كسی كه متاثر از یك مشكل بوده قرار می‌گیرند، خصوصا اگر آن شخص یكی از رای‌دهندگانشان باشد.  
• شركت‌ها و كسب و كارها. برای اغلب شركت‌ها و كسب و كارهای دیگر (كه در آن میان كسب كارهای كوچك باهمستان‌محور استثناهای قابل ملاحظه‌ای محسوب می‌شوند) یك مسئله باقی مسائل را تحت‌الشعاع‌ قرار می‌دهد: مسئله سود و زیان. هر چه نباشد شركت‌ها و كسب و كارها هستند كه پول دربیاورند و لذا پول ساختن دغدغه اصلی آن‌هاست. سایر عوامل برانگیزنده، بسته به شرایط و ماهیت كسب و كاری كه با آن سر و كار دارید، یك شهروند حقوقی بودن، یا به نظر رسیدن و یا ترس از پیگرد قانونی است. جالب‌ترین نتایج تحقیقات برای این نهادها تحلیل برآورد مقرون به صرف بودن است كه به آن‌ها نشان دهد سیاستی كه شما از آن حمایت می‌كنید سودشان را افزایش خواهد داد یا از زیانشان خواهد كاست. یا، در مواردی كه مشكلی وجود دارد، ‌گزارش‌های تحقیقاتی، رفتارهای مشكوك یا غیرقانونی را از جانب آن‌ها ثابت كند.
• سرمایه‌گذاران. سرمایه‌گذاران خصوصی و عمومی برای عملیات مختلف معمولا به هزینه‌ بهره‌وری و نتایج آن بیش از همه علاقه‌مند هستند. آن‌ها برای سازمان‌ها سرمایه‌گذاری می‌كنند تا بتوانند درآمد مطلوبشان را با كم‌ترین هزینه ممكن كسب كنند. اگر بتوانید به آن‌ها نشان دهید كه پولشان درست خرج می‌شود یا نه، آن‌ها سیاست‌هایشان را بر آن مبنا تنظیم می‌كنند. آن‌ها به شواهد كیفی هم (از جمله شواهد مبتنی بر مشاهدات، داستان‌ها، گزارش‌های شركا، نظریه‌ها و غیره) به اندازه شواهد كمّی علاقه نشان می‌دهند. آن‌ها به استدلال‌های منطقی و یا نظریه‌محور گوش می‌كنند، مگر اینكه یك دستور كار سیاسی بر مبنای سیاست‌های هوادارانه، خلوص ایدئولوژیكی، یا تعهد قبلی به شیوه خاصی برای پرداحتن به مشكلات، داشته باشند.
• افكار عمومی. در حالی كه ممكن است گاهی عموم از طریق فرایند همه‌پرسی سیاستی را ایجاد كنند یا تغییر دهند، بیش‌تر برای انجام این كار به سیاست‌گذاران فشار می‌‌آورند. اگر افكار عمومی به قدر كافی قوی باشد، تصمیمات سیاسی را هدایت خواهد كرد. افكار عمومی معمولا تحت تاثیر آن چیزی قرار می‌گیرد كه به عنوان «عقل سلیم» می‌شناسد، كه ممكن است نه عقل باشد و نه سلیم. این امر تفسیر این سوال است كه چطور سیاست‌ها بر آن‌ها، بر انصافشان، كارایی ظاهری‌شان و ارزش‌های باهمستان تاثیر می‌گذارند. شواهد كمّی اگر ساده و واضح باشند، در اینجا بیش‌تر به‌ كار می‌آیند («پیش از شروع بازی‌های بسكتبال نیمه‌شب، ظرف شش ماه ۳۲۱ نوجوان دستگیر شدند. از زمان شروع این برنامه، ظرف شش ماه ۱۷ نوجوان دستگیر شدند»). خیلی‌ها به شهادت‌های شخصی، داستان‌ها و سایر گزارش‌های كیفی مراجعه می‌كنند.  

از شواهدی كه هم‌اكنون هم در دست دارید، استفاده كنید

آیا به تحقیقات بیش‌تر نیاز دارید؟ اگر همین حالا هم به قدر كافی اطلاعات مناسب در اختیار دارید كه پشتوانه مدافعه‌تان باشد، ممكن است به تحقیقات بیش‌تر نیاز نداشته باشید.

از طرف دیگر، آیا به قدر كافی می‌دانید كه بتوانید سمت و جهتی را كه باید تحقیقتان داشته باشد تشخیص دهید؟ مثلا اگر مشكلی را تشخیص داده‌اید اما علتش را نمی‌دانید، آیا می‌دانید چطور باید علتش را پیدا كنید، تا بتوانید از حل این مشكل دفاع كنید؟ یا آیا یافتن دلیل مشكل در همان جهتی است كه دفاع شما باید به سمتش حركت كند؟ (حمایت از حل مشكل ایدز هم در ابتدا در همین جهت بود، سرمایه‌گذاری برای تحقیقات پزشكی برای یافتن علت بیماری).

از آنچه هم‌اكنون درباره جهت حركتتان، مخاطبین مورد نظرتان و درباره خود مشكل می‌دانید استفاده كنید، تا بفهمید چه كار دیگری باید انجام دهید.

 انجام خود تحقیق​

هم آنچه را كه می‌خواهید نشان دهید در نظر بگیرید و هم سوابق و فرضیات مخاطبین مورد نظرتان را. هر دوی این ملاحظات به یك اندازه مهم هستند. ممكن است به عنوان پشتوانه نتایج تحقیقتان شواهد مقاومت‌ناپذیری داشته باشید، اما اگر شواهد شما از نظر مخاطبین مورد نظرتان قابل پذیرش نباشند، چندان به دردتان نخواهند خورد.

چند راه برای آنكه سعی‌تان را بكنید تا شواهدتان پذیرفته شوند

• سعی كنید انواع مختلف شواهد را جمع‌آوری كنید
• شواهدی را پیدا و استفاده كنید كه بی‌‌چون و چرا و مسلم باشند (در نمونه ماساچوست كه در بالا ذكر شد، سازمان ایالتی سوادآموزی بزرگسالان فهرستی جمع‌آوری كرد از ۱۳ هزار اسامی افراد واقعی، كه در انتظار دریافت خدمت بودند. قانون‌گذار می‌توانست با هر یك از افراد آن فهرست تماس بگیرد و با كسی صحبت كند كه برای سوادآموزی بزرگسالان درخواست داده بود و به دلیل كمبود بودجه برای خدمت‌رسانی به متقاضیان سوادآموزی، در فهرست انتظار قرار گرفته بود).
• دقیقا بدانید كه برای متقاعد كردن مخاطبین مورد نظرتان به چه چیز نیاز دارید و به دنبال همان چیز بروید.
• اگر می‌توانید، بر اعتبار محققینتان تاكید كنید (به عنوان متخصصین شناخته‌شده).
• اگر مطالعات زیادی به نتایج مشابه رسیده‌اند، آن‌ها را ذكر كنید.

