| Community Tool Box

ترویج‌گری چیست؟ 

پیش از اینکه به صورت مستقیم به اقدامی دست بزنیم، برنامه‌ریزی لازم است. و پیش از هر برنامه‌ریزی شناختی داریم که می‌خواهیم در قالب یک برنامه درآوریم. بنابراین، اول ببینیم حمایت و ترویج‌گری چه هست (و چه نیست).  

• ترویج‌گری یعنی تبلیغ فعالانه یک هدف یا اصل؛ 
• ترویج‌گری دربردارنده اقداماتی است که به یک هدف انتخاب شده منتهی می‌شود؛ 
• ترویج‌گری یکی از چندین راهبرد موجود یا به عبارتی یکی از راه‌های مواجهه با یک مشکل است؛ 
• ترویج‌گری می‌تواند به عنوان بخشی از یک طرح باشد که بخش‌های دیگری را نیز در خود دارد؛ 
• ترویج‌گری ارائه مستقیم خدمات نیست؛ 
• ترویج‌گری لزوما با کشمکش و ستیزه‌جویی همراه نیست. 

چند مثال زیر می‌توانند در روشن شدن چیستی ترویج‌گری به ما کمک کند: 

• شما به عضویت گروهی درمی‌آیید که به ساخت خانه برای افراد فقیر کمک می‌کند – این فوق‌العاده است اما ترویج‌گری نیست ( شکلی از ارائه خدمات است). 
• شما مجموعه‌ای را سازمان‌دهی می‌کنید و به حرکت درمی‌آورید تا درصدی از آپارتمان‌های یک پروژه جدید ساختمانی به اقشار کم‌درآمد و طبقه متوسط اختصاص یابد – این کار ترویج‌گری است. 
• شما روز‌های یکشنبه خود را برای کمک به یک مرکز بازیافت زباله اختصاص می‌دهید – این حمایت و ترویج‌گری نیست ( شکلی از ارائه خدمات است).
• شنیده‌اید زمینی که از آن به عنوان مرکز تفکیک زباله استفاده می‌شده است قرار است بسته شود، و شما گروهی تشکیل می‌دهید تا شهر را مجبور کنید این مرکز را حفظ کند یا یک مکان جدید برای آن پیدا کند. حتی برخی از شما به این فکر می‌کنید که در صورت لزوم مسیر بولدوزرها را ببندید – این یک کار حمایت و ترویج‌گری است.

در یک فعالیت ترویج‌گری معمولا شما یک دولت، کسب و کار، مدرسه، یا برخی نهادهای بزرگ دیگر وادار می‌کنید که یک وضعیت زیانبار یا ناعادلانه را که بر مردم یک باهمستان آسیب می‌زند، اصلاح کند. در چنین وضعیتی شما ممکن است از طریق اقناع یا اجبار، دولت و دیگر نهادهای قدرتمند را مجبور کنید که در برابر خواست شما سر خم کند، مصالحه کند، یا مسئله را از راهکارهای سیاسی یا حقوقی حل کند. 

برخی از مولفه‌های یک فعالیت  ترویج‌گری عبارتند از: 

• درستی هدف 
• قدرت حامیان و ترویج‌گران (هر چه بیش‌تر باشد بهتر است)
• میزان جامع بودن تحقیقات حامیان و ترویج‌گران در مورد مسایل، گروه‌های مخالف، و جو فکری حاکم بر باهمستان در مورد مسئله 
• مهارت آن‌ها در استفادها از ابزارهای  ترویج‌گری موجود 
• از همه مهمتر، انتخاب تاکتیک‌ها و راهبردهای موثر 

برای برخی از افراد ترویج‌گری می‌تواند یک نقش جدید باشد. ممکن است با آن آسان کنار نیایند – به ویژه اگر به کشمکش و ستیزه‌جویی بیانجامد. اما برای برخی دیگر این کار جذاب‌تر از برپایی و اداره برنامه‌های خدماتی برای باهمستان است. 

ترویج‌گری ممکن است چیز مسحور کننده‌ای به نظر برسد. مدیریت موانع، و ایجاد موجی در باهمستان. اما تصمیم در مورد اختصاص منابع اصلی گروهتان برای کار ترویج‌گری کار ساده‌ای نیست. اگر کار ترویج‌گری شما به نتیجه نرسد – اگر خودتان را به خطر بیاندازید و موفق هم نشوید – نه تنها شکست خورده‌اید، بلکه چون در برابر چشم عموم مردم این واقعه رخ داده است موجب بی‌اعتباری هدف نیز خواهید شد و ممکن است حتی موجب بدتر شدن شرایط برای افرادی که برای کمک به آن‌ها برخواسته بودید، بشود. 

آیا  ترویج‌گری همیشه مستلزم ستیزه‌جویی است؟ 

ترویج‌گری می‌تواند با ستیزه‌جویی همراه باشد ولی معمولا کشمکش شروع بدی برای این کار است. حامیان و ترویج‌گران خوب می‌دانند که باید در مورد هر ستیزه‌جویی احتمالی به صورت جدی بیاندیشند. این یکی از دلایل ضرورت دقت در برنامه‌ریزی در مورد راهبردها و تاکتیک‌ها است. حتی اگر مسئله خیلی واضح به نظر برسد و گزینه‌های عملی موجود مشخص به نظر بیایند، خوب است بار دیگر نگاهی کلی و دقیق به کل مسئله داشته باشید. 

چه زمانی و به چه دلیلی ممکن است ترویج‌گری را انتخاب کنید؟ 

زمانی که کارهای «معمولی» – مانند گردآوری حامی برای یک هدف، جمع‌آوری کمک مالی، یا جذب نیروی انسانی برای یک برنامه یا طرح باهمستانی— دیگر راه به جایی نمی‌برند، ترویج‌گری بهترین گزینه خواهد بود.  

در بسیاری از موارد پیش از اینکه خود (یا گروهتان) را به عرصه ترویج‌گری بکشانید خوب است بار دیگر خوب فکر کنید، زیرا این راهبرد وقتی بیش‌ترین پاسخ را می‌دهد که نمونه آن زیاد اتفاق نیافتد. شهری را در نظر بگیرید که هر روز شاهد تظاهرات مردمی است، یا جایی که شورای شهر آن هر روز در محاصره گروه‌هایی با طومار‌های خاص، قطعنامه‌ها، و آشوب‌های مختلف قرار دارد. خیلی زود باهمستان دچار خستگی و دلزدگی نسبت به ترویج‌گری می‌شود. افراد شرکت کننده در ترویج‌گری نیز همینطور می‌شوند. 

بهترین زمان برای شروع برنامه‌ریزی در مورد یک کمپین ترویج‌گری وقتی است که: 

• تجربه مستقیم شما یا تحقیقاتتان نشان می‌دهد که دسترسی به هدف از هیچ راه دیگری ممکن نیست؛ 
• مطمئن هستید توانایی لازم برای انجام آن را دارید یا در آینده خواهید داشت؛ 
• اشتیاق و انرژی لازم برای پیگیری کاری را که ممکن است مدت زیادی طول بکشد، در خود دارید. 

این فصل به شما کمک می‌کند تا کار را شروع کنید. این فصل همچنین به شما تصویری کلی از آنچه در هفت بخش آینده این فصل به آن خواهیم پرداخت ارائه می‌کند: شما درک عمیق‌تری از مسئله پیدا می‌کنید، متحدان و مخالفانتان را می‌شناسید، راهبرد و تاکتیک‌هایتان را برنامه‌ریزی می‌کنید، و تلاش‌هایتان را ارزیابی کنید. 

مولفه‌های اصلی ترویج‌گری چیستند؟ 

هر یک از این مولفه‌ها در بخش‌های آتی به تفصیل تشریح خواهند شد اما در اینجا مروری کلی بر چگونگی ترویج‌گری از یک مسئله خواهیم داشت. 

مهارت‌های بقا برای حامیان و ترویج‌گران​

زمانی که با یک کمپین ترویج‌گری پا به حوزه عمومی می‌گذارید، ممکن است توجه تعداد زیادی از افراد را به خود جلب کنید که لزوما همه آن‌ها خیر شما را نمی‌خواهند. اگر کارها خوب پیش نرود ممکن است شاهد به تمسخر کشیده شدن خود در اخبار محلی باشید که به هیچ وجه برای کمپین‌های آتی شما چندان خوب نخواهد بود. حتی بدتر اینکه، در برخی مواقع یک قدم اشتباه می‌تواند موجب به دادگاه کشیده شدن شما شود. اگر همه اقدامات مربوط به ترویج‌گری را به شکلی موثر انجام ندهید، حداقل ریسک قابل تصور این است که انرژی زیادی صرف کاری بی‌فایده کرده‌اید. 

برای اینکه یک نمونه از بدترین سناریوی ممکن از یک کمپین را مثال بزنیم، اشتباهاتی را که در یک کمپین پیشبرد بهبود وضعیت سلامت فقرا ممکن است پیش بیاید در نظر بگیرید: 

• بدون بررسی درست اطلاعات موجود، یک بیمارستان محلی را متهم می‌کنید که از پذیرش یک بیمار خودداری کرده است. اما بیمارستان ثابت می‌کند که آن شخص را مداوا کرده ولی او خود زودتر از موعد ترخیص گرفته است. 
• یک نشست خبری از سوی خود و متحدانتان برگزار می‌کنید بدون اینکه محتوای سخنانتان را با آن‌ها وارسی کنید، و با این کار موجب عصبانیت آن‌ها می‌شوید. 
• برگزاری یک تظاهرات بزرگ در بیرون بیمارستان را اطلاع‌رسانی می‌کنید ولی در روز برگزاری تنها سه نفر در آن حاضر می‌شوند. 

این‌ها نمونه‌های کار بسیار ناشیانه است! 

در این فصل، در بخش بعد به نکاتی که به اعضای گروهتان کمک می‌کند تا از فاجعه‌هایی از این دست جلوگیری کنند اشاره خواهیم کرد. با استفاده از این نکته‌ها آن‌ها قادر خواهند بود وظایف خود را به شکل موثرتر و بااعتماد به نفس بیش‌تر انجام دهند و از خطر زمین خوردنشان کاسته می‌شود. 

فهم مسئله 

به احتمال زیاد هم اکنون نیز درک نسبتا خوبی از مشکل دارید. 

برای مثال: 

• از رشد مشکلات مربوط به تامین مسکن به ویژه برای خانواده‌های دارای فرزندان خردسال مطلع هستید. 
• احساس می‌کنید در باهمستان به اندازه کافی برای کاهش استعمال دخانیات در بین جوانان کاری صورت نگرفته است. 
• گروه شما نگران است پارک علم و فناوری تاسیس شده در بالادست رودخانه موجب آلودگی آب شود. 

اما فهم عمیق‌تر مسئله و تحقیق در مورد افراد صاحب قدرت در این رابطه، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. به یاد داشته باشید که ترویج‌گری در مورد قدرت است – چه کسی می‌تواند بر چیزهای مهم تاثیر بگذارد. شما باید بدانید قدرت مخالفانتان در چه چیزهایی نهفته است و چگونه می‌توانید به شکل کارآمدتری بر قدرت آن‌ها تاثیر بگذارید یا با آن به مبارزه برخیزید. 

تشخیص متحدان

اگر شما تنها کسی هستید که در شهرتان می‌خواهد کاری برای مشکلی که تشخیص داده‌اید، انجام دهد هدفی که دنبال می‌کنید به‌شدت در خطر است. مبارزه در برابر مقامات محلی یک مسئله است اما مسئله جدی‌تر به کار گرفتن افراد خنثی یا دشمنانتان در باهمستان است. اگر تعداد اندکی در کنار شما باشند، افراد صاحب قدرت خیلی آسان‌تر می‌توانند شما را به عنوان افراد افراطی حاشیه‌ای نادیده بگیرند. یکی از کارهای شما این است که این «حاشیه‌نشین‌ها» را وادار کنید که خود را به عنوان نماینده بخشی از مردمی که از این مسئله تاثیر می‌پذیرند بدانند. در این صورت افراد صاحب قدرت نیز به آن‌ها توجه خواهند کرد. 

جایی در باهمستان برای شما نیز متحدانی وجود دارد – یعنی افرادی که می‌توانید با آن‌ها گروهی تشکیل دهید و به هدفتان برجستگی، نفوذ، و امکان دیده شدن بیش‌تری بدهید. می‌توانید از روشی مانند «جدول قدرت» استفاده کنید که به شما کمک می‌کند تا مشخص کنید چه گروه‌ها و نهادهایی در شهر از قدرت لازم برای کمک به گروه شما برخوردار هستند. این جدول به شما کمک می‌کند تا بفهمید به طور معین از متحدانب القوه خود چه استفاده‌ای می‌توانید بکنید. 

البته باید در مورد کسانی که برای پیوستن به گروه دعوت می‌کنید دقت لازم را به خرج دهید – برخی از متحدان ممکن است چیزهایی را با خود به همراه بیاورند که به آن نیازی ندارید. ما به شما کمک می‌کنیم تا بتوانید تناسبی بین فایده بالقوه و هزینه بالقوه هر متحد برقرار کنید و به حامیانی برسید که به جای کارشکنی به هدفتان کمک می‌کنند – چه به دنبال ایجاد یک ائتلاف تمام عیار باشید یا یک اتحاد غیر رسمی یا یک شبکه. 

علاوه بر اینکه باید ببینید آیا دیگر گروه‌ها منافع مشترکی در هدف مورد توجه شما دارند یا نه، باید ببینید آیا اتحاد با آن‌ها به نفع شما هست یا خیر. برای مثال، فرض کنید می‌خواهید برای خرده‌فروشانی که سیگار به کودکان می‌فروشند دردسر درست کنید، و می‌دانید جامعه سرطان آمریکا، چند گروه جوان محلی، و چند کلیسای روشن‌اندیش در این هدف با شما مشترک هستند. اما چگونه می‌توانید به بهترین شکل به همدیگر کمک کنید؟ آیا به دنبال یک رابطه نزدیک هستید؟ اگر این افراد در چارچوب منشورهای خود محدودیت‌هایی برای مشارکت در برخی اقدامات داشته باشند، چه می‌کنید؟ اگر بخواهند جهت‌گیری کل کمپین را در اختیار بگیرند، چه؟ اگر در برخی زمینه‌ها با شما اشتراک منابع داشته باشند و در برخی زمینه‌ها اختلاف، چه می‌کنید؟

شناسایی مخالفت‌ها و مقاومت‌های پیش رو

هر چند این امکان وجود دارد که یک فعالیت ترویج‌گری مخالفی نداشته باشد (برای مثال، ممکن است شما به طور کلی برای مقابله با جهل و بی‌تحرکی تلاش کنید)، اغلب کمپین‌های ترویج‌گری که در برابر صاحب قدرتی است به راحتی قابل شناسایی است – یا حتی با چند نوع بزرگ (و شاید بدجنس) آن روبه‌رو است. مخالفان شما چه کسانی هستند؟ چرا در برابر شما مقاومت می‌کنند؟ و در این باره چه کاری می‌توانید انجام دهید؟ 

همه این سوالات را باید با هم جواب داد. دانستن نام مخالفانتان اهمیتی ندارد تا زمانی‌که علت مخالفتشان را ندانید. گاهی دلیل مخالفت چندان واضح نیست، برای همین باید از آن سر در بیاورید. 

به جای اینکه فهرستی از آدم‌هایی که فکر می‌کنید بد هستند تهیه کنید، یک کار مفیدتر این است که بر «علت» مقاومت آن‌ها تمرکز کنید: احتمالا شگفت‌زده خواهید شد. برای مثال، یک سازنده بزرگ ممکن است از شما در حرکتی که برای توسعه مسکن ارزان قیمت آغاز کرده‌اید پشتیبانی کند، چرا که او فهمیده است حضور بی‌خانمان‌ها در محله‌ها موجب شده افراد ثروتمند از خرید خانه‌های او در این محلات خودداری کنند. به همین ترتیب، افرادی که از آن‌ها انتظار حمایت دارید ممکن است به مخالفت با شما برخیزند. شاید یک نهاد بزرگی که به نظر می‌رسد اهداف مشترکی با شما دارد از دست شما عصبانی باشد زیرا احساس می‌کند به محدوده فعالیت او وارد شده‌اید یا با کار خود دارید آن‌ها را متهم به ناکارآمدی در گذشته می‌کنید. هیچ چیز را مسلم فرض نکنید. 

مخالفان بالقوه و نیز متحدان خود را به مشارکت تشویق کنید

وقتی برنامه داشته باشید، می‌دانید به کجا می‌روید و چگونه باید بروید. این به شما اعتماد به نفس می‌دهد و اعتماد به نفس نفوذ به همراه می‌آورد. با تجهیز خود به این ابزار، قادر خواهید بود به سمت گروه‌ها یا افراد معینی که پیش از این مخالف فرض می‌کردید، بروید. شاید آن‌ها هنوز هم مخالف شما باشند ولی فهمیده‌اید این امکان وجود دارد که در جایی که هرگز فکرش را نمی‌کردید کمکی برای خودتان پیدا کنید. اکنون که برنامه شما شکل تجاری‌تری به خود گرفته است، افراد ممکن است آمادگی بیش‌تری برای بستن قرارداد با شما از خود نشان دهند. یا اینکه، حالا که موضعتان برای خودتان و دیگران شفاف‌تر شده است، ممکن است دریابید هرچند برخی گروه‌ها با شما بر سر بعضی موضوعات اختلاف دارند، اما هر دو شما یک طرف میز قرار دارید. 

یک برنامه برای ترویج‌گری تهیه کنید 

برنامه‌ریزی برای ترویج‌گری معمولا کار پیچیده‌ای است زیرا با قدرت و مخالفان سروکار دارید. همانطور که تاکنون متوجه شده‌اید، یک حامی و ترویجگر معمولا باید بر موانعی جدی‌تر از «صرف» بی‌تحرکی یا نداشتن بودجه پیروز شود؛ همان موانعی که دیگر انواع پروژه‌های توسعه باهمستانی درگیر آن هستند. در شرایط ترویج‌گری، احتمالا مخالفانی آماده هستند که در کمین شما باشند. بنابراین باید با دقت برای آن‌ها برنامه‌ریزی کرد. 

شما باید با تکیه بر شناختی که از مخالفانتان و نیز افرادی که می‌توانند به شما کمک کنند، دارید برنامه‌ای تهیه کنید. 

تشبیه کل کمپین شما به یک پروژه ساختمانی می‌تواند مفید باشد: 

• رسالت و نگرش شما این است که مکانی برای خودتان تامین کنید که گرم و امن باشد.
• هدف شما این است که یک خانه بسازید. 
• راهبرد شما همان نقشه‌ای است که برای خانه کشیده‌اید. 
• برنامه اقدام شما جزییات را در خود دارد؛ چه کسی سیمان‌ریزی پی ساختمان را انجام می‌دهد، برپایی اسکلت، چیدن سقف‌ها، و غیره، و زمان انجام هر مرحله. 

و همه چیز با هم به مثابه یک برنامه اقدام بزرگ به پیش می‌رود. 

خلاصه​

ترویج‌گری کار هیجان‌انگیزی است. هم لذت یک مبارزه خوب را خواهید داشت و هم گاهی هیجان پیروزی را تجربه می‌کنید. اما برای داشتن این تجربه باید به دقت همه جزییات را به صورت روزانه پیگیری کنید. همزمان که دارید بر روی یک درخت کار می‌کنید باید یک چشمتان نیز به کل جنگل باشد. با مطالعه دقیق این فصل، برای ایجاد تغییرات مورد نیاز باهمستانتان آماده‌تر خواهید شد.

Usted entiende cuánto la abogacía se distingue de otros tipos de estrategia:

___Ella involucra acciones que se dirigen a un objetivo determinado

___Usualmente aspira a que gobiernos, agencias o empresas privadas corrijan una situación desleal o perjudicial

___No es lo mismo que un servicio directo

___Puede o no implicar una confrontación

Usted entiende los elementos que determinan una abogacía exitosa:

___Tu causa necesita ser clara y correcta

___Tu grupo tiene que tener poder por número o/y por influencia

___Tiene que haber investigado en profundidad la temática, la oposición y las opiniones de la comunidad al respecto

___Tiene que estar calificado en la utilización de las herramientas que se tienen disponibles (incluyendo los medios)

___Tiene que elegir atentamente tu estrategia y tus tácticas

¿Cuándo es la abogacía apropiada?

___Cuando una agencia, una institución o una compañía poderosa necesitan cambiar pero no lo hacen

___Cuando no hay otra opción

___Cuando usted sabe que tiene de la capacidad para llevarla adelante

Las otras secciones de este capítulo te ayudarán en diferentes aspectos para la preparación a la abogacía.

Para entender el asunto:

___Investigar el origen de la causa del problema

___Realizar un análisis de la estructura del poder

Para atraer a otras personas en tu campaña:

__Aprender a reconocer a aliados potenciales

___Elegirlos (y traerlos abordo) cuidadosamente

Para identificar (y hacer frente) a los opositores:

___Empezar desde las causas de la resistencia, y desde allí identificar a las personas o a los grupos que con mucha probabilidad podrían oponerse a usted.

___Una vez que usted ha identificado a los opositores, prepárese para la oposición y planee cómo neutralizar sus acciones.

Para asegurarse de conducir una campaña de abogacía eficaz (Sección 5):

___Utilice las pautas de sobrevivencia que te ayudarán a alcanzar tus objetivos y a alejarte de los problemas.

Para ponerlo todo junto:

___Hacer un plan de acción maestro que le permita considerar todos los aspectos de su campaña de una vez, para así poder ajustar a éste diferentes aspectos.

___Incluya su misión y objetivos,  sus aliados y sus oponentes, sus metas  y  sus agentes de cambio, y sus estrategias así como un plan de acción detallado.

Cuando usted busca ayuda:

___Corrobore entre los grupos que normalmente estarían en tu contra pero que comparten por lo menos una parte de tus objetivos.

Para estar seguro de estar bien encaminado

___Efectúe un auto análisis cuidadoso para asegurarse de estar persiguiendo todos tus objetivos y de estar cumpliendo con la agenda determinada.

___Averigüe el proceso para asegurarse de que tu grupo está trabajando conjuntamente de forma eficiente.

عرض تقديمي ل PowerPoint تلخيص النقاط الرئيسية في هذا الباب.

 در این بخش درباره مهارت‌های پایه برای ترویج‌گری موفقیت‌آمیز صحبت می‌كنیم. این فهرست از تجارب ترویج‌گران زیادی جمع‌‌آوری شده است، ولی به هیچ‌ وجه كامل نیست. ممكن است همه این مهارت‌ها مربوط به شرایط خاص شما نباشد. اما ما فكر می‌كنیم كه مرور آن‌ها می‌تواند برای كمپین ترویج‌گری شما پایه‌های محكمی فراهم كند.   

منظور از مهارت‌های پایه برای ترویج‌گری‌ چیست؟

مهارت‌های پایه برای ترویج‌گری‌ عبارتند از یك سری رهنمود برای اقامه موضوع مورد درخواستتان و برای آنكه آنقدر در بازی بمانید تا به موفقیت برسید. این تجارب به‌ طور موثر توسط كمپین‌های ترویج‌گری دیگر استفاده شده است. شما و گروهتان اگر مشغول تهیه استراتژی و تاكتیك برای تغییر باهمستانتان هستید، ‌می‌توانید آن‌ها را مرور كنید و به‌ كار ببندید.    

چرا لازم است از مهارت‌های پایه برای ترویج‌گری استفاده كنید؟

لازمه موفقیت چیزی بیش‌تر از كار یك گروه افراد ازخود گذشته برای دستیابی به یك موضوع مشترك است (هرچند كه این یك جزء تشكیل‌دهنده مهم است). در این بخش از جعبه‌ ابزار بحث بر سر «قوانین طلایی» برای ترویج‌گری است، یعنی اینكه چطور موضوع‌تان را به‌ طور موثر ترویج كنید، و همچنان سرتان را روی گردنتان نگه دارید.    

چطور از مهارت‌های پایه در ترویج‌گری استفاده كنید؟

هیچ‌ یك از رهنمودهای پایه وحی منزل نیستند. آن‌ها را باید مناسب با شرایط و منابع خودتان به‌ كار بگیرید. این رهنمودها قبلا برای گروه‌های ترویج‌گری مفید بوده‌اند، ولی الزاما نسخه‌ای برای رسیدن به موفقیت آنی نیستند. مهم این است كه این رهنمودها را مطالعه كنید و آنچه را به نظرتان مفید می‌رسد، به کار بندید و سپس آن‌ وقت دست‌ به‌ كار شوید!

بر مثبت‌ها تاكید كنید!

چشم‌ها را برای دیدن رویدادهای مثبتی كه داخل و در اطراف پروژه باهمستانتان یا به دلیل كار گروهتان اتفاق می‌افتد، باز نگه دارید.

• وقتی متوجه می‌شوید كه اتفاقی مهم در شرف وقوع است، حتی اگر كوچك باشد، آن را علنی كنید (به اطلاع عموم برسانید).
• از دیگران به خاطر تلاششان تشكر كنید. در ملا عام از آن‌ها تعریف كنید. این كار به افراد انگیزه می‌دهد كه در آینده همیاری كنند، چون می‌دانند كه شما قدر همیاری‌شان را می‌دانید.
• وظیفه‌شناسی در خصوص تشكر از افراد، شما را از گروه‌های دیگری كه فقط شاكی هستند، مجزا می‌كند. 

روی ارزش‌های سازمانتان و كارهایی كه برای باهمستان انجام داده است، تاكید كنید

همواره ارزش‌ها و چشم‌اندازهای مثبت در ارتباط با كارهای سازمانتان را برجسته كنید. مثلا ممكن است بخواهید نهایتا در جهت بهبود بهداشت، ایمنی در محل كار و خیابان‌های باهمستان، یك محیط زیست پاكیزه برای باهمستان، یا آموزش باكیفیت برای باهمستان عمل كنید. همه‌ كس دلش می‌خواهد این چیزها را تجربه كند، لذا برای مخالفین یا مترددان دشوار خواهد بود با این نوع ارزش‌هایی كه شما ترویج می‌كنید مخالفت كنند.

• نگه داشتن توجه عموم روی ارزش‌ها و اصولی كه منافعشان شامل حال همه می‌شود، كمك می‌كند پروژه‌تان را به پیش برانید و از بروز مخالفت‌های ناچیز و بیهوده برای از دور خارج كردن تلاش شما جلوگیری می‌كند. 
• دیگران را در جریان كارها، برنامه‌های جدید، سیاست‌ها و عملكردهایی كه گروهتان باعث ایجادشان شده است، قرار دهید. 

برای بردهای كوچك برنامه‌ریزی كنید

اگر اعضای گروهتان بعد از صرف وقت و تلاش زیاد برای ماموریت شما پیشرفتی در كار نبینند، علاقه و انگیزه‌شان مدت زیادی دوام نخواهد داشت. مردم دلشان می‌خواهد نتیجه را هر قدر هم كوچك باشد، ببینند. گاهی پیشرفت چشمگیر در یك مسئله خاص باهمستان، كندتر از آن است كه خود را نشان دهد. برای تفكیك زمانی كه می‌گذرد بی‌آنكه پیشرفتی حاصل شود، طرح عملیاتی را برنامه‌ریزی كنید كه زمان انجامش كوتاه‌تر باشد یا اهداف میان‌مدت داشته باشد.   

 برای یك هدف درازمدتِ تامین همه ضروریت‌های مصون‌سازی ۱۰۰٪ بچه‌های دو سال به پائین، ایجاد یك برنامه تماس و همیاری برای مادران و فرزندان در معرض خطر بالا تا ۱۲ ماه بعد، می‌تواند هدف میان‌مدت خوبی باشد. 

زمانی كه به هر یك از اهداف كوتاه‌مدت‌تر یا میان‌‌مدت رسیدید، جشن بگیرید! جشن گرفتن در راه رسیدن به (پیروزی بزرگ) برای گروه شما اعتماد به نفس و حسن شهرت ایجاد خواهد كرد.  

مسائل را جوری مطرح كنید كه دلتان می‌خواهد دیگران آن جور ببینند

یكی از استراتژی‌های رایج مخالفین آن است كه مسائل را جوری ارائه یا «قاب‌گیری» می‌كنند كه گویی افراد یا باهمستان‌هایی كه تحت تاثیر مشكل قرار دارند، خودشان مسئول شرایط ناخوشایندی هستند كه در آن قرار دارند. به‌ جای پاسخ دادن به انتقاداتی كه مخالفتان در قالب واژه‌ها بیان می‌كند، با قاب‌گیری كردن مسئله با زبان خودتان، حمایت را از آن‌ها دور كنید.      

 مخالفین ادعا می‌كنند مادران تحت حمایت بهزیستی از سیستم سوء‌استفاده می‌كنند و با به دنیا آوردن بچه‌های بیش‌تر «پول مفت» از دولت می‌گیرند. به قاب‌گیری آن‌ها از مسئله، مثلا با این ادعا كه هیچ زنی نمی‌تواند از ماهانه اضافی ناچیزی كه دولت برای هر فرزند پرداخت می‌كند سود ببرد، پاسخ ندهید. در عوض با تمركز روی اینكه در وهله اول چه چیزهایی برای مادران تحت حمایت بهزیستی وجود دارد، مسئله را از نو قاب‌گیری كنید: فقدان فرصت‌های استخدام و اشتغال، فقدان مراقبت‌های روزانه كافی و غیره. 

برای خودتان هویت عمومی ایجاد كنید

حتی اگر سازمان خاص شما بخشی از یك جنبش بزرگ‌تر باشد، مانند گروه شناخته‌شده‌ ملی‌ای كه روی كاهش مصرف مواد مخدر یا خشونت نوجوانان كار می‌كند، تصویر محلی خودتان را هم در دید عموم ایجاد كنید. اگر با یك سازمان بزرگ‌تر و شناخته‌شده‌تر پیوندهای بسیار عمیق داشته باشید، ممكن است عموم همان تصویر مثبت یا منفی‌ای را كه راجع به آن سازمان بزرگ‌تر در ذهن دارند، به گروه كوچك‌تر منتقل كنند. این می‌تواند آنچه را واقعا برایش كار می‌كنید تحت‌الشعاع قرار دهد و اعتبار شما را به عنوان یك سازمان بی‌طرف و مستقل به خطر بیندازد.    

واقعیت‌ها را بررسی كنید

مسائل و عملكردهای داخلی و خارجی سازمانتان را درك كنید. این یعنی برای ادعایی كه می‌خواهید به اطلاع عموم برسانید، بتوانید منبع اطلاعاتتان را نام ببرید، یا به آمار قابل اعتمادی اشاره كنید. عملكردها و بیانات عمومی شما را واقعیت‌ها باید هدایت كنند. اگر با اطلاعات یا اسناد نادرست و نامعتبر مچتان را بگیرند، شهرت سازمانتان جدا به خطر خواهد افتاد، خجالت‌زده خواهید شد و توجه‌ها از مسائل مهمی كه در دست دارید پراكنده خواهد شد. 

• ادعاهایتان را مستند كنید. مثلا اگر ادعا دارید كه تولیدكنندگان مشروبات الكلی بچه‌ها را برای كمپین‌های تبلیغاتی هدف گرفته‌اند، مكان‌ها و محتویات بیلبوردها و پوسترهای مربوط به مشروبات الكلی‌ای را كه در نزدیكی مدارس ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان می‌بینید بشمارید و یادداشت كنید.
• داده‌ها را جمع‌آوری كنید. از متخصصین یا كسانی كه به احتمال زیاد واقعیت‌ها و ارقام جاری را راجع به مسائل و گزینه‌هایی كه ارائه می‌كنید در دست دارند، اطلاعات دقیق و كیفیت‌بالا به دست‌ آورید.
• اطلاعات‌تان را بازبینی كنید. به هر تعداد كه ممكن است از منابع موثق استفاده كنید. اگر كسی مدعای شما را به چالش بكشد، هر چه تعداد افراد بیش‌تری باشند كه بگویند: «بله، درست است»، پشتیبانی بیش‌تری در اختیار خواهید داشت. 
• برای توضیح اینكه چرا سازمانتان مشغول انجام كاری است كه می‌كند، از آن واقعیت‌ها و ارقام استفاده كنید. باید بتوانید كه به منبع اطلاعاتتان اشاره كنید. از همه مهم‌تر اینكه آن اطلاعات را به‌وضوح بیان كنید. نشان بدهید فقط این نبوده كه شما مشتی اطلاعات قورت داده باشید، بلکه آن‌ها را خوب فهمیده‌اید.
• داشتن مدارك محكم از شما در مقابل حملات متقابل مخالفین محافظت می‌كند و باعث بهبود شهرتتان در باهمستان می‌شود.

ساده بگیرید

موفقیت‌های كوچك به ساختن روحیه كمك، و تعهد نسبت به مسائل را پایدار می‌كند. موفقیت‌های كوچك همیشه هم در اثر عملكردهای پیچیده و بیش از حد درگیركننده به دست نمی‌آیند. پیش از آنكه به سمت پیچیدگی قدم بردارید، به راه‌ حل‌های ساده‌تر و كوتاه‌مدت‌تری كه به سمت راه‌ حل‌های بزرگ‌تر حركت می‌كنند هم، فرصت بدهید.     

 یك اعتصاب كارگری در اعتراض به حمایت ناكافی از كارگران در مقابل مواد پرخطر، نارس و نابهنگام خواهد بود اگر پیش از آن یك راهكار ساده‌تر و با برخورد كم‌تر به‌ كار گرفته نشده باشد. در چنین شرایطی یك شروع ساده‌تر و موثرتر برای كارگران آن خواهد بود كه ابتدا رسما به اداره بهداشت و ایمنی مشاغل شكایت كنند.  

پرشور و پایدار باشید

كار كردن برای سلامت و بهبود باهمستان، مستلزم یك مبارزه دشوار است، چون معمولا لازم است ارائه راه‌ حل‌ها مسئولیت همه باشد نه تعداد معدودی از افراد. داشتن اشتیاق و پایداری برای غلبه بر جبهه‌گیری‌هایی كه ممكن است عموم نسبت به بهداشت و مشكلات باهمستان نشان دهند و مقاومت احتمالی عموم در قبال تغییر، اهمیت دارد.   

• شور و شوق به حركتتان انرژی می‌دهد. شور و شوق می‌تواند افراد مردد را به سمت نقطه نظرات شما متمایل كند و همچنین كمكتان می‌كند بر اهدافتان تمركز كنید. 
• پایداری مسائل شما را در چشم عموم حفظ می‌كند (نگه می‌دارد)، كمكتان می‌كند همچنان متعهد بمانید. و مخالفینتان را به تقلا وامی‌دارد تا خود را به شما برسانند.  

آماده مصالحه باشید

ایجاد باهمستان‌های سالم گاهی نیازمند مصالحه با گروه‌هایی است كه ممكن است اهدافشان مشابه اهداف شما نباشد. 

• اگرچه می‌خواهید به چشم‌اندازتان صادق بمانید، رو به برنامه‌های كاری یا مصالحه‌ها‌ی جایگزین كه گرچه ایده‌ال نیستند اما می‌توانند شما را به هدفتان نزدیك كنند، باز باشید. 
• تمایل شما نسبت به مصالحه، باعث می‌شود منطقی به نظر برسید و بین شما و مخالفتان نیت خیر ایجاد می‌كند. همچنین می‌تواند موجب شود درون باهمستان پشتیبانی بیش‌تری نسبت به شما ایجاد شود. البته نباید برای مصالحه، تمایل بیش از حد نشان دهید،‌ زیرا برایتان نقطه‌ ضعف محسوب خواهد شد. 

 ترویجگران كنترل مصرف تنباكو در سان‌فرنسیسكو، می‌خواستند كه بارها هم مشمول ممنوعیت كشیدن سیگار در ملا عام شوند. آن‌ها متوجه شدند كه ممنوعیت كشیدن سیگار در بارها،‌ از نظر عموم افراط‌كاری به نظر می‌رسد و بنابراین شامل كردن بارها در فهرست مكان‌های مورد نظر طرح، حمایت از این ممنوعیت را تا حد زیادی كاهش خواهد داد. ترویج‌گران تصمیم گرفتند بارها را از فهرست اهداف طرح خارج كنند. این در نظر عموم یك مصالحه منطقی به نظر رسید و آن مقررات تصویب شد.

فرصت‌شناس و خلاق باشید

به دنبال فرصت‌هایی برای ترویج و تبلیغ اهدافتان باشید و وقتی به دست آمدند، آن را در هوا بقاپید. این می‌تواند شامل انتظار برای یك زمان «طبیعی» مناسب باشد كه در آن بتوانید روی برخی رویدادهای مربوط به مقاصدتان سرمایه‌گذاری كنید.   

 ماه فوریه پیوند محكمی با روز والنتاین و قلب‌ها به معنای عاشقانه آن دارد. لذا انجمن قلب آمریکا مدت‌‌هاست كه در این ماه افزایش چشمگیری در ترویج‌گری در زمینه قلبی عروقی و «بهداشت قلب» داشته است.  

از مسیر منحرف نشوید

ترویج‌گران با موفقیت با برخی افراد صاحب قدرت از جمله سیاست‌مداران، مدیران عامل كسب و كارهای خوشنام و سازمان‌های لابی‌گری ملی مانند انجمن ملی Rifle، شاخ‌ به‌ شاخ شده‌اند. مواجهه با چنین مخالفین صاحب‌نفوذی ترسناك است، خصوصا زمانی كه به احتمال زیاد اسامی و منابع شناخته‌شده‌تری برای مخالفت با شما در اختیار داشته باشند.

به عنوان یك ترویج‌گر باهمستانتان، نزد عموم اعتبار خواهید داشت، چرا كه برای رفاه آن‌ها می‌جنگید، اعم از اینكه مبارزه شما به خاطر خیابان‌های امن‌تر باشد، یا مشاغل بهتر، یا هوای تمیزتر، یا دسترسی بیش‌تر به مراقبت‌های پزشكی. عموم متوجه اینها خواهند شد!

حرف آخر این است: اگر مرعوب ركود و ناكنشی شوید، مخالفینتان خود به خود پیروز خواهند شد و هیچ‌چیز تغییر نخواهد كرد.       

دنبال خوبی‌های دیگران بگردید​

وقتی با اعضای گروه‌هایی مواجه می‌شوید كه مخالف اهداف یا نقطه نظرات شما هستند، فرض را بر این اساس نگذارید كه «آمده‌اند تا دخلتان را بیاورند» یا آماده‌ جنگیدن هستند. 

• اگر یك مخالف از سازمان شما انتقاد می‌كند، فرض را بر این اساس قرار دهید كه آن فرد همان درك و برداشت شما را ندارد و حرف‌هایش از سر بی‌اطلاعی است.
• فرد را آموزش دهید. حتی می‌توانید از او دعوت كنید در بعضی عملیات سازمان شما شركت كند تا بفهمد كه گروه شما در حقیقت چه می‌كند. 

چشمتان به پاداش باشد​

ممكن است مخالفین سعی كنند كه با حمله شخصی به شما، شما را از فعالیت‌های ترویج‌گری‌تان دور كنند. پاسخ دادن به دشنام‌ها یا برچسب‌زنی‌های آن‌ها، انرژی ارزشمندی را به هدر می‌دهد و شانس همكاری یا مصالحه آتی با این افراد را كاهش می‌دهد. همچنین اگر عموم ببینند كه شما درگیر لجن‌مالی شده‌اید، تصویر اجتماعی‌تان مكدر خواهد شد. به‌ جای آنكه تسلیم وسوسه تلافی‌جویی شوید، روی مسائل واقعا مهمی كه در دست دارید، تمركز كنید.      

 زمانی ترویج‌گری برای قوانین محدودكننده افزایش فروش الكل، از طرف صنعت تولید نوشیدنی‌های الكلی متهم شد كه به نفع پلیس عمل می‌كند یا ضد تجارت و كسب و كار است.  

ممكن است گاهی لازم شود برای آنكه اعتبارتان را نزد عموم از دست ندهید، به حملات مخالفین پاسخ دهید. اگر تصمیم به انجام این كار گرفتید، اطمینان حاصل كنید كه دفاع یا ضدحمله شما با واقعیت‌ها و یا گرازش‌هایی در پشتیبانی از نظر شما به‌خوبی مستند شده است.

مسائل را محلی و مربوط كنید​

وقتی مسائلتان را به سطح محلی می‌آورید، شانس حمایت شدنتان توسط عموم را افزایش می‌دهید. مسائل زمانی به اعضای باهمستان مربوط می‌شوند كه به «مسائل خانگی» نزدیك باشند. مثلا، «مادران مخالف رانندگی در حال مستی (Mothers Against Drunk Driving MADD)» در بسیاری باهمستان‌ها موفق بوده‌اند، چون اغلب افراد كسی را می‌شناختند كه فرزندی را به دلیل تصادفی مرتبط با الكل از دست داده بود. راه‌های دیگری برای آنكه مسائل را در میان افراد منطقه خودتان واقعا مانوس كنید عبارتند از استفاده از آمار و ارقام برای منطقه‌ای كردن مسئله، یا استفاده از سرمشق‌های محلی مانند صاحبان كسب و كار و داوطلبین، یا ارائه مسئله به شكل مشخصی كه به اعضای باهمستان كمك كند بفهمند چطور تحت تاثیر مسئله قرار خواهند گرفت.   

• مجلس مقننه ایالتی برای شروع فروش زمین برای ایجاد یك بزرگراه برنامه‌ریزی می‌كند. این بزرگراه به طول یك مایل از میان بخش (استان) شما عبور می‌كند، اما اهالی بخش باید برای رانندگی در آن ۵۵ سنت اضافی بپردازند. علاوه بر این، بزرگراه پیشنهادی از میان زمین‌هایی كه برای انجام مراسم مذهبی بومیان آمریكا در نظر گرفته شده عبور می‌كند. علاوه بر ترویج‌گری برای متوقف كردن تخریب زمین‌های مقدس، سازمانتان می‌تواند هزینه اضافی تحمیل‌شده بر ساكنینی كه از بزرگراه استفاده می‌كنند را به اطلاع عموم برساند.   
• سازمان شما تلاش می‌كند كه در نوجوانان محلی حرمت نفس و انتخاب زندگی ایجاد كند. از صاحبان كسب و كار محلی دعوت كنید كه در سازمانتان سخنرانی كنند و بگویند چطور تلاش می‌كنند كه مشاغل نیمه‌وقت بیش‌تری برای نوجوانان ایجاد كنند و مایل هستند كه كاركنان آینده آن‌ها چه نوع مهارت‌هایی داشته باشند. شاید بتوانید محلی برای استادان راهنما ایجاد كنید، جایی كه متخصصین باهمستانتان بتوانند با شاگردان كار كنند و اهداف شغلی‌شان را توسعه دهند. 

از همان ابتدا حمایت وسیع جلب كنید​

گاهی به نظر می‌رسد كه گویی بخشی از یك نهضت ترویج‌گری بودن خود به خود شما را در «طرف مقابل» خدمات دولتی و ایالتی، سیاست‌مداران، رهبران باهمستان و سازمان‌های خصوصی قرار می‌دهد.

حتی اگر میان گروه شما و بخش‌های كلیدی باهمستان تفاوت‌هایی وجود داشته باشد، كمابیش همه شما در جهت اهداف وسیع مشترك، یعنی كمك به سالم‌تر شدن باهمستان كار می‌كنید. 

مهم است افرادی را از داخل سیستم، در تلاش‌های ترویج‌گری‌تان سهیم كنید. این نه فقط به شما كمك می‌كند كه چشم‌اندازتان را نسبت به مسئله وسیع‌تر كنید، بلكه به شما كمك می‌كند سرنخ‌هایی را در آژانس‌های كلیدی و افرادی كه می‌توانند برای تلاش شما حمایت‌ها و اعمال نفوذ‌های ارزشمند فراهم كنند، شناسایی كنید.      

همگام با تجارب اعضای گروهتان كار كنید​

قدم‌هایی كه گروهتان برمی‌دارد، باید مطابق با تجارب، ارزش‌ها و علایق فرد فرد اعضای گروهتان باشد. مهم است كه به‌‌ طور منظم ترجیحات و محدودیت‌های اعضای گروه‌تان را نظاره كنید، تا بتوانید اقداماتی را انتخاب كنید كه انجامشان برای اعضای گروهتان راحت باشد.

 اگر گروه ترویج‌گری شما می‌خواهد اعتراضی را به صحنه آورد كه در نتیجه آن امكان دستگیری اعضا به خاطر ورود غیرمجاز یا نقض یك حكم شهری وجود داشته باشد. اطمینان حاصل كنید كه اعضا آمادگی تجربه دستگیر یا جریمه شدن را داشته باشند، خصوصا اگر هرگز پیش از این دستگیر نشده باشند. 

سعی كنید ورای تجارب مخالفینتان عمل كنید​

یك مخالف سردرگم یا مردد، مخالف ضعیفی است. اگر این توانایی را داشته باشید كه ورای تجارب یا رشته تخصصی مخالفتان عمل كنید، این كار را بكنید. اغلب شركت‌ها برای مقابله با مخالفین سیاست‌ها، عملكردها یا محصولاتشان، از قبل برنامه‌ریزی نمی‌كنند. به همین ترتیب، نمی‌دانند چگونه نسبت به پیشنهادات غیرمنتظره‌ای كه ترویج‌گران در ملا عام مطرح می‌كنند واكنش نشان دهند.   

 یك ترویج‌گر ضد مصرف دخانیات دعوت شده بود تا با نماینده صنعت تولید دخانیات، در خصوص حقوق مصرف‌كنندگان دخانیات مناظره كند. آن ترویج‌گر به‌ جای بحث بر علیه حقوق مصرف‌كنندگان دخانیات (آن‌ طور كه انتظار می‌رفت)، در حمایت از حقوق مصرف‌كنندگان دخانیات و در جهت شكایت از صنعت تولید دخانیات، به خاطر صدماتی كه به سلامتشان می‌زنند، بحث كرد.  

مخالفینتان را وادار كنید طبق مقررات خودشان عمل كنند​

آژانس‌های فدرال، ایالتی و محلی و مقامات حاكم برای انجام هر فعالیتی قوانین و مقررات خودشان را دارند. هنگام مقابله با این گروه‌ها، حتما كمال استفاده را از آن رویه‌های تضمین‌شده بكنید. 

• گروه‌های ترویج‌گری می‌توانند از جلسات عمومی اجباری در جهت نشان دادن حمایت یا اعتراضشان نسبت به تغییر سیاست‌های پیشنهادی استفاده كنند.
• همچنین گروه‌های شهروندی می‌توانند قانونا و به‌ طرز مناسبی از آژانس‌های دولتی یا سازمان‌های مسئول برای به اجرا درآوردن مقررات مشخص، شكایت كنند. به محض اینكه با رویه‌ها و مقاوله‌نامه‌های یك سازمان آشنا شدید، آن‌ها را به‌ سود اهداف خودتان به‌ كار گیرید. 

گروه‌های ترویج‌گری خودتان را به رویدادهای مرتبط متصل كنید

گوش‌ به‌ زنگ رویدادهای مربوط به موضوعات و تاكتیك‌های گروهتان باشید. متصل شدن به چنین رویدادهایی كمك می‌كند موردتان را به اطلاع عموم برسانید و موقعیتتان را در باهمستان تحكیم كنید.    

• ترویج‌گرانی كه می‌خواهند كمك‌های مردمی برای فقرا از جمله، مسكن كافی را افزایش دهند،‌ می‌توانند موردشان را به مرگ یك شخص محلی كه در اثر قرار گرفتن در معرض سرمای سخت زمستان درگذشته بود، اتصال دهند.
• مخالفین نیروی هسته‌ای می‌توانند مدعای خودشان را درباره خطرات نیروی هسته‌ای، به حادثه‌ای در پایگاه نیروی هسته‌ای اتصال دهند. 

از کارتان لذت ببرید!

یادتان هست كه درباره جشن گرفتن موفقیت‌ها چه گفتیم و اینكه چطور نسبت به موردتان تعهد ایجاد می‌كند؟ لذت بردن هم همین‌طور است. اگر اعضای گروه ترویج‌گری‌تان از كاری كه انجام می‌دهند لذت نمی‌برند، پس یك جای كار ایراد دارد.

بسیار خوب! شما در فهرست مهارت‌های پایه كارتان را انجام دادید. امیدواریم هنگامی كه آماده اقدام می‌شوید، اگر نه همه آن‌ها، حداقل تعدادی از آن‌ها بتوانند به شما رهنمود بدهند. همراه با پیشرفت كمپین ترویج‌گری‌تان شاید بخواهید برگردید و به این رهنمودها مراجعه كنید. بار دیگر، هر طور دلتان می‌خواهد این رهنمودها را مناسب نیازها و شرایط خودتان اصلاح كنید.

Pruebe estas habilidades de supervivencia para la defensa o abogacía:

___Resalte lo positivo

___Ponga énfasis en los logros de su organización para la comunidad

___Planifique pequeñas victorias.

___Presente los temas en la forma que quiera que otros los vean.

___Desarrolle su propia identidad pública.

___Controle sus datos.

___Manténgalo simple.

___Trabaje con pasión y sea insistente

___Esté preparado para llegar a acuerdos.

___Sea oportuno y creativo.

___Mantenga su dirección

___Busque el bien en los demás.

___Ponga su atención en la meta.

___Haga que los problemas sean locales y relevantes 

___Obtenga apoyo masivo desde el principio 

___ Trabaje teniendo en cuenta las experiencias de los miembros de su grupo

___ Trate de trabajar fuera del área de experiencia de sus opositores

___Haga que sus adversarios jueguen con sus propias reglas

___Conecte los esfuerzos de su grupo de defensa con eventos relacionados. 

___¡Diviértase!

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

احتمالا شما درک خوبی در مورد اهمیت مسئله مورد نظرتان دارید. همچنین احتمالا چیزهایی در مورد تاریخ و عواملی که موجب بروز این مسئله شده است می‌دانید. بسیار خوب، ولی پیش از اینکه جهان را از منظر کمپین ترویجگری درازمدت (یا حتی کوتاه‌مدت) خود ببینید، نیاز دارید میزان قابل توجهی اطلاعات اضافی در مورد پیشینه مسئله مورد نظرتان و تاثیری که بر باهمستانتان می‌گذارد، کسب کنید.

چرا به شناخت کامل مسئله نیاز دارید؟

• نیاز به استدلال‌هایی دارید که بتواند اعضای‌ گروهتان را قانع کند که مسئله شما مهم است و آن استدلال‌ها بتواند آن‌ها را به هیجان آورد.
• نیاز خواهید داشت که همپیمانان‌تان را متقاعد کنید که به هدف شما بپیوندند و این کار را باید با ارائه اطلاعاتی که قادر به انکار یا رد آن نیستند انجام دهید.
• شما باید دلیل انتخاب مواضع خاص مخالفانتان را بدانید و بدانید آن‌ها چه منافع اقتصادی یا دیگر منافعی از تداوم اتخاذ چنین مواضعی کسب می‌کنند.
• با تحقیق می‌توانید بدانید که برای اصلاح یک وضعیت چه کارهایی باید انجام دهید. علاوه بر این، انجام چه گام‌هایی نسبتا آسان است و چه کارهایی زحمت جدی برای سازمانتان به همراه می‌آورد.
• خواهید دانست که چه روش راهبردی برای شما بهتر کار می‌کند: می‌خواهید طرحتان را به صورت آشکارا خودتان به پیش ببرید، یا از پشت صحنه کار را مدیریت می‌کنید، یا روشی بین این دو گزینه انتخاب می‌کنید.   
• اگر زمانی بحثی به میان افکار عمومی کشیده شد – که شاید گاهی بخواهید چنین اتفاقی هم بیافتد –پاسخ‌های لازم را در اختیار خواهید داشت. اگر چنانچه یک گزارشگر از شما بخواهد که در این خصوص موضع‌گیری کنید یا میکروفونی جلوی روی شما قرار دهد، در مورد اطلاعاتتان اطمینان خواهید داشت.
• هر زمان توسط مخالفانتان، دستگاه‌ها (مانند شهرداری)، یا رسانه‌ها به چالش کشیده شدید، همیشه اطلاعات آماده‌ای در اختیار دارید.  
• از آنجایی که از ابتدای کمپین درک کاملی از وضعیت موجود دارید، خواهید توانست پیشرفت خود را به شکل منطقی برنامه‌ریزی کنید و در پایان خواهید دانست که چه مسیری را طی کرده‌اید.

حرف آخر این که پیش از ورود به گام‌های خاص مربوط به برنامه‌ریزی که در ادامه این فصل به آن می‌پردازیم، به یک سطح قابل اتکا، محکم و مناسبی از دانش نیاز دارید تا بتوانید برنامه‌های خود را بر اساس آن تدوین کنید.

چه چیزهایی در این جستجو قرار می‌گیرند؟

شکی نیست که باید در مورد مسئله‌تان اطلاعات داشته باشید و بدون اطلاعات اصلا کاری نمی‌توانید از پیش ببرید. اما اگر می‌خواهید یک حامی موفق باشید، بسیار بیش‌تر از یک سری اطلاعات کلی نیاز خواهید داشت:

• باید بدانید که مردم چه حسی و چه عقایدی در مورد مسئله‌تان دارند.
• باید بدانید که این مسئله چگونه بخش‌های مختلف باهمستان را به همدیگر پیوند می‌دهد یا از هم جدا می‌کند.
• باید بدانید چه کسی باعث شکل‌گیری زنجیره مخالفان در برابرتان می‌شود.
• باید بدانید که چه نیروهایی ممکن است در عرصه سیاست محلی در کار باشند که از انجام کارها طفره می‌روند – یا حتی در برابر شما به مخالفت بر می‌خیزند.
• شاید لازم باشد بدانید که چگونه می‌توان مردم را واداشت که از شیوه قدیمی انجام کاری دست بکشند و به شیوه جدید روی آروند.
• ممکن است لازم داشته باشید که نظام عقیدتی مردمی را که به صورت ایدئولوژیک با شما مخالفت می‌کنند، بشناسید.  

خط شروع تحقیق شما:

چه کسانی از این مسئله متاثر می‌شوند؟

• چه کسانی بیش‌ترین تاثیرات را تجربه می‌کنند؟
• چه کسانی متضرر می‌شوند، و چه چیزی از دست می‌دهند؟
• چه کسانی بهره‌مند می‌شوند، و چه چیزی به دست می‌آورند؟

عواقب این مسئله چیست؟

• برای افرادی که بیش‌ترین تاثیر را تجربه می‌کنند؟
• برای خانواده‌های آن‌ها؟
• برای جامعه؟

آثار اقتصادی مسئله چیست؟

• هزینه‌های اقتصادی مسئله چیست، و چه کسانی این هزینه‌ها را به دوش خواهند کشید؟
• منافع اقتصادی این مسئله چیست، و چه کسانی از آن بهره‌مند خواهند شد؟

آثار اجتماعی مسئله چیست؟

• هزینه‌های اجتماعی مسئله چیست، و چه کسانی این هزینه‌ها را به دوش خواهند کشید؟
• منافع اجتماعی این مسئله چیست، و چه کسانی از آن بهره‌مند خواهند شد؟

موانع کدام‌اند؟  

• برای پاسخ به این مسئله با چه مانعی روبه‌رو هستیم؟
• چگونه می‌توان بر این موانع فایق آمد؟

منابع کدام‌اند؟

• برای پاسخ به این مسئله به چه منابعی نیاز داریم؟
• از چه طریق و چگونه می‌توان این منابع را تامین کرد؟

پیشینه مسئله چیست؟

• پیشینه این مسئله در باهمستان چیست؟
• پیش از این چه تلاش‌هایی برای پاسخ به این مسئله انجام گرفته است؟
• نتایج چه بوده است؟

به عبارت دیگر، شناخت ریشه‌های اصلی مسئله و دانستن اینکه از زمان آغاز این علل ریشه‌ای چه اتفاقاتی رخ داده است، می‌تواند کمک زیادی به شما بکند.

بهترین منابع اطلاعات کدام‌اند؟

شما احتمالا به دو دسته اصلی اطلاعات نیاز خواهید داشت:

• جمع‌آوری اطلاعات در مورد پیشینه مسئله

جمع‌آوری اطلاعات در مورد پیشینه مسئله ممکن است کار سنگینی باشد؛ شما یا فردی از اعضای گروه ممکن است نیاز باشد که در این حوزه تخصص کسب کنید یا یک متخصص را پیدا کنید که به گروه شما بپیوندد یا به شما مشاوره دهد. برای مثال، مسئله شما می‌تواند قطع بی‌رویه درختان و تاثیر آن بر محیط زیست باشد. گروه شما باید تا حدودی در مورد حیات وحش، آبراه‌ها، کیفیت آب، تاثیر قطع درختان بر ماهی‌ها، چرخه حیات درختان، اقتصاد صنعت چوب، قوانین مربوط به جنگل‌ها، و غیره اطلاعات داشته باشد.

اگر مسئله شما خدمات سلامت برای فقرا باشد، ممکن است نیاز داشته باشید که شناخت قابل قبولی از بسیاری از حوزه‌ها داشته باشید، از جمله: اطلاعاتی در مورد اقتصاد نظام خدمات سلامت، تاثیرات بی‌توجهی به سلامت در میان خانواده‌های فقیر، و تاثیر سیاست‌های استانی و کشوری بر تهی‌دستان.

کتابخانه‌ها

زمانی که در جستجوی اطلاعات در مورد پیشینه مسئله هستید بهترین نقطه شروع کتابخانه محل‌تان است. این کتابخانه‌ها بسیاری از انتشارات کنونی را مشترک هستند و شماره‌های قبلی مجلات و روزنامه‌های مهم را نیز دارند. گزارشات ویژه‌ای که توسط مجلات منتشر می‌شوند منابع ارزشمندی برای کسب اطلاعات در مورد پیشینه مسئله شما در خود دارند.

علاوه بر این، بسیاری از کتابداران مرجع نیز هستند که برای جستجوی چنین منابعی آموزش دیده‌اند. آن‌ها می‌توانند شما را به سایت‌های قابل اعتمادی راهنمایی کنند که آنچه می‌خواهید را به شما می‌دهد.

اینترنت

یک فهرست راهنمای اینترنتی خوب آماده کنید، یا می‌توانید کلمات کلیدی مناسبی را در یک موتور جستجوی خوب تایپ کنید تا شما را به لینک‌های مناسب بسیار زیادی هدایت کنید.

هر چند اینترنت پر از اطلاعات خوب است، اما برای کار با آن باید چیزهایی را به خاطر داشته باشید. هیچ نظارتی بر اینترنت وجود ندارد به همین دلیل اطلاعاتی که پیدا می‌کنید ممکن است قدیمی یا کاملا غلط باشند. با وبسایت‌های سازمان‌های ملی یا دولتی که به موضوع شما اختصاص دارند شروع کنید؛ می‌توانید مطمئن باشید که اطلاعات این سازمان‌ها دقیق و به‌روز هستند.

از دیگر گروه‌های حمایت و ترویجگری بیاموزید ​

در بسیاری از موارد، ممکن است پیش از شما گروه‌های مشاوره و ترویجگری ملی مطالعاتی در زمینه پیشینه مسئله انجام داده باشند. همچنین ممکن است از گروه‌های حمایت و ترویجگری کوچک دیگر که موضوعاتی شبیه به شما را دنبال می‌کنند، چیزهایی یاد بگیرید. اما باید در مورد استفاده از اطلاعات و ارقام دیگر سازمان‌ها مراقب باشید. در برخی موارد، ممکن است دقیق نباشند یا جهت‌گیری خاصی به تحقیق شما بدهند که برای شما مفید نباشد.

چیزی که می‌توانید از دیگر گروه‌ها بیاموزید روندی است که طی کرده‌اند – یعنی مسیری که آن‌ها در تحقیق‌شان از سرگذرانده‌اند. برای مثال، فرض کنید یک گروه در باهمستان همسایه شما با یک بخش صنعتی بزرگ به خاطر ریختن پسماند‌های صنعتی تصفیه نشده به داخل رودخانه مشکل دارد. اکنون شما مشکل مشابهی با یک کارخانه تولید کننده غذای حیوانات پیدا کرده‌اید. شما می‌توانید بفهمید آن‌ها در مسیر حل مشکل‌شان از چه منابع اطلاعاتی استفاده کرده‌اند و با چه موانعی مواجه شده‌اند.

شما برای شروع می‌توانید از فرمی مشابه جدول زیر استفاده کنید:

• گردآوری اطلاعات محلی

شما برای اینکه بتوانید کمپین خود را راه بیاندازید و در مسیر مناسب قدم بگذارید، به اطلاعات جزیی در مورد مسئله و چگونگی تاثیر آن بر باهمستانتان نیز نیاز دارید.

برخی از روش‌های مطالعاتی که برای جمع‌آوری اطلاعات مربوط به پیشینه تحقیق استفاده کردید، برای مطالعه در مورد ابعاد محلی مسئله نیز بسیار مفید هستند. برای مثال، کتابداران مرجع شناخت بسیار خوبی در مورد باهمستان هستند و می‌دانند کجا می‌توان دیگر آرشیوها یا اطلاعات مربوط به پیشینه مسئله را یافت.

رسانه‌های محلی

اگر روزنامه محلی دارید، به فایل‌های بریده جراید آن حتما سری بزنید. ممکن است بتوانید اطلاعات ارزشمندی در مورد ریشه‌های مسئله‌ای که با آن روبه‌رو هستید بیابید. تلویزیون و رادیو ممکن است آرشیو نظام‌مندی نداشته باشند، اما اگر یک گزارشگر یا محققی در میان کارکنان باشد ممکن است از ارائه راهنمایی به شما خیلی هم خوشحال شود.

گزارش‌های سالانه

آیا طرف مخالف شما شرکتی است که گزارش‌های سالانه خود را منتشر می‌کند؟ این گزارشات می‌توانند آمارهای مفیدی به شما ارائه کنند. یا می‌توانید اطلاعات مفیدی از برخی گروه‌های خاص بدست آورید؛ مانند گروه‌های عام المنفعه، سازمان‌های تجاری، مراکز خدمات اجتماعی، و دیگر مراکزی که برای عموم اطلاعات را منتشر می‌کنند.

بخش‌ تجاری

اغلب بخش تجاری هر باهمستانی اطلاعات و ارقام را گردآوری می‌کند – برای مثال، برای درج در بروشوری که به منظور جلب کسب و کارهای جدید یا ساکنان جدید به شهر تهیه شده‌اند. اتاق بازرگانی می‌تواند نقطه شروع خوبی برای این کار باشد.

پر کردن خلاها

ممکن است اطلاعاتی باشد که شما نمی‌توانید از منابع نوشتاری کاغذی یا الکترونیکی تهیه کنید. و اگر چنین خلاهایی در دانسته‌های شما وجود دارد، بهترین راه برای پر کردن آن پرس و جو از دیگران است.

برای مثال، اگر می‌خواهید بدانید راهبردی که در نظر دارید می‌تواند حمایت افکار عمومی را جلب کند یا موجب برانگیخته شدن خشم پنهانشان می‌شود، این موضوع را به پرسش بگذارید!

در ادامه پیشنهاداتی برای دریافت اطلاعات مورد نیازتان از مردم باهمستانتان ارائه شده است.

مصاحبه با رهبران باهمستان

برای معاشرت و گفتگو با افرادی که در باهمستانتان به عنوان رهبر شناخته می‌شوند، زمان بگذارید. نیازی نیست این افراد مقامات منتخب مردم یا افراد صاحب قدرت باشند، اما باید مورد احترام و صاحب نفوذ باشند. آن‌ها می‌توانند افراد زیر باشند:

• رهبران مذهبی کلیسا
• رهبران گروه‌های جوان
• صاحبان حرفه و مشاغل محلی که از احترام مردمی برخوردارند
• نمایندگان باهمستان‌های تجاری
• مربیان (مانند اعضای هیات مدیره مدرسه، مدیران مدرسه)

فراموش نکنید که ممکن است این رهبران در آینده در کمپین شما مفید باشند پس مواظب باشید که آن‌ها را در کنار خود داشته باشید. اگر هنوز آمادگی مشارکت در موضوعی را ندارند، حتما عقب‌نشینی کنید.

مصاحبه با ساکنان باهمستان

شما ممکن است با انتخاب یک گروه نمونه از ساکنان بتوانید در مورد فهم و رویکرد باهمستانتان اطلاعات مفید گردآوری کنید، به این شرط که گروه نمونه به اندازه کافی بزرگ باشد و به معنای واقعی کلمه باهمستانتان را نمایندگی کند.

در این روش، تکنیک‌های مختلفی وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را به کار گیرید، از جمله:

• نظرسنجی بین راهی (متوقف کردن مردم در خیابان)
• نظرسنجی تلفنی (با انتخاب تصادفی شماره‌ها)
• نظرسنجی مکتوب (ارسال به یک گروه نمونه که به صورت تصادفی انتخاب شده‌اند)

با استفاده از هر یک از این روش‌ها، شما می‌توانید اطلاعات خوبی کسب کنید، هر چند نرخ بازگشت فرم‌های نظرسنجی مکتوب معمولا بسیار کم و هزینه آن بالاست. اما تنها با رفتن به خیابان و پرسیدن نظر مردم در مورد یک موضوع خاص، می‌توانید بینش خوبی به موضوع پیدا کنید، یا ممکن است توجه شما را به مشکلاتی جلب کنند که هرگز به آن‌ها فکر نکرده باشید.

تنها به یاد داشته باشید که نمی‌توانید به اطلاعات و ارقامی که از این راه‌ها بدست آورده‌اید، ارجاع بدهید، مگر این‌که:

• از یک گروه نمونه که به اندازه کافی گسترده باشد استفاده کرده باشید
• بسیار حرفه‌ای گروه نمونه را انتخاب کرده باشید
• بسیار حرفه‌ای جملات و کلمات پرسش خود را انتخاب کرده باشید
• نتایج با دقت نقل و تحلیل شده باشد

برای مثال اگر گروه شما ادعا می‌کند که «۹۰ درصد مردم شهر از شما حمایت می‌کنند»، و بعدا مشخص شود که شما تنها با دوستانتان تماس گرفته‌اید، یا تنها با مردم حاضر در کافی شاپ صحبت کرده‌اید، رد این ادعا برای مخالفانتان بسیار ساده خواهد بود – و بعید است آن‌ها در آینده نتایج آماری شما را جدی بگیرند.

گروه‌ هدف

این روش به دو شکل می‌تواند مفید باشد:

• به دنبال شکار ایده‌ها و عکس العمل‌های یک گروه نسبتا عادی از مردم باشید
• یک ایده معین را آزمایش کنید   

یک هشدار را مد نظر داشته باشید: بسیاری از تحقیقاتی که بر روی یک گروه هدف انجام می‌شود، قابلیت استفاده برای اثبات هیچ چیز را ندارد. شما نمی‌توانید تنها با تکیه بر یافته‌هایتان از یک گروه مرجع بگویید: «مردم باهمستان می‌گویند که هوای پاک اولویت اول آن‌هاست»، چون این گروه به اندازه کافی بزرگ نیست. اما گروه‌های هدف می‌توانند از این جهت مفید باشند: عکس‌العمل‌های مردم به برخی ایده‌ها را نشان بدهند و مسیرهایی برای تحقیق پیش روی شما بگذارند که هرگز درباره آن‌ها نیاندیشیده‌اید.

گفتگوهای هدایت شده

این شیوه گردآوری اطلاعات چیزی شبیه به گفتگوی جداگانه با تک تک اعضای یک گروه هدف است. اعضای گروه شما با اعضای باهمستان به صورت حضوری یا تلفنی گفتگو می‌کنند. مصاحبه‌کنندگان یک چک لیست دارند که حاوی نکات و سوالاتی است که می‌خواهید در روند مصاحبه پوشش داده شود؛ با این وجود می‌توانید اجازه دهید رشته کلام به هر سمتی که می‌خواهد برود – و این کار اغلب خود موجب طرح ایده‌های خوبی در مورد مسئله می‌شود.

Herramienta #1: Hoja de trabajo para la Investigación

Antes de planear los detalles de tu campaña, se puede necesitar enriquecer más  tu conocimiento.

___No se necesita saberlo todo, pero una buena comprensión del asunto es esencial

___Es importante no solamente conocer los hechos, sino comprender las creencias de la gente a la que sirves, y la de tus oponentes. También es importante conocer cómo se volcaron a esas creencias

Una completa comprensión del asunto te ayudará a:

___Convencer a tus miembros que el asunto es importante

___Persuadir aliados a unirse a tu causa

___Comprender a tus oponentes

___Ser preciso en tu planeamiento

___Educar al público

Necesitará saber:

___Cómo se siente la gente de diferentes segmentos de la comunidad sobre el asunto.

___Qué hace palpitar a los oponentes

___Qué necesitará la estructura política de la comunidad para hacer y/o aceptar un cambio.

La información que se necesite probablemente será de dos tipos:

___Información esencial general.

___Información específica sobre el asunto tal como afecta a tu comunidad.

Obtener información general para educarse a sí mismos sobre el asunto:

___Puede implicar trabajar en bibliotecas

___Puede implicar navegar en la Web

___Puede implicar escarbar en archivos, reportes anuales y anuarios

___Puede implicar el reclutamiento de expertos

Recolectar información sobre el asunto tal como afecta a tu propia comunidad puede implicar:

___Utilizar archivos de prensa

___Utilizar archivos del Municipio

___Obtener información de los intereses de negocios locales

Puede suplir las deficiencias obteniendo información de:

___Líderes de la comunidad

___Representantes de la comunidad de negocios

___Educadores (es decir, miembros de concejos escolares, o directores escolares)

Si se necesita más información sobre los pensamientos y sensaciones de los residentes locales, puede comenzar con:

___Encuestas

___Grupos de enfoque 

___Discusiones guiados

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

متحد چه کسانی هستند؟ 

متحدان افراد یا گروهی از افراد هستند که یا منافع و علایق مشترک با شما دارند، یا ظرفیت‌ها و منابعی که می‌توانند به شما کمک کنند. داشتن متحد مهم است زیرا اگر در کنار خود کسانی داشته باشید که به هدفی که از آن حمایت می‌کنید باور داشته باشند، احتمال رسیدن با هدفتان بسیار بیش تر از زمانی وقتی خواهد بود که به تنهایی تلاش می‌کنید. 

چرا به متحد نیاز دارید؟ 

متحدان می‌توانند به شما در دستیابی به هدفتان کمک کنند. آن‌ها ممکن است حاضر شوند اطلاعات و منابع‌شان را برای تحقق اهدافتان در اختیارتان قرار دهند و وقتی تعداد کسانی که برای یک هدف کار می‌کنند بیش تر باشد احتمال توجه باهمستان به به آن هدف بیش تر می‌شود. 

چگونه می‌توانیم متحد پیدا کنیم؟ 

آسان‌ترین راه برای پیدا کردن متحد این است که مشخص کنید آیا در حال حاضر گروه‌هایی در باهسمتانتان هستند که به همکاری با شما برای رسیدگی به مسئله مورد نظرتان یا مسائل مشابه علاقه نشان بدهند.

برای مثال، اگر مسئله‌ای که دنبال می‌کنید منجر به ارتقا ارزش غذایی وعده ناهار مدارس می‌شود، ممکن است انجمن قلب آمریکا علاقه‌مند به کمک به گروه شما باشد – یا شاید حتی آن‌ها در حال کار مشغول راه‌اندازی کافه تریاهایی در مدارس باشند که غذا را تنها در روغن‌های ۱۰۰ درصد گیاهی سرخ بکنند.

یکی از راه‌های پیدا کردن این گروه‌ها مراجعه به راهنما یا فهرست منابع باهمستان است. بسیاری از فهرست‌های منابع را می‌توان در سازمان‌های خصوصی مانند «راه متحد»، یا سازمان‌های محلی پیدا کرد.

برخی از مکان‌های دیگری که ممکن است بتوانید در آن‌ها اطلاعاتی در مورد منابع محلی بیابید عبارتند از:

• کتاب راهنمای مراکز خدمات و بازرگانی (یلوپیج)
• مراکز خدمات محلات 
• اتاق بازرگانی 
• شهرداری 

اگر نتوانستید برای مسئله مورد نظرتان یک فهرست منابع آماده پیدا کنید همیشه می‌توانید خودتان آن را بسازید. چیزهایی که باید بپرسید عبارتند از: 

• هم‌اکنون چه کسی در باهمستان کاری مرتبط با مسئله مورد نظر شما انجام می‌دهد؟ 
• آن‌ها چه کاری انجام می‌دهند؟ 
• وضعیتشان چگونه است؟ 
• چه راهبردهای موثری را تجربه کرده‌اند؟ 
• آیا می‌توانید در جاهایی با آن‌ها همکاری کنید؟ 
• چه افراد دیگری را می‌شناسید که اگر چه ممکن است به این مسئله اشتغال نداشته باشند، ولی احتمال دارد به آن علاقه نشان دهند؟ 

برای توسعه این لیست می‌توانید از تکنیک «گلوله برفی» استفاده کنید. برای این منظور از متحدانتان بخواهید هر کدام لیستی از چند گروه دیگری را که بر روی این مسئله کار می‌کنند یا علاقه‌مند هستند که به گروه شما کمک کنند، بنویسند. این روند با تداوم سوال از متحدان در مورد این گروه‌ها ادامه می‌یابد. 

راه دیگر این است که شما و گروهتان نام همه بخش‌های فعال در باهمستانتان را بنویسید؛ مانند: سازمان‌های مذهبی، مراقبت‌های حوزه سلامت و کسب و کار. سپس سازمان‌هایی را که در هر بخش ممکن است به شما کمکی بکنند مشخص کنید.  

آیا شما و متحدانتان به چیزهای مشابهی اهمیت می‌دهید؟ 

زمانی که متحدان بالقوه خود را مشخص کردید سوالی که باید از خودتان بپرسید این است که کدامیک از این متحدانتان به مسئله مورد نظر شما به اندازه‌ای اهمیت می‌دهد که حاضر باشد به سازمان شما کمک کند؟ هر چه یک گروه منفعت بیش‌تری از موفقیت شما عایدش بشود، علاقه بیش‌تری نیز برای همکاری با گروهتان از خود نشان خواهد داد. به همین ترتیب، گروهی که ممکن است بیش‌ترین ضرر را بکند، احتمال مخالفتش با شما نیز بیش‌تر می‌شود. 

البته ممکن است گروه‌ها با کمک به شما چیزی از دست بدهند و چیزی به دست بیاورند. سوال این است که آیا منافع کسب شده بیش‌تر از ضررشان است؟ ضرر این‌جا تنها مالی نیست بلکه می‌تواند شامل هویت گروهی، شأن، یا وقت آن‌ها باشد. 

یک جدول هزینه-فایده متحدان به شما کمک خواهد کرد تا بفهمید چه کسانی قوی‌ترین متحدان بالقوه شما هستند. همچنین به شما کمک می‌کند که دریابید اگر آن‌ها تصمیم بگیرند از شما پشتیبانی کنند چه چیزهایی از دست می‌دهند و چه چیزهایی به دست می‌آورند. 

وقتی از جدول استفاده می‌کنید، از خودتان بپرسید: 

• این برای چه کسی مسئله است؟ لیستی از همه کسانی که ممکن است از این مسئله متاثر شوند تهیه کنید. 

سپس برای هر یک از این گروه‌ها این سوالات را از خود بپرسید: 

• منافع‌شان چیست؟ آن‌ها با کمک به شما چه چیزی به دست می‌آورند؟ 
• خطرهای پیش رویشان چیست؟ آن‌ها ممکن است چه چیزهایی را از دست بدهند؟

اکنون می‌توانید به این گروه‌ها به عنوان متحد بالقوه مراجعه کنید. با دانستن سود و زیان آن‌ها شما قادر خواهید بود بهتر خطرها را کوچک جلوه دهید یا از بین ببرید و بر سود حاصل از همکاری برای آن‌ها تاکید کنید.

حتی گروه‌هایی که ارتباط مستقیمی با مسئله مورد نظر شما ندارند نیز ممکن است به شکل غیرمستقیم به آن علاقه داشته باشند، و این وضعیت می‌تواند به نفع شما کار کند. 

یک شیوه اندیشیدن در مورد متحدان غیرمستقیم این است که خود و متحدانتان را محور یک چرخ دوچرخه فرض کنید و طوقه چرخ را دیگر اعضای باهمستان در نظر بگیرید و اسپک‌های چرخ رابطه‌هایی هستند که هر یک از اعضای گروه و متحدانتان با اعضای باهمستان دارند. 

سوالات زیر مربوط است به کسانی که با متحدانتان ارتباط دارند:

• چه کسانی با این افراد معامله می‌کنند؟ 
• چه کسانی پول به آن‌ها قرض می‌دهند یا از آن‌ها قرض می‌کنند؟ 
• آن‌ها به چه سازمان‌ها یا کلیساهایی وابسته هستند؟ 

«دبیرستان دره شاد» شاهد افزایش خشونت در بین دانش آموزان خود است. گروه شما قصد دارد به عنوان بخشی از برنامه خود برای کاهش خشونت در مدرسه، یک نیروی حراست استخدام کند. با استفاده از جدول هزینه- فایده مشخص می‌کنید که از بین معلمان، دانش آموزان، والدین، و هیات آموزش محل، چه کسانی بیش‌تر احتمال دارد متحد شما در این مسئله باشند. 

گروهی که بیش‌تر از همه با این مسئله ارتباط مستقیم دارد دانش آموزان هستند. آن‌ها به صورت مستقیم تحت تاثیر خشونت‌ها در مدرسه هستند و از کاهش یا از بین رفتن خشونت بیش از همه سود می‌برند.

یکی نمونه از منفعت غیرمستقیم در این کار می‌تواند برای شرکت بیمه‌ای باشد که این مدرسه تحت پوشش آن قرار دارد. آن‌ها در صورت صدمه دیدن دانش آموزان و معلمان یا تخریب اموال مدرسه متضرر می‌شوند. بنابراین گروه شما می‌تواند به آن‌ها به عنوان یک متحد بالقوه مراجعه کند و از انگیزه مالی آن‌ها در این کار بهره ببرید. 

به کار گرفتن متحدان 

همکاری با چند متحد از شما چهره‌ای قدرتمند و معتبر در نگاه باهمستان می‌سازد و به آن‌ها نشان می‌دهد که مسئله آنقدر مهم هست که موجب شده شما اختلافات را کنار بگذارید و برای حل آن متحد شوید. هر چه تعداد متحدانی که در مورد یک مسئله همصدا هستند بیش‌تر باشد احتمال موفقیت شما نیز بیش‌تر می‌شود.

گروه شما نگران رشد بالای بارداری نوجوانان در باهمستانتان است. از نظر شما یکی از عوامل اصلی این مسئله عدم دسترسی به تجهیزات کنترل بارداری است. در باهمستان شما گروهی از کلیساها وجود دارند که آن‌ها نیز نگران مسئله بارداری نوجوانان‌اند، اما با ایده دسترسی نوجوانان به تجهیزات کنترل بارداری بدون مشورت با والدین مخالف هستند. این کلیساها کمک‌های خیریه زیادی برای رسیدگی به این موضوع دریافت کرده‌اند، در حالی که گروه شما داوطلبان بسیاری برای فعالیت در این زمینه دارد ولی پولی در اختیار ندارد. 

شما می‌دانید که پول کلیسا و تجربه آن در امور مشاوره‌ای می‌تواند کمک بزرگی به شما بکند ولی جلب موافقت کلیساها در مورد راهبردهای شما کار دشواری است. در عوض شما می‌توانید با آن‌ها این‌گونه کنار بیایید که کار خود را محدود به برگزاری کارگاه‌های آموزشی کنید که در آن‌ها در مورد کنترل بارداری نیز صحبت می‌شود. به این ترتیب، شما می‌توانید با آن‌ها برای پیشبرد مسئله‌ مورد نظرتان در خصوص کاهش بارداری نوجوانان کار کنید، و گروه مربوط به کلیسا هم می‌تواند بدون موافقت با روش‌هایی که به نظرش تندروانه و افراط‌گرایانه است، از این موضوع سود ببرد. 