گزارشتان را تحلیل كنید​

بسته به نوع تحقیقی كه انجام داده‌اید، شاید لازم باشد كه یك تحلیل آماری هم انجام دهید. صرفا اعدادی را كه یافته‌اید ثبت و جدول‌بندی كنید. به مفاهیمی كه در پشت اعداد و سایر اطلاعات قرار دارند توجه كنید تا فحوای وضعیت را درك كنید. از تكنیك «اما چرا» یا تكنیك‌های دیگر برای پیدا كردن یك علت ریشه‌ای استفاده كنید.

گزارشتان را طوری ارائه كنید كه هم به مخاطبین مورد نظرتان برسد و هم آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهد.

ابتدا چند رهنمود كلی برای ارائه اطلاعات:

• ارتباط باید دست‌یافتنی باشد. كانالی انتخاب كنید كه از طریق آن مخاطب مورد نظرتان به احتمال زیاد پیام شما را دریافت كند. اگر قصد دستیابی به قانون‌گذاران حومه شهر را دارید، احتمال اینكه یك مصاحبه در یك ایستگاه نه‌ چندان وزین رادیویی در حومه بتواند شما را به منظورتان برساند، زیاد نیست.   
• ارتباط باید قابل توجه باشد. حتی بعد از اینكه پیامتان را در كانال صحیح قرار دادید، باید ویژگی‌هایی داشته باشد كه بتواند بر پیام‌هایی كه هر روز همه را بمباران می‌كند، فائق آید. نه‌ فقط لازم است كه افراد در معرض پیام قرار بگیرند، بلكه باید به آن توجه كنند، تا تحت تاثیرش قرار گیرند. اگر می‌خواهید توجه خود سیاست‌گذاران را جلب كنید، احتمالا بهترین كار برقراری تماس شخصی است. اگر می‌خواهید توجه جمعیت مورد نظر یا عموم مردم را جلب كنید، استفاده از رنگ‌های روشن، موسیقی یا تصاویر آشنا، جلوه‌های سمعی و بصری غیرعادی، یا گفته‌هایی از اشخاص معتبر باهمستان یا سخنگویان مشهور موفقیت‌‌آمیز خواهد بود (استفاده از یك سخنگوی مشهور برای گزارش كردن نتایج تحقیقاتتان هنگامی موثر است كه مخاطب مورد نظر طرفدار آن شخص باشد، یا حداقل او را بشناسد. مثلا از تایگر وودز نخواهید میان زنان هیسپانیك جلب مشتری كند. اما اگر مخاطبین مورد نظرتان بازیكنان گلف باشند،‌ او برای این كار بسیار مناسب خواهد بود).   
• ارتباط، یك خیابان دوطرفه است. باید مطمئن شوید كه مخاطب شما همان پیامی را دریافت می‌كند كه شما قصد ارسالش را داشتید. در اینجا چندین مسئله می‌تواند مشكل ایجاد كند.
  • زبان. آیا پیام به زبانی هست كه مردم بتوانند درك كنند؟ اگر زبان مادری مخاطب مورد نظرتان انگلیسی نباشد، برقراری یك تماس موفق مستلزم آن است كه پیامتان را به همان زبان ارسال كنید. در غیر این صورت اطمینان حاصل كنید كه پیامتان به زبان ساده و سلیس انگلیسی ارسال شود.
  • ارتباط غیركلامی. زبان بدن، لحن و آهنگ صدا و طرز لباس پوشیدن، همگی برای كسی كه می‌خواهید پیامتان را برایش بفرستید، زبان خاص خودشان را دارند. اگر از تصویر، عكس، موسیقی، ویدیو یا فیلم استفاده می‌كنید، آیا مخاطب مورد نظرتان فورا آن‌ها را می‌شناسد و تشخیص می‌دهد؟ انتخاب یك سخنگو برای مخاطبتان پیام روان‌شناختی هم می‌فرستد.  
  • فرهنگ. فرهنگ‌های مختلف بر اساس نژاد، قومیت، طبقه اجتماعی یا عوامل دیگر، به اشكال مختلف رابطه برقرار می‌كنند. لذا باید فرهنگ مخاطب مورد نظرتان را بشناسید تا بتوانید به طرز موثر با او ارتباط برقرار كنید. مثلا نگاه كردن به اشخاص یا رو برگرداندن از آن‌ها در فرهنگ‌های مختلف، معانی مختلف دارد. لذا مهم است كه حساسیت فرهنگی داشته باشید تا هم منظورتان را بفهمانید و هم كسی را نرنجانید.

اگر این رهنمودهای برقراری ارتباط را در ذهن داشته باشید، می‌توانید از میان تعداد زیادی روش‌های ارائه كه بتوانند توجه مخاطب مورد نظرتان را به گزارشتان جلب كنند، یكی را انتخاب كنید. می‌توانید هر یك از این روش‌ها را به‌ تنهایی یا با تركیب با یكدیگر استفاده كنید تا توجه بیش‌ترین تعداد ممكن از افراد و همچنین توجه رسانه‌ها را جلب كنند، تا پیامتان به اطلاع عموم مردم برسد، حتی اگر هدف اصلی‌تان این نبوده باشد.

• تماس شخصی. اگر از قبل با آن‌ها رابطه برقرار كرده‌اید، می‌توانید مستقیما به سراغ سیاست‌گذاران بروید، یا از طریق معاونین‌ یا كاركنان كمیته به آن‌ها دست پیدا كنید. همچنین می‌توانید خودتان مستقیما، یا از طریق تماس‌های شخصی متحدین‌تان با مدیران عامل شركت‌ها،‌ مدیران سازمان‌ها، رهبران باهمستان‌ها یا سایر اشخاص متنفذ ارتباط برقرار كنید. آژانس‌های سرمایه‌گذاری، دولت یا سایر نهادهای تنظیم‌كننده مقررات هم جاهایی هستند كه در آن‌ها تماس شخصی می‌تواند كارتان را آسان كند، مخصوصا اگر امیدوار باشید كه تحقیقتان برانگیزنده یك اقدام سریع باشد.
• كانال‌های رسمی. این یعنی نتایج تحقیقتان را در مسیر كاغذبازی به جریان بیندازید، آن‌ها را به رابط‌های عموم (ترجیحا یك پذیرش‌گر) در دفاتر مربوطه بدهید، به این امید كه در آن طرف خط به دست یك سیاست‌گذار برسد. طی مسیر از طریق كانال‌های رسمی وقت‌گیر است و ممكن است نتیجه‌اش این باشد كه خود سیاست‌گذار عملا هرگز چشمش به اطلاعات شما نیافتد. احتمالا این كم‌فایده‌ترین راه رسیدن به شخصی با قدرت واقعی برای كمك به شماست، اما در بعضی موارد شاید تنها انتخابی باشد كه پیش رو  دارید.
• اطلاع‌رسانی قانون‌گذاران و سایر ارائه‌های رسمی مشابه. این رویدادها، كه خاصه هدفشان سیاست‌گذاران یا سایر افراد متنفذ است، به شما این فرصت را می‌دهد كه فورا با عده‌ای از آن‌ها یا معاونین‌شان ملاقات كنید و حمایت خودتان را اعلام كنید. علاوه بر این آن‌ها فروم‌هایی عالی هستند برای استفاده از شهادت‌های شخصی‌تان و همچنین توزیع و اظهار نظر روی برگه‌های ساده و موثر حاوی اطلاعاتی كه نشان‌دهنده نتایج تحقیقات شماست.    
• نامه یا ایمیلی كه مستقیما برای افراد مناسب ارسال شود. نمونه‌ای را كه در پایان این بخش آمده ملاحظه كنید كه نشان می‌دهد این اقدام تا چه حد می‌‌تواند كارایی داشته باشد.
• ارائه‌ها (سخنرانی‌ها) و فروم‌ها. این با رویدادهای فوق فرق می‌كند، زیرا هدفش مخاطبین عمومی‌تری است و به منظور ایجاد پوشش رسانه‌ای برگزار می‌شود. ارائه نتایج یك تحقیق برای عموم، طیفی را در بر می‌گیرد از یك كنفرانس مطبوعاتی گرفته تا ارائه در یك كنفرانس تخصصی یا فروم‌های عمومی دیگر، تا یك گردهمایی یا تظاهرات عمومی. شما این فرصت را دارید كه با استفاده از زبان كلامی و غیركلامی مناسب و همچنین با حساسیت فرهنگی، مستقیما با مردم صحبت كنید. علاوه بر این یك فروم عمومی به شما اجازه می‌دهد به سوالات پاسخ دهید، درباره هر چیزی كه مردم متوجه نمی‌شوند، توضیح مفصل بدهید و برای كار كردن روی تغییر سیاست انرژی جمع كنید. در اینجا رمز كار، كه همیشه هم آسان نیست، این است كه اطمینان حاصل كنید كه نه فقط رویداد، بلكه مفاد تحقیق شما هم در هر گزارش رسانه‌ای كه ممكن باشد، پوشش داده شود. یك راه برای رسیدن به این منظور آن است كه جزئیات مربوط به نتایج تحقیق را در اختیار رسانه‌ها قرار دهید.
  • یك كتاب معمولی یا یك مقاله كه به تعداد زیاد منتشر و توزیع شده است و مقصودش مخاطبین عمومی هستند. خصوصا در مورد مسائل ملی، این نوع ارائه می‌تواند آغازگر مباحثی باشد كه منجر به تغییرات اساسی شوند. مثلا بیماری ایدز اولین بار در نتیجه چاپ یك مقاله در مجله نیویورك تایمز توجه عموم را به خود جلب كرد.   
  • یك كمپین رسانه‌ای. اگر مخاطب مورد نظر شما عموم مردم باشند، و هدفتان این است كه به‌سرعت و عمیقا بر افكار عمومی تاثیر بگذارید، استفاده از رسانه‌ها تقریبا همیشه بهترین روش موجود است. اگر خود را برای پشتیبانی از اقدامی مهیا كرده‌ باشید، پس با رسانه‌ها كه می‌توانند اطلاعات و پیام شما را به گوش باهمستان یا جهان برسانند، ارتباط برقرار كرده‌اید. یك كمپین رسانه‌ای، می‌تواند شامل مطالب مطبوعاتی (جهت چاپ در روزنامه) و كنفرانس‌های مطبوعاتی، مقالات روزنامه‌ها، مصاحبه‌هایی در ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی به زبان‌های مختلف، داستان‌هایی در اخبار شبانه و غیره باشد.    
  • یك ارائه چندرسانه‌ای. «راه متحده آمریکا» سالانه ویدیوها و بروشورهایی درباره یك مشكل خاص تهیه می‌كند، به منظور تركیب با حرف‌های سخنگویی كه تجربه دست اول با آن مشكل داشته، برای ارائه به گروه‌های خیّر بالقوه. این ارائه‌ها معمولا بسیار قوی هستند و برای رساندن پیام‌های نیازمندی طوری طراحی شده‌اند كه هم بر شعور خیرها نفوذ می‌كنند و هم بر احساساتشان، ضمن اینكه به آن‌ها چیزهایی داده می‌شود (بروشور) كه با خود ببرند و برایشان یادآور آن ارائه باشد.   
  • یك گزارش رسمی. این گزارش ممكن است به صورت یك مقاله علمی، گزارش هیات دولت، یك مقاله مطبوعاتی، یا چیزی شبیه این‌ها باشد. این‌ها در اصل سیاست‌گذاران، كسانی با علایق یا سوابق دانشگاهی، یا مخاطبینی با تحصیلات عالی را مخاطب قرار می‌دهند.
  • ​یادداشت یا پوستر در محل‌های استراتژیك. قرار دادن نتایج تحقیقاتتان در مكان‌هایی كه احتمال دارد افراد به مشكل مورد نظر شما فكر كنند، مثلا واقعیت‌هایی درباره تغذیه اطفال در سایت WIC یا درمانگاه‌های تخصصی اطفال، راهی برای جلب توجه است. این یادداشت می‌تواند شامل اطلاعاتی درباره تغییر سیاست باشد و اینكه خوانندگان آن برای عملی شدن این امر چه كاری از دستشان برمی‌آید.

به تحقیقاتتان ادامه دهید تغییرات را در وضعیت و در سیاست یا سیاست بالقوه مشاهده كنید

اگر موفق به تغییر سیاستی شدید، ادامه دادن به تحقیقتان به شما امكان می‌دهد به سیاست‌گذاران نشان دهید كه تصمیم درستی گرفته‌اند و باید تلاش كنند تا سیاست‌های بی‌تاثیر یا غیرعاقلانه و مبنی بر بی‌اطلاعی را از نو تدبیر كنند. تحقیق همچنین به شما كمك می‌كند، با تغییر شرایط یا تغییر نیازهای باهمستان، همچنان به پشتیبانی‌تان ادامه دهید.

كارهایی كه می‌توانید انجام دهید تا تحقیقتان بر سیاست اثر بگذارد:

• معنی كنید كه چطور می‌خواهید بر سیاست اثر بگذارید. شما ممكن است در تلاش باشید كه بفهمید چه سیاستی باید وجود داشته باشد، سیاست را به جهت خاصی هل دهید و هدایت كنید، برای پرداحتن به یك مشكل خاص، از تامین بودجه یا اقدامات دیگری پشتیبانی كنید، یا از انجام یا بر علیه انجام یك عملكرد یا رویكرد خاص پشتیبانی كنید.  
• مخاطبین‌تان را تشخیص دهید. قانون‌گذاران، عموم مردم و غیره و اینكه آن‌ها به چه نوع شواهدی واكنش نشان می‌دهند.
• از شواهد موجود استفاده كنید، تا كمكتان كند كار را شروع كنید و همچنین كار را برایتان آسان كند.
• تحقیق اصلی را انجام دهید و به آن چیزی بپردازید كه مخاطبین‌تان می‌پذیرند و درك می‌كنند.
• نتایجتان را تحلیل كنید و به آن‌ها وفادار باشید، حتی اگر آن چیزی نباشند كه انتظار داشتید.
• نتایجتان را ارائه دهید و برای دستیابی به مخاطبین مورد نظرتان، اصول اولیه برقراری ارتباط را به‌ كار بگیرید.
• به تحقیق ادامه دهید، حتی اگر در تغییر سیاست موفق بوده باشید، كه بتوانید موفقیت آن تغییر را نشان دهید و با تغییر نیازهای باهمستان بتوانید در جریان نیازهای بیش‌تر قرار بگیرید.