ابتدا باید با کدام متحدانتان ارتباط بگیرید؟ 

یکی از راه‌های اولویت‌بندی متحدانتان این است که آن‌ها را بر اساس میزان قدرت احتمالی که می‌توانند برای گروهتان بیاورند رده‌بندی کنید. 

قدرت یک گروه شاخصی است برای میزان موثر بودن کمک آن گروه در موفقیت شما برای رسیدن به هدفتان. در جریان پیشرفت پروژه‌ ممکن است به متحدانی با تخصص‌های ویژه یا افرادی با نوعی مهارت خاص در چانه‌زنی نیاز پیدا کنید. تنها کاری که باید بکنید این است که به فهرست منابع باهمستانتان سری بزنید و گروه‌هایی را که نیاز دارید انتخاب کنید. 

جدول قدرت متحدان​

استفاده از « جدول قدرت متحدان» می‌تواند به شما کمک کند که بفهمید یک متحد بالقوه چه قدرتی دارد و کدام متحد‌ها برای گروهتان مفیدتر هستند. 

ابتدا اجازه بدهید مروری داشته باشیم بر لیست انواع قدرت متحدان و برخی مثال‌ها در این رابطه. 

چگونه باید از «جدول قدرت متحدان» استفاده کرد؟

• برای هر متحدی که می‌خواهید قدرتش را ارزیابی کنید، جدولی جداگانه تهیه کنید. 
• ارزیابی کنید که متحد شما چه میزانی از هر یک از انواع قدرت را در اختیار دارد و برای آن مثالی بیاورید. 
• با نگاه به جدول ببینید کدام یک از متحدانتان از انواع قدرت بیش‌تری برخوردار است و یا کدامیک قدرت‌هایی دارد که نیازهای کنونی شما را بیش‌تر تامین می‌کند. به این ترتیب اگر چیزی که واقعا نیاز دارید متحدی است که پول داشته باشد، در این صورت متحدی که جذابیت خاصی دارد شاید لزوما در این مرحله به درد شما نخورد. 

نمونه‌ای از یک جدول قدرت مربوط به یک متحد   

این روش برای هر نوع متحدی مناسب است اما اگر محدودیت زمانی دارید، می‌توانید از آن تنها برای ارزیابی متحدانی که در مورد آن‌ها تردید دارید یا متحدی که قدرتی خاص دارند، استفاده کنید. 

از یک جدول قدرت متحدان خالی استفاده کنید و معیارهای قدرتی را که خودتان دارید در آن بنویسید. 

اکنون که چند متحد بالقوه پیدا کردید، می‌توانید بر بهترین راه‌های ارتباط با آن‌ها تمرکز کنید و آن‌ها را متقاعد کنید که در کاری که شروع کرده‌اید، به شما بپیوندند. 

Example: "Stoplights Don't Stop Us!"

“Stoplights Don’t Stop Us!” tells the story of how people with disabilities in Emporia, Kansas, living in a high-rise apartment complex near a dangerous intersection, came together as allies to advocate for change in their community. The changes they achieved enhanced their ability to more fully and safely participate in the community. (The video is also available with audio description.) To learn more about this process for making change to support independent living for all, visit the free publication: Your Action Planning Guide for Promoting Full Community Participation Among People with Disabilities: A Resource for Independent Living Centers and Other Community-based Initiatives.

Herramienta 1: Inventario de recursos comunitarios para el reconocimiento de aliados

Completar esta tabla te ayudará a determinar quiénes podrían ser tus aliados para tu campaña de defensa y qué es lo que están haciendo, o podrían estar haciendo, sobre el asunto en cuestión.

Inventario de recursos comunitarios para el reconocimiento de aliados

Herramienta 2: Ejercicio Riesgos vs. Beneficios de aliados potenciales

Esta tabla te ayudará a reconocer los riesgos y beneficios que cada aliado potencial enfrenta cuando considere unirse a tu grupo. Saber esto resulta importante cuando se contacten a los aliados potenciales para que se unan a tu causa.

Ejemplo: Ejercicio Riesgos vs. Beneficios de los Aliados. La siguiente tabla muestra cómo un grupo de personas que se organizó para reducir la violencia escolar podría dedicarse a determinar quién se preocupa sobre su asunto.

El problema: Incremento de la violencia entre estudiantes en la Happy Valley High School. Tu grupo desea contratar un guardia de seguridad como parte de un programa para reducir la violencia en la escuela.

 Ejercicio Riesgos vs. Beneficios de aliados potenciales

Herramienta 3: Cadena de poder de un aliado

Esta tabla ayudará a clarificar el poder (o poderes) que un aliado potencial puede aportar a tu grupo, y con eso ayudará a identificar cuáles aliados serán los más valiosos para tu grupo

Antes de planear los detalles de tu campaña, se puede necesitar enriquecer más  tu conocimiento.

___No se necesita saberlo todo, pero una buena comprensión del asunto es esencial

___Es importante no solamente conocer los hechos, sino comprender las creencias de la gente a la que sirves, y la de tus oponentes. También es importante conocer cómo se volcaron a esas creencias

Una completa comprensión del asunto te ayudará a:

___Convencer a tus miembros que el asunto es importante

___Persuadir aliados a unirse a tu causa

___Comprender a tus oponentes

___Ser preciso en tu planeamiento

___Educar al público

Necesitará saber:

___Cómo se siente la gente de diferentes segmentos de la comunidad sobre el asunto.

___Qué hace palpitar a los oponentes

___Qué necesitará la estructura política de la comunidad para hacer y/o aceptar un cambio.

La información que se necesite probablemente será de dos tipos:

___Información esencial general.

___Información específica sobre el asunto tal como afecta a tu comunidad.

Obtener información general para educarse a sí mismos sobre el asunto:

___Puede implicar trabajar en bibliotecas

___Puede implicar navegar en la Web

___Puede implicar escarbar en archivos, reportes anuales y anuarios

___Puede implicar el reclutamiento de expertos

Recolectar información sobre el asunto tal como afecta a tu propia comunidad puede implicar:

___Utilizar archivos de prensa

___Utilizar archivos del Municipio

___Obtener información de los intereses de negocios locales

Puede suplir las deficiencias obteniendo información de:

___Líderes de la comunidad

___Representantes de la comunidad de negocios

___Educadores (es decir, miembros de concejos escolares, o directores escolares)

Si se necesita más información sobre los pensamientos y sensaciones de los residentes locales, puede comenzar con:

___Encuestas

___Grupos de enfoque 

___Discusiones guiados

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

چه کسانی مخالفان شما هستند؟

وقتی در جهت دستیابی به هدفی حرکت می‌کنید، گاهی به نظر می‌رسد همه از کاری که می‌کنید حمایت می‌کنند. اگر در حال جمع‌آوری کمک مالی برای شعبه‌ جدید یک بیمارستان هستید، یا برای دریافت کمک هزینه برای یک شعبه از کتابخانه‌ای اقدام می‌کنید، همه افراد در باهمستان ممکن است شما را تشویق کنند. این خیلی عالی است، اما تقریبا نادر است. در بیش‌تر موارد، طرح و برنامه شما ممکن است با مقاومت برخی روبه‌رو شود و خواهند بود کسانی که به صورت آشکار با کاری که انجام می‌دهید مخالفت می‌کنند.

انواع مختلفی از مخالفت وجود دارد که ممکن است با آن روبه‌رو شوید. گاهی مخالفان‌ شما آشکار و در عرصه عمومی هستند. اغلب راحت‌تر می‌توان از پس این عده برآمد، زیرا می‌دانید در برابر چه چیزی قرار دارید. اما زمانی‌ که با مخالفانی مواجه می‌شوید که وضوح کم‌تری دارند، کار بسیار دشوارتر می‌شود، چرا که تشخیص مخالفان سخت‌تر است.

این مسئله، به‌ویژه زمانی جدی‌تر می‌شود که افرادی به حمایت از شما می‌آیند ولی در زمان ضرورت از حمایتشان دست می‌کشند یا حتی با شما مخالفت می‌کنند. خلاصه اینکه، در کنار شناسایی مخالفانتان، باید در شناخت انواع مخالفان و درجات مختلف مخالفتشان مهارت کافی کسب کنید. چه کسانی ممکن است با شما مخالف باشند؟ همانطور که در مورد هم‌پیمانان بالقوه نیز صادق است، هر فردی را می‌توان در زمره مخالفان بالقوه شما قرار داد. اما مسئله تعیین‌کننده این است که افراد یا گروه‌های دیگر تا چه اندازه حاضرند هزینه پرداخت کنند تا شما در هدفی که دارید موفق شوید. در این بخش نگاهی دقیق‌تر به خاستگاه این مخالفت‌ها و چگونگی غلبه بر آن‌ها خواهیم داشت.

چرا باید مخالفانتان را شناسایی کنیم؟

همانطور که در مورد هم‌پیمانان نیز مطرح است، هر امری مخالفانی نیز دارد. وقتی شما در حمایت از هدفی برمی‌خیزید، ممکن است کسی پیدا شود شما را به چالش بکشد و برای حمایت امر دیگری در برابر شما قد علم کند. دو دلیل مهم برای شناسایی مخالفان پیش از شروع هر پویش عبارتند از:

• می‌توانید نوع و درجه مخالفت‌ها یا حملاتی که علیه شما صورت خواهد گرفت را پیش‌بینی کنید
• می‌توانید به شکل موثری منابع خود را در جهت تضعیف یا حذف مخالفانتان به کار گیرید

به عبارت دیگر، شناسایی مخالفان و پیش‌بینی مخالفت آن‌ها شانس شما را برای پیروزی افزایش می‌دهد.

چگونه مخالفانتان را شناسایی کنید؟

اولین گام برای مشخص کردن مخالفان احتمالی این است که بار دیگر از خود بپرسید: «چه کسی به مسئله مورد نظر شما اهمیت می‌دهد؟» و در این مورد، بهترین پاسخ این است: «هر کسی که ممکن است با موفقیت شما چیزی را از دست بدهد.»

این کار به شما کمک می‌کند تا فهرستی از مخالفانتان تهیه کنید، که شامل همه افراد، گروه‌ها، و سازمان‌هایی می‌شود که با پیروزی شما به صورت مستقیم یا غیرمستقیم چیزی از دست می‌دهند. آن‌ها کسانی هستند که به شکلی فعالانه سعی خواهند کرد شما را از موفقیت باز دارند. یک مثال ساده این است که فرض کنید گروه شما می‌خواهد رستوران‌ها را مجبور کند تا استفاده از دستگاه‌های فروش خودکار سیگار را متوقف کنند. بی‌تردید یکی از مخالفان شما تولیدکنندگان سیگار خواهند بود، زیرا با این کار نه تنها بخشی از فروش سیگارشان کاهش می‌یابد، بلکه یکی از وسیله‌های مهم بازاریابی خود را نیز از دست می‌دهند. مخالفان دیگر شما می‌توانند رستوران‌داران یا مشروب‌فروشی‌ها باشند که ممکن است با حذف این ماشین‌ها ضرر کنند.

به این ترتیب می‌توان نتیجه گرفت کسانی که بیش‌ترین ضرر را می‌برند، شدیدترین مخالفت‌ها را نسبت به گروه شما نشان خواهند داد. باید از خودتان بپرسید: آن‌ها مشخصا چه چیزی را از دست می‌دهند؟ پول؟ زمان؟ شأن؟ کارمند؟ جواب شما ممکن است چند تا از این موارد باشد.

قدرت مخالفانتان را چگونه تعیین می‌کنید؟

اکنون که همه گروه‌ها و افرادی را که ممکن است از موفقیت شما متضرر شوند، فهرست کرده‌اید، احتمالا باید به این مسئله بپردازید که «آن‌ها برای متوقف کردن ما چه خواهند کرد؟» احتمالا هر آنچه که در حد توان و قدرتشان باشد انجام می‌دهند؛ پس باید دریابید که چه قدرت‌هایی در اختیار دارند. این دقیقا مانند آن است که قدرت بالقوه متحدین خود را تعیین کنید – یک جدول تهیه کنید و در آن مخالفانتان و اشکال مختلف قدرت‌هایشان را لیست کنید.

با تهیه یک جدول از مخالفانتان و اشکال مختلف قدرت‌هایی که دارند، می‌توانید انواع راهبردها و تاکتیک‌هایی که ممکن است علیه شما به‌ کار گیرند را بشناسید. برای مثال، ممکن است آن‌ها بخواهند شما را درگیر یک مبارزه حقوقی کنند، یا در رسانه‌ها شما را به عنوان تندروهایی به تصویر بکشند که هیچ اهمیتی به شغل افراد نمی‌دهند.

چگونه تاکتیک‌های مخالفانتان را تشخیص می‌دهید؟

اکنون مخالفانتان را شناسایی کرده‌اید، و می‌دانید آن‌ها قادر به انجام چه کارهایی علیه گروهتان هستند. حالا به راه‌هایی برای تشخیص تاکتیک‌هایشان، و پاسخ به آن‌ها نیاز دارید.

برخی از تاکتیک‌هایی که مخالفان شما ممکن است به کار گیرند عبارتند از:

• منحرف کردن- آن‌ها می‌توانند موضوع را به سمت یک مسئله جانبی کم‌اهمیت منحرف کنند؛ یا می‌توانند کار را به یک مسئول دون‌پایه، که قدرت واقعی‌ برای رسیدگی به آن را ندارد، محول کنند.
• تاخیر انداختن- مخالفان ممکن است به شما نشان دهند که در حال رسیدگی به این مسئله هستند، در حالی که واقعا هیچ کاری انجام نمی‌دهند. برای مثال، یک «کمیته مطالعاتی» ایجاد کنند که در حقیقت هیچ قدرتی برای انجام تغییرات مورد نظر شما ندارد.
• انکار کردن- مخالفان ممکن است بگویند ادعاها و راه‌ حل‌های شما، یا هر دو، نامعتبرند.
• کم‌اهمیت جلوه دادن- مخالفان ممکن است دغدغه شما را کم‌اهمیت جلوه دهند، اعتبار شما را به عنوان عاملی برای ایجاد تغییر زیر سوال ببرند، یا هم‌زمان هم به دغدغه و هم اعتبار شما لطمه بزنند.
• فریب دادن- مخالفان ممکن است به عمد تلاش کنند به شما و گروهتان این حس را القا کنند که دارند یک کار قابل قبول انجام می‌دهند، در حالی که واقعا چنین نیست؛ و در حقیقت آن‌ها هیچ قصدی برای توجه به مسائل شما ندارند.
• تفرقه انداختن- مخالفان شما ممکن است بذر اختلاف در رده‌های مختلف گروهتان بپاشند و از راهبرد «تفرقه بیانداز و حکومت کن» استفاده کنند.
• تطمیع کردن: مخالفانتان ممکن است در تلاش برای دلجویی کردن و به دست آوردن دل گروه شما یا افرادی که هنوز تصمیم نگرفته‌اند برآیند و این کار را با پیشنهاد شغل، خدمات، یا منافع دیگر انجام دهند.
• بی‌اعتبار کردن- مخالفان ممکن است سعی کنند در انگیزه‌ها و روش‌های گروه شما تشکیک کنند.
• تخریب- مخالفان ممکن است در صدد بی‌ثباتی یا حذف گروه‌تان با توسل به تاکتیک‌های حقوقی، اقتصادی و ارعاب باشند.
• توافق- مخالفان ممکن است برای پرهیز از نزاع، تصمیم بگیرند به گروه شما توافقی پیشنهاد کنند که بتوانید بر سر یک راه‌ حل مورد قبول دو طرف به توافق برسید.
• تسلیم شدن- مخالفان ممکن است با درخواست‌های شما موافقت کنند. در این صورت، باید بدانید که پیروزی زمانی کامل می‌شود که مخالفان به قول‌هایشان عمل کنند.

این‌ها رایج‌ترین تاکتیک‌هایی هستند که مخالفان ممکن است به آن‌ها متوسل شوند. با این همه، هرگز نمی‌توانید در مورد اقداماتی که ممکن است روی دست گیرند، خیلی مطمئن شوید. در زندگی حقیقی، مردم دچار تردید و در جا زدن می‌شوند زیرا نمی‌توانند تصمیم بگیرند. گاهی مرعوب مخالفان قدرتمندتر شما می‌شوند یا ترس‌های دیگری در درونشان هست که شما قادر به تشخیص آن‌ها نبوده‌اید. در پاراگراف‌های بعد به برخی رویکردهای کلی برای خنثی کردن تاکتیک‌های مخالفان –صرف نظر از اینکه این تاکتیک‌ها چه هستند -- خواهیم پرداخت.

چگونه باید از پس مخالفان برآمد؟

بسیار خوب، اکنون شما می‌دانید که مخالفان شما چندین شیوه دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توانند تحقق هدف شما را دشوار سازند. مخالفان ممکن است از یک یا ترکیبی از چند تاکتیک فوق استفاده کنند تا تلاش‌های شما را منحرف کنند. سوالی که در اینجا وجود دارد این است که: «شما چه کاری در این باره می‌توانید انجام دهید؟» خوشبختانه گزینه‌های بسیاری برای خنثی کردن حملات آن‌ها در اختیار دارید. در کل، قرار نیست یک رویکرد «بنیان‌برافکن» در برابر این مسئله در پیش بگیرید، زیرا این کار می‌تواند فرصت‌‌های مذاکره را از بین ببرد. کاری که باید بکنید این است که از راهبردی استفاده کنید که متناسب با نوع و سطح مقاومت مخالفانتان باشد.

در ادامه به برخی از تکنیک‌های مفید برای پاسخ به مخالفان‌ می‌پردازیم:

پیشگیری

یکی از بهترین راه‌های جلوگیری از بروز مخالفت این است که برای کاری که می‌خواهید انجام دهید برنامه از پیش تعیین شده داشته باشید، و مخالفان بالقوه را متقاعد کنید که یا به شما ملحق شوند، یا حداقل به صورت فعالانه با شما به مخالفت برنخیزند.

شما و گروهتان می‌دانید که بیمارستان محلی خوشش نمی‌آید که یک کلینیک جدید برای مراقبت‌های دوره بارداری در باهمستانتان راه‌اندازی شود. اما می‌توانید آن‌ها را متقاعد کنید که این کار به نفع بیمارستان است.

با مخالفانتان ملاقات کنید​

در مورد اختلافاتتان بحث و تبادل نظر کنید، زیرا مخالفت‌ها ممکن است از سوء تفاهم یا کمبود دانش آن‌ها در مورد مسئله ناشی شده باشد.

برخی از اعضای باهمستان ممکن است با یک برنامه آموزش جنسی در مدرسه محلی مخالفت کنند، زیرا فکر می‌کنند هدف این برنامه آموزش تکنیک‌های جنسی به کودکان است. شما می‌توانید توضیح دهید که موضوع این نیست و این کلاس در مورد مهارت‌های تصمیم‌گیری، مهارت‌های نه گفتن، مهارت‌های زندگی، و رابطه با خانواده، دوستان و دیگران است.

راه‌ حل‌های برد-برد داشته باشید​

می‌توانید بر راه‌ حل‌هایی تمرکز کنید که متناسب با منافع مشترک دو طرف باشد.

وقتی دارید رژیم‌های غذایی کم‌چرب و مناسب برای سلامت قلبی را ترویج می‌کنید، می‌توانید با خواربار فروش محل برای ارائه تخفیف‌هایی برای غذاهای کم‌چرب همکاری کنید.

تهدیدها را به فرصت تبدیل کنید​

بیش‌تر اوقات وضعیتی که در وهله اول تهدیدآمیز به نظر می‌رسد، می‌تواند به فرصتی برای شما تبدیل شود.

اگر یک شرکت تجاری از گروه شما سوء استفاده کرده است، گروه شما می‌تواند از آن شرکت شکایت کند. این کار ممکن است مخالفان را در موضع تدافعی قرار دهد. یا می‌توانید از حملات آن‌ها برای جلب همدردی باهمستانتان استفاده کنید.

تاکتیک‌های مخالفانتان را برملا کنید​

زمانی‌که تاکتیک‌های مخالفانتان بر ملا شوند، بی‌اثر خواهند شد.

فرد مخالف شما سعی دارد از تاکتیک «تفرقه بیانداز و حکومت کن» در گروه شما استفاده کند. اگر کاری را که او دارد انجام می‌دهد، تشخیص بدهید و آشکارا برملا سازید، این حرکت موجب تمرکز گروهتان خواهد شد و در عوض خشم گروه را نسبت به مخالفتان برمی‌انگیزد.

یا ممکن است فرد مخالف شما امتیازات «نمادین» به شما بدهد. اگر شما به صورت عمومی نشان دهید که امتیازات پیشنهادی آن‌ها «صرفا نمادین» هستند و آن‌ها را رد کنید، این به عموم مردم و گروهتان این اطمینان را می‌دهد که خروجی بهتری از آنچه پیشنهاد شده است نیز قابل انتظار است.

اجازه دهید دیگران نیز بدانند مخالفانتان از چه تاکتیک‌هایی در نشست‌ها، در رسانه‌ها، و غیره استفاده می‌کنند.

بحث را در چارچوب مورد نظر خودتان طرح کنید​

مسئله را به دیگران انتقال دهید و نظر گروهتان را در مورد آن بیان کنید؛ شما که نمی‌خواهید مدام در موضع دفاعی باشید و تنها به مباحث مخالفانتان پاسخ بگویید.

اگر بحث در مورد ممنوعیت استعمال دخانیات در فضاهای بسته عمومی است، شما ممکن است بخواهید بر حق مردم برای تنفس هوای سالم تاکید کنید تا بر حق افراد سیگاری برای استعمال دخانیات.

تعادل و توهم​

باید به پاتک‌های مخالفانتان با توسل به راهبردهای مختلف پاسخ دهید، تا آن‌ها زمان کافی برای پیش‌بینی و آماده شدن برای مقابله با حرکت‌های شما نداشته باشند. به همین ترتیب، اگر بتوانید مخالفانتان را گول بزنید تا در مورد مقاصد شما حدس اشتباه بزنند، با برهم زدن تعادل آن‌ها، خواهید توانست خود را در موضع برتری قرار دهید.

در یک بحث که بین صنایع دخانیات و یک مبلغ سلامت عمومی در گرفته بود، مبلغ به جای اینکه علیه حق سیگاری‌ها برای سیگار کشیدن موضع بگیرند – چیزی که معمولا در این نوع مباحث اتفاق می‌افتد- از منظر حق افراد سیگاری برای شکایت حقوقی علیه شرکت‌های دخانیات به دلیل آسیب رساندن به سلامتی‌شان صحبت را مطرح کرد.

به مسائل روان‌شناختی مخالفانتان توجه کنید​

مخالفان ممکن است دنبال راه‌ حلی برای مشکل باشند؛ در این حالت شاید گروه شما بتواند در این کار به آن‌ها کمک کند.

یک شرکت ممکن است بداند آلودگی کارخانه‌اش خیلی بالاست اما نداند که چگونه باید آن را کاهش دهد. شاید در گروه شما چند متخصص سلامت صنعتی باشد که بتوانند آن‌ها را کمک کنند.

در این شرایط مشکل را باید تشریح کنید ولی بلافاصله راه‌ حل پیشنهاد نکنید. به این شکل می‌توانید به استقلال مخالفانتان احترام بگذارید. در نهایت، گروه شما می‌تواند راه‌ حل‌هایی برای استفاده در یک «دوره آزمایشی» ارائه کند تا به مخالفان امکان استفاده از گزینه‌های دیگر را نیز بدهید.

داشته‌های مخالفانتان را به بدهی‌هایشان تبدیل کنید​

ممکن است گروه شما در شرایطی باشد که قدرت مخالفانش بسیار بیش‌تر از قدرت خودش باشد. به طور کلی، در این وضعیت گروه شما به شیوه غیرخشونت‌آمیز هدف خود را به صورت جدی پیگیری می‌کند تا جایی که مخالفان به ستوه بیایند و به قوه قهریه متوسل شوند.

سرانجام، این شرایط موجب انتقال حمایت و همدلی به سوی گروه شما و هدفتان می‌شود. ناظرانی که تا پیش از این از درگیر شدن در این موضوع خودداری می‌کردند، وقتی ببینند یک گروه به خاطر اعتقاد به اصولش این گونه سرکوب می‌شود، به سمت آن گروه متمایل می‌شوند. ممکن است کسانی که معمولا از مخالفان شما حمایت می‌کرده‌اند استفاده از خشونت برای حرکت غیرخشونت‌آمیز شما را زیر سوال ببرند و به این ترتیب کل انگیزه مخالفانتان را به چالش بکشند.

گروه شما چندین ماه است که مقابل یک شرکت که به تخلیه غیرقانونی زباله‌های سمی شهرت دارد، تجمع کرده است. رئیس شرکت از دست شما خسته می‌شود و تصمیم می‌گیرد همه را به دلیل نقض حریم کارخانه دستگیر کند. این می‌تواند حمایت افرادی را که علاقه‌ای به کار شما نداشتند، از شما جلب کند چرا که آن‌ها فکر می‌کنند شما داشتید از حق آزادی بیان خود، بدون ضرر به دیگران، استفاده می‌کردید.

توانایی‌های خود را متمرکز کنید و علیه نقاط ضعف مخالفانتان به‌ کار گیرید​

این مسئله واضح است که باید از توانایی‌های خود علیه نقاط ضعف مخالفانتان استفاده کنید.

حامیانی که علیه دخانیات کار می‌کنند شواهد علمی و پزشکی قابل توجهی دارند که مدعیات آن‌ها را در مورد مضرات سیگار تایید می‌کنند، در حالی که آمارهای «علمی» صنایع دخانیات در زمینه مخاطرات سیگار کشیدن در بهترین حالت مشکوک هستند.

باید بدانید کی زمان مناسبی برای مذاکره است

در بسیاری از موارد، وقتی تصمیم می‌گیرید دعوایی را که با مخالفان دارید حل کنید، کار به مصالحه می‌رسد. گروه شما باید در مورد علائمی که نشان دهند امکان مذاکره است، هوشیار باشند. این نشانه‌ها معمولا در بیانیه‌های مخالفان مستتر است.

فرض کنید از سخنگوی مخالفان جمله‌ای نقل شود که در اشاره به گروه شما گفته است: «از آنجایی که آن‌ها خیلی وظیفه‌نشناس هستند، شک دارم قصدی برای دیدار با ما داشته باشند.» در این حالت، ممکن است طرف مخالف به شما پیشنهاد فرصتی برای ملاقات ارائه کرده باشد، هرچند لحن سخنش تا حدودی منفی است.

از طرف دیگر، ممکن است نخواهید پیشنهاد مذاکره بدهید، چرا که این کار می‌تواند گروهتان را ضعیف جلوه دهد.

خلاصه

از آنجا که بسیاری از حرکت‌های مربوط به سلامت و باهمستان‌سازی می‌توانند مخالفات‌‌ها برانگیزند، پیش‌بینی و تحلیل آن مخالفت‌ها می‌تواند شما را برای مدیریت موفق آن‌ها آماده کند. بهترین راه خنثی کردن مخالفان تبدیل کردن آن‌ها به متحدینتان از طریق یافتن جایگزین‌های برنده-برنده به جای موضع‌گیری‌های سخت و سریع است. اما حتی وقتی این وضعیت آرمانی ممکن نیست با تشخیص طرف‌های مقابلتان، میزان و ماهیت قدرتی که آن‌ها می‌توانند به میدان بیاورند، و چگونگی تاثیرگذاری نقاط ضعف و قوتتان بر منازعه، شما قادر به مقابله با تاکتیک‌های مخالفانتان خواهید بود. اگر وضعیت را با دقت و احتیاط تحلیل کنید، و با دشمنانتان کمی همدلی داشته باشید، باید بتوانید بر اغلب مخالفانتان پیروز شوید.

Herramienta #1: Hoja de trabajo para identificar adversarios potenciales

El completar esta tabla le ayudará a determinar quién puede oponerse a su campaña defensora y lo que ellos tienen en juego. Esto es un primer paso importante para desarrollar estrategias para la campaña defensora.

Ejemplo: La violencia ha estado aumentando entre estudiantes en la escuela Valle Feliz. Su grupo quiere implementar un programa de educación para jóvenes, simultáneamente con el empleo de un guarda de seguridad y un extra consejero entrenado en la resolución de conflictos.

Hoja de trabajo para identificar a oponentes potenciales

Herramienta 2: Hoja de trabajo para reconocer el poder de sus adversarios

Esta tabla no solamente le ayudará a usted a reconocer el poder que tienen sus adversarios, sino también como ellos podrían usar el poder en contra suya.

Ejemplo: ¿Cómo puede usted determinar el  poder potencial de los posibles opositores al grupo que quieren prohibir el transporte de desperdicios químicos a través de la comunidad?  Sólo llene la tabla.

Hoja de trabajo para reconocer el poder de sus oponentes—Estrategias potenciales.

___Usted sabe por qué es importante identificar a sus oponentes.

___Usted sabe cómo identificar a sus oponentes

___Usted sabe cómo descubrir lo que sus oponentes podrían perder.

___Usted sabe cómo determinar el poder de sus adversarios.

Usted puede reconocer las siguientes tácticas que sus oponentes pueden usar:

___Desviar

___Retardar

___Negar

___Descontar

___Engañar

___Dividir

___Endulzar

___Desacreditar

___Destruir

___Negociar

___Rendirse

Usted sabe cómo usar las siguientes tácticas para negociar con sus oponentes:

___Prevenga

___Reúnase con sus oponentes

___Desarrolle soluciones ganar-ganar

___Convierta lo negativo en positivo

___Etiquete las tácticas de sus oponentes

___Estructure el debate en sus términos

___Balance e ilusión

___Considere la psicología de sus adversarios

___Convierta las fortalezas de sus oponentes en debilidades.

___Concentre las fortalezas contra las debilidades

___Sepa cuándo negociar.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

منظور از مشارکت مخالفان چیست؟ 

بدیهی است که شما همیشه دنبال این باشید که متحدانتان را در برنامه‌های گروهتان مشارکت دهید. اما احتمالا اصلا به فکر جلب مشارکت مخالفان بالقوه خود نیافتاده باشید. در بهترین حالت شاید بگویید این ایده به نظر درست نمی‌آید؛ حتی می‌تواند به ضرر هدف گروهی‌تان باشد. 

اما بار دیگر در این مورد فکر کنید. شاید اصلا مخالفانتان به شکلی غیر قابل تصور بتوانند به شما کمک کنند. همانطور که خواهید دید همکاری با افراد دارای اهداف و ارزش‌های مختلف – حداقل تا حدودی متفاوت –هم می‌تواند به نفع شما و هم به نفع آن‌ها باشد. هر دو شما می‌توانید برنده باشید. 

چرا باید به‌ دنبال جلب مشارکت مخالفانتان باشید؟ 

•  ممکن است بتوانید منتقدی را که بالقوه توانایی آسیب به شما را دارد، حذف یا خنثی کنید. 
• ممکن است بتوانید شناختی در مورد فعالیت‌های مخالفانتان کسب کنید. 
• ممکن است بتوانید به گروهی که پیش از این به روی شما بسته بود، دسترسی پیدا کنید. 
• ممکن است بتوانید منابع جدیدی را برای حل یک مشکل مشترک به کار گیرید (برای حل مشکلات دشوار گاهی ممکن است به توان گروه‌های مختلف نیاز داشته باشید). 
• می‌توانید ارزش‌ها و عقاید مشترکی بیابید که پیش از این از وجودشان بی‌اطلاع بوده‌اید.  
• می‌توانید مخالفانتان را به عنوان انسانی مثل خود بنگرید. 
• می‌توانید بنیانی برای اعتماد متقابل ایجاد کنید که در آینده بتواند به شما کمک کند. 
• مشارکت مخالفانتان می‌تواند وضعیت موجود را تغییر دهد و به پیشرفت شما کمک کند. 

آیا آن‌ها واقعا مخالفان من هستند؟ برخی واقعیت‌های مفید در مورد مخالفت 

• مخالفت سطوح مختلفی دارد. همه مخالفان تا آخرین نفس به مخالفتشان با شما ادامه نمی‌دهند. کسانی که مخالفت کم تر یا ملایم‌تری از خود نشان می‌دهند، هدف‌هایی هستند که بالقوه‌ای امکان تغییر در آن‌ها وجود دارد. و برخی از افراد ممکن است به این دلیل با شما مخالفت کنند که مسئله شما را نمی‌فهمند یا از سر عادت این کار را بکنند – آن‌ها فقط عادت کرده‌اند که با شما مخالف باشند! وقتی با آن‌ها بیش تر صحبت می‌کنید ممکن است ببینید اصلا آن‌ها مخالفتی با شما ندارند. 
• مخالفت به مسئله وابسته است. یک نفر ممکن است بر سر مسئله الف با شما مخالف باشد ولی این به معنی مخالفت او با شما در مورد مسئله ب نیست. در مسئله ب او ممکن است قوی‌ترین متحد شما باشد. پس از تعمیم دادن پرهیز کنید. 
• مخالفت همیشگی نیست. موضع مخالفان شما می‌تواند به مرور زمان تغییر کند. موضع شما نیز می‌تواند تغییر کند. به همین دلیل داشتن روابط محترمانه (و اگر نگوییم الزاما دوستانه) با مخالفان معمولا فکر خوبی است. هرگز نمی‌دانید چه زمان این روابط ثمر خواهد داد. 

این یک نکته کلیدی است که باید در نظر داشته باشید: کسی که با شما موافق نیست لزوما دشمنتان نیست! 

چه زمانی باید مخالفان را مشارکت داد؟ 

سه شاخص خوب در این مورد عبارتند از: 

• زمانی که ارتباط بین شما هنوز تا حدودی برقرار است – به ویژه زمانی که احساس می‌کنیم مخالفانتان مایل به گفتگو هستند. 
• زمانی که ارزش‌ها و فرصت‌های مشترکی بین خودتان می‌یابید – حتی اگر مخالفانتان آن‌ها را نمی‌بینند. 
• وقتی که از منظر مخالفان، هزینه مشارکت با شما چندان زیاد نیست. 

چه زمانی نباید مخالفان را مشارکت داد: چند چراغ خطر 

اما همیشه زمان خوبی برای همکاری نیست. گاهی مشارکت دادن مخالفانتان در فعالیت‌هایتان می‌تواند دشوار و حتی گاهی آسیب‌زا باشد. برای مثال زمانی که: 

• سابقه بی‌اعتمادی، یا فریب واقعی، بین شما و مخالفتان فاصله انداخته است. 
• مواضع هر کدامتان در مورد این مسئله خاص به شدت تثبیت شده، پایه‌های آن مستحکم شده، و کاملا در تقابل با یکدیگر قرار گرفته‌اید. 
• مخالفانتان تمایلی برای گفتگو با شما ندارند. 
• زمان و انرژی که باید برای همکاری با مخالفانتان بر سر این مسئله صرف شود خیلی زیاد است. 

می‌توانید در مورد برخی مسائل به شکلی حاکی از احترام «نسبت به مخالفتشان پذیرش نشان بدهید». اما باید توجه داشته باشید که: این به معنی مخالفت شما با آن‌ها در دفعات بعد نیست. 

چگونه می‌توانید مشارکت مخالفانتان را جلب کنید؟ 

فرض کنید به این تصمیم رسیده‌اید که شاید مشارکت دادن مخالفان در هدفتان ایده بدی نباشد. گشوده بودن شما نسبت به این موضوع چیز خوبی است. اما از آنجایی این عرصه برای شما ناآشنا است، از خود می‌پرسید چگونه باید این کار را انجام دهم؟ باید با چه کاری شروع کرد؟ 

پیشنهاد می‌کنیم از گام‌های زیر به عنوان یک راهنما استفاده در این کار استفاده کنید:  

• تصمیم بگیرید که مخالفانتان را مشارکت بدهید. این اولین و شاید مهم‌ترین گامی است که باید بردارید؛ پیش از شروع باید این گام را بردارید. 
• اهدافتان را کوچک کنید. چه کسی را می‌خواهید مشارکت دهید؟ احتمالا نباید دنبال جلب مشارکت همه مخالفانتان باشید بلکه تنها تعداد مشخصی را هدف قرار دهید. اما کدامیک از آن‌ها را؟ از این معیارها استفاده کنید: 
  • آن‌هایی که قدرت کافی برای کمک به شما در رسیدن به خواسته‌هایتان دارند. 
  • آن‌هایی که در گذشته با شما همکاری کرده‌اند. 
  • آن‌هایی که حداقل با برخی از چیزهایی که برای آن‌ها ایستاده‌اید موافق هستند. 
  • آن‌هایی که قابلیت گرایش به مخالفان را دارند. 
  • آن‌هایی که پذیراتر به نظر می‌آیند و کسانی که از نزدیک شدن به آن‌ها احساس راحتی بیش‌تری می‌کنید. 

در اینجا کمی تفکر دقیق پیش از هر اقدامی می‌تواند مفید باشد. 

اهدافتان را شفاف کنید 

با تلاشی که برای جلب مشارکت آغاز کرده‌اید به دنبال چه چیزی هستید؟ دوست دارید به چه نتیجه‌ای برسید؟ قطعا دنبال سفر به ماه نباید باشید و باید دنبال هدف دست یافتنی‌تری روی زمین دنبال کنید. این می‌تواند به این معنی باشد که:  

• با مخالفانتان توافق کنید ‌که از ابراز مخالفت کلی با شما دست بردارند. 
• توافق کنید که ایده‌هایتان را برای یک دوره محدود عملی کنید و سپس آن‌ها را به وسیله یک فرد بی‌طرفی مورد ارزیابی قرار دهید. 
• برای همکاری بر روی یک مسئله مرتبط توافق کنید. 

یا بر سر دستاوردهای دیگری که برای شما یک موفقیت محسوب می‌شود – یا وجه بهتر آن این است که برای هر دو طرف پیروزی به شمار بیاید—توافق کنید. 

تعهد بدهید 

آیا شخصا حاضر به همکاری با مخالفانتان هستید؟ این کار می‌تواند دشوار باشد. می‌تواند پا گذاشتن به مسیری پر پیچ و خم باشد. ممکن است شکست بخورید. پس آیا واقعا آماده هستید که برای گام نهادن در این فعالیت توسعه‌ای، انرژی و وقتتان را صرف کنید؟ در اینجا یک لحظه توقف و تفکر کنید – زیرا خیلی زود باید به درون مسئله بپرید. 

دیگر ذی‌نفعان را نیز مشخص کنید 

منظور افراد دیگری از باهمستان است که مسئله مورد توجه شما بر آن‌ها تاثیر می‌گذارد – تنها شما و مخالفتان نیستید که از مسئله تاثیر می‌پذیرید. ما معمولا این افراد را «ذی‌نفعان» می‌نامیم. برای مثال، اگر مسئله در مورد تمیز کردن یک رودخانه آلوده است، افرادی که احتمال نقش داشتن آن‌ها در آلوده کردن رودخانه وجود دارد زیاد هستند، همانطور که استفاده کنندگان از رودخانه نیز زیادند. هر دو گروه (و حتی شاید گروه‌های دیگری هستند که) در وضعیت کنونی رودخانه، ذی‌نفع محسوب می‌شوند. 

بهترین کار این است که در ابتدا با ذی‌نفعان ارتباط برقرار کنیم و با آن‌ها مشورت کنیم. چرا؟ زیرا اولا ممکن است ایده‌ها و راه حل‌های خوبی برای مشکل داشته باشند؛ ثانیا، اگر با آن‌ها مشورت نشود ممکن است در روند کار یا نتیجه اختلال ایجاد کنند؛ و همچنین (ثالثا) از آنجا که مسئله بر آن‌ها تاثیرگذار است، مجبور خواهند بود با هر راه حلی که به اجرا گذاشته می‌شود کنار بیایند – بنابراین آن‌ها حق دارند که در این مورد نظر بدهند. بنابراین، باید بپرسید: «چه افراد دیگری در این مسئله درگیر هستند؟ چگونه می‌توانیم نظرات آن‌ها را بدانیم و از آن‌ها استفاده کنیم؟» 

با مخالفانتان تماس برقرار کنید​

با آن‌ها گفتگو را آغاز کنید. اما این نمی‌تواند یک صحبت عادی یا یک گفتگوی رسمی باشد؛ باید یک گفتگوی از پیش برنامه‌ریزی شده با اهدافی معین باشد. 

وقتی شروع می‌کنید، آیا تکنیک‌های اولیه‌ای هستند که بتوانید از آن‌ها استفاده کنید؟ بی‌تردید وجود دارد. هر وضعیتی متفاوت است – و باید به دقت وضعیت خودتان را زیر نظر داشته باشید —اما برخی از تکنیک‌های زیر را می‌توانید به کار ببندید: 

دستورالعمل مذاکرات را تدوین کنید 

این‌ها توافقاتی هستند که با مخالفانتان در مورد چگونگی تعامل با یکدیگر انجام می‌دهید، پیش از آنکه هرگونه تعاملی را در عمل آغاز کنید. دستورالعمل‌ها می‌توانند عدم اطمینان در مورد برخی مسائل از ذهن شرکت کنندگان بزدایند و احتمال کج‌فهمی را در آن‌ها کاهش دهند. برخی از مثال‌های رایج عبارتند از: محل ملاقات‌ها، زمان ملاقات‌ها، و افراد شرکت کننده. مسائل دیگر قابل طرح از این قرار هستند: روابط با رسانه‌ها، محرمانه نگه داشتن اطلاعات، استفاده از متخصصان بیرونی. و کار نهایی تدوین یک دستور جلسه است. 

یک دستور جلسه تهیه کنید 

این شاید یکی از مهمترین دستورالعمل‌هایی باشد که معمولا باید در ابتدا با هم انجام دهید. دستور جلسه به طور خاص موضوعاتی را در بر می‌گیرد که از پیش برای طرح در یک جلسه برنامه‌ریزی شده‌اند؛ اما به طور کلی، اهداف دیدارها و روح کلی حاکم بر جلسات را را تعیین می‌کنند. 

سازمان‌دهی برخی گروه‌های زیرمجموعه 

اگر مسئله‌تان کلان یا پیچیده است، تشکیل گروه‌های زیرمجموعه یا گروه‌های کاری می‌تواند مفید باشد. این کار زمان و تلاش بیش‌تری می‌طلبد – ولی منافع آن در این است که می‌توانید همزمان به چند مسئله مربوط به یک محدوده رسیدگی کنید. گروه‌های زیرمجموعه می‌توانند در ادامه به گروه اصلی گزارش بدهند. یک نکته کلیدی برای کارآمدی گروه‌های زیرمجموعه این است که در تشکیل آن‌ها تنوع را رعایت کنیم تا بتوانیم گستره وسیعی از درون‌دادها را در مورد یک مسئله دریافت کنید. 

در جستجوی اطلاعات باشید 

ریشه بسیاری از اختلافات گروه‌ها، بیش‌تر اوقات در عدم دسترسی به واقعیت‌ها است. هر دو گروه فکر می‌کنند واقعیت را می‌دانند اما ممکن است هر دو در اشتباه باشند. «واقعیت‌های» موجود در نزد ما ممکن است ناقص، قدیمی، بر اساس یک تفسیر اشتباه، یا همه این موارد شکل گرفته باشند. پس باید از خودتان بپرسید: «آیا اطلاعات کافی در اختیار داریم تا بتوانیم مسائل را بفهمیم و به راه حل‌های آن‌ها دست پیدا کنیم؟» شما و مخالفانتان ممکن است تصمیم بگیرید با هم اطلاعات موجود را مرور کنید، یا (شاید با استفاده از متخصصان بی‌طرف) اطلاعات جدیدی گردآوری کنید. این می‌تواند مبنای مشترکی برای گفتگو‌های شما باشد. 

یک میانجی پیدا کنید 

یک میانجی، تسهیل‌گر یا یک فرد بیرونی می‌تواند گاهی به گفتگوها کمک کند. این به ویژه زمانی لازم است که هر دو طرف تمایل به گفتگو دارند ولی بی‌اعتمادی بالایی بین آن‌ها حاکم است؛ زمانی که ممکن است کنترل احساسات خود را از دست بدهند؛ به مهارت‌های ارتباطاتی خود اعتماد ندارند؛ و زمانی‌ که یک میانجی خوب در دسترس باشد.  

دیگر ذی‌نفعان را نیز مشارکت دهید 

مرسوم‌ترین شیوه، گفتگوی دو نفره است ولی این تنها روش موجود نیست. دیگر گروه‌های مربوط به مسئله نیز می‌توانند در گفتگو شرکت کنند. (یک میانجی خوب در چنین شرایطی می‌تواند به تسهیل کار کمک کند) این کار را می‌توان به شکل‌های مختلف انجام داد، برای مثال در ابتدا گفتگوهای دو جانبه انجام شود و سپس زمانی‌ که گفتگو به نتیجه‌گیری نزدیک شد، مسئله را برای مشارکت دیگران نیز عرضه کنیم. 

یک جلسه توجیهی برگزار کنید

اگر مسئله دشوار یا پیچیده است، می‌توانید کار را با یک جلسه گفتگو با مخالفانتان در مورد خود مسئله آغاز کنید و احساسات خود را در این مورد تشریح کنید – بدون اینکه هرگونه درخواست یا تعهدی از طرف مقابل داشته باشید. چنین جلسه توجیهی می‌تواند در آینده زمینه را برای برگزاری جلساتی فراهم کند که تمرکز بیش‌تری بر مسئله داشته باشند. 

بیش از یک بار ملاقات داشته باشید​

بسته به تعداد افراد شرکت کننده، اهداف شما، و پیچیدگی مسئله، گفتگوها ممکن است بیش از یک جلسه طول بکشد. اشکالی ندارد که زمان دیگری برای ادامه گفتگوها تعیین کنید به ویژه اگر مسئله برای شما مهم باشد و نشانه‌هایی از پیشرفت در آن احساس می‌کنید. 

در مورد ارتباط برقرار گرفتن چیزهای بیش‌تری می‌توان گفت. در ادامه برخی از «نکات مربوط به گفتگو» با اختصار بیش‌تری آورده شده‌اند که می‌توان از آن‌ها در بیش‌تر موقعیت‌ها استفاده کرد. 

نکاتی در رابطه با گفتگو کردن با مخالفان: 

• پیش از شروع در مورد منافع و ارزش‌های مخالفانتان بیاندیشید. شما در مورد همه چیز به توافق نخواهید رسید؛ اما به دنبال حوزه‌هایی باشید که در آن‌ها ارزش‌ها و منافع مشترکی دارید. احتمالا می‌توانید اشتراکاتی پیدا کنید. 
• با این انتظار کار خود را شروع کنید که قرار است کاری را به سرانجام برسانید و می‌توانید کار مشترکی با هم انجام دهید. 
• به آرامی شروع کنید. در ابتدا انتظارات زیادی نباید داشته باشید. 
• فروتن و مودب باشید. با طرف مقابل همانطوری رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار کند. 
• با گفتگوهای کوچک شروع کنید تا رابطه دوستانه‌ای ایجاد کنید و ادبیات زبانی خود را برای کارهای جدی پیش رو آماده کنید. 
• گفتگوهای غیررسمی در مورد موضوع نیز داشته باشید. نظر آن‌ها را در برخی موضوعات جویا شوید. این به شما تصویر بهتری در مورد راهبرد‌های موثر احتمالی می‌دهد. 
• توصیه‌هایی مشخص ارائه کنید. در بیان منافع و خواسته‌هایتان تردید نکنید. 
• به آن‌ها نشان دهید که پیشنهادات شما چگونه منافع طرف دیگر را تامین می‌کند. افراد مقابل با خود می‌گویند: «این مسئله چه چیزی برای من دارد؟» باید برای این پرسش پاسخ مناسبی داشته باشید. پس به دنبال پیشنهاداتی باشید که به نفع هر دو طرف باشد. 
• به دقت به چیزی که طرف مقابل می‌گوید گوش کنید — و اینکه چگونه آن را می‌گوید. 
• برای مصالحه آمادگی داشته باشید. 
• برخی ایده‌های جایگزین در ذهن داشته باشید، تا اگر پیشنهاد اصلی شما رد شد از آن‌ها استفاده کنید. 
• پیش از انتخاب یک گزینه جایگزین، گزینه‌های مختلف زیادی را مورد بررسی قرار دهید.  

برای مطالعه بیش‌تر در مورد این نکات، به کتاب کلاسیک راجر فیشر و ویلیام دوری با عنوان «جواب بله گرفتن»، به ویژه فصل «گزینه‌هایی برای پیروزی دوجانبه بیافرینید» مراجعه کنید. 

توافقی منعقد کنید 

آخرین گام گفتگوهای شما رسیدن به یک توافق و امضای یک قرارداد – در صورت وجود— است. ما در اینجا در مورد چه توافقی سخن می‌گوییم؟ 

• بهترین نوع توافق، تعهد دادن هر دو طرف برای انجام برخی اقدامات است. برای مثال، مخالف پیشین شما با برنامه ضد خشونت شما موافقت می‌کند، یا نام خود را پای یک تبلیغ کاغذی قرار بدهد، یا خیلی ساده‌تر اینکه موافقت می‌کند در مورد یک مسئله موضع‌گیری نکند. این پیروزی‌ها ممکن است به خودی خود کوچک باشند (یا شاید چندان هم کوچک نباشند) اما می‌توانند مقدمه‌ای برای کارهای دیگر باشند. 
• اگر نتوانستید از طرفین برای انجام اقداماتی تعهد بگیرید، می‌توانید در مورد ارزش‌ها یا اهداف کلی به توافق برسید. مخالف پیشین شما می‌گوید: «ما در راستای کاهش خشونت جوانان در باهمستان فعالیت خواهیم کرد». یا «ما از توسعه برنامه‌های ساخت مسکن ارزان حمایت می‌کنیم.»  
• اگر نتوانستید تا این اندازه هم پیش بروید، گزینه دیگر این است که به «توافقی کلی» در مورد یک چارچوب کلی همکاری دست یابید تا در آینده بتوانید بر اساس آن، جزییات یک توافق را تهیه کنید. برای مثال، «ما توافق داریم مسکن ارزان یکی از دغدغه‌های اصلی باهمستان ماست، و امیدواریم بتوانیم در گفتگوهایی که در آینده با موضوع بهترین راه رسیدگی به این مسئله برگزار می‌شود، شرکت داشته باشیم.» هرچند در چنین مرحله‌ای گفتگوهای بیش‌تر ضروری است، اما همین هم نشان دهنده راه طولانی است که پشت سر گذاشته‌اید. 

بهترین راه برای ثبت توافق به ویژه بین کسانی که مخالفان یکدیگر بوده‌اند این است که آن را مکتوب کنید. وقتی کلمات به روی کاغذ می‌آیند احتمال سوء برداشت از آن‌ها کم‌تر می‌شود. علاوه بر این، به هر دو طرف نوعی احساس شفافیت و امنیت می‌دهد. این توافق مکتوب می‌تواند در قالب نوشته‌ای یک پاراگرافی یا یک «تفاهم‌نامه» طولانی‌ باشد (یا هر عنوان دیگری که هر دو می‌خواهید به آن بدهید). اما هر دو طرف باید آن را امضا کنند و همه طرف‌ها یک کپی از آن داشته باشند. در پایان دست بدهید و کمی هم می‌توانید تعظیم کنید. 

اگر باید در مورد مسائل متعددی تصمیم‌گیری کنید، می‌توانید یک رویکرد مرحله به مرحله در پیش بگیرید که به این ترتیب برای هر مسئله مجزا توافقات (یا تعهدات) جداگانه‌ای صورت می‌گیرد (در این صورت کار را با ساده‌ترین موضوعات شروع کنید). 

اکنون توانسته‌اید مشارکت مخالفانتان را بر روی کاغذ داشته باشید، اما کار شما هنوز تمام نشده است. چرا که باید دیگران را نیز متقاعد کنید که نوع مشارکت تعریف شده – و هر توافقنامه‌ای که از آن به دست آمده— یک قراردادی است که منافع همه طرف‌ها را تامین می‌کند. سپس باید همه (و از جمله خود شما) به نتیجه نهایی این چانه‌زنی‌ها عمل کنید. 

توافق را بقبولانید​

اکنون توافق به دست آمده است. حالا نیاز دارید دیگران را متقاعد کنید که از آن حمایت کنند. در اینجا منظور سه نوع افراد به طور خاص است: 

• اول، حامیان خودتان به‌ویژه کسانی که در مذاکرات اولیه حضور نداشته‌اند. البته باید به آن‌ها در آغاز گفتگو‌ها اطلاع داده باشید. اما اکنون نیز باید بتوانید به آن‌ها نشان دهید که بهترین توافق ممکن به دست آمده است و چرایی این ادعای خود را نیز توضیح دهید. چرا بر سر چیزهایی کنار آمده‌اید (اگر مواردی بوده است) و این‌که هر توافقی که صورت گرفته به نفع همه طرفین بوده است. در غیر این صورت ممکن است حامیانتان از شما حمایت محکمی – یا اصلا حمایتی—نکنند، و در این صورت به کلی تنها بمانید. 
• دوم، دیگر ذی‌نفعان. متقاعد کردن – یا وداشتن — حامیانتان شاید آسان‌ترین قسمت کار باشد. اما مسئله اصلی افراد دیگر هستند، مانند ذی‌نفعان. آیا این ذی‌نفعان برای موفقیت شما حیاتی هستند؟ کاملا، چرا که این افراد هستند که باید این توافقات را عملی کنند. آن‌ها در خط مقدم قرار دارند؛ خریدار واقعی این توافق آن‌ها هستند. 

فرض کنید شما با شرکت الف برای استخدام اقلیت‌های محلی به توافقاتی می‌رسید. خیلی عالی؛ ولی کسب و کارهای محلی ب و جیم که در انتهای خیابان مشغول به کار هستند و باید در ادامه به سراغ آن‌ها بروید چطور؟ آن‌ها در این ماجرا ذی‌نفع هستند و بسیار خوب است که حمایتشان را در مورد اصول کلی توافق (حداقل)، پیش از اینکه به سراغ تک تک آن‌ها بروید، داشته باشید. 

• سوم، عموم مردم. به طور طبیعی آن‌ها شک خواهند کرد که چطور شده است که شما و مخالفانتان به همکاری با هم روی آورده‌اید. ممکن است مشکوک باشند و فکر کنند پشت پرده خبری است. (آن‌ها درست فکر می‌کنند). به آن‌ها باید توضیح دهید (حتی اگر دلیل دیگری هم نباشد، حداقل به دلایل عملگرایانه این کار لازم است). یعنی عموم مردم نیز باید از هر توافقی که به آن رسیده‌اید اطلاع داشته باشند و به آن عمل کنند.    

ارتباطات شفاف، کلید موفقیت شما برای جلب حمایت دیگران از یک توافق است. 

توافق را در قالب یک ساختار بگنجانید 

اکنون که برنامه نهایی خود را در دست دارید، آیا ساختاری برای حمایت از آن در کوتاه مدت و بلند مدت دارید؟ یعنی از دوام توافق مطمئن هستید؟ چه چیزی از وحشت‌زده شدن مخالفانتان در آخرین لحظه، یا عقب‌نشینی کلی آن‌ها، یا حتی آغاز دوباره مخالفتشان با شما جلوگیری می‌کند؟ برای جلوگیری از این وقایع، و به منظور جلوگیری از شکست توافقتان، شما به ساختارهایی برای سرپا نگه داشتن آن نیاز دارید. به عبارت دیگر، شما می‌خواهید «توافق صورت گرفته را نهادمند کنید». 

چگونه باید این کار را انجام دهید؟ می‌توانید برای مدتی هر چند وقت یک بار نشست‌های منظمی داشته باشید. یا ممکن است نشست‌های عمومی‌تری با حضور برخی افراد دیگر برگزار کنید. یا در صورت تمایل و درخواست یکی از طرفین، نشست‌هایی با حضور طرف سومی داشته باشید. یا چند ماه بعد، یک بررسی رسمی از وضعیت داشته باشید. این‌ها نمونه‌هایی از ساختارهایی است که می‌توانید برای حفظ (یا نهادمند کردن) توافق از آن‌ها استفاده کنید، که البته باید در طول گفتگوهای اصلی در متن توافق گنجانده شود. این‌ کار می‌تواند از بسیاری از مشکلات آتی جلوگیری کند. 

نظارت بر توافق 

این ساختاری که تشکیل دادید خوب است اما شما نیاز دارید که رخدادها را مورد ارزیابی قرار دهید و بر توافق نظارت کنید تا مطمئن شوید که همه چیز بر اساس برنامه پیش می‌رود. کسی باید از آن ساختارها استفاده کند تا اطمینان حاصل شود که کارها در مسیر صحیحی در حال حرکت هستند. به‌ویژه شما باید کارهای مخالفان پیشین خود را زیر نظر داشته باشید و به حرف‌هایشان بسنده نکنید. آیا امکان بازرسی از کارهای آن‌ها برای عموم وجود دارد؟ آیا به آنچه گفتند واقعا عمل می‌کنند؟ برای تایید این موضوع می‌توانید یادداشت‌ها و سوابقی تهیه کنید – و این روند نظارت را نیز می‌توان در توافق گنجاند. 

خلاصه

اگر از گام‌هایی که در بالا آمد پیروی کنید، شانس خوبی برای رسیدن به توافق با مخالفانتان دارید و می‌توانید با همکاری یکدیگر گام‌های مشترکی بردارید. شانس خوبی هم برای سازش با مخالفان پیشین‌تان خواهید داشت. (البته شما هم باید به همان اندازه کوتاه بیایید، و شاید کمی هم بیش‌تر این کار را بکنید تا حسن نیت خود را نشان دهید.) 

در این صورت، می‌توان به شما به خاطر کار خوبی که برای باهمستانتان انجام دادید تبریک گفت! – کاری که نه تنها می‌تواند نتایج خوبی به بار بیاورد بلکه می‌تواند بنیادی برای همکاری‌های مشترک دیگر در آینده باشد. 

Ejemplo #1: Brindar apoyo y reconocimiento

Un excelente ejemplo de cómo grupos opuestos pueden trabajar juntos viene de un famoso estudio de psicología social por Muzafer Sherif y sus colegas.  En un campamento de verano, dos grupos de chicos competían duramente por trofeos y premios.  Su oposición se volvió tan fuerte, que los "Águilas” quemaron la bandera de los "Ruidosos"; los Ruidosos se vengaron destrozando la cabaña de los “Águilas”. Las cosas podrían haberse ido de las manos, cuando el camión del campamento se descompuso durante un viaje;  y ambos grupos tuvieron que unir fuerzas para hacerlo arrancar.  El objetivo común  (objetivo "superior” fue el término técnico usado) ayudó a restaurar la armonía entre los dos grupos.

Muchos otros ejemplos ilustran el mismo principio.  Los Estados Unidos y la antigua Unión Soviética –una vez enemigos jurados—cooperaron para conseguir acuerdos de control de armas de largo alcance.  En una escala más pequeña, los “Sangres” y los "Rengos," dos bandas en violenta rivalidad, dejaron de lado sus diferencias para restaurar la calma en South Central Los Angeles después que ocurrieran disturbios.

Si tan fuertes oponentes pueden trabajar juntos, ¡hay buenas razones para creer que ustedes pueden hacerlo también!

A continuación encontrará una lista que resume los puntos más importantes de esta sección. 

___Ustedes comprenden que involucrar a oponentes puede ayudarlos a ustedes (y a ellos) de formas inesperadas.

Ustedes comprenden las razones por las que quisieran involucrar a un oponente:

___Para suprimir o neutralizar una crítica potencialmente dañina.

___Para adquirir un profundo conocimiento de la labor de su oponente.

___Para ganar acceso a un grupo que ha estado previamente cerrado para ustedes

___Para adquirir nuevos recursos para solucionar un problema común.

___Para encontrar valores y creencias comunes que no sabían que existían.

___Para llegar a conocer a sus oponentes como personas.

___Para construir una base de confianza que podría serles de utilidad en el futuro.

___Para ayudarlos a progresar.

Ustedes comprenden cuándo involucrar a oponentes:

___Cuando las líneas de comunicación están todavía relativamente abiertas, y ustedes creen que su oponente está dispuesto a hablar con ustedes

___Cuando ustedes ven valores y oportunidades en común.

___Cuando el costo de involucrarse mutuamente no es demasiado grande.

Ustedes comprenden cuándo no involucrar a sus oponentes:

___Cuando hay antecedentes de falta de confianza o de engaño entre ustedes y su oponente.

___Cuando sus respectivas posiciones son sostenidas con fuerza, están profundamente arraigadas, y son completamente opuestas.

___Cuando sus oponentes no están dispuestos a hablar con ustedes

___Cuando los costos en tiempo y energía para la colaboración con su oponente son demasiados altos.

Ustedes comprenden cómo involucrar a sus oponentes:

___Ustedes han decidido que quieren involucrarlos.

___Ustedes han afinado sus objetivos.

___Ustedes tienen claro sus objetivos.

___Ustedes han tomado el compromiso.

___Ustedes han identificado a los interesados.

___Ustedes han hecho contacto con su oponente.

___Ustedes han establecido reglas de base.

___Ustedes han fijado una agenda.

___Ustedes han organizado subgrupos.

___Ustedes han buscado información.

___Ustedes han encontrado un mediador.

___Ustedes han involucrado a otros interesados.

___Ustedes han mantenido una reunión exploratoria.

___Ustedes se han reunido de nuevo.

___Ustedes comprenden los doce "puntos de conversación."

___Ustedes han cerrado el trato.

___Ustedes han “vendido” el trato a sus partidarios, a otros interesados, y al público en general.

___Ustedes han estructurado el acuerdo.

___Ustedes han monitoreado el acuerdo.

Herramienta #1: Auto-Valoración de la Colaboración

Ésta es una hoja de trabajo para ayudar a guiar sus esfuerzos de colaboración con sus oponentes, adaptada de los materiales del Grupo de Trabajo sobre Promoción de Salud y Desarrollo Comunitario de la Universidad de Kansas.

Auto-Valoración de la Colaboración

• Opción A: ¿Cómo usaría usted esta información para convertirse en un colaborador efectivo?
• Opción B: ¿Cómo usaría usted esta información para asegurar una colaboración más efectiva?

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

برنامه‌ریزی برای ترویج‌گری چیست؟

در بخش‌های دیگر «جعبه ابزار باهمستان» به برنامه‌ریزی راهبردی پرداخته شد. اما برنامه‌ریزی برای ترویج‌گری چه تفاوتی با آن دارد؟ 

پاسخ این است که از بسیاری جهات این دو شبیه هم هستند اما همه‌جانبه و اختصاص وقت کافی به برنامه‌ریزی برای ترویج‌گری از اهمیت حتی بیش‌تری برخوردار است، چرا که کار ترویج‌گری: 

• به معنای آن است که سازمان‌ها و افراد قدرتمند را مجبور کنید که دست به تغییرات عظیمی بزنند که شاید در جهت منافع کوتاه‌مدتشان نباشد
• اغلب با فعالیت در انظار عمومی همراه است 
• معمولا در برابر یک مخالف بزرگ‌تر قرار می‌گیرید و باید با تمام قوا ایستادگی کنید. 

با برنامه‌ریزی درست قادر خواهید بود مشکلات اساسی را پیش از مواجهه با آن‌ها شناسایی کنید، و از غافلگیر شدن اجتناب کنید (از جمله غافلگیری‌هایی که می‌تواند شما را ناکارآمد، نامنظم و ناشی جلوه دهد). 

علاوه بر این، این کار مانند هر برنامه‌ریزی دیگری به شما کمک می‌کند تا: 

• اهدافتان را روشن کنید 
• گام‌هایی را که برای رسیده به اهدافتان باید بردارید، روشن کنید 
• شانس موفقیتتان را بیش‌تر ‌کنید 

اگر برنامه‌ریزی نکنید، ممکن است انرژی ارزشمند خود را هدر بدهید، برخی فرصت‌ها را از دست بدهید، و شاید حتی افرادی را که باید کنار خود داشته باشید علیه خودتان بشورانید. 

چه زمانی باید برنامه‌ریزی ترویج‌گری را انجام داد؟ 

لازم است پیش از شروع ترویج‌گری برنامه‌ریزی آن را تکمیل کنید زیرا همانگونه که خواهید دید هر بخش یک برنامه می‌تواند بر بخش‌های دیگر تاثیر بگذارد. 

معمولا برنامه‌ریزی اهداف اولین کار است – اما چنانچه به مرور با تهیه بخش‌های دیگر برنامه‌هایتان متوجه شوید تاکتیک‌هایی که امیدوار بودید بتوانید به کار ببندید قانونی یا عملی نیستند، ممکن است مجبور به تغییر در برنامه‌هایتان شوید. وقتی همه چیز را با هم و به صورت مستمر برنامه‌ریزی کنید، خواهید توانست هم برای آن حامی جذب کنید و هم با پیشرفت کار تعدیل های لازم را نیز به مرور در برنامه‌هایتان وارد کنید. 

تهیه برنامه‌های مورد نیاز خود

بهترین روش برای تهیه یک برنامه، تدوین آن به صورت گروهی است. یک راه این است که ایده‌های همه افراد روی یک تخته سیاه یا برگه کاغذ بزرگ نوشته شوند. وقتی آن‌ها را به بحث عمومی گذاشتید، ایده‌های نهایی منتخب را جای دیگری یادداشت کنید. شکل ظاهری برنامه اهمیتی ندارد. مهم این است که آن را به یک شکل کاربردی بنویسید تا این امکان را داشته باشید که اجزای مختلف برنامه خود را با هم مقایسه کنید. یک کلاسور (یا یک فایل کامپیوتری) که در آن بتوانید برای هر دسته از موضوعات بخش جداگانه‌ای اختصاص دهید برای این کار شما کافی است. 

اهداف (یا مقصدها) 

اگر از شما بپرسند که هدف شما از این ترویج‌گری چیست، پاسخ شما می‌تواند در قالب یک بیانیه ماموریت ارائه شود: «هدف ما ایجاد مسکن شایسته و مقرون به صرفه است» یا «ما قصد داریم آلودگی آبراه‌های محلی را کاهش دهیم». اما برای اینکه بتوانیم برنامه‌ریزی کنیم باید اهداف را به گام‌های مشخص خرد کنیم. 

به یاد داشته باشید به جای اینکه خود را درگیر حوزه‌های بسیار متنوعی کنید و انرژی خود را در طول مسیر از دست بدهید، تمرکز بر یک گروه نسبتا محدود و قابل مدیریت از مسائل بسیار مهم است. همچنین نکته مهم دیگر این است که اهداف را متناسب با محدودیت‌های زمانی خود خرد و کوچک کنید. 

اهداف بلند مدت مشخص می‌کنند شما می‌خواهید در پایان کمپین ترویج‌گری در کجا قرار گرفته باشید. 

اهداف میان مدت در بیش‌تر مسیر با شما هستند: 

• آن‌ها بر تغییرات سیستمی و باهمستانی تمرکز می‌کنند – طرح یا تعدیل برنامه‌ها، سیاست‌گذاری‌ها، و عملکردها در سطح باهمستان محلی یا نظامی کلان‌تر. 
• این اهداف، هدف نهایی شما را به قطعات مجزای عینی تقسیم می‌کنند.  
• به اعضای گروه کمک می‌کند تا احساس کنند که دارند کاری انجام می‌دهند. این به حفظ انگیزه بالا در گروه طی یک دوره زمانی طولانی کمک می‌کند. 
• شاخص‌های اندازه‌گیری زودهگام در اختیار شما قرار می‌دهند تا بتوانید پیشرفتتان را ارزیابی کنید. 

اهداف کوتاه مدت برخی از کارکردهای اهداف میان مدت را دارند. آن‌ها به یک گروه انگیزه می‌دهند و انگپایه‌های نزدیک‌تری در قالب گام‌های عملی، پیش روی گروه قرار می‌دهند. 

اهدافتان را بنویسید 

از منظر برنامه‌ریزی، خوب است پیش از اینکه اهدافتان را بنویسید آن‌ها را مورد بررسی دوباره قرار دهید تا مطمئن شوید که معیارهای مشخصی دارند. به طور خاص هر یک از اهداف باید ویژگی‌های SMART + C را داشته باشند؛ یعنی مشخص، قابل اندازه‌گیری، دست‌یافتنی، مرتبط، زمان‌مند، و چالش‌برانگیز باشد. 

در ادامه چگونگی برنامه‌ریزی SMART + C را توضیح می‌دهیم: 

• مشخص. هر چه به شکل مشخص‌تری بتوانید بگویید که گروهتان به دنبال دستیابی به چه چیزی و تا چه زمانی است، بهتر خواهد بود. 

به جای اینکه بگویید: «ما یک نشست برگزار می‌کنیم» باید هدفتان را این‌گونه مشخص کنید: «ما یک نشست برای والدین دارای فرزندان نوجوان در سالن مموریال برگزار می‌کنیم تا برای طرحمان مشارکت جذب کنیم.»

• قابل اندازه‌گیری. اهداف خود را در قالبی درآورید که قابل اندازه‌گیری باشد. هر چه در مورد کاری که می‌خواهید انجام دهید دقیق‌تر باشید، تشخیص میزان موفقیت گروهتان آسان‌تر خواهد بود. اگر شما پیوسته به شکلی نظام‌مند کمپینتان را مورد ارزیابی قرار می‌دهید، این کار می‌تواند برایتان بسیار حیاتی باشد (به بخش مربوط به این مسئله در همین فصل مراجعه کنید). 

به جای «استعمال دخانیات در باهمستانمان کاهش خواهد یافت» بگویید: «درصد استعمال کنندگان دخانیات در باهمستان ما تا سال ۲۰۰۰ به میزان ۳۰ درصد کاهش خواهد یافت».

• دست‌یافتنی. بلندپروازی خوب است ولی باید توجه داشته باشید که اهداف واقع‌بینانه‌ای برای خود تعیین کنید که گروهتان در واقعیت بتواند به آن‌ها دست یابد. تغییر واقعی نیازمند زمان و منابع است. اگر لقمه را بزرگ‌تر از دهانتان بردارید، گروه و باهمستانتان ممکن است خیلی زودتر از آنچه تصور می‌کنید ناامید یا بی‌انگیزه شود. 
• مرتبط (با ماموریت شما). باید اهدافی تعیین کنید که گروهتان را در مسیری قرار دهد که بتواند با موفقیت ماموریتش را محقق سازد. اگر خیلی از مسیر منحرف شوید، ممکن است از چیزی که برای تحققش تلاش می‌کنید به کلی غافل شوید. 
• زمانمند. باید تاریخی برای تکمیل کار تعیین شود. حتی اگر بعدا شرایط تغییر کند و مجبور شوید تاریخی را که تعیین کرده بودید تغییر دهید، بسیار بهتر است که از همان ابتدا برنامه زمانی‌تان برای رسیدن به اهدافتان را بدانید. در این صورت از قبل می‌دانید که چه زمانی باید در برنامه خود تجدید نظر کنید. 
• چالش ‌برانگیز. باید اهداف را هم از محدوده امنشان بیرون بکشید و بسط دهید. اگر می‌دانیم که قادر هستیم ۵۰۰ نفر را از خانه‌هایشان بیرون بکشیم و به پای صندوق رای بیاوریم، اما به ۲۰۰ نفر نیاز داریم – و با تلاش مضاعف می‌توانیم به این عدد برسیم – پس باید هدف چالش‌برانگیزتر را انتخاب کنیم. 

برای اهدافتان برنامه‌ریزی کنید 

راحت‌ترین روش برای این کار استفاده از یک کلاسور یا یک فایل کامپیوتری است که در آن برای هر هدف اصلی یک صفحه اختصاص می‌دهید. در هر صفحه مقصد کوتاه‌مدت، میان مدت، و بلندمدت تعیین کنید و برای هر زیرتیر هم دو یا سه مقصد انتخاب کنید. 

آیا منابع لازم برای رسیده به این اهداف را دارید؟ این‌ها چیزهایی است که شما در بخش بعدی روند برنامه‌ریزی به آن خواهید پرداخت. 

دارایی‌ها و منابع 

وقتی اهداف خود را نوشتید، تهیه لیست منابع مورد نیاز – منظور منابع سازمان، پول، تجهیزات، و متحد‌ها‌ است – و دارایی‌های موجود کار آسانی خواهد بود.

منابع مورد نیاز برای ترویج‌گری متفاوت از چیزهای مورد نیاز برای راه‌اندازی برنامه‌های خدماتی برای باهمستان است. شما نیاز به حمایت مالی عظیمی برای یک دوره زمانی طولانی مدت ندارید، در حالی که اگر برای مثال بخواهید یک مرکز مراقبت از کودکان راه‌اندازی کنید چنین مسئله‌ای جدی است. این خبر خوبی است. اما خبر بد این است که همان بنیاد خیریه‌ای که ممکن است با سخاوت هر چه تمام از یک مرکز مراقبت از کودکان حمایت مالی کند، هیچ علاقه‌ای به صرف هزینه در کار ترویج‌گری نشان نمی‌دهد. 

نتیجه چه می‌شود؟ در نتیجه شما ممکن است پول زیادی نداشته باشید. اما (خبر خوب دیگر) می‌تواند این باشد که در حوزه منابع غنی‌تر دیگری در اختیار دارید – به ویژه منابع انسانی. لیست منابع در اختیار شما بسته به اندازه گروه و نیازهای آن متفاوت است، اما می‌تواند هر یک از موارد زیر را در بر داشته باشد: 

• توازن تراز منابع مالی (که شامل کمک‌های غیر پولی هم می‌شود) و هزینه‌ها
• افرادی که هم‌ اکنون در اختیار دارید (شامل کارکنان و داوطلبان) و مهارت‌های آن‌ها 
• افرادی که انتظار دارید حضور پیدا کنند 
• ارتباطات (برای مثال، منابع رسانه‌ای)
• تجهیزات (برای مثال، دسترسی به حمل و نقل و کامپیوتر، و اتاق کنفرانس) 
• دسترسی به آرشیو‌های اطلاعات و کتابخانه‌ها 

از آنجا که ترویج‌گری کاری پر استرس است، توجه کنید که امکانات و منابع شما به شکلی مناسب توزیع شود. آیا در داخل گروه مشکلاتی هست که باید بین اعضای گروه حل شوند مانند رابطه بین داوطلبان و کارکنان؟ اختلاف نظر در مورد کاربرد بودجه‌ها؟ در صورت امکان باید این مشکلات هم اکنون و در مرحله برنامه‌ریزی حل شوند. 

برنامه‌ریزی برای امکانات و منابع

راحت‌ترین کار برای برنامه‌ریزی این است که منابع و امکانات خود را در یک کلاسور (یا فایل کامپیوتری) یادداشت کنید تا با افزایش آن‌ها به مرور زمان بتوانید موارد جدید را به لیست اضافه کنید. برای هر یک از تیترهایی که در بالا آمد یک بخش اختصاص دهید: منابع مالی (که شامل کمک‌های غیر پولی هم می‌شود) و هزینه‌ها، افرادی که هم‌ اکنون در اختیار دارید، افرادی که انتظار دارید حضور پیدا کنند، ارتباطات مفید در باهمستان، تجهیزات، و دسترسی به منابع دیگر. 

آیا با در نظر گرفتن همه افرادی که علاقه به کمک دارند، در لیست منابع بسیار حیاتی خود چیزی هست که در آن مورد احساس کمبود کنید؟ در این صورت در بخش بعد به شما کمک می‌کنیم تا بتوانید این موارد را تامین کنید و برای این کار باید بررسی کنید هم‌ اکنون چه میزان حمایت از سمت باهمستان دریافت می‌کنید و چه میزان انتظار دارید در آینده به دست بیاورید. در مرحله بعد وقتی کار برنامه‌ریزی برای جلب حمایت باهمستانتان را شروع کنید، ممکن است با چیزهای غافلگیر کننده‌ای روبه‌رو شوید. 

جلب حمایت باهمستان (و مخالفان) 

برای این بخش از برنامه‌ریزی خود باید لیستی از متحدان و مخالفان احتمالی را بنویسید. بخشی از این لیست کار آسانی است. برای مثال، اگر برنامه شما این است که فعالیت‌های مربوط به ریشه‌ کنی درختان (و کارهایی که موجب فرسایش خاک می‌شوند) را که به وسیله یک شرکت بزرگ محلی چوب‌بری در حال انجام است، محدود کنید فهمیدن این موضوع چندان سخت نیست که احتمال همراهی مالکان و کارمندان آن شرکت با شما بسیار کم است، اما گروه‌های محلی حامی محیط زیست احتمالا از شما حمایت می‌کنند. 

اما گاهی این کار چندان آسان نیست و به همین دلیل هم برنامه‌ریزی دقیق، به‌ویژه در خصوص ارتباطات فردی و شنیدن نظرات دیگران، مفید فایده خواهد بود. ممکن است افرادی که انتظار دارید با شما مخالف باشند، تحت شرایط خاصی با شما هم‌پیمان شوند و کسانی که متحدان خود می‌دانستید ممکن است با فعالیت‌های شما مخالف باشند. 

برنامه‌ریزی برای جلب حمایت باهمستان (و مخالفان): این کار به اندازه تهیه سه لیست در کلاسورتان ساده است: یکی برای متحدان، یکی برای مخالفان، و یکی برای مواردی که در مورد آن‌ها تردید دارید (متحدان یا مخالفان احتمالی). وقتی به مرحله بعدی برنامه‌ریزی بروید این لیست‌ها به کمک می‌کند که بتوانید در مورد افراد به‌خصوصی که می‌خواهید رفتارشان را تغییر بدهید و نیز کسانی که می‌توانند در این تغییرات به شما کمک کنند، تصمیم‌‌گیری کنید. 

اهدف و عاملان تغییر 

در این بخش از برنامه، نکته حائز اهمیت این است که دقیقا بدانید چه چیزی باعث بروز مشکل شده و گروه ترویج‌گری شما را بر آن داشت تا در جهت پاسخ به آن برآیند.  

چه کسانی عاملان و چه افرادی اهداف این تغییر هستند؟ فرض کنید شما می‌خواهید به مقابله با فروشندگان زیادی که در شهر به کودکان سیگار عرضه می‌کنند برخیزید. شما می‌دانید که این دسته از افراد در باهمستان شما وجود دارند: یک نظرسنجی غیررسمی از کودکانی که خارج از مدرسه سیگار می‌کشند کرده‌اید و آن‌ها به شما گفته‌اند که خریدن دخانیات برای آن‌ها علیرغم ممنوعیت قانونی کار کاملا آسانی است. 

• هدف اصلی تغییر مورد نظر شما خرده‌فروشان دخانیات است. اگر قرار باشد که شما به هدفتان برسید آن‌ها باید رفتار خود را تغییر دهند. 
• عاملان ایجاد این تغییر، کسانی هستند که افراد هدف شما را در عمل به شکلی مجبور می‌کنند رفتارشان را تغییر دهند. 

در بسیاری از موارد، این مسئله به این سادگی نیست. برای مثال، در مورد پلیس‌ها که قرار است قانون را اجرا کنند چطور؟ آیا وقتی بر روی مسئله اجرای قانون فعالیت می‌کنید، می‌توانید آن‌ها را در زمره اهداف تغییر مورد نظرتان قرار دهید؟ یا آن‌ها نقش عاملان کاهش این مسئله را برعهده دارند؟‌ 

گاهی در وضعیت‌های مختلف همپوشانی‌هایی به وجود می‌آید، مانند: 

• رییس اداره پلیس ممکن است در ابتدا خود یکی از اهداف در تغییر مورد نظر شما باشد چرا که قانون منع فروش دخانیات به کودکان چندان محکم اجرا نمی‌شود، اما هیاتی متشکل از نوجوانان مخالف دخانیات او را متقاعد می‌کنند که لازم است التزام جدی‌تری نسبت به این هدف داشته باشد. به این ترتیب او اجازه می‌دهد که افراد غیرقانونی برای به دام انداختن فروشندگان خاطی اقدام به خرید دخانیات کنند و خود نیز متعهد می‌شود که قانون را با جدیت اجرا کند. 
• حتی یک فروشنده دخانیات نیز ممکن است به یک عامل در خدمت هدف شما تبدیل شود، چنانچه چشمش به روی حقیقت گشوده شود و پیشنهاد دهد که در جهت تاثیرگذاری بر عملکرد دیگر افراد انجمن محلی فروشندگان دخانیات تلاش کند.  