Realizar investigaciones para influir en políticas

Ley de Protección de Pasajeros Menores de Illinois

Este ejemplo está tomado del libro de Murray Levine y David Perkins, Principles of Community Psychology, (Principios de psicología social) Nueva York: Oxford University Press, 1987.

A principios de la década de 1980, Leonard Jason y Tom Rose, dos investigadores de la Universidad DePaul en Illinois estaban interesados en conseguir la aprobación de una ley que obligaría el uso de asientos de seguridad para niños en este estado. Realizaron una investigación de fondo y enviaron un resumen de la misma a los miembros del Senado del Estado de Illinois. De hecho, enviaron el resumen solamente a la mitad de los legisladores, elegidos arbitrariamente como parte de un experimento. Como resultado, era significativamente más probable (79% a 53%) que aquellos que recibieron el resumen de la investigación votaran en favor del proyecto de ley que aquellos que no lo recibieron. Y la ley se aprobó. Mientras el margen de victoria podría haber sido mayor si la carta se hubiese enviado a todos los senadores, la investigación de Jason y Rose impactó claramente en el resultado de la votación.

A continuación ofrecemos el texto de la carta. Fíjese en el uso de múltiples métodos de investigación, así como el modo de comunicación conciso.

Como saben, la Ley de Protección de Pasajeros Menores (Proyecto de ley de la Cámara de Representantes 608) debe ser llevada ante el Senado del Estado de Illinois durante el próximo mes. Nos gustaría proporcionarles los datos pertinentes que esperamos sean de utilidad para ustedes cuando consideren esta ley. Tom Rose y yo, dos investigadores de la Universidad DePaul, hemos estado recogiendo datos durante los últimos ocho meses y hemos llegado a la conclusión de que el 93% de los niños menores de hasta 4 años de edad no están ubicados en los asientos adecuados cuando viajan en automóviles. Estos datos se recogieron en el área metropolitana de Chicago y están basados en la observación de si los niños que viajaban en 1450 coches iban en los asientos de seguridad adecuados. Para obtener esta información sobre las actitudes de la población en lo que se refiere al tema de los asientos de seguridad para niños que viajan en automóviles, en marzo de 1982, el Sr. Rose y yo entrevistamos a un grupo de muestra de ciudadanos de Illinois y descubrimos que el 78% de los adultos del área metropolitana de Chicago respaldaría la aprobación de la Ley de Protección de Pasajeros Menores. Las estadísticas del tráfico de Illinois indican que 140 niños murieron y 25.828 resultaron heridos en accidentes de automóviles durante el período de 1975-1981. Estas estadísticas no solo representan trágicas pérdidas de vidas y potencial humano, también representan un tremendo coste en cuidados de rehabilitación. Por ejemplo, un niño de 3 años con una herida en la columna vertebral resultado de un accidente de automóvil (una herida no poco frecuente) y que queda parapléjico necesitará 724.000 dólares de cuidados de rehabilitación durante su vida. Si este niño quedara tetrapléjico, los costes excederían 3.317.929 de dólares de rehabilitación durante el resto de su vida.

Por último, los estados que han aprobado la ley sobre los asientos de seguridad para niños han experimentado un aumento significativo en el uso de aparatos de seguridad. En Tennessee, por ejemplo, el doble de niños utilizaron los asientos de seguridad adecuados después de que la Ley de Protección de Pasajeros Menores de Tennessee se convirtiera en jurisprudencia el 1 de enero de 1978.

Esperamos que esta información sea de utilidad. Por favor, pueden contactarme si tienen más preguntas. Mi teléfono es 312-321-7884.

Atentamente,
Leonard Jason, Ph.D. Tom Rose
Ayudante de investigación del Profesor Adjunto

___Usted o su grupo ha concluido que desea influir en las políticas relacionadas con los asuntos que les conciernen a usted y a sus constituyentes.

Ha decidido organizar una investigación política para (elija uno a más de los siguientes apartados):

___Garantizar que realmente se aborda un tema.

___Garantizar que ese tema necesita ser tratado.

___Mostar la necesidad de financiación o intervención en un asunto.

___Apoyar o desacreditar el uso de una práctica o idea particular.

___Identificar y defender la política adecuada sobre un asunto.

___Señalar la incompetencia o la corrupción que perjudica el interés público.

___Proteger la salud y seguridad pública.

___Construir una base sólida para su defensa.

___Mantener su propia integridad.

Para una mayor credibilidad, usted ha colaborado con o recibido ayuda de (indica qué grupos han ayudado):

___Grupos de expertos

___Organizaciones gubernamentales

___Asociaciones profesionales

___Comités oficiales

___Organizaciones que trabajan en el tema

___Organizaciones de vigilancia

___Agencias de policía

Organizó una investigación sobre la política porque:

___Se necesitaba una política y no se había establecido ninguna.

___Había una situación crítica que no se había reconocido o admitido.

___Nuestro tema estaba bajo revisión legislativa.

___La política estaba bajo discusión y queríamos asegurarnos de que no se ignoraban aspectos importantes de la misma.

___Los resultados de la política actual eran desconocidos o confusos.

___La política iba en la dirección equivocada.

___Nos consultaron como expertos.

___Su grupo ha determinado cómo influir en la política.

___Ha determinado a quién necesita influir y cómo.

___Ha utilizado sus conocimientos previos.

___Ha realizado su investigación atendiendo a las suposiciones de la audiencia.

___Ha analizado los datos.

___Presentó los resultados utilizando pautas de comunicación que garantizan que llegan al público.

___Continuó la investigación para apoyar los cambios políticos que se han llevado a cabo y para ser capaz de promover otros cambios, conforme cambian las necesidades de la comunidad y de la situación.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

امروزه با چالش‌های دشواری روبه‌رو هستیم. محله‌ها با معضلاتی مثل جرم، معضلات اقتصادی، تنش بین گروه‌های مختلف، سوء مصرف مواد، و معضلات دیگر دست به گریبان هستند. بدتر اینکه اطلاعات بسیاری از افراد درباره محله‌شان بسیار ناچیز است.

نیمه پر لیوان نشان می‌دهد که ساکنان باهمستان سرشار از توان، استعداد، و خلاقیت هستند. این ویژگی‌ها را می‌توان در مسیر بهبود کیفیت زندگی همگانی به کار گرفت. اما در بیش‌تر مواقع محله‌ها نمی‌توانند از توان و کوشش ساکنان خود بیش‌ترین بهره را ببرند. بیش‌تر افراد شاغل و ساکن در هر محله در بحث و گفتگو درباره معضلات و تصمیم‌گیری در این زمینه حضور ندارند. معمولا گروهی از رهبران همواره در نقش نماینده کل مردم محل ظاهر می‌شوند و گاه این رهبران هم به خاطر خستگی از پا می‌افتند.

در این وضعیت، چطور می‌توان از استعداد و خلاقیت مردم محله به نفع کل محله بهره‌برداری کرد؟ بسیاری از مسئولان سازمان‌دهی باهمستان به امید گرد هم آوردن افراد محل، از روش گروه‌های مطالعاتی به شکلی موفقیت‌آمیز بهره جسته‌اند.