هر چند اهداف و عاملان اغلب سازمان‌ها و نهادها هستند، تمرکز بر یک فرد کار آسان‌تری است. برای مثال، ممکن است در یک دوره زمان معین برای تغییر عقیده یک مقام منتخب یا رئیس یک نهاد برنامه‌ریزی کنید تا بتوانید از طریق او عقیده گروه بزرگی از مردم را تغییر دهید. یا ممکن است مجاب کردن یک مقام اجرایی عالی رتبه در یک شرکت برای استخدام نیروهای کار محلی که در جستجوی یک شغل شایسته برای خود هستند، عملی‌تر به نظر برسد. 

برنامه‌ریزی برای اهداف و عاملان تغییر مورد نظر شما: به آسانی می‌توانید لیستی از عاملان، لیستی از اهداف، و لیستی از افرادی که در هر دو گروه در نوسان هستند تهیه کنید (یعنی افرادی که می‌توانند از یک دسته به دسته دیگر بروند). 

در این مرحله از برنامه‌ریزی یک تصویر نسبتا روشن از این موارد دارید: چیزهایی که می‌خواهید به دست بیاورید، موانع اصلی، و منابعی – شامل پول، تجهیزات و نیروی انسانی – که می‌توانند به شما در رسیدن به اهدافتان کمک ‌کنند. گام بعدی این است که یک نقشه راه شفاف بکشید که نشان دهد چگونه باید از این جایی که هستید به جایی که اهدافتان قرار دارد برسید.  

برنامه‌ریزی برای راهبرد 

از یک نظر ترویج‌گری خود نوعی راهبرد است – شما به این دلیل این راه را برای رسیدن به هدف خاص خود انتخاب کرده‌اید که می‌دانید تنها در صورتی قادر به رسیدن به خواسته خود هستید که برخی افراد و نهادهای صاحب قدرت را درگیر کنید و آن ساختار قدرت را مجبور کنید که تغییر کند. 

اکنون شما به برخی راهبردهای معین نیاز دارید که بتواند شما را به اهدافتان برساند. به عنوان یک حامی و ترویج‌گر باید اطمینان حاصل کنید که راهبردهای‌تان: 

• بهترین استفاده را از متحدانتان می‌کند (و دشمنی کسی را بر نمی‌انگیزد)
• تغییری را که در نظر دارید در مخالفانتان ایجاد خواهد کرد

اغلب مردم فکر می‌کنند از آنجا که شما قصد ترویج‌گری دارید، راهبرد شما با مواجهه و تقابل همراه خواهد بود. البته این احتمال وجود دارد ولی اغلب این بهترین رویکرد ممکن نیست. 

برای مثال، در برنامه‌ای که هدفش جلوگیری از مصرف دخانیات به وسیله جوانان است، ممکن است شما تصمیم بگیرید مجموعه‌ای از راهبردها را در پیش بگیرید که برخی از آن‌ها کاملا مخاصمه‌آمیز باشند و برخی هم نباشند. 

تقابل یا منازعه کم‌تر: 

• آگاهی عمومی را با استفاده از کمپین‌های رسانه‌ای افزایش دهید 
• فروشندگان را آموزش دهید 
• داده‌هایی در مورد میزان و وسعت نقض قانون گردآوری کنید تا سطح اجرای قانون را ارتقا دهید 
• از طریق مدارس کار خود را پیگیری کنید 
• با سازمان‌های دیگری که با شما هم عقیده هستند شبکه‌ای تشکیل دهید 
• برای تغییر سیاست‌گذاری‌های دولت محلی تلاش کنید 

تقابل بیش‌تر: 

• با استفاده از بایکوت این فروشندگان، بر آن‌ها فشار اقتصادی وارد کنید
• در برابر مغازه‌هایشان تظاهرات کنید 

بیش‌ترین میزان تقابل: 

• درب ورودی برخی از مغازه‌های خاص را مسدود کنید 
• آماده دستگیری به دلیل سرپیچی مدنی باشید 

سبک راهبردی خود را انتخاب کنید 

همانطور که می‌بینید، کنش‌های بسیاری زیر تعریف «راهبرد» می‌توانند قرار گیرند که می‌توانند سبک‌ها مختلفی نیز داشته باشند – از اقناع دوستانه تا «مواجهه رودرور». 

سبک انتخابی شما به میزان زیادی به شناخت شما از باهمستانتان و روشی که در آن می‌تواند بهتر جواب دهد، بستگی دارد (و نیز دانش شما در مورد اعضا و متحدانتان، و چیزهایی که آن‌ها در کمال میل و به بهترین نحو می‌توانند انجام دهند). افراد و نهادهای یک باهمستان به شکل‌های پیچیده‌ای به هم مرتبط می‌شوند، و این امکان وجود دارد که اگر به نهادهای خاصی حمله کنید افراد منافع خود را در خطر ببینند. البته می‌توانید نگرش مردم را تغییر دهید، ولی این کار به زمان نیاز دارد. یک تظاهرات خشونت‌آمیز در زمان نامناسب می‌تواند پیش‌فرض‌های قدیمی را تقویت کند و در بلندمدت تغییر را برای مردم دشوارتر کند.  

از سوی دیگر، گاهی یک تظاهرات عمومی برای جلب توجه مردم (و رسانه‌ها) به مساله حائز اهمیت است. در برخی شرایط ممکن است اشتیاق اعضا را نیز بیش‌تر کند و افراد جدیدی به گروهتان اضافه کند. مساله اصلی این است که پیش از هر اقدامی باید خوب فکر کنید تا بفهمید با شناختی که از باهمستان، عاملان، اهداف و علل ریشه‌ای پدید آورنده مسئله دارید چنین اقدامی چه آثاری به همراه خواهد آورد. 

انعطاف‌پذیر باشید 

هرچند خوب است به اندازه‌ای که می‌توانید برنامه‌ریزی پیشینی داشته باشید، اما یک کمپین ترویج‌گری باید پویایی خود را حفظ کند، و خود را با شرایط متغیر پیش روی خود تطبیق دهد. بدیهی است که نتوانیم همه چیز را ثابت نگه داریم. 

برای مثال، ممکن است شما به خاطر دلایل زیست‌محیطی همه چیز را برای بستن یک راه جنگلی که برای چوب‌بری مورد استفاده قرار می‌گیرد آماده کرده باشید، در حالی که به گوش شما رسیده که یک سناتور ایالتی در حال آماده‌سازی طرحی برای ارائه به پارلمان است که می‌تواند بخشی از خواسته‌های شما را محقق سازد؛ در این شرایط در صورت اقدام شما برای بستن راه ممکن است برخی از سناتورها علیه این طرح رای بدهند. یا ممکن است شایعه‌هایی در مورد برخوردهای شدید با افرادتان بشنوید. یا ممکن است به شما بگویند که راه جنگلی جایگزین به زودی گشوده خواهد شد. یا ممکن است به شما بگویند که شما در این حوزه آب‌ریز منطقه دیگری را نادیده گرفته‌اید که در آنجا ریشه‌ کنی جنگل‌ها موجب بروز آسیب‌های زیست‌محیطی بیش‌تری شده است. 

برخی از چیزهایی که باید با پیشرفت کمپین ترویج‌گری خود، در نظر داشته باشید، تحولات غیرمترقبه‌ای مانند خبرهای خوب، شایعات، نیازهای برآورده نشده، یا خبرهای بد هستند.  

برای راهبردها برنامه‌ریزی کنید 

یک روش خوب این است که در گروهتان در مورد راهبردهای ممکن هم‌فکری کنید، و مواردی را که می‌توانند به شما در رسیدن به اهدافتان کمک کنند روی کاغذ بیاورید. در برخی موارد، تنها چیزی که لازم دارید این است که راهبردهای انتخابی خود را در یک فرم که به آسانی می‌توان آن را (برای مثال در یک کلاسور یا فایل کامپیوتری) ذخیره کرد، وارد کنید. دیگران ممکن است به روش‌های پیچیده‌تری متوسل شوند. 

در ادامه یک نمونه از فرمی که می‌توان برای این کار استفاده کرد، آورده شده است. این فرم یک بخش درونی برای چک مجدد دارد که به شما این امکان را می‌دهد که اطمینان حاصل کنید هر راهبرد در راستای هدف شما قرار داشته باشد. 

راهبردها حرکت‌های کلان ما هستند: به طور مشخص تعیین نمی‌کنند که کارها چگونه انجام می‌شوند. تعیین این مسئله برعهده تاکتیک‌هایی است (یا گام‌های عملی) که برمی‌گزینید. در بخش بعدی روند برنامه‌ریزی، به این مسئله می‌پردازیم. 

تاکتیک‌ها 

تاکتیک‌ها گام‌های عملی، و در واقع تزئینات روی کیک است. به عبارت دیگر، کار پایانی محسوب می‌شود و همان قسمتی که در معرض دید قرار می‌گیرد. تاکتیک‌ها گستره وسیعی از اقدامات را در برمی‌گیرند، مانند:‌ نامه‌نگاری، از جا برخاستن و حرف زدن در جلسه شورای شهر، طرح دعوا و شکایت، برگزاری مذاکرات، اعتصاب، تظاهرات، برگزاری نظرسنجی، و غیره. 

وقتی تاکتیک‌های خود را برنامه‌ریزی می‌کنید باید مطمئن شوید که: 

• راهبردتان را دنبال می‌کنید و تاکتیک‌هایتان با اهدافتان تناسب دارد. 
• با سبک کار شما تناسب دارد (در صورت از دست دادن کنترل یک تاکتیک ممکن است کل کمپین شما از بین برود). 
• قابل انجام باشد و با در نظر گرفتن منابع، بودجه، متحدان، و حسن نیتی که دارید، می‌توانید بگویید که ارزشش از هزینه‌هایی که دارد بیش‌تر است؟ 
• به گروهتان احساس خوبی در مورد خودشان و کاری که انجام می‌دهند انتقال می‌دهد.  

در بخش‌های دیگر «جعبه ابزار باهمستان» به میزان کافی شاهد طرح مباحثی در مورد تاکتیک‌های خاص هستید. برخی از آن‌ها برای توسعه برنامه‌ها مناسب است اما برخی دیگر به خوبی می‌تواند در ادامه بحث ترویج‌گری بیاید – که از آن‌ها برای مباحث مربوط به شناسایی اهداف مشخصی که باید تغییر کنند و تشویق برای ایجاد آن تغییر در جهت مصالح باهمستان استفاده می‌شود. 

سوالات مفید 

هم‌زمان که تاکتیک‌های خود را برنامه‌ریزی می‌کنید، خوب است هر یک از پرسش‌های زیر را در مورد هر تاکتیک از خودتان بپرسید: 

• گستره اقدامی که می‌خواهم انجام بدهم چه اندازه است؟ 
• چه کسی آن را انجام می‌دهد؟ 
• چه زمانی و برای چه مدتی این اقدام صورت خواهد گرفت؟ 
• آیا منابع مورد نیز برای این اقدام را در اختیار دارید؟ 
• چه منابعی در اختیار دارید؟ 
• کدامیک از افراد زیرمجموعه و متحدانتان را باید در این اقدام درگیر کنید؟ 
• کدامیک از افراد یا سازمان‌ها ممکن است به مخالفت یا مقاومت برخیزند؟ 

برنامه‌ریزی برای تاکتیک‌ها

راه‌های متنوع زیادی برای نوشتن تاکتیک‌ها وجود دارد. برای مثال، یک روش مفید می‌تواند این باشد که برنامه خود را با هر یک از مقاصدی که تعیین کرده‌اید، مرتبط سازید. در ادامه یک مثال از چگونگی انجام این کار آورده شده است: 

جدول: تبدیل اهداف به گام‌های عملی 

این نیز یک رویکرد دیگر است که بر اساس آن در روند برنامه‌ریزی، منابع و مخالفان هم در نظر گرفته می‌شوند: 

کنار هم قرار دادن اجزای مختلف برنامه

کل برنامه خود را که شامل شش گامی است که در بالا آمد، باید کنار هم رو کاغذ بنویسید. روند نوشتن برنامه به شما کمک می‌کند تا افکارتان شفاف‌تر شود. نسخه نوشتاری این برنامه به شما کمک می‌کند که هر وقت از محدوده خارج شدید با نگاهی به آن دوباره به مسیرتان برگردید: به طور طبیعی از برنامه اولیه‌مان به اطراف می‌لغزیم. 

همان‌طور که پیشنهاد کردیم برخی از گروه‌ها ممکن است راحت‌تر باشند که یک کلاسور تهیه کنند و برای هر گام اصلی برنامه خود یک بخش مجزا اختصاص دهند. اما دیگران ممکن است ترجیح دهند که برنامه‌ای برای یک اقدام کلی در قالب یک «جدول برنامه‌ریزی کمپین» تهیه کنند. 

در مثال زیر پیشنهادی برای کاهش یکی از بخش‌های بودجه مطرح شده است می‌تواند بر تامین مالی تنها کلینیک ارائه خدمات درمانی به افراد فقیر در محله تاثیر بگذارد. گروه شما کار ترویج‌گری را برای افزایش بودجه این کلینیک و نیز گشایش یک کلینیک جدید در منطقه‌ای که هم‌اکنون فاقد تجهیزات خدمات درمانی است، آغاز می‌کند. 

الأداة رقم 1: قائمة مراجعة للاستراتيجية

الأداة رقم 2: جدول لتحويل الغايات إلى خطوات تحرّك

الأداة رقم 3: جدول للتخطيط للتكتيكات

الغاية:

الاستراتيجية:

الأداة رقم 4: جدول التخطيط للحملة

تجدون هنا قائمة مراجعة تلخّص النقاط المهمّة في القسم.

متى ينبغي أن نبني خطّة؟

____ الخطّة وُضعَت على الفور.

____ الأجزاء تتناسب في ما بينها.

____ لقد غيّرنا ما لا نستطيع القيام به.

ما هي أفضل طريقة للتخطيط؟

____ التخطيط أُجري في مجموعة.

____ الخطط حُفِظت بحيث يسهل العثور عليها واستخدامها لاحقاً.

ما الذي ينبغي التخطيط له؟

____ التخطيط أُجري تحت ستّة عناوين: الغايات (الأهداف)، والموارد والمقدرات (الأرصدة)، والداعمون/الخصوم، وأهداف التغيير وعملاؤه، والاستراتيجية، والتكتيكات.

كيف نخطّط للغايات أو الأهداف؟

____ التخطيط أُجري للمدى البعيد، والمتوسّط، والقريب.

____ الأهداف محدّدة، وقابلة للقياس، ويمكن تحقيقها، وذات صلة، ولها توقيت معيّن، ومثيرة للتحدّي.

كيف ينبغي إدراج الموارد والمقدرات (الأرصدة) ضمن الخطّة؟

____ لقد تمّ إدراج الموارد التالية: التمويل، والأشخاص المتوافرون حالياً والذين يُرجَّح توافرهم في المستقبل، والمعلومات والمعارف المهمّة، والمرافق.

كيف ينبغي إدراج درجات الدعم المجتمعي ضمن الخطّة؟

____ لقد تمّ إعداد جردة بالحلفاء والخصوم.

____ لقد تحقّقنا مما إذا كنّا سنحصل على الدعم من الأشخاص الذين من المفترض أن يعارضونا، وإذا كنّا سنواجه المعارضة من الأشخاص الذين من المفترض أن يدعمونا.

مَن هم الأشخاص المحدّدون أو الهيئات المحدّدة الذين ينبغي إدراجهم كأهدافٍ للتغيير أو كعملاء له؟

____ لقد عدنا إلى عملنا في البحث عن الأسباب الجذرية للمشكلة.

____ لقد حدّدنا الشخص (أو الهيئة) الذي ينبغي قطعاً أن يجري تغييراً لكي تتحقّق غاياتنا.

____ لقد فكّرنا في الأشخاص الذين قد يكونون عملاء للتغيير. لقد أدرجنا الأشخاص الذين قد يبدو للوهلة الأولى أنّهم أهداف للتغيير، ولكن يمكن "تحويلهم" ليصبحوا عملاء تغيير بما يخدم غايات المجموعة.

كيف ينبغي أن نخطّط لاستراتيجيتنا؟

____ لقد قرّرنا ما هي استراتيجيتنا.

____ نحن مستعدّون لنكون مرنين، ولنتفاعل مع الاحتياجات والظروف المتغيّرة.

____ لقد تأكّدنا من أنّ كلّ استراتيجية نفكّر فيها ستساعدنا على بلوغ غاياتنا، وستناسب أسلوبنا، وستستخدم حلفاءنا بطريقة مناسبة، وستنجح.

كيف ينبغي أن نخطّط لتكتيكاتنا؟

____ لقد اخترنا أفضل التكتيكات لتنفيذ استراتيجيتنا.

____ عند التخطيط لكلّ تكتيك قرّرنا مَن سيقوم به، ومتى، وبأيّ موارد، وباستخدام أيّ حلفاء، ولقد فكّرنا في المعارضة أو المقاومة التي قد يواجهها.

كيف ينبغي أن نجمع ذلك كلّه؟

____ لدينا ملف ورقي أو ملفّ على الحاسوب لنحفظ الأقسام المنفصلة،

____ أو حاولنا إعداد جداول كبيرة تُظهِر خطة لكلّ تحرّك في مختلف الأقسام،

____ أو الإثنان معاً.

عرض تقديمي ل PowerPoint تلخيص النقاط الرئيسية في هذا الباب.

• ¿Qué es la responsabilidad o rendición de cuentas?

• ¿Cuándo se podría solicitar responsabilidad o una rendición de cuentas?

• ¿Quién es responsable y hacia quiénes?

• ¿Cómo solicitar responsabilidad?

Mientras se escribe esta sección, los católicos se horrorizan con las revelaciones de abusos infantiles por parte de sacerdotes de diócesis. Están especialmente molestos por el hecho de que en muchos de los casos, los sacerdotes culpables fueron descubiertos por la iglesia y no los reportaron a las autoridades, o incluso fueron cesados de las labores que implicaban contacto regular con niños. En cambio, eran reasignados a otras diócesis, donde muchas veces repetían sus ofensas con otros niños.

Muchos católicos reservan su mayor condena para el cardenal Bernard Law, Arzobispo de la Arquidiócesis de Boston. Sienten que la iglesia – representada por el Cardenal – falló al no hacer responsables a los sacerdotes abusivos, y por lo tanto falló en proteger a los niños. Estos católicos ahora están solicitando que los obispos y otros, asuman la responsabilidad por ellos, para que si la iglesia se enfrente nuevamente a situaciones similares, por lo menos haya algunas consecuencias si es que no se ocupan de ellos como corresponde. No se sabe cuáles serán las consecuencias de esta controversia, pero ciertamente ha destacado el tema de la responsabilidad o rendición de cuentas.

Algunas veces, cuando las entidades – instituciones, gobiernos o agencias gubernamentales, corporaciones, organizaciones sin fines de lucro, u otros grupos – no son, o no rinden cuentas a la sociedad o al público, se pueden producir daños. Es responsabilidad de los ciudadanos asegurarse que las entidades que tienen influencia en sus vidas sean responsables, y también ayudar a crear formas para que rindan cuentas de sus acciones. En esta sección, abordaremos cómo se puede solicitar responsabilidad, y cómo utilizar la investigación – el tema de este capítulo – y otros métodos para ayudar a obtenerla.

¿Qué es la responsabilidad o rendición de cuentas?

Una entidad (o un individuo) es responsable cuando sus acciones, prácticas y políticas están sujetas a la inspección de aquellos que pueden ser afectados, aquellos hacia quienes tiene obligaciones, y de los que la/lo regulan; además, esa entidad o individuo debe rendir cuentas cuando hay claras consecuencias por acciones, prácticas o políticas ilegales, dañinas o poco éticas, incompetentes o distintas a lo pactado. La responsabilidad le asegura a los interesados – aquellos que tienen intereses o se ven afectados por las operaciones o acciones de la entidad – que la entidad es transparente con respecto a lo que está haciendo, y que sus acciones, prácticas y políticas son legales, éticas y razonablemente efectivas.

Solicitar responsabilidad por lo tanto, incluye dos aspectos:

• Asegura que las acciones y políticas de una entidad o individuo sean realmente conocidas, a fin de que puedan ser evaluadas.
• Promueve la aprobación de leyes, políticas o regulaciones adecuadas para mantener el comportamiento de la entidad o individuo dentro la legalidad, ética y competencia.

Existen muchos tipos de responsabilidad, y una gran variedad de formas de ser responsable. Incluso una lista parcial – una que destaque asuntos de la responsabilidad que pueden ser apoyados – muestra lo variado que es el tema:

• Gobiernos, agencias de gobierno y los funcionarios deben ser responsables ante el público por el uso del dinero, la calidad de su servicio, y la atención que brindan.
• Las agencias gubernamentales y reguladoras deben ser responsables ante el público por la regulación de las áreas y entidades que les competen.
• Los funcionarios electos y designados deben dar cuenta al público y mostrar honestidad, integridad, competencia, ética, servicio y calidad de sus decisiones.
• Las organizaciones deben ser responsables ante los patrocinadores y contribuyentes por el uso del dinero.
• Las organizaciones deben ser responsables ante los participantes/beneficiarios por la calidad del servicio/beneficio financiero que ofrecen.
• Las empresas deben ser responsables ante el público por la seguridad de sus operaciones, y la atención que le brindan al público.
• Las empresas deben tomar la responsabilidad ante los accionistas y reguladores por sus operaciones financieras.
• Los negocios deben rendir cuentas a los consumidores por la seguridad y calidad de sus productos.
• Los negocios deben mostrar responsabilidad ante los trabajadores y reguladores por el trato de su fuerza laboral.
• Todas las entidades deben ser responsables ante el público por los efectos ambientales, económicos, políticos y sociales de sus acciones u operaciones.

Los individuos que ofrecen un servicio deben ser responsables por sus acciones ante los que reciben el servicio. Por ejemplo, es importante que los ciudadanos sepan si le están pagando a un juez que prácticamente no va a trabajar, o si un doctor de un hospital local frecuentemente esteriliza a mujeres de bajos recursos sin su consentimiento. Los individuos en posiciones de responsabilidad que infringen la ley, abusan del poder o de la confianza pública, simplemente no hacen sus trabajos, o tienen un accionar poco ético, deberían enfrentar las consecuencias de sus acciones tal como lo deberían hacer las grandes entidades.

¿Por qué se podría solicitar responsabilidad?

Mientras es importante que las entidades públicas rindan cuentas, solicitar responsabilidad puede ser difícil y consumir tiempo. Es poco probable que usted lo vaya a intentar sin una buena razón. Entonces, ¿cuáles son buenas razones para hacerlo? La verdad es que hay varias.

• Para garantizar que las personas estén obteniendo lo que necesitan. En una comunidad, si la seguridad pública, el servicio a las personas mayores o a los residentes de bajos recursos, temas medioambientales, u otras inquietudes están siendo ignoradas, aquellos que las están ignorando – o la comunidad en general – debe asumir la responsabilidad de cambiar la situación.
• Para proteger al público de daños físicos u otros. Las campañas para disminuir el consumo de tabaco tienen mucho que ver con las demandas de los defensores anti-tabaco y, finalmente, del gobierno de los Estados Unidos para hacer que las compañías tabacaleras se hagan responsables ante aquellos que compraron sus productos. Otras posibilidades:
  • Para disuadir a los contaminadores de tirar residuos tóxicos en el agua, tierra o aire.
  • Para ayudar a eliminar la discriminación en vivienda, trabajo y otras áreas.
  • Para garantizar la seguridad pública al mantener registro de los niveles de ruido, materiales o sitios peligrosos, prácticas de construcción, transporte, etc.
  • Para proteger a la gente de daños económicos. Los negocios son auditados para asegurar que sus finanzas son lo que ellos dicen. La Securities and Exchange Commision supervisa el intercambio de acciones y bonos, e implementa las regulaciones que dirigen las acciones de los agentes de bolsa para evitar que estafen a los inversionistas, o evitar que los convenzan de tomar decisiones que enriquezcan al agente en vez del inversionista.
  • Para prevenir la corrupción y los actos ilícitos por parte de aquellos que están en el poder. Cuando las personas son designadas o elegidas para ocupar posiciones de poder o autoridad, se asume que actuarán de acuerdo a los más altos principios. Cuando la policía ejerce la brutalidad o hace diferencias con las minorías sólo por el color de su piel, cuando los políticos favorecen a corporaciones o industrias a cambio de sobornos o corrupción política, los ciudadanos se enfadan, y pueden perder la confianza en sus  instituciones.
• Para proteger el derecho del público “de saber”. En una sociedad libre, el conocimiento es la base de las decisiones políticas, económicas y sociales. Por lo tanto, es importante que el público esté enterado de lo que realmente están haciendo el gobierno, las corporaciones e instituciones. Algunos casos en que “el derecho a saber” ha sido importante:
  • El caso Watergate. La denuncia sobre Watergate del periódico “Washington Post” responsabilizó al Presidente Nixon y sus asistentes por sus actividades criminales, y a la larga fue responsable de forzar su salida del gobierno. Como el mismo Nixon dijo, los norteamericanos tenían el derecho de saber si su Presidente era un criminal.
  • Política del medio ambiente y energía. Es importante conocer quién tiene que ver con el planteamiento de las políticas medio ambientales. Si los responsables de formular las políticas prestan atención a los productores de energía, es más probable que la política resultante esté dentro del interés de los productores de energía, en vez del interés del público.
  • Etiquetas de los productos. Las advertencias en los productos peligrosos, como las advertencias de salud en las cajetillas de cigarrillos o advertencias en las botellas de blanqueador, informan al consumidor acerca de los productos que están utilizando. La reglamentación de la etiquetación de los alimentos y leyes de la veracidad en la propaganda, ayudan a los ciudadanos a tomar decisiones bien informadas sobre lo que deben comprar.

Cuando un producto o un proceso de elaboración son controversiales, los activistas a menudo abogan por un etiquetado que muestre a los ciudadanos lo que están adquiriendo. Actualmente, por ejemplo, a muchos consumidores les gustaría contar con reglamentación con respecto al etiquetado de los productos de alimentos modificados genéticamente.

• Leyes de campaña y elecciones. Las leyes diseñadas para hacer a los políticos responsables por sus prácticas políticas y de recaudación de fondos, ayudan a asegurar unas elecciones limpias.
• Para fomentar y prevenir las represalias por denunciar. Los informantes son personas que presencian corrupción, actividad ilegal, poco ética, o incompetencia dentro de sus propias organizaciones – ya sean de gobierno, corporaciones o instituciones – e intentan ponerle fin, al denunciarla. Aún cuando existen leyes que los protegen, generalmente sus recompensas son ser degradados, excluidos o despedidos. Al solicitar que las compañías se hagan responsables por el trato hacia los informantes, los ciudadanos no sólo ayudan a sacar a relucir las ofensas descubiertas por los informantes, sino que también se aseguran de que éstos no sean castigados a causa de su integridad.
• Para procurar que los ciudadanos sean compensados por daños o pérdidas causadas por transgresiones intencionales de parte de alguna entidad. Un ejemplo destacado de una corporación siendo responsabilizada por dañar a los ciudadanos es el caso representado en la película Erin Brockovic. Brockovic, una ayudante de abogado que tomó el caso e hizo la investigación relevante, y su empleador el abogado Ed Masry, ganaron $333 millones a la Compañía “Pacific Gas and Electric” (PG&E) para varios cientos de residentes del pueblo de Hinkley, California.  La Firma Masry demostró que PG&E tenía conocimientos del potencial daño a los residentes, y sin embargo, aún así, continuaron vaciando cromo 6 en el agua subterránea de Hinkley. Los residentes que sufrieron problemas de salud y cuyas propiedades se desvalorizaron producto de la contaminación, participaron del acuerdo con PG&E.
• Para prevenir el mal uso de los fondos de los contribuyentes, que podrían ser mejor aprovechados en otra parte. El ejército de los Estados Unidos adquirió martillos de ciento cincuenta dólares y asientos para retretes de quinientos dólares a empresas que tenían contratos con el gobierno. La Oficina del Inspector General fue instruido a controlar tales abusos en los gastos, pero sólo después de que la investigación de los periodistas y organismos de control advirtieran sobre el tema.
• Para garantizar que los consumidores obtengan lo que pagan. La Ley Estatal sobre autos usados (State Lemon Law), la cual permite a los consumidores devolver los automóviles que simplemente no funcionan como debieran, responsabiliza a los concesionarios de automóviles por las condiciones de los vehículos que venden.
• Para impedir un accionar poco ético por parte del gobierno, negocios e instituciones. Un negocio puede prometer trabajos y otros beneficios realmente inexistentes, con el objeto de obtener los permisos necesarios para situarse en una comunidad en particular.
• Para conseguir justicia simple. A veces el objetivo de responsabilizar a una entidad – en cualquiera de las situaciones descritas aquí, y en otras también – puede ser la necesidad de que se haga justicia, que los buenos ganen una vez. Cuando una entidad o individuo, impulsado por codicia, interés propio, o ansias de poder, causa daño o aparte de eso trata a las personas comunes como si no importaran, tenemos la necesidad, como sociedad, de ver que se restaure el equilibrio. Esa es a menudo, la verdadera razón por la que los ciudadanos buscan responsabilidad, y puede que sea la mejor.

Cuándo se podría solicitar responsabilidad o una rendición de cuentas?

Como mencionamos anteriormente, solicitar responsabilidad puede ser un proceso largo y difícil, por lo que es mejor hacerlo si hay razones convincentes.

• Cuando algunos miembros de la comunidad están necesitados y nadie hace nada. Cuando aumenta el número de personas sin hogar, o los ancianos que tienen bajos recursos no pueden costear combustible para calefacción, y los directivos no reaccionan, es más probable que se le ponga atención a las demandas para responsabilizar a los directivos.
• Cuando una entidad continúa haciendo algo perjudicial, o está a punto de hacerlo. Cuando una fábrica de papel está vaciando sedimento residual libremente en el río, o un caso de acoso sexual ocurrido en la escuela secundaria local se está ignorando, estas situaciones requieren responsabilidad, tanto por parte de los ofensores, como de aquellos que debieran prevenir estas situaciones.
• Cuando se está a punto de, o se está provocando un daño económico, ya sea a todo el público o a individuos. Algunas posibilidades:
  • Una operación de rescate o subsidio federal para una empresa que viola las leyes o la confianza pública reiteradamente (o es regularmente incapaz de competir en el mercado).
  • Financiamiento para programas que se ha comprobado que no funcionan.
  • Contratos gubernamentales otorgados a “amigos” de políticos o a firmas de distritos particulares de legisladores.
  • Fijación de precios por parte de aerolíneas, industrias u otros grupos.
  • Beneficencias que son estafas (5% de lo que recaudan los administradores va a la beneficencia, por ejemplo, y lo restante termina en sus bolsillos) o que no son lo que parecen (hogares de acogida donde los niños en vez de ser cuidados, son abusados).
  • “Negocios” que convencen a los ancianos por teléfono para que envíen dinero a una dirección que es simplemente un lugar de recepción de correo, a cambio de un servicio o producto inexistente.
• Cuando un negocio se quiere posicionar en una comunidad. La comunidad debiera contar con la información para decidir si un potencial negocio tendría cabida dentro de ella.

Los ciudadanos de Greenfield, Massachusetts, luego de un largo análisis público de los hechos, decidieron no permitir que un Wal-Mart se situara allí. Los residentes del lugar sentían que su presencia arriesgaría la viabilidad de su zona comercial en el centro.

• Cuando un político o algún postulante a un cargo ha violado la confianza pública, ha tergiversado sus posiciones o fundamentos, o es de otro modo inadecuado para un cargo público. Los candidatos y políticos deben responsabilizarse ante el público por sus acciones presentes y pasadas, y por sus ideas expresadas. Si son o han sido corruptos, eso es un crimen. Si sus acciones no son congruentes con sus posiciones expresadas, ciertamente no es un crimen, pero el público tiene derecho a saber sobre ello. Si sus acciones o discurso presente o pasado son inaceptables en nuestra sociedad – racista, sexista, antidemocrático – el público tiene el derecho, y la necesidad, de saber eso también.
• Cuando algún individuo o intereses ejercen influencia de forma ilegal o injusta sobre una política oficial o la elección de políticos. A pesar de que es el derecho de todo ciudadano intentar persuadir a los legisladores para que voten de una manera en particular, o abogar a favor de una política determinada, no es legal en Estados Unidos intentar comprar un voto, o influenciar sobre un político o un juez con regalos o favores.
• Cuando está por cometerse una injusticia evidente. Cuando el gobierno federal estaba a punto de permitir la minería a cielo abierto en terrenos del Estado, en un área inmediatamente adyacente al Parque Nacional “Kings Canyon” en los límites de la Sierra Nevada en California, los defensores dieron la alarma. La protesta generalizada fue tal, que no sólo se desechó el plan sino que además, el área en cuestión fue protegida de la explotación. Responsabilizar al gobierno por lo que hace con los terrenos públicos mantuvo a salvo un tesoro nacional.

¿Quién es responsable y hacia quiénes?

Cualquier individuo o entidad cuyo comportamiento afecta el bienestar de otros debe hacerse responsable ante ellos o sus representantes. Por ejemplo, los padres que descuidan o abusan de sus niños, que no los envían a la escuela ni los educan de alguna manera, o los venden para ser adoptados, deben rendir cuentas no sólo ante los mismos niños, sino también ante la sociedad representada por las cortes y las agencias de servicio social.

A continuación se mencionan algunos individuos y grupos que deben ser responsables en una sociedad libre. En la mayoría de los casos, es sumamente claro ante quiénes son responsables, pero en otros, sus circunscripciones pueden ser múltiples.

• Políticos elegidos o designados. ¿Han infringido alguna ley? ¿Sus acciones son coherentes con lo que dicen creer y con el interés público? ¿Mantienen el interés público sobre el propio y el de sus mayores contribuyentes?
• Organismos para el cumplimiento de la ley. Dependemos de la policía y del sistema judicial para protegernos y asegurarnos que se aplique la ley equitativamente para todos. La brutalidad policial, o decisiones judiciales que sistemáticamente favorecen a los blancos y adinerados por sobre las minorías y los pobres, nos niegan la protección y equidad conforme a la legislación. Los miembros de las fuerzas de seguridad deben hacerse responsables ante el público. Un comité civil de evaluación que supervise la conducta policial, por ejemplo, es la forma en que algunas comunidades obtienen esa responsabilidad.
• Agencias gubernamentales. Las burocracias a todos los niveles son los motores que hacen girar las verdaderas ruedas del gobierno. Deben responsabilizarse en varias áreas:
  • Uso de fondos de los contribuyentes. Los tratos financieros de una agencia deben ser coherentes con su misión y ser registrados correctamente.
  • Mantenimiento de las leyes. Las agencias, por ejemplo, no deben discriminar en contra de grupos o individuos, participar en decisiones arbitrarias, u hostigar empleados o ciudadanos.
  • Eficiencia. El público tiene el derecho de esperar que las agencias gubernamentales sean razonablemente eficientes dentro de los límites de los recursos disponibles.
• Contratistas del gobierno. Estos pueden ir desde grandes empresas como Boeing y Lockheed Martin, hasta organizaciones comunitarias que reciben unos cuantos miles de dólares para brindar servicios locales. En ambos casos, los contratistas deben responsabilizarse ante la agencia de financiación gubernamental, y, a través de ésta, ante el público, por su uso de fondos (¡nada de asientos para retretes de quinientos dólares!) y por hacer un esfuerzo razonable para cumplir los términos del contrato.

La efectividad de los proveedores de servicios comunitarios u otros sin fines de lucro a menudo es mejor evaluada durante un largo período de tiempo. Puede tomar tiempo comenzar un programa, y los participantes individuales pueden diferir enormemente en su capacidad para sacarle partido al servicio. Por esta razón, por ejemplo, este tipo de organizaciones deberían responsabilizarse de una forma distinta a la de las corporaciones y otros contratistas de seguridad similares, quienes tienen la experiencia y la pericia profesional para hacer una estimación del tiempo y costo de un trabajo, y completarlo dentro de esos límites. El punto aquí es que la rendición de cuentas debe ser ajustada a lo que es apropiado para que una entidad sea responsable. Si un contratista derrocha dinero, debe responsabilizarse. Si aumentan los precios mayoristas, o si existen factores poco usuales en una comunidad que afectan los servicios de una organización, no se puede culpar al contratista.

• Organizaciones sin fines de lucro que buscan dinero directamente del público. Si la gente contribuye al funcionamiento de una organización, tienen derecho a saber en qué se gasta su dinero. Por ejemplo, si gran parte de los ingresos de la obra benéfica se usan para salarios administrativos en vez de invertirse en la población meta, el público podría escoger no contribuir. La mayoría de las organizaciones deben presentar una declaración financiera al Estado, la cual puede ser consultada por contribuyentes, los medios de comunicación o cualquier otra persona con algún interés.

Luego de los ataques del 11 de Septiembre del 2001 en Nueva York y Washington D.C., la Cruz Roja Norteamericana fue criticada por sus contribuyentes porque no utilizó todas las donaciones que recibió a beneficio de las familias de las víctimas de los terroristas, aunque su publicidad parecía señalar que sí lo haría. Finalmente, la agencia fue forzada a explicar y cambiar sus políticas de distribución de fondos, y su Director renunció.

• Corporaciones. Las corporaciones en Estados Unidos son colegiadas por el estado o el gobierno federal (o ambas), y tienen obligaciones tanto legales como éticas para con el público y sus accionistas. Sus reportes anuales, los cuales incluyen declaraciones financieras, están disponibles para el público. Dos sitios web con buena información sobre investigación corporativa y enlaces a fuentes de estos documentos son la página del Proyecto de Responsabilidad Corporativa, Investigación de Corporaciones, y la guía de investigación de corporaciones, Corporate Watch. Adicionalmente, algunas de las preguntas que quizás querrías hacer acerca de una corporación, son:
  • ¿Está cumpliendo la ley en todo aspecto?
  • ¿Está diciendo la verdad acerca de sus actividades; y sobre la seguridad, resultados, e implicaciones de lo que está haciendo o produciendo?
  • ¿Trata a sus empleados justa y decentemente?
  • ¿Opera dentro de la ética en todas partes del mundo? (¿Se rehúsa a utilizar mano de obra de menores de edad, por ejemplo?)
  • ¿Está pagando lo que le corresponde de impuestos?, ¿Sus prácticas contables son correctas y éticas?
  • ¿Cómo escoge y designa directores, ejecutivos y otros?
• Individuos que intentan ejercer influencia sobre las políticas. Los grupos de presión y los grandes contribuyentes políticos tienen la obligación legal de reportar contribuciones, regalos, etcétera y no les está permitido recibir nada a cambio. Si pareciera existir un patrón de pago por consideraciones políticas, eso es ilegal, y tanto el contribuyente como el político involucrado deben ser procesados.
• Individuos dentro de una organización cuyos trabajos les dan poder. La gente con autoridad tiene obligaciones éticas ante quienes supervisan o emplean. Deben ser responsables ante la organización y obedecer la política organizacional (asumiendo que la política es, de por sí, ética), tratar a la gente justamente y con respeto, y administrar la parte financiera. En el último caso, también existen cuestiones legales: si las personas administran mal o malversan dinero, o utilizan fondos públicos de formas inadecuadas, son responsables ante la organización y el patrocinador, y muchas veces, también ante la ley.

¿Cómo obtener rendición de cuentas?

• Haga la investigación que sea necesaria. Sin tener en cuenta si es que existen realmente leyes o regulaciones que rijan las acciones que le interesan, o si es que aún no conoce si hay acciones por las que debe preocuparse, necesitará información antes de que pueda hacer cualquier cosa. Para incitar una investigación oficial, apoyar una demanda, convencer a una agencia para que cambie sus prácticas, o persuadir a los legisladores u otros directivos para que cambien o establezcan una ley y políticas, necesitará evidencia y un entendimiento claro de los temas involucrados.

En algunos casos, eso significará realizar una investigación “académica”: leer libros y documentos en bibliotecas y archivos periodísticos, asesorarse por expertos, y quizás hasta realizar estudios. En otras situaciones, podría significar entrevistar personas, realizar encuestas locales, tomar fotografías, o realizar una investigación de los aspectos fundamentales. Existen tres reglas generales sobre una investigación de defensoría que se deben recordar:

• Haga su tarea cuidadosamente y a conciencia. Nada sustituye el saber de qué se está hablando. Ya sea las propiedades químicas de una sustancia contaminante, la experiencia de cinco años de una comunidad con respecto a una intervención específica, las condiciones de una ley existente, o el número real de familias con niños sin hogar en el distrito escolar, si conoce el tema a fondo, no habrá titubeos al intentar responder el argumento del opositor o la pregunta de una persona responsable de la toma de decisiones.
• Busque ayuda cuando la necesite. Ya sea si necesita un experto – un profesor de la universidad local, un historiador de la comunidad, un carpintero – o algunos refuerzos, porque es demasiado el material para una sola persona, no dude en pedir ayuda.
• Persista en el trabajo. La persistencia es probablemente la mejor herramienta disponible y a menudo le ayudará a obtener resultados que no obtendría con otros métodos.

Algunos recursos específicos para apoyar los requerimientos de responsabilidad

• Leyes Estatales y Federales:
  • Bibliotecas de derecho. Las bibliotecas generalmente están ubicadas dentro o cerca de los tribunales y en facultades de derecho. Mientras algunas bibliotecas públicas pueden tener las copias completas del código jurídico estatal, los bibliotecarios jurídicos generalmente son entendidos en el tema y le pueden ayudar a encontrar lo que busca más fácil y rápidamente.
  • Internet. Existen varios sitios web con listados o enlaces de los estatutos estatales o federales de Estados Unidos (lo mismo para su propio país-nota del traductor). La mayoría de los sitios web del estado (la mayoría asequibles por www. seguido del estado.(abreviación de dos letras del estado).us/) le dará acceso a las leyes de ese estado. Adicionalmente, existen sitios con enlaces a los códigos jurídicos de todos los estados. Uno de los mejores es El Instituto de Información Jurídica de Cornell. Este contiene los estatutos de todos los estados, que se pueden buscar por tópico, al igual que las leyes federales, en la dirección US Federal Code Otro sitio para obtener las leyes federales es el de la Administración de Servicios Generales de Estados Unidos, que permite búsquedas diversas. La legislación federal pendiente o recientemente aprobada puede ser buscada en Biblioteca del Congreso, Las leyes federales de Canadá se pueden encontrar en: Leyes Federales de Canada.
• Información sobre las actividades actuales y pasadas del gobierno y corporaciones. Existen varios sitios web de organizaciones de control que intentan hacer responsables a los gobiernos o corporaciones por lo que hacen. Algunas de las más útiles son: El Proyecto de Responsabilidad Gubernamental, el cual intenta proteger a los informantes y asegurarse de que sean escuchados, El Proyecto de Responsabilidad del Congreso, relacionado con la reforma ética del Congreso, Proyecto de Responsabilidad de las Corporaciones, que controla a las empresas multinacionales, con enlaces a Corporate Watch, una base de datos masiva sobre la actividad corporativa a nivel mundial, y su organización afiliada, Corporate Watch E.E.U.U. (Por favor vea los Recursos para encontrar otros listados).

Además de estos y otros sitios web similares, también existen archivos periodísticos, asequibles en oficinas de periódicos y – a menudo – en Internet. El New York Times en Internet, por ejemplo, ofrece artículos archivados (a un precio módico) de hace 5 o más años. Newsweek también ofrece un archivo que tiene un costo adicional. Muchas bibliotecas públicas y académicas están subscritas a servicios de archivos de periódicos y revistas y usted puede beneficiarse de ello si posee un carné de biblioteca. Las bibliotecas de universidades estatales especialmente, muchas de las cuales ofrecen una afiliación a la biblioteca a cualquier residente del estado, tienen una amplia gama de servicios de investigación. Las bibliotecas y los bibliotecarios en general a menudo son sumamente serviciales y se les pueden ocurrir fuentes que usted no habría considerado.

Bien…ha completado su investigación. Hay evidencia que indica que alguien no está haciendo su trabajo, o que una compañía está infringiendo la ley, o que una agencia gubernamental está ignorando un tema que necesita una resolución urgente. ¿Qué pasa ahora?

Lo que haga ahora depende del tipo de rendición de cuentas que persiga. Si lo que requiere es libre acceso a la información, puede que ya lo haya obtenido en el transcurso de su investigación, o quizás va a tener que intentar obtenerlo a través de una negociación, presión pública, reglamentación o acción legal. Si está solicitando cambios en una política o leyes que crearán un flujo libre de información, establecer penas por transgredir la ley, y asegurarse que las agencias y las organizaciones están haciendo su trabajo, probablemente tendrá que involucrarse en una abogacía con legisladores u otros responsables de la toma de decisiones.

Decida qué tipo de responsabilidad desea.

Existe una amplia gama, desde solicitar algo simple como la lista de químicos utilizados por una organización (ya es requisito en algunos estados) hasta aprobar leyes estrictas que imponen penas criminales y financieras graves para algunas acciones.

Algunas de las posibilidades:

• Más apertura (voluntaria) de parte de la entidad. En este caso, todo lo que solicita es que haya alguien disponible para responder a las preguntas e inquietudes de los ciudadanos. La entidad podría designar un mediador o un encargado de relaciones comunitarias para desempeñar esta función, o podría intentar satisfacer la necesidad de la comunidad de manera informal, refiriendo a la gente a quien esté más cerca del área abarcada por la pregunta o inquietud.
• Un cambio en una política interna o su ejecución. Algunas veces las razones por las que usted quiere que una entidad o una organización se haga responsable no tiene nada que ver con la ley. Suponga que quiere cambiar la forma en que la agencia de asistencia social trata a aquellos que atiende. Para cambiar tal situación y responsabilizar a la gente en cuestión por sus acciones, necesita un cambio en la política interna de la organización, o si esa política ya cuenta con normas estándares para este tipo de situaciones, hacer cumplir tal política.
• Reportes regulares. Se le puede solicitar a una entidad que presente informes regulares de sus relaciones financieras, uso de materiales específicos, sus contactos con ciudadanos, etc. El tipo de informe dependerá obviamente de los temas involucrados.
• Regulación o vigilancia gubernamental. Un ejemplo de esto puede ser un monitoreo estatal regular del afluente (derrame) de una fábrica hacia el océano o acuíferos subterráneos.

Dentro de cualquier requerimiento de presentación de informes debería definirse cómo y quiénes tendrán acceso a la información. ¿Será público o sólo podrá ser visto por algunos funcionarios? ¿Se encontrará disponible en línea o en los medios de comunicación, o la gente tendrá que dirigirse a algún lugar o hacer algo especial con el objeto de encontrarla? ¿Quién supervisará su fiabilidad?

• Vigilancia comunitaria. Cuando se da supuesta brutalidad policial, por ejemplo, muchas comunidades han establecido comisiones de supervisión compuestas tanto por funcionarios de la policía como de ciudadanos de barrios afectados, que analizan y hacen responsables a la policía por sus acciones y decisiones y hacen sugerencias con respecto a los entrenamientos necesarios y la sensibilidad comunitaria o cultural.

En este tipo de situaciones es lógico involucrar a la misma entidad en la planificación ¿Cómo puede usted establecer un sistema de supervisión que le permita a la entidad hacer su trabajo mientras proporciona el nivel de responsabilidad que la comunidad siente que necesita? En el mejor de los casos, este proceso puede tender lazos entre la entidad y la comunidad y mejorar las relaciones a largo plazo.

• Penas o endurecimiento de las leyes y regulaciones existentes. Ningún control hará una diferencia al menos que existan razones para que una entidad acate las leyes o regulaciones que este control intenta hacer cumplir. Muchas leyes de protección ambiental por ejemplo, involucran multas tan pequeñas que las grandes corporaciones de hecho ahorran dinero infringiendo la ley y pagando la multa.
• Nuevas leyes, regulaciones o políticas. Usted puede querer una nueva ley o política para cerrar un vacío legal. (La Ley de Agua Limpia del año 1972 por ejemplo, estableció el estándar de calidad del agua donde no existía uno, e impuso multas por verter tóxicos y aguas residuales). O se puede necesitar una para enfrentar un tema que es nuevo. (Por ejemplo, aún estamos discutiendo si es posible que las leyes hagan responsables a las personas por los contenidos en sus sitios web). O una nueva política puede ser necesaria para ocuparse de un antiguo tema comunitario, como el cuidado de ancianos débiles o la alfabetización de adultos.

Solicitud directa a la entidad.

Si busca información, ir a  la aplicación de leyes o políticas existentes quizá se logre convencer a alguna autoridad de que sería mejor que la entidad se la entregue a usted en vez de acudir a las agencias reguladoras y a los medios de comunicación.

Si lo que busca es un cambio en las políticas internas, una apelación directa puede, en algunos casos, ser la única forma de conseguirlo. Una agencia gubernamental de cualquier tipo puede ser influenciada por la presión pública, pero es poco probable que una entidad privada – un negocio, por ejemplo – cambie su funcionamiento interno porque alguien de afuera no está de acuerdo.

Si intenta establecer rendición de cuentas en la gestión que pueda generar un cambio en una política social:

Acuda a una agencia reguladora para pedir ayuda.

Si cuenta con evidencia importante o evidencia circunstancial relevante con respecto a algún crimen, una agencia reguladora puede estar dispuesta a utilizar su poder para obligar a la entidad a revelar más. Este paso asume, por supuesto, que la agencia reguladora no forma parte del problema y de que existe una agencia que supervisa a esta entidad en particular.

Hágalo público.

Si usted tiene datos indiscutibles que demuestran que una entidad se encuentra involucrada en prácticas cuestionables, hacerlos públicos puede ser suficiente para persuadir a la entidad para que sea sincera acerca de lo que está haciendo, antes de que sea golpeada con una demanda o una multa. Lo bien que funcionará esta táctica depende en gran medida, en cuánto valore la entidad su auto imagen y ante quienes es responsable.

A fin de lograr esto, necesitará la cooperación de los medios de comunicación. Si ya tiene buenas relaciones con individuos o grupos dentro de los medios, debería obtener esa cooperación con una simple llamada telefónica. Si aún no ha entablado esas relaciones, puede que tengas mucho trabajo por delante.

Iniciar acción directa.

Si la atención de los medios no es suficiente, puede ser necesario dirigir la atención hacia el tema a través de algún tipo de demostración pública (piquetes, un rally, etc.). Otra posibilidad, si está tratando con una empresa, es un boicot de sus productos, lo cual puede ejercer presión pública y económica.

Participar en abogacía legislativa para lograr la aprobación de nuevas leyes.

Este puede ser un proceso largo y difícil, pero también puede ser el que logre los mejores resultados a final de cuentas. Para hacerlo correctamente, existen algunos pasos a seguir.

• Defina claramente lo que quiere que se haga, para que los legisladores, potenciales aliados y el público puedan entenderlo fácilmente.
• Establezca relaciones con legisladores y sus ayudantes, a fin de que sepan quién es used, comprendan sus temas, contesten sus llamadas y trabajen con usted.
• Encuentre un campeón legislativo que propicie su proyecto de ley, alguien que crea tan fuertemente en éste como usted.
• Organice a sus aliados para apoyo, incluyendo a personas con las que puede discrepar en otros temas.
• Haga su tarea. Debería saber todo lo necesario acerca de la responsabilidad en esta situación: por qué es necesaria, cuáles deberían ser sus resultados, qué sucederá sin ésta, y cualquier información de índole científica, psicológica o económica, o cualquier otra cosa que le ayudará a explicar hacia qué dirección está trabajando.
• Abogue con legisladores, políticos y con el público.
• Dispóngase a dar pasos pequeños. Puede que no alcance su objetivo de una sola vez: acepte todo lo que marche hacia esa dirección, como un avance positivo.
• Manténgase  en el trabajo por siempre. Aún luego de que haya sido aprobado su proyecto de ley, o hayan cambiado las regulaciones, debe asegurarse de que nadie convenza a los legisladores para revocarla o cambiarla nuevamente.

Demandar.

Esta táctica es costosa, toma mucho tiempo y generalmente se inclina a favor de las grandes entidades – grandes empresas, agencias gubernamentales – que pueden pagar abogados poderosos a altos honorarios, por períodos largos de tiempo. A menos que sus abogados sean dedicados, se puede ver obligado a desistir de la demanda porque se queda sin dinero para pagar. El tiempo requerido para que la demanda llegue a la corte puede ser tan extenso (pueden pasar varios años, o incluso décadas) que el tema ya no se puede resolver. Por todas estas razones, una demanda debería ser la última opción en su lista.

Una o más de las estrategias anteriores debieran permitirte solicitar y obtener responsabilidad para entidades gubernamentales, empresariales, organizacionales e institucionales, como también de individuos. Responsabilizar a tales entidades e individuos es un paso importante para obtener participación de la ciudadanía en, y en propiedad del desarrollo de la salud comunitaria.

En resumen

Hacer responsable al gobierno, negocios, instituciones, organizaciones e individuos es una parte importante de fomentar y apoyar las políticas que intentan conseguir el mejoramiento de una comunidad. Asegurarse de que las actividades de todas estas entidades estén abiertas al escrutinio público y de que las leyes, regulaciones y políticas, así como también la opinión pública, sean lo suficientemente fuertes como para asegurar que siempre consideran el interés público, es un paso gigante hacia la sostenibilidad de una defensoría efectiva.

Pedir cuentas ayuda a garantizar que se proporcionen los servicios públicos necesarios, a proteger al público de daños, defender su derecho a saber, a incentivar a informantes y protegerlos de las represalias, proporcionar compensación por pérdida o daño causado por la actividad negligente o ilegal de una entidad, prevenir el mal manejo de dineros públicos, garantizar que los consumidores obtengan lo que pagaron, impedir comportamientos poco éticos, y administrar justicia simple.

Hay momentos que son particularmente oportunos para solicitar responsabilidad. La mayoría son cuando hacer responsable a un individuo evitará o detendrá una actividad que posiblemente causará daño físico, psicológico, político o económico a los ciudadanos. Aquellos que debieran hacerse responsables en estas áreas incluyen políticos y otros funcionarios de gobierno; organismos para el cumplimiento de la ley y el sistema judicial; el gobierno y sus agencias y sucursales; proveedores del gobierno; organizaciones que solicitan dinero directamente de la comunidad; empresas y otros negocios; individuos y grupos que intentan influenciar políticas; e individuos que mantienen el poder dentro de las entidades.

La solicitud de responsabilidad comienza con investigación. Algunas pautas generales para una investigación exitosa incluyen solicitar ayuda a buenas fuentes; hacer las tareas y aprender las cosas fundamentales; y ser persistente. Una vez que haya aplicado estas reglas generales, y utilizado bibliotecas, Internet, entrevistas y otros contactos con individuos, y su propio ingenio para obtener acceso a la información, puede comenzar a intentar obtener rendición de cuentas de cualquier entidad de su interés, dando uno o más de los siguientes pasos:

• Decida qué tipo de responsabilidad necesita.
• Apele directamente a la entidad.
• Apele a la agencia reguladora apropiada.
• Hágalo público
• Inicie acción directa.
• Abogue por cambios oficiales en leyes y políticas.
• Entable una demanda.

Finalmente, una, o una combinación de estos pasos, debería llevarlo al éxito. Una vez que hayas obtenido el nivel de responsabilidad necesario, va en camino al cambio comunitario positivo.

¿Qué es la responsabilidad?

___Responsabiliza a las entidades (e individuos) por la apertura de sus acciones, prácticas y políticas.

___Aboga por leyes, regulaciones y políticas que contemplan sanciones lo suficientemente duras como para asegurar que las entidades (e individuos) se hagan responsables por la legitimidad, ética y efectividad de sus acciones, prácticas y políticas.

¿Por qué podría solicitar responsabilidad? Solicita responsabilidad para:

___Garantizar que los ciudadanos obtengan lo que necesitan.

___Proteger  al público de daños.

___Proteger el derecho de saber del público.

___Proteger los derechos e información de los “informantes”.

___Garantizar que las personas que han sido perjudicadas por actos criminales intencionales de parte de entidades, sean compensadas.

___Evitar el uso indebido del dinero público.

___Garantizar que los consumidores obtienen aquello por lo que pagan.

___Asegurar el comportamiento ético de gobiernos, empresas, organizaciones e instituciones.

___Procurar justicia simple.

¿Cuándo podría solicitar responsabilidad? Solicita responsabilidad cuando:

___Miembros de la comunidad están necesitados y no se está haciendo nada al respecto.

___Una entidad está a punto de, o continúa haciendo algo perjudicial.

___Se está a punto de, o causando daños económicos ya sea al público en general o a individuos.

___Un negocio se quiere posicionar en la comunidad.

___Un político o algún candidato ha violado la confianza pública, ha tergiversado sus posiciones o fundamentos, o está de otra manera incapacitado para un cargo público.

___Algún individuo o interés ha influenciado ilegal o injustamente la política oficial o los votos políticos.

___Se está a punto de cometer una  injusticia evidente.

¿Quién es responsable? Usted determina los grupos o entidades apropiadas y solicita responsabilidad de parte de:

___Oficiales de gobierno, electos y designados.

___Organismos para el cumplimiento de la ley.

___Agencias gubernamentales.

___Proveedores del Gobierno.

___Organizaciones sin fines de lucro que solicitan dinero directamente al público.

___Empresas y negocios.

___Individuos y entidades que buscan influenciar las políticas públicas.

___Individuos cuyas posiciones dentro de la organización les dan poder.

¿Cómo solicitar rendición de cuentas o transparencia?

___Usted realiza la investigación necesaria.

___Usted decide qué tipo de rendición de cuentas quiere.

___Usted apela directamente a la entidad.

___Usted acude a la agencia reguladora apropiada.

___Usted lo hace público.

___Usted inicia una acción directa.

___Usted se involucra en abogacía legislativa.

___Usted entabla una demanda.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

• ¿Qué son auditorias de servicios al cliente?

• ¿Por qué realizar auditorias de servicios al cliente?

• ¿Quién debe realizar las auditorias de servicios al cliente?

• ¿Cuándo se deben realizar las  auditorias de servicios al cliente?

• ¿Cómo debe realizar las  auditorias de servicios al cliente?

Julio Robles había estado trabajando en la cocina de un restaurante en una cuidad del suroeste de los Estados Unidos desde que él estaba en la escuela intermedia. El había logrado trasladarse a mejores restaurantes y había avanzado de ayudante de camarero a lavaplatos, a ayudante de cocina, a asistente de chef y finalmente a chef. Aunque él está aún en su veintes, ha aprendido el negocio desde abajo, y ya estaba listo para empezar su propio restaurante. Había escogido el lugar, y convencido a su hermano, también un veterano de varios restaurantes, de que fuese su socio. Lo único que necesitaba era el capital para que el negocio despegara.

Julio fue al banco a negociar un préstamo. Él tenía la experiencia para que el negocio fuera un éxito, había tenido un buen salario y ahorrado mucho, su hermano estaba contribuyendo con varios miles de dólares, y los padres de su esposa estaban dispuestos a ofrecer su casa para hipotecar. Pero el banco se lo negó dándole la excusa de que ya había muchos restaurantes en la ciudad.

Aunque Julio sabía que ese no era el caso, se lanzó a encontrar otra forma de recaudar los fondos que el necesitaba. Después él supo que otro chef que él conocía – uno con menos experiencia y con menos capital que él – le había sido concedido un préstamo para abrir un restaurante por el mismo banco. Julio empezó a sospechar que quizás la negativa del banco no fue completamente una decisión de negocios. Se puso en contacto con un abogado, quien solicitó a la Comisión Bancaria  una auditoria a los servicios de préstamos del banco.

Cuando la auditoria encontró un patrón de negación de préstamos a hispanos y otras minorías, no solamente Julio consiguió su préstamo, sino que el banco fue multado y se les advirtió que sus prácticas de préstamos podrían ser auditadas regularmente. Tuvieron que desarrollar un esquema para asegurar que los hispanos y otros ciudadanos de la minoría fueran tratados justamente.

Algunas veces los consumidores de servicios son engañados, discriminados, o de alguna forma tratados injustamente. Algunas veces un proveedor de servicios es negligente con un elemento necesario, o desvía fondos de un servicio en particular para otros propósitos. A veces el servicio, ya sea bien intencionado o no, simplemente no es lo que debería ser. Cuando estos servicios son, o deben ser, financiados con fondos públicos o regulados, una auditoria aprobada por el financiador, grupo comunitario, organización de vigilancia, o agencia del gobierno puede sacar a luz el problema, sugerir guías o regulaciones para corregirlo, y crear un esquema de auditoria que los apartará de los problemas en el futuro. Esta sección examinará lo que es una auditoria del servicio al consumidor y qué puede hacer, por qué, cuándo, y por quién puede ser realizada, y cómo puede usted ir organizando (o realizando) una si es necesario.

¿Qué es una auditoria de servicios al cliente?

Es necesario comprender dos elementos: auditoria y servicio al cliente. Una auditoria es una inspección formal, realizada por alguien ajeno a la entidad por auditar, de las prácticas, procedimientos, políticas, y/o programas para determinar si ellos son lo que se espera y si se conducen de acuerdo a los estándares éticos, legales y profesionales. Una auditoria no se refiere solo a resultados: no significa que debe decirle si su servicio es efectivo o exitoso. Eso va más allá de su alcance. Eso correspondería a una evaluación.

Algunas veces es posible para una organización realizar una auditoria interna, examinar su propio trabajo para asegurase que está operando apropiadamente y efectivamente.  Sin embargo, las auditorias tratadas en esta sección son realizadas por observadores objetivos, externos a la organización, a fin de asegurarse de que todos los problemas sean identificados y enfrentados.

La palabra “auditoria” a menudo se refiere a un examen de las prácticas financieras y de los registros - los libros – de una organización, agencia, o negocio, pero, como es en este caso, puede incluir también acciones y políticas que afectan al consumidor. Las auditorias financieras pueden, sin embargo, ser una parte importante de la auditoria de los servicios de consumo.

Los servicios al consumidor

Para el propósito de esta sección, caen en dos categorías.

Servicios con financiamiento público ofrecidos a una población meta particular.

Estos servicios están destinados por lo general a ayudar a consumidores elegibles – quienes pueden estar en desventaja económica, política, o de otra índole– para que logren y mantengan la salud económica, física, psicológica, o social. Algunos ejemplos:

• Servicios de salud y nutrición infantil
• Alfabetización de adultos
• Programas de capacitación laboral
• Clases de paternidad
• Servicios para familias sin hogar
• Servicios para prisioneros pre- y  pos-liberación

Servicios que pueden contar con financiamiento público o sin el mismo, pero que son controlados por leyes y regulaciones gubernamentales, y que son ofrecidos al público en general.

Dentro de estos están:

• Transportes, que incluyen desde taxis y autobuses en la ciudad hasta las líneas aéreas
• Bancos, como en el ejemplo del préstamo de Julio Robles
• Bienes raíces y vivienda
• Transacciones de bonos y acciones
• Servicios médicos
• Servicios públicos - electricidad, gas, teléfono.
• Servicios municipales – reparación de carreteras, policías etc.
• Educación

Una auditoria financiera mira tanto los procedimientos que una organización usa para llevar sus registros financieros como las cifras reales que asienta en sus libros. Primeramente, la auditoria determina si la organización tiene un conjunto coherente de libros. Establece si los procedimientos de contabilidad de la organización se ajustan de algún modo a los estándares de esta práctica, y muestran por lo menos de dónde vienen las entradas, dónde se aplican los gastos, qué debe y quién le debe a la organización, y su estado financiero general. La auditoria también confirma que las cifras cierran y reflejan la realidad. La auditoria, sin embargo, no se preocupa por los resultados financieros de la organización, es decir si ganó o perdió dinero en el transcurso del año.  

Si hay problemas con la existencia, los procedimientos, o la exactitud de los reportes financieros de la organización, el auditor tiene tanto la responsabilidad de reportarlo (generalmente a la Junta de Directores de la organización, y algunas veces a los financiadores, o aún también a las agencias reguladoras) y de darle a la organización un plan para corregirlos.

La razón por las que Enron y varias otras compañías fueron perseguidas cuando se acogieron a la bancarrota no fue por fallar, sino porque usaron sus libros para ocultar los hechos por los que estaban fallando. En general  engañaron a sus accionistas y a los compradores de bonos al hacerles pensar que los negocios iban bien, cuando de hecho estaban perdiendo una enorme cantidad de dinero. Una auditoria financiera debería de haber encontrado y reportado este comportamiento ilegal inmediatamente, pero, al menos en el caso de Enron, los auditores intencionalmente lo pasaron por alto y formaron parte del engaño.

Una auditoria de servicio al cliente tiene un propósito similar al de una auditoria financiera. Ésta determina qué servicios se ofrecen y si algunos servicios necesarios no están disponibles. Muestra si los servicios disponibles cumplen con las leyes, regulaciones, y los estándares profesionales, y si ellos usan métodos y procedimientos que tengan una lógica respaldándolos. Y finalmente, demuestra si los servicios son, de hecho, lo que ellos pretenden ser.

¿Por qué  realizar auditorias de servicios al cliente?

Auditar servicios al cliente, como veremos, puede ser difícil y requerir mucho tiempo. ¿Por qué molestarnos? Hay, dependiendo de sus propósitos, varias respuestas a estas preguntas.

• Para determinar si los servicios necesarios son provistos en estos momentos. Si hay una pregunta sobre si un proveedor de servicios está realmente ofreciendo los servicios que son necesarios, una auditoria puede responder la pregunta.
• Para usarla como munición en una campaña para la adquisición de servicios necesarios. Si una auditoria determina que algunos servicios prioritarios no están disponibles porque los recursos son inadecuados, esto provee de un argumento para financiar  e institucionalizar estos servicios.
• Para determinar si los servicios que reciben financiamiento están realmente siendo ofrecidos tal como se planificó. Ocasionalmente, una organización puede acordar con un patrocinador privado o público proveer servicios específicos, y luego ya sea desviar los fondos o escatimar en los servicios provistos. Si es bueno cubriendo las pistas, puede necesitarse una auditoria para descubrir el engaño. Si el trasgresor es una agencia pública, una auditoria puede ser virtualmente la única manera de identificar el problema.
• Para proteger los intereses de aquellos a quien los servicios están destinados. Especialmente en el caso de los servicios con fondos públicos, los cuales a menudo están dirigidos a las personas económicamente desfavorecidas o con otras desventajas, los beneficiarios pueden no haber aprendido las habilidades, tener el conocimiento legal o político, o poseer la confianza suficiente para abogar por sí mismos. Ellos pueden no saber que los servicios que les son ofrecidos son inadecuados o inapropiados para el problema. Una auditoria puede ser un medio para que ellos obtengan el servicio que les fue destinado.
• Para proteger los intereses sociales del público, quienes están pagando por los servicios o sus regulaciones. Si los servicios con financiamiento público no están siendo entregados apropiadamente, tanto el público como los beneficiarios del servicio están siendo perjudicados. Si los servicios públicos regulados no están siendo objeto de un seguimiento, o si se discrimina o se usan prácticas ilegales o poco éticas, el público está siendo engañado tanto en sus pagos para la supervisión, como en su falta de acceso a los servicios adecuados.
• Para mejorar las oportunidades de una resolución exitosa de los problemas comunitarios. Si una auditoria ayuda a instituir servicios necesarios, a corregir abusos, o a dirigir los servicios existentes hacia mayor efectividad y una operatividad más apropiada, los problemas que estos servicios tratan de resolver serán probablemente abordados más adecuadamente.
• Para fomentar el cambio social. Si existen los servicios necesarios en una comunidad y éstos son manejados justa, legal, ética y efectivamente (todo lo cual lo aborda una auditoria), entonces existe la posibilidad enorme para que una comunidad logre alcanzar sus objetivos estratégicos y cambiar lo que necesite.

¿Quién debe organizar (o dirigir) las auditorias de servicio al cliente?

Si usted está interesado en ver que los servicios al consumidor sean auditados, debe de pensar en quien debe de hacerlo. ¿Hará usted mismo la auditoria? ¿Tratará que la haga alguien más? si es así, ¿quién?:

• ¿Tiene el conocimiento, la experiencia, etc. para realizarla usted mismo? Para realizar una auditoria tiene que saber lo que busca y cómo reconocer las cosas que están incorrectas. La razón por la cual las auditorias financieras oficiales deben ser realizadas por  contadores públicos autorizados (CPA) es que ellos tienen el conocimiento y el entrenamiento para reconocer cuando los libros contienen elementos sospechosos, o cuando alguien ha cometido errores sin intención, los cuales son difíciles de encontrar. Ellos conocen los lineamientos apropiados de contabilidad y puede ayudar a los que no lo están haciendo bien a mejorar sus procedimientos y su responsabilidad financiera.

Lo mismo es válido para las auditorias de servicios. Para empezar, para realizar una auditoria apropiadamente el auditor debe comprender cómo son los servicios (o qué tipos de servicio son necesarios en algunas situaciones particulares), qué es legal, qué es justo, qué requieren los financiadores, etc.  Si usted u otros en la organización no tienen esta clase de formación, ustedes no son los mejores auditores.

• Aunque tenga el conocimiento técnico, ¿tiene los recursos para realizar una auditoria?

Por lo menos, necesitará mucho el tiempo de otras personas para recoger la información, observar, escudriñar documentos, y de esta forma encontrar lo que necesita saber para hacer un juicio. Además, puede costar una cantidad de dinero considerable en salario, impresiones, y otros gastos.

• Aún si tiene la experiencia, conocimiento y los recursos necesarios, ¿es usted o  la organización el grupo apropiado para realizar la auditoria? Primero que todo, aunque el grupo-sea este una agencia reguladora, un comité legislativo, un patrocinador-ya exista, y parte de su trabajo sea realizar auditoria de los servicios que usted desea auditar, tiene más sentido dejar las auditorias a los profesionales -asumiendo que no hay razón para dudar de su buen trabajo – que lidiar con la misma por su cuenta.

Otro asunto aquí es la objetividad. En algunas circunstancias, el hecho de que usted abogue por una posición en particular o un grupo puede no hacer la diferencia. Si los servicios no están disponibles para enfrentar un problema importante, por ejemplo, el hecho de que esté a favor de estos servicios probablemente no afectará las opiniones de las personas sobre su descubrimiento de su inexistencia, o sobre la necesidad de tenerlos. Si su organización es vista como rival de la organización que se está auditando, no obstante, o el tema es político, eso es una historia completamente distinta. El público puede bien ver su auditoria como algo para sacar provecho personal, y dudar o ignorar sus conclusiones. En estas circunstancias, una auditoria independiente es crucial y usted no es el indicado para hacerla.

• Aún si su respuesta es sí a las tres preguntas anteriores, ¿puede usted ganar más cooperación de la entidad o entidades que se van a auditar para hacer un mejor trabajo? Si  otra persona puede ganar fácilmente esa cooperación, entonces esa persona puede ser la mejor opción para realizar la auditoria.
• Finalmente, aún si tiene todas las cualidades, ¿es usted mejor opción para realizar la auditoria que un grupo con reconocimiento público, estima pública, autoridad, o credenciales académicas o políticas impresionantes? Algunas veces, una auditoria puede tener un gran impacto si el nombre adjunto al documento es de alguien de conocimiento público, el de un funcionario gubernamental presente o pasado o una comisión, o de un experto conocido en este campo.

Si la respuesta para todas, o por lo menos la mayoría, de estas preguntas son afirmativas, usted puede ser el mejor auditor para el trabajo. Si la mayoría de las repuestas son negativas, puede que tenga más sentido para usted ser quien organiza la auditoria. Esto significa definir el (las) área (s) a ser auditada (s), encontrar un auditor, y asegurarse que los resultados sean publicados o distribuidos a aquellos que lo necesitan.

Si no es usted quien realiza la auditoria, algunas opciones para auditores incluyen:

•  Agencias de Gobierno. En algunos casos, los servicios a ser auditados caen dentro de la mirada de las agencias reguladoras o financieras (estas últimas son virtualmente encargadas de todos los servicios financiados con fondos públicos). Usted puedes pedir una auditoria porque cree que existe alguna irregularidad en la forma en que los servicios son entregados – como en el caso de Julio Robles y su préstamo – o porque los servicios no parecen alcanzar a las personas a quienes están destinados. Puede sospechar (o saber) que los fondos de los servicios están siendo mal usados, intencionalmente o sin intención. O puede simplemente desear asegurarse de que están siendo entregados apropiadamente y bien, y en el nivel justo para enfrentar los problemas a los que están dirigidos. En cualquiera de estos casos, acercarse a una agencia de gobierno es una forma de organizar una auditoria.

Algunas agencias estatales que pueden ser contactadas son la oficina de la Secretaría del Estado (ellos manejan los temas electorales y las votaciones, entre otros); la oficina del Fiscal General (sus mandatos varían de estado en estado, pero pueden incluir la investigación de beneficencia pública, prácticas comerciales, y servicios al consumidor de varias clases); la Comisión Bancaria (tasas bancarias, préstamos e hipotecas, prácticas de préstamos etc.); y la Comisión en contra de la discriminación o su equivalente (prácticas de contratación, discriminación en la prestación de servicios de bienes raíces y vivienda, la prestación de servicios en general sin discriminación). La mayoría de las agencias realizan auditorias de servicios solamente cuando sospechan que hay problemas, o inconsistencias, solo para asegurarse que los subvencionadores y contratistas están realizando su trabajo. Cualquier pedido de su parte, no obstante, si tiene buenas razones, podría ser suficiente para la realización de una auditoria por parte de una agencia financiadora.

• Asociaciones profesionales. Organizaciones como la Asociación Médica Americana y la Asociación Americana de Abogados supervisan las prácticas y la ética de sus miembros y a los de su profesión. Tienen ellos tanto la experiencia como la estructura para realizar auditorias de servicios formales.
• Organismos de control. Tanto las organizaciones de protección públicas como privadas pueden estar equipadas y listas para realizar auditorias de los servicios si tienen razones  para creer que son necesarias.  El Capítulo 31, Sección 8: Actuar como organismo de control, da una lista y describe a muchas de estas organizaciones, con información de contactos incluidas en su subsección de “Recursos”.
• Académicos y otros investigadores o expertos en el campo. Una auditoria de los servicios por alguien reconocido como bien informado puede ser más convincente y de más ayuda que uno de una organización interesada.
• Individuos eminentes o comisiones que los incluya. Tal como el ex presidente Jimmy Carter monitorea elecciones presidenciales, otros reconocidos y respetados individuos pueden servir como auditores de servicios o como miembros de comisiones o de otros grupos que están comprometidos con las auditorias de los servicios. Su presencia brinda credibilidad a los resultados de la auditoria, y puede servir como una herramienta de abogacía.
• Equipos de auditorias de una o más organizaciones pares. Dependiendo de las circunstancias, una organización puede estar más dispuesta a cooperar con una auditoria realizada por pares, porque se supone que ellos entienden las dificultades de entregar los servicios en cuestión. (Algunas organizaciones pueden reaccionar de forma opuesta, y no desean que pares sepan sobre cómo ellos operan).
• Financiadores, tanto públicos como privados. Los patrocinadores a menudo son los más interesados en asegurar que los servicios por los cuales están pagando se están realizando adecuadamente, y pueden también desarrollar un proceso de auditoria que pueda ser aplicado en el caso en cuestión.

Cualquiera podría organizar o requerir una auditoria, desde un grupo de abogacía a una organización par, hasta un grupo de consumidores. Muchos  proveedores de servicios deben, o simplemente han instituido, procedimientos conciliatorios y otros mecanismos para permitir a los consumidores de los servicios traer a colación problemas que pueden poner una auditoria en curso. La Junta de Directores de una organización puede ver la necesidad de una auditoria, como resultado de quejas de un cliente o de otro tipo, o de su propia observación. Un gobierno municipal puede instituir una auditoria de los servicios disponibles como una ayuda al proceso de planificación. Un financiador puede -como una parte regular de su supervisión o como resultado de preguntas sobre la efectividad o la capacidad de la organización – requerir una auditoria de los servicios. En el caso de bancos, agentes inmobiliarios, u otros servicios ofrecidos regulados públicamente, un consumidor o defensor de consumidores puede organizar una auditoria basada en una aparente discriminación u otras prácticas injustas.

¿Cuándo debe organizar o dirigir una auditoria de servicio al cliente?

• Cuando está abogando por la necesidad de un servicio en particular. Cuando existe la necesidad, una auditoria de los servicios entregados por los programas existentes puede demostrar que la necesidad no ha sido satisfecha y  facilita la defensa.

Como a menudo es el caso, el tiempo ideal para organizar una auditoria de este tipo puede ser justo antes o en el medio de una campaña política. Los legisladores están a menudo más dispuestos a enfrentar los problemas comunitarios cuando las elecciones están en juego.

• Cuando hay una pregunta sobre la disponibilidad de los servicios. ¿Están los servicios actuales dirigidos a resolver un problema en particular, y si lo están, son ellos adecuados para la tarea? Estas preguntas son las que una auditoria puede responder.
• Cuando hay una pregunta sobre equidad en la entrega de los servicios. Si, como en el caso de Julio Robles, un cliente es discriminado por aquellos proveedores públicos de bancos, vivienda, o servicios educativos, o si los proveedores escogen servir solamente a un grupo en particular de aquellos elegibles para recibir el servicio financiado con fondos públicos, es un buen momento para que los abogados requieran o dirijan una auditoria para identificar y corregir el problema correctamente.

Los servicios dirigidos a mejorar las perspectivas económicas algunas veces discriminan a favor de aquellos que probablemente completarán rápidamente su educación adulta o un programa de entrenamiento, por ejemplo aquellos en niveles más altos o con más habilidades. Este tipo de discriminación deja afuera a aquellos de más bajos niveles quienes, de hecho, necesitan más los servicios. Una auditoria puede no ser solamente capaz de acabar con esta clase de discriminación pero también ayuda a corregir las políticas de financiamiento –  por ejemplo, pagar a la organización solamente por los participantes que terminan el programa o que obtengan empleo – que lo fomentan.

• Cuando los fondos están en peligro. Una auditoria puede ayudar tanto a justificar la continuación o el aumento de los fondos, o a redirigir los fondos para una mejor efectividad.
• Cuando hay un amplio rango de desarrollo comunitario u otro esfuerzo similar. Los auditores de servicios comunitarios pueden ser una importante parte del plan de desarrollo comunitario, identifican áreas de necesidad y sugieren estrategias para enfrentarlas.

¿Cómo se puede organizar o dirigir auditorias al servicio del cliente?

Organizar una auditoria

Si usted se ha hecho la siguiente pregunta: “¿quién debe de realizar las auditorias al servicio del cliente? Y ha decidido que usted no es la persona apropiada o el grupo apropiado para realizar la auditoria, puedes aún ser la parte apropiada para organizar una. Esto significa convencer a una agencia pública, un financiador, una organización protectora, o alguna otra entidad para embarcarse en el proceso de auditoria. Como las auditorias consumen mucho tiempo, son meticulosas, y pueden crear malos sentimientos. Es importante dar los pasos acertados de antemano para convencer a los auditores potenciales de la necesidad de las tareas, y de su responsabilidad en esta situación.

Reunir evidencia que respalde la necesidad de una auditoria.

Dependiendo de las circunstancias y las razones para la auditoria, se puede demostrar el descontento del consumidor con un servicio existente, o demostrar evidencia preeliminar de prácticas inapropiadas o ilegales o no éticas.