گروه‌های مطالعاتی​

گروه مطالعاتی گروهی متشکل از ۸ تا ۱۲ نفر است که به صورت هفتگی یا ماهانه جلسات منظم دارند و با همکاری یکدیگر و بر پایه اصول دموکراسی به یکی از مسائل مهم عمومی می‌پردازند. اعضای این گروه‌ها مشکل مورد نظر را از چند زاویه بررسی کرده و زمینه‌های مشترک را شناسایی می‌کنند و سپس توصیه‌هایی را برای اقدام عملی در راستای منافع باهمستان ارائه می‌دهند. برنامه‌های همیاری جوانان، سیاست‌های جدید استخدامی، برگزاری جشن‌ و مراسم در کل شهر با حضور همه گروه‌ها، برنامه‌های هم‌نوایی با حضور افرادی از نژادهای مختلف، و تصویب قوانین جدید ایالتی برای بهبود وضعیت نظام اصلاح و تربیت در اوکلاهما نمونه‌هایی از گروه‌های مطالعاتی هستند.

معمولا رهبری گروه مطالعاتی در دست یک مدیر جلسه بی‌طرف است که وظیفه‌ حفظ انسجام در بحث‌ها، بررسی دیدگاه‌های مختلف در گروه، و طرح پرسش‌های سخت را بر عهده دارد.

به طور کلی، گروه مطالعاتی کار را از یک جلسه مبتنی بر تجربه شخصی شروع کرده («این مشکل چه تاثیری بر من دارد؟») و به سمت جلساتی می‌رود که دیدگاهی وسیع‌تر در آن مطرح می‌شود («دیگران درباره این مشکل چه می‌گویند؟») و به جلسه اقدام عملی می‌رسد («حالا برای رفع این مشکل چه می‌توان کرد؟»). خروجی گروه‌های مطالعاتی طرح‌ها و برنامه‌هایی برای اقدام عملی است که می‌تواند افراد محله و باهمستان را همراه کرده و کیفیت زندگی همگانی را بهبود بخشد.

گروه مطالعاتی را می‌توان در باهمستان‌ها یا درون سازمان‌هایی مثل مدارس، اتحادیه‌ها، یا نهادهای دولتی به راه انداخت. اما تاثیر و گستره کار گروه‌های مطالعاتی زمانی به بیش‌ترین سطح خود می‌رسد که سازمان‌های حاضر در باهمستان با همکاری یکدیگر چندین گروه مطالعاتی را در چارچوب یک برنامه گسترده تشکیل دهند. این برنامه‌ها که در سطح کل باهمستان اجرا می‌شود، تعداد زیادی از شهروندان و گاه هزاران نفر را جذب می‌کند که در گروه‌های مطالعاتی برای بررسی مشکلات عمومی مثل روابط گروه‌های نژادی، جرم و خشونت، یا آموزش و پرورش حاضر می‌شوند. همکاری گسترده در حمایت از این گروه‌ها باعث مشارکت پررنگ افراد باهمستان از طیف‌های گوناگون می‌شود.

در این بخش از جعبه ابزار روند برنامه‌ریزی و انجام بررسی اولیه در گروه‌های مطالعاتی را به صورت گام به گام از گسترش برنامه تا هماهنگ کردن کارهای باهمستان توضیح می‌دهیم. می‌توان موضوع را از قبل برنامه‌ریزی کرد (مثلا، بررسی مسئله امنیت عمومی یا زیباسازی محله) یا برای تعیین موضوع گروهی عمومی تشکیل داد تا افراد حاضر خودشان موضوع را انتخاب کنند.

چرایی نیاز به سازمان‌دهی گروه‌های مطالعاتی​

سازمان‌دهی گروه مطالعاتی، یا برنامه‌هایی در سطح باهمستان برای تشکیل این گروه‌ها، کار زیادی می‌برد اما به چند دلیل به زحمتش می‌ارزد.

گروه‌های مطالعاتی بنا به چند دلیل از نگاه مردم ارزشمندند:

• نقطه شروع بحث و گفتگو تجربه‌های خود افراد است. گروه‌های مطالعاتی به موضوعات انتزاعی نمی‌پردازند. موضوع بحث و گفتگو در این گروه‌ها معضلات واقعی است که افراد در زندگی روزمره تجربه می‌کنند.
• افراد با پیشینه‌های متفاوت می‌توانند در گروه‌های کوچک درباره این مشکلات با رعایت احترام و آرامش گفتگو کنند. گروه‌های بزرگ گاه باعث ایجاد ترس یا نبود آرامش می‌شوند؛ اما خیلی از افرادی که در گروه‌های بزرگ راحت نیستند، در گروه‌های کوچک‌ راحت‌ترند و وارد بحث می‌شوند.
• افراد در این گروه‌ها کار خود را بخشی از یک برنامه بزرگ‌تر می‌دانند و حس خوبی نسبت به این موضوع دارند.
• برنامه کلی گروه‌های مطالعاتی باعث توانمندسازی ساکنان باهمستان می‌شود. این برنامه در حل معضلات و اقدام در باهمستان و محله کارایی دارد.

گروه‌های مطالعاتی پس از شروع کار خود معمولا بزرگ‌تر و قوی‌تر می‌شوند. افراد از کار گروهی در راستای هدف مشترک لذت می‌برند و به همین خاطر به گروه می‌پیوندند. افراد شرکت‌کننده در این گروه‌ها معمولا می‌گویند متوجه گذر زمان نشده‌اند چون بحث بر سر موضوعی مشخص انجام شده و سازنده و صادقانه بوده است. به گفته این افراد، آشنایی با یکدیگر هم لذت خاص خودش را دارد.

بنابراین، دلایل زیادی برای سازمان‌دهی گروه مطالعاتی در محله وجود دارد. اگر برای این کار آماده‌اید، با هم بخش‌های بعدی را بررسی کنیم.

شیوه سازمان‌دهی برنامه گروه‌های مطالعاتی در سطح باهمستان​

مثال: موج ارتکاب جرم در میلتون​

میلتون از محله‌های تاریخی یکی از شهرهای بزرگ در شمال بخش میانی آمریکا است که همیشه جای خوبی برای زندگی بوده و جمعیتش ترکیبی از سالمندان و جوانان، دانشجویان، متخصصان، و افراد مجرد و خانواده‌های باثبات است. میلتون در سال‌های اخیر پذیرای جمعیت روزافزون اسپانیایی‌تبار بوده است. گروه‌های مختلف در این محله اگر چه یکدیگر را می‌شناسند اما تعامل چندانی ندارند، و به تازگی تنش‌هایی بین ساکنان قدیمی میلتون و ساکنان جدید اسپانیایی‌تبار شکل گرفته است.

علاوه بر این مسئله، میلتون در ماه‌های اخیر شاهد افزایش جرم و جنایت بوده است. بیش‌تر آن‌ها جرایم جزئی مثل دیوارنویسی، شکستن پنجره‌ها، تخریب صندوق پستی و مانند آن بوده، اما ظاهرا این وضعیت در حال تشدید است. چندین مورد سرقت از خودرو گزارش شده و در یک مورد هم از خانه یکی از ساکنان سرقت شده است.