• El descontento del consumidor o cliente con un servicio existente. Si se está preocupado por este tema, probablemente ha reunido ya mucha evidencia. Los consumidores pueden estar deseando ser citados sin ser identificados, y pueden dirigirte a otros que tienen opiniones similares. Algunos pueden estar lo bastantes insatisfechos que pongan sus nombres en las quejas. Las quejas y otros reclamos formales – por lo menos alguno de los cuáles sean asuntos de registro público – puede también añadirse a esta reserva de información.
• Evidencia de servicios pocos apropiados. Esto puede surgir de la queja del consumidor, o puede manifestarse por el hecho de que el problema que el servicio enfrenta no parece ser resuelto. La pregunta real que debe de ser respondida aquí es si los servicios provistos en este momento enfrentan el problema para los cuales fueron destinados.
• Evidencia de prácticas ilegales o no éticas. Como en el ejemplo señalado en el principio de la sección, un consumidor o cliente puede sospechar que ha sido tratado injustamente o ilegalmente. Un abogado puede ver un patrón después de haber hablado a un número de personas, o mensajes en las calles pueden identificar a un servicio al consumidor en particular como sospechoso. Usualmente no toma mucha cantidad de datos para poner en movimiento a una agencia de supervisión para actuar cuando el problema es uno de discriminación u otra práctica ilegal.

Identificar al auditor apropiado.

Identificar a un auditor puede ser asunto de determinar cuál agencia o individuo es responsable por los servicios en cuestión, o puede tener más que ver con quién puede ser más efectivo como auditor o informador de los resultados de la auditoria. En el primer caso, un gobierno regulador o un organismo de supervisión responsable del servicio en particular debe ser la opción principal. En la situación donde un organismo específico no tiene supervisión, una mejor opción puede ser una organización de protección o un experto en el campo. En tales circunstancias, el auditor debe ser un organismo o un individuo cuyos hallazgos deberían ser tomados seriamente.

Mucho puede depender también de quién desearía tomar la tarea. Algunas veces los problemas surgen específicamente porque un organismo de supervisión está renuente de actuar. Si este es el problema, puede ser que quién necesite la auditoria sea el mismo organismo supervisor, o puede significar que apelando a ese organismo no se logrará ningún resultado. Los auditores apropiados en este caso bien podrían ser una organización protectora o de base.

El auditor más apropiado puede ser la persona que fácilmente se pueda ganar la cooperación de la organización auditada. Una agencia estatal o un patrocinador pueden hacer el trabajo de una manera más fácil y agradable, mientras que un auditor quien es percibido como hostil puede no ser capaz de obtener acceso a los registros internos, documentos, y a las listas de participantes. Tal auditor puede basarse en los documentos públicos y en cualquier clase de entrevistas y observaciones que sean posibles.

Encontrar apoyo para la auditoria.

Mientras más apoyo hay para la auditoria más  probable es  que ocurra. Algunos de los grupos importantes e individuos a los cuales se les puede solicitar apoyo incluyen funcionarios públicos, los mismos consumidores, patrocinadores y agencias de gobierno, y la comunidad.

Cuanta publicidad se desea en esta situación depende  de qué puede ser más efectivo. El propósito de una auditoria, después de todo, es mejorar la situación. Si esto se logra con una auditoria sin publicidad, entonces este es el mejor curso de acción. Si, en cambio, la presión pública parece ser  el vehículo más efectivo para el cambio, entonces ésta debe realizarse.

Los abogados algunas veces dejan que sus deseos de justicia se impongan sobre sus deseos de mejorar la situación. Cuando una organización se ha ido comportando sin ética o ilegalmente, y conociendo que está hiriendo a personas en el proceso – como es el caso del banco que niega préstamos a hispanos – a menudo el primer impulso de los abogados es tratar de castigar. Hay ciertamente ocasiones cuando esto es apropiado, pero algunas veces las situaciones puede ser exitosamente resueltas si el comportamiento de la organización no es hecho público.

Esto parece injusto –ciertamente, puede no ser justo– pero puede ser la mejor manera de obtener el resultado deseado. En ese caso, es lo que debería suceder, sin importar los sentimientos del abogado de estar siendo relegado. Es la solución del problema, y puede también dejar las puertas abiertas para la cooperación con la organización transgresora en el futuro, situación improbable después de una acusación  y humillación pública.

Realizar una auditoria de los servicios

Si está realizando una auditoria, tiene un gran trabajo por delante. Las auditorias financieras típicamente toman varios días, aunque solo tienen que ver con el estado financiero de la organización. En su caso tiene una amplia área que cubrir. Su trabajo puede no incluir una auditoria financiera (aunque es factible), pero si va a hacer una apropiada auditoria de servicios, tiene que ser tan cuidadoso como un auditor financiero. Hará que la auditoria sea más fácil al considerar el proceso exhaustivamente y al hacer tantas negociaciones como pueda antes de empezar.

Reúna los recursos que necesita.

Asegúrese de haber presupuestado suficiente tiempo para la auditoria. Encontrará demoras inesperadas. Alguna información faltará aún si la organización auditada está cooperando completamente. Si no está cooperando, todo tardará por lo menos tres veces más de lo contemplado. Esta auditoria costará dinero, por lo menos en salarios, y tomará una gran cantidad de tiempo. Asegúrese de estar dispuesto a gastar lo que sea necesario antes de empezar.

Negocie con la organización que va a auditar.

Ya sea que la organización está cooperando o no, si puede empezar el proceso en términos relativamente amistosos, todo irá más fluido. Las preguntas como “¿Cómo podemos hacerle esto lo más fácilmente posible para usted?” pueden funcionar para facilitarle acceso a la información, y para hacer que las relaciones con  la organización auditada sean civilizadas, y hasta amistosas.

Haga concesiones donde pueda, siempre y cuando no comprometan el propósito de la auditoria. Cuanto más muestre que usted no es hostil o parcializado, obtendrá mejores reacciones- y mayor cooperación- de la organización auditada. Trabaje con ellos para programar previamente el proceso para que ambos tengan una buena idea de cómo ocurrirán las cosas y cuando. Esto puede aliviar la carga del tiempo, porque dará a la organización cooperadora la oportunidad de reunir material y de tenerlos listos para usted.

Como el párrafo anterior implica, esta parte de la sección asume por lo menos una cantidad mínima de cooperación de parte de la organización auditada. Puede estar forzada a cooperar, porque usted es o ha sido designado para realizar la auditoria por parte de un patrocinador o un regulador, o puede ser que sea su preocupación de ver que los servicios sean llevados apropiadamente.

En el caso de un organismo de control, o un grupo comunitario preocupado por una organización que parece no estar haciendo su trabajo, la situación puede ser muy diferente. Puede estar realizando una auditoria sin decirle a la organización auditada, o confiar solamente en fuentes externas a la organización para obtener información. Una auditoria sin ninguna cooperación puede ser frustrante y consumir más tiempo que una donde hay un acuerdo, y puede dar resultados que no son enteramente demostrables o confiables. En un sentido, no es para nada una auditoria, sino una investigación, lo cual es, por su naturaleza, un proceso adverso.

Es beneficioso para usted y su propósito, evitar, si es posible, una auditoria en la cual haya poca cooperación. Si puede establecer algún tipo de relación con la organización auditada, es más probable encontrar lo que quiere descubrir y ser capaz de corregir lo que se quiere corregir.  No es fácil hacer la conexión, pero bien vale la pena.

Determine qué información necesita. 

¿Cuál es el propósito de la auditoria y qué debe de saber para lograrlo? Algunos elementos típicos por buscar:

• Información financiera (posiblemente una auditoria financiera completa)
• Cantidad de personas atendidas
• Los datos demográficos de los atendidos. Esto puede ser particularmente importante si se está investigando discriminación.
• La cantidad de tiempo que cada cliente espera mientras recibe servicio.
• Métodos y procedimientos para entregar los servicios. Esto puede incluir un examen  de cómo los clientes son tratados, y si los servicios son entregados de una forma que el público gente afín al campo pueden encontrar aceptable.
• Los servicios que realmente se ofrecen. Las rutas cubiertas por el transporte público, por ejemplo, o el número real de horas de entrenamiento laboral a la semana ofrecido por un programa de empleo.

Reúna información.

La manera en que haga esto,  y el acceso real a la información dependerá de la cooperación que obtenga de la organización auditada. Posibles fuentes de información incluyen:

• Documentos internos. Los registros de  servicio y documentación, contratos, financiamiento obtenido, propuestas contractuales y de financiamiento (grants), declaraciones de garantía para los patrocinadores, minuta de la Junta de Directores, registros de entrada, manuales organizativos, ordenanzas municipales, políticas, registros financieros.
• Documentos públicos. Declaración de impuestos, reportes anuales, reportes a los patrocinadores (estos pueden ser públicos o privados, lo cual depende de la naturaleza de la información y las leyes estatales), anuncios/publicidad, reportes de los medios de comunicación, datos del censo, etc.
• Entrevistas. Se puede hablar con clientes actuales o antiguos del servicio, sus familias, administradores y con los miembros del personal de la organización, con miembros de la Junta, patrocinadores, funcionarios responsables de la supervisión de la organización, las personas pertenecientes a organizaciones pares y colaboradoras, activistas comunitarios y grupos de interés, y los miembros de la comunidad.
• Observación. Algunas de las áreas que puede observar incluyen la entrega de los servicios (una clase de educación básica para adultos, una entrevista de préstamos, una clínica de vacunación), recepción e ingresos, interacciones entre los participantes y los miembros del personal, reuniones, y seguimiento.

Análisis de datos.

El análisis de los datos de la auditoria de un servicio puede significar más que simplemente mirar lo que se tiene. Primero significa comparar lo que el servicio realmente hace y lo que se supone hace y es. Entonces, esto obliga a observar cuidadosamente la información que se tiene para ver los que le dice sobre los estándares no expresados y las políticas bajo las cuales los servicios funcionan.

Algunos de los tipos de problemas que la auditoria de servicios puede examinar:

• Se requiere que muchos servicios financiados con fondos estatales o federales establezcan ciertos procedimientos- procedimientos de quejas, por ejemplo- para participantes, e informen a los participantes sobre esto desde el principio. Deben tener documentación tanto del procedimiento y de los participantes. Una auditoria del servicio puede revisar estos procedimientos y sus documentaciones, y otros trámites obligatorios.
• Una auditoria puede también cerciorarse de que los servicios que se ofrecen son realmente relacionados con el problema en cuestión. Algunas veces, una organización puede ser financiada para proveer un servicio en particular, y en cambio puede usar el dinero para otro propósito. Algunas caridades pueden dedicar solamente una pequeña cantidad de dinero de lo recolectado para el propósito para el cual fueron solicitados, mientras que el resto lo dedican a pagar altos salarios y otras extras.
• Ocasionalmente, una organización puede ser un rotundo engaño: puede recibir una subvención o contribución para proveer un servicio, y simplemente no hacerlo. Llenarán reportes con  informaciones falsas, y contarán con el hecho de que el patrocinador o la organización supervisora no tenga los recursos para hacer las averiguaciones. Tales organizaciones pueden ser fácilmente capturadas.... pero tal vez no se pudiera hacer sin una auditoria u otra forma de monitoreo. Ciertamente, en algunos casos han pasado años antes de ser detectadas.
• Una organización o servicio puede estar realizando sus obligaciones, pero aún así ser discriminadora o en otra forma tratar a los clientes injustamente. Las rutas de transporte público pueden programar pocas paradas en las áreas donde viven las minorías, por ejemplo, o pueden eludir los vecindarios donde el transporte público es una gran necesidad. Un proveedor que brinde servicio a un gran  número de hispanos puede no tener personas que hablen español en su personal. Los vendedores de bienes raíces pueden tratar de dirigir a los compradores de grupos minoritarios hacia ciertos vecindarios o lejos de otros, aunque ellos realmente no se niegan a vender ninguna propiedad. Estos patrones pueden no ser aparentes hasta que alguien los observa cuidadosamente.

Prepare un reporte de auditoria.

Una vez analizados los datos, debes permitir que la organización y los demás conozcan las conclusiones a las que ha llegado. La forma estándar de hacer esto es preparar un reporte de auditoria, explicando como la auditoria fue realizada, qué examinó, y cuales fueron los resultados de este examen. El reporte sirve a varios propósitos.

• Crea un registro de la auditoria, y una fotografía de por lo menos uno de los aspectos del funcionamiento de la organización en un momento en particular. Si el reporte es cuidadosamente detallado, es difícil para la organización- o para cualquier otro-  negar los hallazgos.
• Reconoce lo que la organización está haciendo correctamente y bien, Parte del propósito de la auditoria es demostrar que es lo que la organización está haciendo correctamente, aún sin considerar lo que esté haciendo equivocadamente o mal.
• Señala problemas funcionales, legales o éticos e inconsistencias en procedimientos, prácticas, políticas y programas. Esta es la parte del reporte que detalla cualquier conclusión negativa a la que haya llegado.
• Sugiere remedios para lo que necesite ser corregido. Ya sea trabajando con los proveedores del servicio (lo ideal) o por su cuenta, debe proporcionar soluciones a los problemas que ha encontrado. Si son llamativos y serios – si el proveedor, de hecho, no está proveyendo el  servicio, o si existe una actividad descaradamente ilegal-el remedio puede ser iniciar un proceso criminal contra el proveedor y encontrar a otro que haga el trabajo. Si el problema es corregible y el proveedor desea hacerlo, entonces, este debe ser su propósito.

Trabaje con la organización para crear un plan para poner los remedios en práctica.

Sugerir remedios es inútil a menos que estos lleven a la acción. Usted, como auditor, debe ayudar al proveedor a preparar un plan de acción para enfrentar y eliminar los problemas encontrados en la auditoria.

Decida lo que va a hacer con los hallazgos.

Una vez analizados los datos, tiene que hacer algo con lo aprendido. Si la organización está, de hecho, haciendo su trabajo de forma aceptable, entonces su única obligación puede ser señalar posibles mejorías, o  ayudar a controlar las dificultades. Si, sin embargo, ha encontrado que los servicios no son lo que pretenden ser, o no se adhieren a los estándares legales, éticos o profesionales aceptables, es necesario actuar. Dependiendo de su posición – ya sea que la auditoria haya sido oficial o no, por ejemplo- tendrá varias opciones, que se pueden ejecutar por separado o en combinación.

• Reporte los problemas a la junta de la organización. Esto puede ser suficiente para provocar acciones correctivas en algunas organizaciones. Las juntas pueden usualmente despedir a los directores, cambiar de política, y de otro modo alejar a las organizaciones de funcionamientos inaceptables. Debe de saber, sin embargo, que la junta  está dispuesta y  capacitada para realizar cambios si ésta es la única acción que se tomará.
• Trabaje con la organización para cambiar lo que está mal. Si el problema con el servicio radica en la pobre administración, ignorancia, u otros ejemplos de incompetencia o error, su ayuda puede ser bienvenida. Cuando los problemas son intencionales o sistemáticos, su asistencia puede no ser aceptada ni útil.
• Reporte a la organización al grupo de supervisión apropiado. Complete una queja formal con una agencia reguladora, presente la evidencia a un comité de supervisión, alerte a funcionarios públicos o patrocinadores, o de otro modo asegúrese de que el responsable de monitorear el servicio sepa lo que ha encontrado.
•  Demande legalmente. Si lo que está haciendo  la organización es intolerable- discriminación patente, uso de las contribuciones para aumentar salarios y comprar casas caras a los administradores, operación de un servicio falso- ir a la corte puede ser el mejor remedio para los consumidores y el público.
• Hágalo público. Realice una rueda de prensa, publique el reporte de auditoria a los medios de comunicación, establezca una reunión pública donde exponga los hallazgos, organice una demostración pública para protestar las operaciones del servicio, anúnciese en los medios de comunicación...haga lo que sea necesario para exponer al servicio tal cual es.

De estas opciones la que escoja dependerá de cuál es su meta. Si va a desenmascarar prácticas ilegales o deshonestas, probablemente sería más útil usar una o más de las tres últimas opciones. Si simplemente se busca que los servicios sean provistos apropiadamente y de forma justa, quizás no se deba tomar estas medidas drásticas. Mantenga tus metas en mente. Los estatutos pueden ser cambiados en varias formas: trate de tomar el camino que tenga mayor posibilidad de llegar a los resultados que más se desean alcanzar.

Cree un plan para mantener el proceso de auditoria a lo largo del tiempo.

La mayoría de las organizaciones sufren una auditoria financiera cada año. Las auditorias regulares, por lo menos para las organizaciones en las cuales se está interesado, pueden ser necesarias de igual manera. Si la organización está trabajando para corregir sus problemas, alguien necesita chequear y asegurarse de que ellos van en el carril correcto. Si otro proveedor ha sido substituido, es importante confirmar que no se está cayendo en el mismo patrón como el anterior, y que servicios aceptable están ahora disponibles. En cualquiera de los casos, las auditorias en curso deberían ser parte del plan global.

Una auditoria de los servicios al consumidor es una de las herramientas del equipo de defensa de la investigación. No debe ser usada muy frecuentemente, y es a menudo difícil de trabajar, pero usted como organismo se sentirá satisfecho de tenerla cuando la necesite.

En resumen

Los servicios al consumidor abarcan tanto a los servicios con financiamiento público provistos para una población específica como para los servicios regulados por la ley que son brindados para el público en general. Una auditoria de servicio al cliente es una inspección formal de los procedimientos, prácticas, políticas y/o programas por una parte objetiva para determinar si estos servicios son lo que deben ser y si ellos son llevados de acuerdo a los estándares éticos, legales y profesionales.

Las auditorias de servicio al cliente pueden ayudar a identificar brechas en los servicios necesarios (y sirve como una herramienta de defensa para instituir estos servicios). Las auditorias también confirman que los servicios son lo que deben ser, protegen los intereses de los receptores del servicio y del público, mejoran las posibilidades de resolver los problemas comunitarios y promueven el cambio social.

Para determinar si usted debe realizar una auditoria por su cuenta, o debe en cambio organizar (determinando qué y quién debe de ser auditado, encontrar una organización apropiada o un individuo para realizar la auditoria, y convencerlos para que la realicen), debe de hacerse las siguientes preguntas:

• ¿Tiene la experiencia para realizar la auditoria en cuestión?
• ¿Tiene los recursos para realizar la auditoria?
• ¿Es usted la parte apropiada para realizar la auditoria?
• ¿Puede usted lograr la cooperación de la organización auditada?
• ¿Es usted la mejor opción para realizar la auditoria que una posibilidad bien conocida o una universalmente respetada?

Cualquier persona preocupada puede organizar una auditoria. La mejor elección para realizar una auditoria son generalmente una agencia del gobierno o una agencia de supervisión profesional, organizaciones protectoras, investigadores académicos u otros individuos eminentes y creíbles quienes son reconocidos como expertos en el campo, equipos de organizaciones pares, y patrocinadores.

El mejor momento de realizar una auditoria puede ser cuando se está abogando por la necesidad de un servicio en particular, cuando hay preguntas sobre la disponibilidad de un servicio, cuando hay preguntas sobre la equidad en la entrega de un servicio, cuando los fondos están en riesgo, y cuando existe un amplio rango de desarrollo comunitario o funcionan esfuerzos similares.

Organizar una auditoria de servicios involucra tanto identificar el problema como convencer al potencial auditor de ejecutar el trabajo. Para lograr estas tareas, se necesitará reunir evidencias de que la auditoria es necesaria, identificar (y persuadir) a un auditor apropiado, y reunir apoyo para la auditoria.

Para realizar en este momento una auditoria se necesitará:

• Hacer un presupuesto de los recursos para la tarea.
• Negociar de antemano con las organizaciones a auditar.
• Determinar la información que se necesitará.
• Reunir los datos.
• Analizar los datos.
• Preparar un reporte de auditoria.
• Trabajar con los proveedores para desarrollar un plan para corregir los problemas que se han encontrado.
• Decidir lo que se hará con los resultados de la auditoria.
• Crear un plan para mantener el proceso de auditoria.

Una herramienta para Evaluar la Calidad de un Proceso de Auditoria

De las Clases de Mercado de la Universidad del Estado de Iowa

Criterios para una Auditoria del Consumidor

¿Qué es una auditoria de servicio al cliente?

___Una auditoria se define como una inspección independiente de los procedimientos, prácticas, políticas, y/o programas de un servicio,  a fin de mostrar que los servicios son lo que están destinados a ser, y que se adhieren a los estándares legales, éticos y profesionales.

___Reconoce dos tipos de servicios al cliente:

• Servicios ofrecidos con fondos públicos a un blanco de población- a menudo en desventaja- para mejorar su bienestar físico, económico, psicológico, o social.
• Servicios regulados públicamente, ofrecidos al público en general.

¿Por qué realizar una auditoria de servicio al cliente?

Realice una auditoria de servicio al cliente:

___Para determinar si actualmente los servicios necesitados  están siendo provistos.

___Para usar como arma  de campaña de defensa para adquirir  los servicios necesitados.

___Para determinar si los servicios que están siendo financiados están siendo actualmente provistos.

___Para proteger los intereses de aquellos a quienes los servicios están dirigidos.

___Para proteger los intereses económicos y sociales de quiénes están pagando por los servicios o sus regulaciones.

___Para mejorar las oportunidades de resoluciones exitosas para los problemas de la comunidad.

___Para albergar el cambio social.

¿Quién debería de realizar la auditoria?

Para verificar si eres el individuo apropiado para realizar el servicio de auditoria, pregúntese lo siguiente:

___¿Tiene la experiencia para realizar la auditoria?

___¿Tiene los recursos para realizar la auditoria?

___¿Es usted el individuo más apropiado para realizar la auditoria? (¿Es acaso el trabajo de alguien más?)

___¿Puede lograr la cooperación de la organización auditada?

___¿Podría una auditoria hecha por usted ser tan creíble como una dirigida por alguien más conocido?

Si usted no es quien realiza la auditoria, podría escoger a:

___Un regulador o una agencia de supervisión del gobierno

___Un cuerpo de profesionales supervisores

___Una organización protectora

___Expertos, académicos y otros investigadores en el campo

___Individuos eminentes o comisiones que sirven

___Un equipo de auditoria de una o más organizaciones pares

___Patrocinadores

¿Cuándo debe usted dirigir las auditorias del servicio al consumidor?

Se debe dirigir las auditorias del servicio al consumidor:

___Cuando se está abogando por la necesidad de un servicio en particular.

___Cuando hay preguntas sobre la disponibilidad de los servicios.

___Cuando hay dudas sobre la equidad en la entrega de los servicios.

___Cuando los fondos están en riesgo.

___Cuando hay un amplio rango en el  desarrollo comunitario u otro esfuerzo similar.

¿Cómo organizar y dirigir una auditoria del servicio al consumidor?

Para organizar una auditoria del servicio al consumidor:

___Reúna evidencia de la necesidad de la auditoria.

___Identifique un auditor apropiado.

___Reúna apoyo para la auditoria.

Para realizar una auditoria del servicio al consumidor:

___Presupueste recursos adecuados para la auditoria.

___Negocie de antemano con la organización a ser auditada.

___Decida qué información se necesita.

___Reúna los datos.

___Analice los datos.

Prepare un reporte de  auditoria, incluyendo un plan para corregir cualquier problema que haya encontrado.

___Trabaje con la organización auditada para poner los remedios en práctica.

___Decida lo que va a hacer con los resultados de la auditoria.

___Cree un plan para mantener el proceso de auditoria.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

برای واداشتن قانون‌گذاران یا سایر مقامات مسئول به تغییر قوانین و سیاست‌ها، ایجاد انگیزه برای یك تحقیقات رسمی، یا ایجاد تغییر در افكار عمومی، به اطلاعات نیاز خواهید داشت. برای كسب اطلاعات، بی‌شك باید اول تحقیق كنید. این تحقیق به هر معنایی می‌تواند باشد. از زیر و رو كردن توده‌ای از اسناد و مدارك در قفسه‌های یك كتابخانه گرفته، تا عكس گرفتن و صحبت كردن با شهود. ممكن است بعضی از جستجوهای شما ملال‌آور و بعضی دیگر هیجان‌‌انگیز باشند، اما هر چه كه باشد نیاز به انجام كار دارد.

منظور ما از اجرای تحقیق چیست؟

معمولا كلمه «تحقیق» تصویر كسی را تداعی می‌كند كه در یك آزمایشگاه نشسته و چشم‌هایش روی كتاب بزرگی با حروف ریز لوچ شده، یا در یك آزمایشگاه شیمی روی یك لوله آزمایش حاوی ماده‌ای زشت و زننده خم شده است. 

اجازه ندهید چنین تصاویری شما را بترساند، چرا كه معنای واقعی تحقیق، انجام كاری است برای پیدا كردن جواب سوال‌هایتان. سوال ممكن است نسبتا ساده باشد: چند درصد از كسانی كه به درمانگاه بهداشتی باهمستان مراجعه می‌كنند، راه دیگری برای دستیابی به درمان‌های پزشكی ندارند؟ ممكن هم هست كه بی‌نهایت پیچیده باشد: موثرترین راه برای تامین بیمه درمانی برای آن دسته از شاغلین باهمستان كه بیمه نیستند، چیست؟ 

سوال‌های مختلف نیازمند جواب‌های مختلف هستند و جواب‌های مختلف نیازمند تحقیقات مختلف برای كاوش درباره آن‌ها هستند. اولین قدم دانستن چیزهایی است كه نیاز دارید.

• اگر جوابی كه به دنبالش هستید یك عامل شناخته‌شده باشد، مانند: تركیب شیمیایی یك ماده‌ مشخص چیست؟ یا آن ماده چه اثری روی انسان دارد؟، در آن صورت با مراجعه به كتاب‌ها یا مقالاتی در كتابخانه، یا با مشورت با یك متخصص، احتمالا جواب را خواهید یافت.  
• اگر برای یك عملكرد خاص ترویجگری می‌كنید و به دنبال تقویت آن هستید: فلان برنامه ترویج بهداشت تا چه حد موثر است؟ چرا بهتر است به‌ جای آن روش از این روش استفاده شود؟ چرا باید استفاده از این ماده در محصولات غذایی ممنوع شود؟ در آن صورت باید نوعی مطالعه تحقیقاتی انجام دهید، یا گزارش‌های موجود را غربالگری كنید. 
• اگر به دنبال یافتن واقعیت‌هایی هستید كه توسط آن‌ها بتوانید سیاست‌گذاران را وادار به حركت در یك جهت خاص كنید: در فلان باهمستان چند نفر استخدام شده‌اند در حالی كه بیمه درمانی ندارند؟، در این صورت ناچار خواهید بود در بایگانی شهرداری جستجو كنید یا به آمارهای سرشماری مراجعه كنید.
• اگر برای یافتن شواهدی دال بر فعالیت‌های مضر یا غیرقانونی توسط انجمن شهر یا آژانس‌های دولتی هستید: آیا فلان كارخانه كاغذسازی دوباره زباله‌هایش را مستقیما در رودخانه تخلیه می‌كند؟ و چرا نهاد تنظیم مقررات در این زمینه اقدامی نمی‌كند؟ در این صورت شاید ناچار باشید عملا اقدامات تجسسی انجام دهید. میان مدارك جستجو كنید، عكس بگیرید، نمونه آب رودخانه را تجزیه كنید و با كاركنان آن کارخانه صحبت كنید.

تحقیق شامل همه این روش‌ها و حتی بیش‌تر می‌شود. نوع تحقیقی كه باید انجام دهید، بسته به نوع اطلاعاتی است كه به آن نیاز دارید.

چرا باید تحقیق كرد؟

ممكن است محاسن كاری كه می‌كنید برای شما واضح باشد، اما الزاما برای سایرین واضح نیست. باید به آن‌ها نشان دهید كه ایده‌های شما به شكل معناداری به سود باهمستان خواهد بود. تحقیق به طرق مختلف كمكتان می‌كند به این هدف برسید:

• تحقیق به كار (ترویجگری) شما جسمیت می‌بخشد. تحقیق شما به اعتقاد و اشتیاق شما واقعیت و آمار و ارقام می‌بخشد. اعتقاد و اشتیاق مهم است، اما در عمل نمی‌توانند تعداد زیادی از كسانی را كه با شما موافق نیستند، متقاعد كنند. شواهد محكم، می‌توانند.
• تحقیق به شما اطلاعات جدیدی می‌دهد كه توسط آن‌ها ادعایتان را مطرح كنید. معمولا تحقیق اطلاعات قوی و محكمی به نفع شما به دست می‌دهد، كه حتی خودتان هم نمی‌دانستید. همچنین به شما كمك می كند كه بفهمید چه مقدار بودجه نیاز دارید، حدودا چه مدت طول می‌كشد تا به نتیجه برسید و پیامدهای محتمل اقدام نكردن چه خواهد بود.
• تحقیق می‌تواند به شما نشان دهد كه چطور با موفقیت مشكلتان را مخاطب قرار دهید. (همانطور كه این بخش معین می‌كند، تحقیق شما می‌تواند چند منظور را برآورده كند. به شما كمك می‌كند اقدام خود را برنامه‌ریزی و طراحی كنید و همچنین برای آن ترویجگری كنید). در زمینه ترویجگری، دقیقا باید بدانید كه برای چه چیز ترویجگری می‌كنید. دیگران چه كرده‌اند كه كارایی داشته است؟ در یك شرایط آزمایشی، چه چیزهایی بر مشكل اثر می‌گذارند؟ پاسخ به این سوالات و سوالات مشابه شما را در موقعیتی قرار می‌دهد كه بتوانید استراتژی‌هایی را كه احتمال موثر بودنشان وجود دارد، انتخاب و برای آن‌ها ترویجگری كنید. 
• تحقیق مثال‌ها و نمونه‌هایی برای استفاده در اختیارتان قرار می‌دهد. در حالی كه آمار و ارقام در شرایط معینی بسیار متقاعدكننده هستند، معمولا یك مثال عملی از صدها ورق گزارش قوی‌تر است، چرا كه مسئله را بلاواسطه و واقعی به نظر می‌رساند. یك روایت به عنوان نمونه، مسئله را ثابت نمی‌كند، اما كار را برای افراد آسان می‌كند كه دقیقا بفهمند موضوع از چه قرار است. شنیدن روایت یك نفر دیگر، افراد را به فكر می‌اندازد كه: «ممكن است برای خود من پیش بیاید» و راهی در اختیار سیاست‌مداران قرار می‌دهد كه برای رای‌دهندگانشان توضیح دهند چرا به سود یك سیاست یا لایحه عمل می‌كنند.     
• تحقیق آنچه را كه از قبل به آن اطمینان داشتید، تایید می‌كند. ممكن است خودتان «بدانید» كه در مورد یك مسئله خاص حق دارید، اما اگر بتوانید ادعا كنید همه متخصصین این رشته با شما هم‌عقیده هستند، یا مطالعات نشان داده‌اند كه موضوع مورد حمایت شما حقیقتا كارایی دارد، تضمین بیش‌تری خواهید داشت. 
• تحقیق به شما امكان می‌دهد درباره سود و زیان كار استدلال كنید. اگر ۸۵٪ از زندانیان سابق دوباره به زندان بر‌گردند و اگر هزینه‌ نگهداری هر نفر در زندان سالانه ۶۵ هزار دلار باشد و اگر برنامه‌ای كه باعث شود آن ۸۵٪ زندانی بیرون بمانند و به زندان برنگردند، سالانه برای هر نفر ۲۰ هزار دلار هزینه بردارد، شما محاسبه می‌كنید. ظاهرا برنامه‌ پیشگیری از بازگشت زندانیان گران تمام می‌شود، اما در عمل، سالانه برای هر زندانی سابق به‌ طور میانگین ۲۸ هزار و ۵۰۰ دلار به نفع مالیات‌دهندگان خواهد بود. تحقیق هزینه هر دو گزینه و شانس موفقیت هر دو گزینه را در پیشگیری از بازگشت افراد به زندان، به شما خواهد گفت.
• تحقیق به شما اعتبار می‌دهد. اگر تحقیقتان را درست انجام دهید، شما را مدافعی جدی می‌شناساند كه پیش از متقاعد كردن افراد نسبت به موقعیت خودتان، كارهای بنیادین را انجام می‌دهید. این باعث می‌شود افراد با علاقه بیش‌تری به حرف‌های شما گوش كنند و آنچه را می‌شنوند، باور كنند.
• تحقیق دو طرف متعارض را به هم وصل می‌كند. اگر تحقیق‌تان را نه‌ فقط درباره موقعیت خودتان، بلكه همچنین در مورد موقعیت مخالفینتان به دقت انجام داده باشید، برای پاسخ دادن به اتهامات و سوالات آن‌ها و همچنین برای اثبات كذب ادعاهای آن‌ها و نیز برای استدلال معقول و منطقی درباره بی‌نقص بودن موقعیت خودتان نسبت به موقعیت آن‌ها، اطلاعات كافی در دست خواهید داشت. 
• تحقیق شما را متخصص در مسئله مورد نظر می‌كند. اگر دیگران شما را كسی با پاسخ‌های درست بشناسند، قانون‌گذاران و سایر مسئولین، گروه‌های ذی‌نفع و عموم، سوالات و دغدغه‌های خودشان را نزد شما خواهند آورد. اگر در مقام یك مسئول شناخته‌شده باشید، موقعیت حمایتی شما به‌‌مراتب مستحكم‌تر خواهد شد.

چه وقت باید برای ترویجگری تحقیق كنید؟

ترویجگری برای هر ادعایی نیاز به تحقیقات اولیه دارد، اما مواردی پیش می‌آید كه تحقیق ارزش خاص پیدا می‌كند. 

وقتی تلاش می‌كنید قانونی را به تصویب برسانید 

به دو دلیل نیاز به تحقیق خواهید داشت:

• كه نیاز به تصویب آن قانون را نشان دهید. سرمایه‌گذاری دولت فدرال برای تحقیقات راجع به بیماری ایدز، زمانی افزایش یافت كه مدافعین آن تحقیقات توانستند نشان دهند كه بیماری به مرحله همه‌گیر رسیده است و همه در خطر ابتلا به این بیماری قرار دارند. به همین نحو، مدافعین سوادآموزی بزرگسالان در ماساچوست زمانی توانستند تعهد به سوادآموزی بزرگسالان و تخصیص افزایش بودجه برای سوادآموزی بزرگسالان را تضمین كنند، كه به قانون‌گذاران فهرستی نشان دادند متشكل از بیش از ۱۳ هزار نفر، كه در سرتاسر ایالات در صف انتظار برای برنامه‌ سوادآموزی قرار دارند. 
• كه حمایت عموم را برای تصویب قانون پیشنهادشده نشان دهید. اگر قانون‌گذاران بدانند كه رای‌دهندگانشان واقعا خواستار تصویب یك لایحه یا پرداختن به یك مشكل توسط آن‌ها هستند، عموما انجامش خواهند داد، خصوصا در سال انتخاباتی. اگر بتوانید از طریق نظرسنجی، مصاحبه یا سایر ابزارها نشان دهید كه عموم برای اقدام شما ترویجگری می‌كنند،‌ در موقعیت بسیار قوی‌تری قرار خواهید گرفت.

وقتی می‌خواهید توجه باهمستان را جلب مشكلی كنید كه نیاز به رسیدگی دارد

معمولا تحقیق مورد نیاز در اینجا آماری است. در باهمستان چند در صد از نوجوانان از مدرسه اخراج می‌شوند و آن درصد را چطور می‌شود با باهمستان‌های مشابه مقایسه كرد؟ آیا ظرف سال گذشته، یا چند سال گذشته، بی‌خانمانی افزایش داشته است؟ آیا تعداد خانواده‌های بی‌خانمان بیش‌تر شده است؟ آیا خشونت جوانان در باهمستان افزایش داشته است، و اگر داشته، قربانیانش چه كسانی بوده‌اند؟ در اینجا اعداد و ارقام خواسته باعث می‌شود افراد مشكلی را كه برای باهمستان اهمیت دارد، به روشنی ببینند.

وقتی مسئولین دولتی فاسد باشند یا مرتكب خطایی شده باشند

تحقیق می‌تواند دلایلی ارائه دهد كه فساد، نادرستی، یا غیراخلاقی بودن برخی مسئولین را به اثبات برساند. از خزانه‌دار یك شهر كوچك كه فقط چند هزار دلار از بودجه شهر را در جیب می‌گذارد گرفته، تا ریچارد نیكسون، كه سرپوش گذاشتنش روی رسوایی واترگیت به قیمت ریاست جمهوری‌اش تمام شد، تا مسئولینی كه نقض قانون می‌كنند و عموما از طریق تحقیقات دقیق رسوا می‌شوند و نه از طریق رویدادهای نمایشی. مثلا مصاحبه‌های باب وودوارد و كارل برنشتاین با شركت‌كنندگان مختلف در قضیه واترگیت، سرانجام آن‌ها را به مرجعی معروف به «گلوی عمیق» هدایت كرد، كه زنگ خطر نسبت به تشكیلات نیكسون را به صدا درآورد. 

وقتی دولت یا نهادی دیگر به مردم دروغ می‌گوید

گاهی چیزهایی هست كه حتی در مردمی‌ترین جوامع، عموم نباید بدانند. مثلا در جنگ دوم جهانی، اگر مطبوعات به‌ طور روزانه محل قرار گرفتن كشتی‌های متفقین را منتشر می‌كردند،‌ دشمن بسیار خوشحال می‌شد و كشتی‌های مذكور هم غرق می‌شدند. اما اگر دولت یا نهادی به‌ ضرر عموم، یا به خاطر محافظت سیاسی از خود دروغ بگوید، آن مبحث دیگری است. 

 دو نمونه

• تولیدكنندگان سیگار، سال‌ها تحقیقات علمی ساختگی ارائه می‌دادند كه ثابت می‌كرد سیگار بی‌ضرر است و اعتیاد نمی‌آورد. در حالی كه دانشمندان مشهور و مورد اعتماد،‌ همواره خلاف آن را ثابت می‌كردند. سرانجام تحقیقات قابل اعتماد، اداره كل پزشكی و بخش اعظم جمعیت آمریکا را متقاعد كرد كه برای كارخانجات تولید سیگار، سودآوری مهم‌تر از جان مردم است و مصرف سیگار در آمریکا افت چشمگیر كرد. 

• در دوران ریاست جمهوری ریگان در آمریكا، جیمز وات، دبیر امور داخلی ضد محیط زیست آمریكا، مدام در جراید مورد مخالفت دانشمندان یا روزنامه‌نگارانی قرار می‌گرفت، كه در مورد صحت گفته‌های او تحقیق كرده و آن‌ها را كذب یافته بودند. سرانجام وت تبدیل به عنصری سیاسی شد كه لاجرم باید تعویض می‌شد. اگر كسی به خود زحمت بررسی نمی‌داد، او همچنان می‌توانست مسائل محیط زیست را به دلایل سیاسی و به قیمت منافع عموم موجه جلوه دهد. 

وقتی پیشگیری از آسیب ضرورت داشته باشد

منشا باران‌های اسیدی در شرق آمریکا ناشناخته بود، تا اینكه تحقیقات نشان دادند كه علتش موادی بودند كه توسط كارخانه‌هایی در میدوست در هوا پخش می‌شدند. اگر نمی‌دانید كه چرا در رودخانه محل، دیگر ماهی وجود ندارد، یا اگر آب آشامیدنی زیر سوال است، شاید لازم باشد نگاهی به اثرات باران‌های اسیدی بیندازید، یا زمانی را در بایگانی‌های شهر و كتابخانه بگذرانید، تا بفهمید كارخانه‌های محلی چه موادی را در رودخانه تخلیه می‌كنند و آن مواد چه تاثیرات شیمیایی دارند.

تهدیداتی كه از جانب محیط زیست متوجه سلامت عموم می‌شود، تنها آسیب‌هایی نیستند كه تحقیقات می‌توانند از آن‌ها جلوگیری كنند. بررسی تاثیرات سیاست‌های پیشنهادی دولت، می‌تواند شهروندان را از تبعات نامطلوب اجتماعی و سیاسی حفظ كند ... یا اگر آن سیاست‌ها قبلا موفقیت‌آمیز بوده باشند،‌ می‌تواند آن تبعات را اصلاح كند. شاید تحلیل‌گران وال‌استریت با تحقیق در مورد روابط میان شركت‌های بزرگ و شركت‌های حسابداری می‌توانستند سرمایه‌گذاران را از فاجعه‌ مالی‌ای مانند سقوط اِنرون،‌ یكی از بزرگ‌ترین شركت‌های آمریکا نجات دهند. چندین هزار شهروند با درآمدهای متوسط، پول بازنشستگی‌شان را چه مستقیما و چه از طریق سرمایه‌گذاری برای بازنشستگی، در آن سقوط ناگهانی از دست دادند.