روشن است که ساکنان میلتون نگران این وضعیت هستند. چطور می‌توان ساکنان محله را برای جلوگیری از افزایش جرم و ایجاد حس امنیت گرد هم آورد؟

پیش از شروع کار، باید به چند نکته توجه داشت.

• نکته اول تقسیم مسئولیت است. دنبال جذب افراد داوطلب برای سازمان‌دهی برنامه باشید. به این ترتیب، نه تنها کارتان سبک‌تر می‌شود، بلکه افراد شرکت‌کننده حس می‌کنند این برنامه به خودشان تعلق دارد.
• دوم اینکه باید نشان داد افراد با هر پیشینه‌ای می‌توانند در گروه مطالعاتی حضور داشته باشند. در غیر این صورت، این برداشت شکل می‌گیرد که تنها دیدگاه‌ها و تجربه‌های برخی افراد مهم است. قطعا نمی‌خواهید دیگران چنین برداشتی از برنامه داشته باشند.
• سوم اینکه مردم باید بدانند این پروژه در حل معضلات محله تاثیر دارد و صرفا به گفتگو درباره مشکلات ختم نمی‌شود!

با در نظر داشتن این نکات، می‌توان کار را شروع کرد.

تشکیل هسته مرکزی متشکل از دستیاران سخت‌کوش و متعهد. با چند نفر که به پروژه علاقه دارند و قبلا با آن‌ها آشنایی و همکاری داشته‌اید صحبت کنید.

• تشکیل گروه مطالعاتی آزمایشی. به کمک هسته مرکزی، ده، دوازده نفر را پیدا کنید که علاقه‌مند به شروع کار باشند. آن‌ها را برای شروع کار گروه مطالعاتی آزمایشی دعوت کرده و یکی دو جلسه برگزار کنید. در پایان این جلسات، از آن‌ها درباره روند کار و اقدامات لازم برای اثربخشی این کار در سطح محله نظرخواهی کنید.

-  جلسات آزمایشی را می‌توان هر جایی برگزار کرد؛ مثلا، در زیرزمین کلیسا، کلاس خالی در مدرسه محل، اتاق جلسات در یک مجتمع مسکونی، یا حتی در خانه یکی از افراد. جلسه باید در محلی برگزار شود که پیدا کردن و دسترسی به آن آسان باشد و افراد در آن احساس راحتی کنند. می‌توان از افراد شرکت‌کننده پذیرایی کرد، و یا از افراد درخواست کرد که نوبتی مسئولیت تهیه غذا و نوشیدنی را بر عهده بگیرند.

تهیه فهرست گروه‌ها و سازمان‌های محله. برای جذب هر چه بیش‌تر افراد باید هر گروه و سازمانی را که می‌شناسید در نظر بگیرید. فهرستی از همه مدارس، اجتماعات، کسب‌وکارها، باشگاه‌ها، سازمان‌های غیرانتفاعی، کتاب‌خانه‌ها، اتحادیه‌های مستاجران، و سایر گروه‌ها در محله تهیه کنید. هم‌چنین، افراد و نهادهای خارج از محله مثل ماموران پلیس، مسئولان دولتی، و دیگر کارکنان دولت را که با محله همکاری نزدیک دارند در فهرست جای دهید. آیا فرد یا نهاد دیگری به ذهنتان می‌رسد؟

گروه‌ مطالعاتی آزمایشی دوم با حضور نمایندگان سازمان‌ها. افراد حاضر در برخی از این سازمان‌ها را برای حضور در یک جلسه آزمایشی دیگر دعوت کنید. در صورت حضور بیش از دوازده نفر، چند گروه تشکیل دهید. سعی کنید ترکیب افراد در هر گروه ترکیب مناسبی باشد.
 

مثال: تشکیل گروه مطالعاتی​

آلما هورتا، یکی از ساکنان محله میلتون، تصمیم می‌گیرد برنامه‌ای را برای تشکیل گروه مطالعاتی در کل باهمستان جهت بررسی مشکلات محله اجرا کند. از دوست و همسایه‌اش آلیسون براون کمک می‌خواهد و آلیسون هم مشتاقانه با او همراه می‌شود. این دو افراد دیگری را برای شرکت در گروه آزمایشی جذب می‌کنند: کشیش کلیسای نزدیک خانه آلیسون، مشاور املاکی که خانه را به آلما فروخته، و نگهبان ساختمان اداری محل کار آلما از اعضای این گروه هستند. جلسه در اتاق جلسات کلیسا برگزار می‌شود، چون همه می‌دانند کلیسا کجاست و هم اینکه آلیسون صندلی چرخ‌دار دارد و ورود به کلیسا برای افراد معلول مشکل نیست.

آلما در شروع جلسه خود را معرفی کرده و از افراد حاضر نیز می‌خواهد خود را معرفی کنند. او به افراد حاضر در گروه می‌گوید، «امشب اینجا جمع شده‌ایم چون نگران وقوع جرم در میلتون هستیم. امشب قرار است درباره امنیت حرف بزنیم. امنیت دغدغه مهمی است، چون اگر حس امنیت نباشد، نمی‌توان مسائل مهم دیگر را به راحتی حل کرد. پس هدف جلسه امشب گفتگو درباره روش‌های افزایش امنیت برای زندگی و کار در محله است.»

اعضای گروه در جلسه اول با هدایت آلما و آلیسون درباره چند موضوع از جمله مسائل زیر گفتگو می‌کنند:

• آیا در محله احساس امنیت می‌کنید؟ چرا؟
• معمولا برای حفظ امنیت چه نکاتی را رعایت می‌کنید؟
• نقش پلیس در افزایش امنیت محله چیست؟
• نقش ساکنان در افزایش امنیت محله چیست؟

بحث داغ و مفیدی درباره امنیت میلتون شکل می‌گیرد. در پایان جلسه، همه افراد به این نتیجه می‌رسند که داشتن گروه مطالعاتی کار بسیار خوبی است و برنامه‌ریزی برای آینده را آغاز می‌کنند.

تشکیل کارگروه مطالعاتی. از همه افراد همکار بخواهید از این مرحله به بعد در کارگروهی برای پیش‌برد ابتکار عمل عضو شوند. همه افراد محله از گروه‌های مختلف باید حتما نماینده‌ای در این کارگروه داشته باشند. کارگروه‌ را جهت شروع کارهای زیر به گروه‌های دو سه نفره تقسیم کنید:

• برنامه‌ریزی برای جلسه آغازین. از یک یا دو نفر سخنگو برای تشریح کار گروه‌های مطالعاتی و الهام‌بخشی به افراد جهت مشارکت در این روند دعوت کنید. پذیرایی داشته باشید و زمانی را برای معاشرت و نام‌نویسی افراد اختصاص دهید.
• جذب و آموزش مدیر جلسه. اطلاعات مربوط به مدیریت گروه‌های مطالعاتی را در اختیار این افراد قرار داده و آن‌ها را برای آموزش دور هم جمع کنید.
• یافتن مکان مناسب و هماهنگی برای سایر جزئیات. هماهنگی لازم را برای برگزاری جلسه گروه مطالعاتی در مدارس، کلانتری‌ها، کلیساها، ایستگاه‌های آتش‌نشانی، و شرکت‌ها انجام دهید؛ در صورت نبود مکان مناسب، می‌توان جلسات را در خانه افراد برگزار کرد. در صورت امکان خدمات رفت و آمد، مراقبت از کودکان و سایر خدمات لازم را برای تسهیل مشارکت افراد فراهم کنید. در صورت امکان افراد داوطلب را برای ثبت روند کار و گزارش‌نویسی پیدا کنید.
• جذب افراد برای پیوستن به گروه‌های مطالعاتی. در اینجا هم دعوت شخصی بهترین گزینه است. از همه افراد حاضر در کارگروه بخواهید از بین دوستان یا همکاران‌ خود نیرو جذب کنند.
• برنامه‌ریزی برای مجمع عملیاتی. مجمع عملیاتی جلسه‌ای بزرگ است که در پایان یک دوره کار گروه‌های مطالعاتی برگزار می‌شود. پیش از برگزاری این جلسه، با استفاده از مدارک و صورت‌جلسات هر گروه مهم‌ترین دغدغه‌های هر گروه را مشخص کنید. در مجمع عملیاتی، زمان کافی را برای ارائه خلاصه دیدگاه‌های هر گروه از سوی یکی از اعضا در نظر بگیرید.

برگزاری جلسه آغازین. رسانه‌های خبری محلی را در جریان بگذارید تا این جلسه را پوشش دهند.

مثال: موفقیت در برگزاری جلسه آغازین​

آلما و آلیسون دومین جلسه گروه مطالعاتی را با افرادی از گروه‌های مختلف با موفقیت برگزار کرده‌اند و اشتیاق افراد شرکت‌کننده آن‌ها را به وجد آورده است. همه افراد حاضر بر این باور بودند که گسترش این برنامه برای میلتون مفید است و تعدادی نیز برای برنامه‌ریزی جلسه آغازین اعلام همکاری کرده‌اند.

سالن اجتماعات شهرداری میلتون فضایی را برای برگزاری جلسه اختصاص داده و رستوران‌ها و غذاخوری‌های محلی که بعضا کارشان از موج اخیر ارتکاب جرم آسیب دیده، مسئولیت تهیه غذا را بر عهده گرفته‌اند. حتی یکی از فروشگاه‌های الکترونیکی در محله تلویزیونی رنگی و ۲۶ اینچی را در اختیار گروه قرار داده تا هنگام برگزاری جلسه طی قرعه‌کشی به یکی از افراد اهدا شود.

مرحله بعدی پیام‌رسانی است. آلما و آلیسون تراکت‌هایی رنگی را (با عکس بزرگ تلویزیون و خبر قرعه‌کشی) در فروشگاه‌ها، کتابخانه، تابلو اعلانات کلیسا، مدارس، و درمانگاه‌ها پخش می‌کنند. مطالب به دو زبان انگلیسی و اسپانیایی به شکلی قابل فهم چاپ شده‌اند. خروجی مطبوعاتی نیز برای درج در روزنامه‌های محلی تهیه شده و اخبار مربوط در کانال‌های تلویزیون محلی پخش می‌شوند. خلاصه‌ای درباره جلسه آغازین نیز در خبرنامه‌های کلیسا و مدارس درج می‌شود.

هر چند همه این کارهای رسانه‌ای مهم هستند، اما بیش‌تر اعضای گروه‌های مطالعاتی از طریق ارتباط شخصی جذب می‌شوند. آلما و آلیسون با علم به این موضوع، تا حد امکان به همه درباره گروه اطلاع‌رسانی می‌کنند و از همه افراد می‌خواهند درباره گروه به دیگران هم اطلاع‌رسانی کنند. با کارمندان محل، ماموران پلیس، مدیران نهادها، مددکاران اجتماعی، کارکنان رسانه، کارکنان مدارس، و هر که به ذهنشان می‌رسد درباره گروه صحبت می‌کنند.

با فرا رسیدن روز بزرگ، حدود ۷۵۰ نفر از ساکنان میلتون در سالن اجتماعات شهرداری جمع می‌شوند، و تعداد افرای که نام‌نویسی می‌کنند برای تشکیل ۱۰ گروه مطالعاتی کافی است.

• حالا برای شروع کار گروه مطالعاتی آماده‌اید؛ باید توجه داشت که گروه‌های مطالعاتی در مسیر کار خود به پشتیبانی نیاز دارند. چگونه باید از این گروه‌ها پشتیبانی کرد؟ جلسه‌ای را با حضور مدیران جلسه برای بررسی پیشرفت کار گروه‌ها ترتیب دهید. برای افرادی که بعدا به شما ملحق می‌شوند گروه‌های مطالعاتی جدید تشکیل دهید. گزارش جلسات هر گروه را برای بحث و بررسی و مستندسازی روند کار جمع‌آوری کنید.
• با پایان کار گروه‌های مطالعاتی که معمولا چند ماه طول می‌کشد، زمان برگزاری مجمع اقدام می‌رسد. این مجمع فرصتی است برای بزرگداشت دستاوردهای محله و حرکت از حرف به سمت عمل.

حفظ شتاب حرکت. با گروه‌های عملیاتی درباره پیشرفت کار گفتگو کنید. رسانه‌ها را برای پوشش خبری کار عملیاتی جمع کنید. با افرادی که دنبال برگزاری دور بعدی جلسات هستند همکاری کنید.

مثال: مدیریت برنامه​

آلما و آلیسون روند کار فعالیت‌های کلی گروه‌های مطالعاتی را هماهنگ می‌کنند. هر یک از آن‌ها مدیریت یکی از گروه‌ها را بر عهده دارد و علاوه بر آن با برگزاری جلسات منظم با حضور سایر مدیران جلسه، ضمن مرور گزارش جلسات، موضوعات مشترک را پیگیری کرده و روند کلی کار را رصد می‌کنند.

سایر مدیران جلسه نیز از پیشرفت مطلوب کارها خبر می‌دهند. بحث‌ها اگر چه گاه داغ و پرشور هستند، به شکل‌گیری دیدگاه‌های جدید، برداشت جدید، و امیدواری‌های تازه همراه بوده‌اند. ارتباطات جدیدی شکل گرفته و افراد بیش‌تری با یکدیگر آشنا و دوست شده‌اند. بهتر از همه این که افراد حاضر توانمندی بیش‌تری را در خود حس می‌کنند؛ این افراد حس می‌کنند برای کاهش جرم در میلتون فعالیت موثر دارند.

مکث و بازاندیشی. آموخته‌های خود را مرور کرده و برنامه‌ریزی برای دور بعدی را آغاز کنید. کارگروه‌ها را دور هم جمع کرده و درباره روند پیشرفت کار گفتگو کنید. دستاوردها را ثبت کرده (و جشن بگیرید!) و به دنبال راهی برای تقویت هر چه بیش‌تر برنامه باشید. به افراد داوطلب بازخورد و دلگرمی دهید. از آموخته‌های خود برای برنامه‌ریزی فعالیت‌های آینده بهره بگیرید. سعی کنید کارگروه را گسترش دهید. به این ترتیب، می‌توان برنامه گروه‌های مطالعاتی را تداوم و تعمیق بخشید و توانایی‌های محله را افزایش داد!

مثال: جمع‌بندی مناسب​

با پایان کار گروه‌های مطالعاتی، زمان گردهم‌آیی در سالن اجتماعات فرا می‌رسد. این بار طرح‌های گروه‌های مطالعاتی در مجمع عملیاتی مطرح و بررسی می‌شوند. گروه‌ها دیدگاه‌های خوبی را برای کاهش جرم در میلتون مطرح کرده‌اند. در مسیر بحث و گفتگو، مشخص می‌شود بخش بزرگی از افزایش جرم زاییده حضور چند گروه خیابانی جوانان در جای جای میلتون است. به همین خاطر، بسیاری از طرح‌ها و دیدگاه‌ها به جوانان مربوط می‌شود. مثلا:

• همکاری با کلانتری محل جهت برگزاری مسابقات بسکتبال برای نوجوانان میلتون پس از تعطیلی مدارس
• همکاری با مدیران سالن اجتماعات شهرداری برای گسترش برنامه‌های اوقات فراغت نوجوانان
• طرح‌ریزی برنامه‌های پرورشی با همکاری دبیرستان میلتون برای جوانان در معرض خطر
• برگزاری جشن سالانه سینکو دی مایو در سطح محله برای آشنایی بیش‌تر افراد محل و احترام به تنوع در باهمستان
• گفتگو با اعضای گروه‌های خیابانی برای پی بردن به دلایل حضور در این گروه‌ها و ادامه فعالیت در این گروه‌ها، یافتن راهی برای افزایش حس تعلق به باهمستان در این گروه‌ها، و کاهش رغبت آن‌ها برای ارتکاب اعمال مجرمانه​

اجرای این پیشنهادها زمان زیادی می‌برد و نیازمند همکاری ساکنان میلتون است، اما به زحمتش می‌ارزد: پروژه یک سال پس از پایان کار گروه‌های مطالعاتی آغاز شده و میزان جرم در میلتون ۶۰ درصد کاهش یافته است.

آلما و آلیسون چه می‌کنند؟ دنبال راه‌هایی برای زیباسازی میلتون هستند و دور جدیدی از کار گروه‌های مطالعاتی را آغاز کرده‌اند.

نکاتی درباره گزارش‌نویسی و مدیریت جلسات گروه‌های مطالعاتی​

گزارش‌نویسی و مدیریت روند جلسه هر دو در کار گروه‌های مطالعاتی اهمیت دارند. مدیر جلسه مسئولیت جهت‌دهی و پیش‌برد جلسه را بر عهده دارد و مسئول ثبت یا گزارش دیدگاه‌های همه افراد را ثبت می‌کند. در ادامه درباره این دو نقش بیش‌تر توضیح می‌دهیم.

گزارش‌نویسی​

در هر گروه مطالعاتی، یک نفر باید برای گزارش‌نویسی داوطلب شود تا نکات و دیدگاه‌های کلیدی مطرح‌شده را ثبت کند. گزارش‌نویسی را نمی‌توان به مدیر جلسه محول کرد. هر دو کار بسیار مهم هستند و انجام همزمان هر دو از یک نفر ساخته نیست. وظیفه اصلی گزارش‌نویس این است که با دقت به حرف‌ها گوش دهد و حرف‌های اعضای گروه را ثبت کند. بعضی‌ها فکر می‌کنند که می‌توانند همزمان در بحث و گفتگو شرکت کرده و یادداشت‌برداری هم بکنند. گروهی دیگر ترجیح می‌دهند فقط به حرف‌های دیگران گوش کنند.

مدیریت جلسه​

مدیر جلسه در روند کار گروه مطالعاتی نقشی بسیار مهم دارد. در اینجا به چند نکته برای مدیریت کارآمد جلسه اشاره می‌کنیم:

• حفظ بی‌طرفی
• حفظ آمادگی
• ایجاد تعامل و گفتگو بین افراد شرکت‌کننده
• جلوگیری از تلاش برخی افراد برای در دست گرفتن روند بحث
• نظرخواهی از افراد کم‌حرف
• حفظ مسیر بحث و جلوگیری از انحراف
• ایجاد وقفه و سکوت برای تامل بیش‌تر
• عدم لزوم رسیدن به اجماع
• پرسش از اعضای گروه هنگام بروز شک و ابهام​

خلاصه

اگر در باهمستان خطری از بیرون یا درون محله حس می‌کنید، اگر مردم محله همدیگر را نمی‌شناسند و در انزوا از یکدیگر به سر می‌برند، و اگر می‌خواهید اوضاع را تغییر دهید، تشکیل گروه مطالعاتی راه‌ حل خوبی است. گروه‌های مطالعاتی با ایجاد فرصت برای طرح دیدگاه‌های افراد متاثر از مشکلات محله، ضمن تقویت پیوند بین ساکنان محل، توانمندی افراد را برای ایجاد تغییرات واقعی و پایدار افزایش می‌دهند.

Ejemplo #1: START: Estudien, Piensen, Actúen. Respondan Juntos  (EPARJ)

START es un curso gratuito de 24 sesiones diseñado para alentar los círculos de estudio entre grupos de  personas interesadas en temas de  salud y desarrollo de las comunidades. Los participantes estudian y discuten temas ambientales, domésticos y mundiales, utilizando las lecturas en línea; leen y piensan acerca del mundo que desean y cómo obtenerlo, y luego actúan. El START es autodidáctico y es flexible como para ser útil a una gran variedad de grupos.
 

___Usted sabe cómo hacer un círculo de estudios y el propósito del mismo.

___Usted sabe que los círculos de estudios logran el mayor impacto cuando se llevan a cabo como parte de un

    programa de mayor envergadura.

___Usted sabe por qué la gente encuentra valiosos a los círculos de estudio:

___Hablan de sus propias experiencias   

___Hablan sobre temas espinosos en un ambiente controlado y respetuoso

___Tienen la oportunidad de ser parte de un esfuerzo más grande

___Fortalece a los residentes de la comunidad

___Usted ha buscado voluntarios para ayudarlo en su esfuerzo

___Usted ha dejado en claro que todas las diversidades serán respetadas en su círculo de estudios

___Usted a reunido a su “equipo base”  

___Usted ha llevado a cabo un círculo piloto  

___Usted ha hecho una lista de grupos/organizaciones en su área y ha intentado involucrarlos

___Se ha llevado a cabo un Segundo círculo piloto incluyendo a miembros de diferentes organizaciones

___Se ha formado un grupo de círculo de estudio y usted ha:

___Planificado el lanzamiento    

___Reclutado y entrenado facilitadores  

___Hecho arreglos acerca de los lugares de reunión y se ha ocupado de otros detalles 

___Reclutado personas para integrar los círculos de estudio

___Planeado el foro de actividades

___Se ha realizado el lanzamiento.    

___Usted ha apoyado los círculos de estudio alentando la colaboración de facilitadores y recogiendo registros

___Usted ha llevado a cabo un foro de actividades para celebrar lo que ha logrado y decidir lo que quiere lograr

___Usted ha mantenido el dinamismo de todo   

___Usted ha hecho una pausa para reflexionar, y ha comenzado a planificar una nueva ronda

___Usted conoce el rol del secretario en un grupo de estudio

___Usted conoce el rol del facilitador en un grupo de estudio

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.