وقتی كه تحقیق برای پیشبرد منافع عموم اهمیت دارد

 در چنین شرایطی شاید به دنبال موضوع خاصی نباشید. مثلا مدافعین مراقبت‌های بهداشتی، اغلب برای تعیین نیازهای مربوط به مراقبت‌های بهداشتی در باهمستان و اینكه چه چیز می‌تواند به بهترین وجه آن نیازها را برطرف كند، تحقیق می‌كنند. به این ترتیب آن‌ها دقیقا می‌فهمند كه مدافع چه چیز باید باشند. 

چطور تحقیق می‌كنید؟

همانطور كه در ادامه با جزئیات خواهیم گفت، از آنجا كه انواع مختلف تحقیقات وجود دارد، روش خاصی از تحقیق برای همه انواع آن وجود ندارد. لذا ما رهنمودهایی كلی ارائه می‌كنیم كه به درد هر نوع تحقیق برای ترویجگری می‌خورد. همچنین نكات خاص‌تری را برای انجام هر یك از انواع تحقیق‌هایی كه پیش رو دارید، ارائه خواهیم كرد. 

رهنمودهای عمومی برای تحقیق​

كمك بخواهید

الزاما نیازی نیست كه همه كارها را خودتان انجام دهید. احتمال زیادی وجود دارد كه دستیارانی از خارج به كمكتان بیایند.

• سایر کارورزان. اگر به حل مشكلی علاقه‌مند هستید، احتمالا افراد دیگری هم به حل همان مشكل علاقه‌مند هستند. اگر بتوانید آن‌ها را پیدا كنید، اطلاعات مورد نیاز خودتان را هم، كه هم‌اكنون در دسترس هستند، پیدا خواهید كرد، یا آن‌ها كمكتان خواهند كرد كه پیدا كنید.
• سایر متخصصین یا دانشگاهیان. بسته به اطلاعات مورد نیازتان، كمك می‌تواند به اندازه بخش مرتبطی از یك دانشگاه، به شما نزدیك باشد. مثلا اگر به دنبال یافتن تركیبات شیمیایی یك آلوده‌ساز باشید، یك دانشجوی ارشد یا استاد رشته‌ شیمی با كمال میل كمكتان خواهد كرد. شما می‌توانید به جای آنكه ساعت‌ها خودتان وقت صرف تحقیق كنید، متخصصی را در یك حوزه خاص از قانون، یا تجارت، یا بهداشت عمومی پیدا كنید، تا نتایج مورد نیاز را در اختیارتان قرار دهد.
• كتابخانه‌ها. واضح است كه كتابخانه‌ها منابع عظیمی از اطلاعات هستند و كتابداران معمولا هم علاقه‌مند و هم قادر به كمك هستند. این شغل آن‌هاست و بسیاری از كتابداران به درخواست برای انجام تحقیقات دشوار، به چشم یك چالش جالب و لذتبخش نگاه می‌كنند. آن‌ها هم می‌توانند ساعات زیادی از وقت شما را صرفه‌جویی كنند.   
• روزنامه‌نگاران (خبرنگاران). اگر مشكل مورد نظر شما، یا حوزه مورد حمایت شما شامل یك روایت و یا موضوعی باشد كه لازم است عموم بدانند (آیا آب آشامیدنی باهمستان سالم است؟) یك خبرنگار محقق با كمال میل حاضر است با شما كار كند. بسیاری از روایت‌های مهم‌ترین خبرها ظرف دهه‌های گذشته، مثلا موضوع گردهمایی سازمان جاسوسی آمریکا پیش از حمله تروریستی یازده سپتامبر، در نتیجه تحقیقات خبرنگاران بود. اغلب خبرنگاران عاشق فرصت برای به دست آوردن روایت‌های مهم هستند و منابع عظیم اطلاعاتی هم در اختیار دارند.
• افرادی، در داخل نهادی كه مشغول تحقیق درباره آن هستید. اگر در تشكیلاتی موضوع غیرقانونی یا غیراخلاقی در جریان باشد، احتمال دارد در داخل آن تشكیلات كسی باشد كه ناراحتی‌اش از شرایط موجود، باعث شود به صحبت كردن با شما علاقه‌مند شود.

ببینید آیا كسی قبلا تحقیقی را كه برنامه‌ریزی می‌كنید (در صدد انجامش هستید)، انجام داده است؟ 

ممكن است در رابطه با مشكلی كه مورد نظر شماست، قبلا مطالعاتی انجام شده باشد، یا ممكن است شخص دیگری در باهمستان هفته‌ها وقت صرف یافتن اطلاعاتی كرده باشد كه شما در جستجویش هستید. زندگی را سخت‌تر از آنچه كه هست، نكنید.‌ پیش از شروع، نگاهی به اطرافتان بیاندازید. 

اصول اولیه در مورد مشكلتان را یاد بگیرید

اگر تحقیقتان دقیق و متمركز نباشد، برایتان فایده‌ای نخواهد داشت. اگر قوانینی در كار هستند، پیش از آنكه به دنبال شواهدی دال بر شكستن آن قوانین یا نیاز به تغییر آن قوانین باشید، حتما آن‌ها را بخوانید و بفهمید. اگر مظنون هستید كه كسی اصول اخلاق حرفه‌ای را زیر پا گذاشته است، اول بفهمید كه آن حرفه دستورالعملی برای رعایت اصول اخلاقی دارد یا نه و اگر دارد به‌دقت آن را بخوانید. اگر مشكلی مربوط به محیط زیست در بین باشد، دانش مرتبط با آن را یاد بگیرید، حداقل تا آن اندازه كه بتوانید آن مشكل را توضیح دهید، تا به این وسیله بتوانید استدلال‌هایی را كه بر خلاف نظر شما می‌‌شوند، درك و با آن‌ها مقابله كنید.

اگر مطلبی را مطالعه می‌كنید كه نمی‌فهمید، كمك بگیرید. با یك وكیل یا قانون‌گذار، یك معلم علوم، باجناقتان، با هر كسی كه ممكن است درباره حوزه‌ای كه تحقیق می‌كنید و مطالبش را نمی‌فهمید چیزی بداند، مشورت كنید. اگر اطلاعاتتان غلط است، یا دقیقا نمی‌دانید كه راجع به چه صحبت می‌كنید، جایگاه خود را از بنیان سست می‌كنید و گوش‌ها برای شنیدن دفاعیات شما ناشنوا خواهند شد. 

بدانید كه از اطلاعات در چه موردی یا مواردی می‌خواهید استفاده كنید

 دانستن علت جمع‌آوری اطلاعات به شما كمك می‌كند كه دقیقا بدانید به دنبال چه اطلاعاتی باید بگردید، چه مقدار اطلاعات لازم دارید و آن اطلاعات به چه شكل باید باشند. بعضی از دلایل مشترك برای تحقیق مربوط به ترویجگری عبارتند از:

• برای جلب توجه عموم نسبت به یك مشكل. در این مورد باید به دنبال اطلاعات (آمار یا روایتی) بگردید كه به افراد بفهماند آن مشكل به چه صورت به باهمستانشان مربوط می‌شود.
• برای نشان دادن حمایت عموم به خاطر حل یك مشكل. مثلا یك نظرسنجی می‌تواند نشان دهد كه باهمستان عمدتا از سرمایه‌گذاری برای ایجاد یك مدرسه جدید حمایت می‌كند. 
• برای هدایت تلاش‌های حمایتگرانه شما. نظرسنجی‌ای كه نظر واقعی عموم یا بخش خاصی از عموم را درباره مشكل به شما نشان دهد، در نحوه دست زدن به حل مشكل كمكتان می‌كند.  
• برای تقویت استدلالتان توسط واقعیت‌ها، نظریه‌ها، عقاید محترم و معتبر یا سایر تجارب.
• برای مواجهه با ادعاهای دروغین یا اشتباه مخالفین یا استدلال‌های مخالف.

همانطور كه پیش‌تر گفتیم، این شرایطی است كه در آن تحقیق شما باید بی‌عیب و نقص باشد. سرهم‌بندی نكنید. همواره یك نفر منتظر فرصت است تا به كم‌ترین بی‌دقتی یا خطا با چنگ و دندان حمله كند و با استفاده از آن، كل عملكرد شما را بی‌اعتبار كند. فقط از اعداد و ارقام واقعی و معتبر استفاده كنید و مفهوم آن‌ها را دست‌كم یا دست بالا نگیرید. هیچ نكته‌ای را تعمیم ندهید. مثلا این فرض كه همه كسانی كه از دبیرستان اخراج می‌شوند، بی‌سوادند، زمانی باز خواهد گشت تا تاوانش را از شما بگیرد. روایت و تمثیل را با واقعیت اشتباه نگیرید. یك روایت نمی‌تواند یك نكته را ثابت كند. و شاید مهم‌تر از همه اینكه تسلیم این گرایش طبیعی نشوید كه در ارزش یك قطعه اطلاعات را كه نقطه نظر شما را تایید می‌كند، اغراق کنید. اگر نمی‌توانید با اطلاعات موجود یك دعوی محكم تشكیل دهید، شاید لازم باشد كه فرضیاتتان را از نو بررسی كنید. 

• نشان دادن اینكه مخاطب قرار دادن مشكل به نفع باهمستان یا كل جامعه و همچنین كسانی است كه مستقیما تحت تاثیر آن مشكل هستند. مثلا شاید بخواهید منافع حاصل از برنامه سوادآموزی بزرگسالان را در كسب و كار، یا افزایش ارزش املاك محلی كه در اثر افزایش بودجه برای سوادآموزی به دست آمده است، نشان دهید.
• برای اثبات خطا یا اعمال مشكوك یك نهاد یا مقام مسئول. شاید مفهوم چنین تحقیقی این باشد كه یك نهاد همانطور كه شما گفته‌اید در عمل مرتكب خطا یا عملی زیان‌بخش، رشوه‌خواری، آلوده‌سازی غیرقانونی، سرقت بودجه عموم (اختلاس) شده است، و یا به معنی یافتن شاهد است، گواه بر اینكه آنچه آن نهاد داوطلبانه اعتراف می‌كند كه انجام داده، مثلا استفاده از فلان ماده در محصولاتش، یا دست‌اندركار بودن در فلان تمهید در جهان سوم، در واقع اشتباه یا زیان‌بخش است.

در خصوص منابعتان شك‌گرا باشید و همه واقعیت‌هایتان را دو بار چك كنید

همه منابع اطلاعاتی به یك اندازه قابل اعتماد نیستند. 

اینترنت منبع بزرگی از اطلاعات است، اما تضمینی وجود ندارد كه همه آن اطلاعات صحیح باشند. هر كسی می‌تواند یك وبسایت درست كند و هر چیزی را كه دلش می‌خواهد در وبسایتش قرار بدهد، بدون اینكه مقید به دقیق بودن آن باشد.

همانطور كه بارها در این بخش ذكر شد، اگر واقعیات شما، حتی واقعیاتی كه الزاما بخش مهمی از استدلال شما را تشكیل نمی‌دهند، اشتباه باشند، مخالفینتان از شما تاوان خواهند گرفت. ممكن است حتی چیزی مانند یك متن شیمی كه ظاهرا باید قابل اعتماد باشد،‌ معتبر نباشد. اگر آن متن ۳۰ سال پیش منتشر شده باشد، ممكن است حاوی «واقعیت»‌هایی باشد كه امروزه برداشت‌های تازه‌ای از آن شده است. اگر منبع‌تان ذره‌ای مشكوك است، یافته‌هایتان را دوباره بررسی كنید.     

مصر باشید

یافتن اطلاعات ممكن است سخت و خسته‌كننده باشد. ممكن است یك آژانس یا سازمان، الزاما نه همان آژانس یا سازمانی كه درباره‌اش تحقیق می‌كنید، جلوی راهتان سنگ بیندازد. شاید ناچار شوید برای دستیابی به سندی كه می‌خواهید ببینید، یا برای به دست آوردن مقدار ناچیزی اطلاعات، از مناطق دشوار و ممنوع عبور كنید. معمول است كه گروه‌های شهروند با رجوع به قانون آزادی اطلاعات (در زیر ملاحظه كنید) به دادگاه شكایت می‌كنند تا دولت را وادارند اسناد عمومی را ارائه دهد. شاید یكی از مهم‌ترین ابزارهای موجود تحقیق، توسل به همین مورد باشد.

انواع تحقیق‌ها و برخی توصیه‌ها برای هر یك از آن‌ها

تحقیق «دانشگاهی (علمی)»

در اینجا این عبارت اشاره دارد به جستجو برای واقعیت‌ها، اطلاعات عمومی درباره موضوع، سوابق تاریخی، نتایج مطالعات و غیره، كه منتشر شده یا در میان اسناد عمومی وجود دارند. برای به دست آوردن این نوع اطلاعات راه‌هایی وجود دارد از این قرار:

• از كتابخانه‌ها استفاده كنید. هم كتابخانه‌های عمومی و هم كتابخانه‌های تخصصی اعم از كتابخانه‌های دانشگاهی، كتابخانه‌های حقوقی، كتابخانه‌های شجره‌ای و نسبی، كتابخانه‌های وابسته به ریاست جمهوری و غیره، جهت تحقیق، طبق شرایطی (گاهی به‌ طور رایگان و گاهی هم در ازای دریافت وجه، مثلا حق عضویت) برای عموم باز هستند. كتابداران همه‌ نوع كتابخانه‌ها می‌كوشند مطلع و مفید باشند. اگر به واشنگتن دی سی، شهر نیویورك، یا بوستون دسترسی داشته باشید، كتابخانه كنگره، كتابخانه عمومی نیویورك، كتابخانه عمومی بوستون و سیستم دانشگاهی كتابخانه هاروارد، چهار تا از بزرگ‌ترین و جامع‌ترین كتابخانه‌های جهان هستند. 
• از بایگانی روزنامه‌ها استفاده كنید. روزنامه‌ها عموما بایگانی‌هایی نگه می‌دارند حاوی مجموعه كامل نسخه‌های قبلی روزنامه، در بسیاری موارد حتی روزنامه‌های تا صد سال پیش را هم دارند. امروزه بسیاری از آن‌ها به صورت میكروفیلم یا رسانه‌های الكترونیكی موجود هستند و معمولا از طریق خدمات اطلاعاتی كتابخانه‌ها یا در اینترنت در دسترس هستند (گاهی در ازای دریافت وجه).
• در بایگانی‌های دولتی و سایر بایگانی‌ها كنكاش كنید. ادارات دولتی فدرال، ایالتی و محلی در آمریكا، اسناد دولتی را در بایگانی‌هایشان نگه می‌دارند. این اسناد معمولا جهت تحقیقات در دسترس عموم شهروندان قرار دارند، مگر در مواردی كه لازم باشد برای یافتن سند مورد نیازتان به مكان‌های خاصی سفر كنید (واشنگتن دی سی یا یك شعبه بایگانی منطقه‌ای و غیره). بعضی از سازمان‌ها، شركت‌های بزرگ و انستیتوها هم بایگانی‌هایی دارند كه ممكن است به دردتان بخورند. 
• از داده‌های سرشماری استفاده كنید. آمارگیری نفوس (جمعیت، سن، نژاد، ‌تحصیلات، درآمد و غیره) و در نشریات سرشماری شهری، روستایی، ایالتی و غیره در ایالات متحده هم مقدار حیرت‌‌آوری اطلاعات دیگر وجود دارد.
• در اینترنت گشت بزنید. اینترنت، با میلیون‌ها وبسایت از سراسر جهان، احتمالا بزرگ‌ترین منبع یگانه اطلاعات در كره زمین است. همچنین می‌تواند بی‌اعتبارترین منبع اطلاعاتی هم باشد. چون همانطور كه پیش‌تر توضیح دادیم، روی اطلاعاتی كه ارسال می‌شود هیچ كنترلی وجود ندارد. باید محتاط باشید، مگر اینكه اطلاعات، مربوط به سایتی شناخته‌شده و دقیق و معتبر باشد. اما با رعایت احتیاط اگر در جستجو به قدر كافی پیگیر باشید، یافته‌هایتان حد و مرزی نخواهند داشت.
• از متخصصین دلسوز بپرسید. كسانی كه در زمینه مشكل یا رشته‌ای كه درگیر آن هستید تخصص دارند و كسانی كه دلسوز موارد مورد تحقیق شما هستند (یا فقط به كار شما علاقه‌مند هستند)، معمولا با كمال میل حاضرند اطلاعات در اختیارتان بگذارند و یا به‌ طور رایگان برایتان تحقیقات انجام دهند (به عنوان یك خدمت عمومی).

مصاحبه‌ها و مكالمه‌ها

وقتی اطلاعاتی كه به دنبالش هستید به تجارب گذشته باهمستان در ارتباط با یك مشكل مربوط می‌شود اعم از روابط میان افراد كلیدی، آنچه در داخل كارخانه می‌گذرد، یا تجربه شخصی یك نفر، معمولا بهترین راه برای فهمیدن آن، از طریق صحبت با تك‌تك افراد است. می‌توانید با استفاده از گفتگوی غیررسمی، مصاحبه‌های دارای ساختار، یا چیزی میان این دو با افراد صحبت كنید، اما هدف از همه اینها كسب حداكثر اطلاعات ممكن است. چطور افراد درست را پیدا كنیم و با آن‌ها صحبت كنیم:

• با كسانی كه می‌شناسید شروع كنید. كسانی كه می‌شناسید، چون به شما اعتماد دارند و شما را تایید می‌كنند، حتی اگر خودشان اطلاعاتی را كه می‌خواهید نداشته باشند، شما را به سمت كسانی كه آن اطلاعات را دارند هدایت خواهند كرد. گذشته از این، دوستان و آشنایان شما ممكن است اطلاعات مفیدی داشته باشند كه شما حتی به فكر خواستنشان نیافتاده باشید.
• با جدیت شبکه‌سازی کنید. از هر كسی كه با او مصاحبه می‌كنید بخواهید اشخاص دیگری را كه ممكن است به دردتان بخورند، به شما معرفی كنند. در شبكه‌هایی كه از قبل عضوشان بوده‌اید (دوستان، باشگاه‌ها، فهرست مخاطبین ایمیل، انجمن‌های حرفه‌ای، گروه‌های كلیسایی و غیره) حرفتان را بزنید. شما نمی‌دانید كه چه كسی آن تكه سرنوشت‌ساز از اطلاعات مورد نیاز شما را دارد، یا كسی را می‌شناسد كه آن را داشته باشد. 
• ببینید آیا از گفتگوهای غیررسمی نتایج بهتری می‌گیرید یا مصاحبه‌های دارای ساختار. در بعضی موارد افراد ترجیح می‌دهند در یك جو راحت و غیررسمی حرف‌هایشان را بزنند. در موارد دیگر، اگر رسما مصاحبه كنید اطلاعات بهتری كسب می‌كنید. در جایی كه مردم به غریبه‌ها اعتماد نداشته باشند، بازی شانسی (شیر یا خط) است: ساختار رسمی مصاحبه ممكن است به آن‌ها كمك كند كه روی محتوای حرف‌هایشان دقت كنند، و از طرف دیگر ممكن است فاصله و بی‌اعتمادی میان‌ آن‌ها و مصاحبه‌كننده را بیش‌تر كند. معمولا ناچار خواهید بود دل به دریا بزنید و خودتان تصمیم بگیرید كه كدام یك كارایی بیش‌تری دارند.

مصاحبه‌های دارای ساختار​

مصاحبه دارای ساختار به طرز خاصی انجام می‌شود كه بتواند به اطلاعات خاصی دسترسی پیدا كند. مطالعات رسمی، كه بر مبنای اطلاعاتی كه از مصاحبه‌شوندگان كسب شده انجام می‌شوند، معمولا از مصاحبه‌های دارای ساختار استفاده می‌كنند كه حتی‌المقدور مطمئن شوند كه همه مصاحبه‌شوندگان به سوالات یكسان پاسخ می‌دهند. در تحقیقات غیررسمی ممكن است آنقدرها مراقب نباشید، اما قالب‌بندی‌های دارای ساختار واقعا تضمین می‌كنند كه پاسخ‌های افراد مختلف به سوالات همگون قابل مقایسه هستند.

در ساختن چنین قالب‌بندی برای مصاحبه، شما باید:

• درباره اطلاعات مورد نظرتان فكر كنید و آن را برای خودتان تعریف كنید.
• مستقیما درباره اطلاعاتی كه می‌خواهید، سوال كنید.
• سوالات را واضح و بدون ابهام مطرح كنید. به سوالاتی كه مطرح می‌كنید خوب فكر كنید كه مبهم یا نیازمند تعبیر و تفسیر زیاد نباشند (مگر اینكه خودتان بخواهید تعبیر و تفسیر شوند).
• سوالات پایان باز بپرسید. سوالات پایان باز سوالاتی هستند كه به‌ جای پاسخ بلی یا خیر، پاسخ‌دهنده باید توضیح دهد. مثلا به جای پرسیدن: «آیا از شركت در این برنامه خوشتان آمد (یا لذت بردید)؟»، بهتر است بپرسید: «در این برنامه‌ای كه شركت كردید، از چه چیزهایی خوشتان آمد و از چه چیزهایی خوشتان نیامد؟»، یا «شركت در این برنامه چطور بود؟»
• كند و كاو كنید. سوالات دیگری برای پی‌گیری بپرسید تا دقیقا بفهمید افراد واقعا چه می‌گویند، یا وادارشان كنید كه درباره موضوع مطالب بیش‌تری بگویند. («وقتی معلم نظر شما را پرسید، چرا خوشتان آمد؟») از پیگیری پاسخی كه ممكن است خارج از موضوع به نظر برسد، نترسید. گاهی بهترین یا مهم‌ترین اطلاعات در خارج از مسیر اصلی نهفته است.
• حرف افراد را به‌سرعت قطع نكنید. ممكن است روایت‌هایشان، یا آنچه شما میان خطوط می‌خوانید، اطلاعاتی در اختیارتان قرار دهد كه به اندازه آنچه مستقیما به شما می‌گویند، اهمیت داشته باشد.
• آنچه را به شما گفته‌اند،‌ تا آنجا كه ممكن باشد با دیگران هم چك كنید. یادتان باشد كه از دیدگاه‌های افراد مطلع می‌شوید، كه همیشه هم مطابق واقعیت عینی نیستند. راشومون، فیلمی ساخته كارگردان بزرگ ژاپنی آكیرا كوروساوا، ماهیت واقعیت را بررسی می‌كند. در این فیلم یك حادثه از دیدگاه چهار شاهد بیان می‌شود، كه چشم‌انداز هر كدام كاملا متفاوت با چشم‌انداز دیگری است. در واقع پدیده راشومون همه‌ جا در كمین است: نظر همه را درباره روایت بپرسید.

نظرسنجی‌ها

اگر می‌خواهید بدانید اغلب افراد باهمستان درباره موضوعی چه فكر می‌كنند، یا اگر خدمتی در دسترس باشد، چند نفر از آن استفاده خواهند كرد، نظرسنجی راهی است برای جواب گرفتن سریع از تعداد زیادی از افراد. نظرسنجی معمولا حاوی فهرستی از سوالات ساده درباره یك موضوع واحد است و همچنین به پاسخ‌دهندگان فرصت می‌دهد كه نظرشان را مفصل‌تر بیان كنند یا درباره مشكل اظهارنظر كنند. شما می‌توانید نظرسنجی را از طریق پست، تلفن، تماس شخصی، ایمیل، وب‌سایت، یا از طریق قرار دادن سوالات در جاهای عمومی (مثلا همراه گواهی ترخیص در مطب پزشكان، یا چاپ آن‌ها در روزنامه) انجام دهید و صندوق‌هایی را برای دریافت پاسخ‌ها در نظر بگیرید. هر روش، معایب و محاسن خودش را دارد.

در اینجا چند نكته كلیدی آورده‌ایم كه در تهیه نظرسنجی باید به خاطر بسپارید.

• سوالات و اقلام را واضح و جوری مطرح كنید كه پاسخ دادن به آن‌ها آسان باشد. اگر سوالی مبهم باشد، پاسخ‌هایی هم كه به آن سوال داده می‌شوند مبهم و چنان متفاوت با یكدیگر خواهند بود كه به هیچ دردی نخواهند خورد. علاوه بر این، پاسخ دادن به سوالات مبهم سخت‌تر است و لذا از علاقه مردم نسبت به پاسخ دادن به نظرسنجی، كم خواهد كرد.
• درباره اطلاعات مورد نظرتان سوال كنید. به دقت درباره آنچه می‌خواهید بدانید، فكر كنید. بعد سوالاتی طرح كنید كه جوابشان آن اطلاعات را به شما بدهند. 
• درباره اطلاعاتی كه نیاز ندارید، ‌صرفا به این دلیل كه ممكن است جالب باشد، یا به این دلیل كه منظورتان را به دقت در نظر نگرفته‌اید، سوال نكنید. اگر نمی‌خواهید از اطلاعات به دست‌ آمده به‌ طور اصولی استفاده كنید، درباره‌اش سوال نكنید. 
• سوال‌ها را تا حد ممكن كوتاه و ساده مطرح كنید. پاسخ به سوالات نظرسنجی هر چه كم‌تر طول بكشد، مردم بیش‌تر مایل به انجامش خواهند بود.
• اگر می‌خواهید به جمعیت‌هایی با زبان‌های دیگر دسترسی داشته باشید، نظرسنجی‌تان را به زبان‌‌های دیگر هم ترجمه كنید.

تصادفی كردن و خودگزینی

حتما نمونه‌تان را به صورت تصادفی درآورید. اگر می‌خواهید نظر درست و دقیق باهمستان را بدانید، یا بیش‌تر، نظرات مختلف باهمستان را درباره هر چیزی بدانید، باید یك برش عرضی از باهمستان را برای پاسخ به نظرسنجی‌تان انتخاب كنید. یعنی زن و مرد از همه‌‌ نوع زندگی، همه سنین، نژادها، فرهنگ‌ها و قومیت‌ها و غیره. متصدیان حرفه‌ایِ مراجعه به آرای عمومی، كه معمولا از درصد كمی از كل جمعیت به عنوان نماینده گروه استفاده می‌كنند، اطمینان حاصل می‌كنند كه یك نمونه تصادفی از افراد باهمستان را انتخاب كرده‌اند. استراتژی‌شان هم این است كه مثلا در دفتر تلفن نفر دهم در هر صفحه را انتخاب می‌كنند یا مطمئن می‌شوند نظرسنجی‌های تلفن یا پست‌ شده، به تناسب در همه قسمت‌های باهمستان توزیع شده‌اند. 

 

• مراقب پیامدهای خودگزینی باشید. كسانی كه مایل به پاسخ دادن به سوالات نظرسنجی هستند، تقریبا همیشه خودگزین هستند. یعنی كسانی هستند كه به قدر كافی به مسئله‌ای كه نظرسنجی در نظر دارد علاقه دارند. این پاسخ‌دهندگان قبل از هر چیز درباره مسئله اطلاعات بیش‌تری دارند، نسبت به آن احساسی قوی دارند و نشان‌دهنده نظرات اكثریت باهمستان هم نیستند. اگر همه یا اغلب پاسخ‌دهندگان شما خودگزین باشند، نظرسنجی شما، در واقع اطلاعاتی را كه می‌خواهید در اختیارتان نخواهد گذاشت. در نظرسنجی‌های تلفنی احتمال گرفتن پاسخ از افراد تماس‌ گرفته‌شده، تا حدی بیش‌تر از سایر روش‌هاست. لذا تا اندازه‌ای مشكل خودگزینی را حل می‌كند،‌ اما مستلزم به‌ كار گیری میزان قابل توجهی فرد در ساعت (و معمولا مقدار زیادی پول) است. 

مورد خاصی از تكنیك نظرسنجی، موردی كه بعضی عناصر نظرسنجی را به همراه بعضی عناصر مصاحبه دارای ساختار در خود دارد، گروه تمركز است. این گروهی است متشکل از نمونه‌های تصادفی یا جمعیتی خاص، كه درگیر مباحثه با مصاحبه‌كننده‌ای می‌شوند كه سعی می‌كند اطلاعات خاصی را از اعضای گروه به دست آورد، بدون اینكه مستقیما به آن‌ها بگوید كه طالب چه اطلاعاتی است. (منظور آن است كه اطلاعات دقیق‌تری كسب شود، چرا كه اعضای گروه آنچه را در ارتباط با موضوع می‌گویند تصحیح و بازنگری نمی‌كنند). در برخی شرایط، گروه تمركز می‌تواند ابزار تحقیقاتی مفیدی باشد. 

مطالعات​

مطالعه تحقیقی است مبتنی بر اصول علوم طبیعی یا اجتماعیِ یك پدیده یا مسئله. مطالعات برای رسیدن به مقاصدی همچون بررسی موثر بودن یك عملكرد، یافتن راه‌هایی برای پیشگیری یا درمان یك بیماری، یا بررسی تاثیرات اقتصادی یا سایر تاثیرات یك وضعیت اجتماعی (مثلا بی‌خانمانی) بر یك باهمستان و اعضای آن.

مطالعات را به طرق مختلف می‌توان انجام داد. مثلا مطالعات می‌توانند كمّی باشند، با نتایجی تابع ارقام و روش‌های آماری، یا كیفی باشند مبتنی بر مشاهده رفتار، گزارش شركت‌كنندگان از اینكه چطور خودشان یا زندگی‌شان تغییر كرده‌ است و از این قبیل. بعضی از مطالعات در جستجوی علت و معلول هستند، چه چیز باعث می‌شود كه چیز دیگری اتفاق بیافتد. بعضی دیگر در جستجوی ارتباط و وابستگی دو عامل با هم هستند. مطالعات دیگری هم هستند كه فقط به دنبال پاسخ به سوالات بسیار خاص هستند: شركت‌كنندگان با چه سرعتی می‌توانند یك مهارت جدید را از طریق روش الف، كه متضاد با روش ب است، یاد بگیرند؟ 

اگر می‌خواهید یك مطالعه انجام بدهید، یا می‌خواهید شخص دیگری، یك محقق دانشگاهی، یك سازمان تربیت سگ نگهبان، مطالعه را برایتان انجام دهد، این نكات مهم را در نظر داشته باشید: 

• تعیین كنید كه منابعتان به شما اجازه‌ انجام چه كاری را خواهند داد. اگر قصد دارید مطالعه‌ای انجام دهید نیازمند زمان طولانی است و عده زیادی را از جمله محققین، مصاحبه‌كنندگان، ثبت‌كنندگان گزارش‌ها، و غیره به‌ كار خواهد گرفت، یا ناچار خواهید بود راهی برای پرداخت دستمزد به آن‌ها پیدا كنید و یا منبعی پیدا كنید از داوطلبینی كه سابقه انجام این كارها را داشته باشند. برای انجام مطالعه مورد نظرتان اطمینان حاصل كنید كه بودجه، وقت و مهارت‌های مورد نیاز را در اختیار دارید.
• مشخصا توصیف كنید كه به دنبال چه اطلاعاتی هستید. یك مطالعه معمولا روی پاسخ به سوالی خاص تمركز می‌كند. سوالی كه انتخاب می‌كنید، در تعیین مفید بودن نتایج مطالعه فوق‌العاده مهم است. مثلا اگر می‌خواهید پرداختن به مشكلی خاص را نشان دهید، چه چیز درباره آن مشكل بیش‌تر از همه مطالعه را منطقی نشان می‌دهد؟ آیا آن چیز تاثیر اقتصادی است؟ تاثیر روی كودكان است؟ ارتباط آن با واقعیت‌های دیگر است، از جمله بی‌كاری یا نرخ افزایش سرطان ریه؟ اولین قدم در انجام یك مطالعه مفید توصیف آن چیزی است كه مورد نظر شماست.
• اگر از آمار استفاده می‌كنید، درست استفاده كنید. روش‌های آماری بسیاری وجود دارند كه می‌توانند برای تجزیه و تحلیل اطلاعاتی كه به صورت آمار و ارقام هستند، به‌ كار روند. مهم است روشی را انتخاب كنید كه اطلاعاتی را كه می‌خواهید به شما بدهد. به همان اندازه مهم است كه كاری نكنید كه نتایجتان مفهومی كم‌تر یا بیش‌تر از آنچه واقعا هستند، داشته باشند.  
• مطالعه را جوری طراحی كنید كه در واقع به سوالات شما جواب دهد. مشكل طراحی یك مطالعه پیچیده‌تر از آن است كه بشود در اینجا به جزئیات آن پرداخت. كتابخانه یك دانشگاه چندین طبقه كتاب‌هایی دارد كه به این موضوع پرداخته‌اند، اما بدانید مطالعه‌ای كه با بی‌توجهی طراحی شده باشد، نتایجی به بار می‌آورد كه یا هیچ معنایی ندارند، یا به سوالاتی كاملا متفاوت با آنچه شما در نظر داشتید، پاسخ داده است.

مطالعه‌ای كه در فكرتان بد تدوین شده باشد یا بد انجام شود، نه‌ تنها اطلاعات مفیدی به دست نمی‌دهد، بلكه می‌تواند استدلال یا كل عملكرد شما را بی‌اعتبار كند. اگر مشغول انجام مطالعه‌ای هستید و خودتان در آن زمینه تخصص ندارید، با کارشناسان مشورت كنید، از محققین حرفه‌ای بخواهید كمكتان كنند، خود را به یك سازمان بزرگ متصل كنید، هر كاری كه لازم است انجام دهید تا مطمئن شوید نتایج مطالعه دقیق و معتبر خواهد بود.

جستجو برای روایات و مثال‌های واقعی برای ترسیم مشكلتان​

روایت‌های دست اول درباره اشخاصی كه عملا درگیر یا تحت تاثیر مشكل مورد نظر هستند، می‌تواند بخش مهمی از تلاش برای ترویجگری در حل آن مشكل باشد. قانون‌گذاران، قضات و عموم مردم، معمولا با شنیدن روایت‌هایی كه بتوانند به وسیله آن‌ها همسان‌سازی كنند، بیش‌تر از آمارها یا هشدارها هر قدر هم گویا باشند، به سمت موضوعی متمایل می‌شوند. لذا پیدا كردن كسانی كه روایت‌های گیرا داشته باشند و مایل به تعریف كردن آن‌ها باشند (و بتوانند روایت‌هایشان را به‌سادگی و با قدرت بیان كنند) می‌تواند بخشی سرنوشت‌ساز از یك مطالعه به منظور ترویجگری باشد.

اگر با كسانی كه چنین روایت‌هایی دارند كار نمی‌كنید، بهتر است با كسانی كه با آن‌ها كار می‌كنند مشورت كنید: كاركنان خط، مدیران آژانس‌ها، داوطلبان و كسان دیگری كه با اشخاص تحت تاثیرِ مشكل تماس دارند. آن‌ها می‌دانند كه روایت‌های چه كسانی گیرا هستند و چه كسانی می‌توانند شنونده را به ادراك برسانند. 

اگر مشكل طوری نیست كه كاركنان خدمات بهداشتی یا انسانی امكان تماس با افراد تحت تاثیر مشكل را داشته باشند،‌ باید برای پیدا كردن روایت‌های مناسب از شبكه‌های دیگر استفاده كنید. آشنایان شخصی، اشخاص كلیدی در باهمستان مورد نظر و سایر فعالین باهمستان همگی می‌توانند منابع خوبی باشند.

خلاصه​

ترویجگری موثر مستلزم تحقیق است. اگر تا آنجا كه می‌توانید همه چیز را راجع به مشكلتان بدانید، خواهید توانست اظهاراتتان را با واقعیت‌ها و آمار و ارقام تقویت كنید و در مقابل استدلال‌های مخالف تجهیز شوید. این دانسته‌ها به شما اعتبار می‌بخشند و شما را به عنوان متخصص موضوع معرفی می‌كند. اگر ترویجگری شما به‌ صورت مخالفت با چیزی باشد، مثلا بخواهید عمل مضری را از جانب یك آلوده‌ساز ثابت و آن را متوقف كنید، تحقیقات دقیق به شما كمك می‌كند ادعای خود را ثابت كنید و وقتی ثابت كردید، خواهید دانست چطور شرایط را تغییر دهید. سخن كوتاه، انجام تحقیق برای یك ترویجگری موفق، واجب و ضروری است.

تحقیق خصوصا در شرایط خاصی مفید است: 

• زمانی كه می‌خواهید یك قانون را به تصویب برسانید، یا سیاست‌های تازه‌ای را به اجرا درآورید
• زمانی كه می‌خواهید باهمستان را از مشكلی آگاه كنید
• زمانی كه خدماتی ضروری یا گروهی بی‌تقصیر زیر ضربه قرار می‌گیرند
• زمانی كه مقامات مسئول فاسد هستند
• زمانی كه دولت یا دیگران به مردم دروغ می‌گویند
• زمانی كه می‌خواهید از آسیب دیدن عموم پیشگیری كنید
• زمانی كه می‌خواهید منافع عموم را پیش ببرید

تحقیق به اشكال مختلف انجام می‌شود، از تحقیق «دانشگاهی» گرفته، شامل كسب اطلاعات از منابع اصلی یا منابع به چاپ‌رسیده، تا مطالب در دسترس در كتابخانه‌ها و بایگانی‌ها، اینترنت و سایر مكان‌های در دسترس عموم، تا صحبت با اشخاص، تا انجام نظرسنجی و مطالعات، تا انجام اقدامات واقعی تحقیقی و تجسسی. 

صرف‌ نظر از هر نوع تحقیقی كه انجام می‌دهید، بعضی رهنمودهای كلی وجود دارد:

• كمك بخواهید
• ببینید آیا شخص دیگری قبلا این تحقیق را انجام داده است، كه در آن صورت دیگر نیازی به انجام تحقیق نخواهد بود.
• اطلاعات اصلی درباره مشكلتان را كسب كنید و بدانید.
• به‌ طور شفاف تصمیم بگیرید كه از آن اطلاعات چه استفاده‌ای می‌خواهید بكنید
• همه چیز را دو بار چك كنید: منابع اندكی وجود دارند كه مطلقا قابل اعتماد باشند
• مصر باشید: هیچ جایگزینی برای تحقیق وجود ندارد

اگر از این رهنمودها پیروی كنید و كار را انجام دهید، وقتی زمانش برسد كه موضوع مورد علاقه‌تان را با شواهدی تقویت كنید، تحقیقتان شما را در وضعیت خوبی قرار خواهد داد و شواهد را در دسترس خواهید داشت.

Herramienta # 1: Algunos consejos más específicos sobre la investigación (casi en su totalidad en EE.UU.)

El primer paso en la investigación es averiguar qué fuentes de información están disponibles.

La Internet ha incrementado vastamente la cantidad de información disponible al ciudadano común y corriente, y las bibliotecas también usan el poder de las redes electrónicas para hacer investigaciones. Para cada área de interés, existen varias fuentes que pueden usarse:

Leyes y regulaciones.

Si creemos que una ley es violada, obviamente es necesario  saber exactamente en qué consiste la ley y cuáles son sus cláusulas. Hay varios lugares de donde se podrían  obtener  las leyes federales y estatales:

• Bibliotecas de leyes. Generalmente se encuentran en los juzgados o cerca de ellos o en facultades de derecho. Aunque muchas bibliotecas públicas podrían contar con copias completas de las leyes estatales, las bibliotecas especializadas generalmente son más precisas y en ellas pueden más fácilmente ayudarnos a localizar lo que buscamos.
• Abogados y políticos solidarios. Podríamos encontrar que un abogado está interesado en el asunto. De la misma manera, con una simple llamada al despacho de un político podríamos obtener el mismo resultado. Un político por el que hemos votado podría pedirle a uno de sus empleados asistirnos en localizar el material que necesitamos, como un gesto servicial por sus electores.

En cualquiera de estos casos, debemos tener una idea bien definida de lo que buscamos. No podemos esperar que alguien revise todas las leyes medioambientales, por ejemplo: Tenemos que poder explicar qué ley creemos que se está violando.

• En cualquiera de estos casos, debemos tener una idea bien definida de lo que buscamos. No podemos esperar que alguien revise todas las leyes medioambientales, por ejemplo: Tenemos que poder explicar qué ley creemos que se está violando.
• Internet. Hay varios sitios web con listas o vínculos de estatutos federales y estatales. La mayoría de los sitios web estatales (hacer una búsqueda con www., seguido de la abreviatura de dos letras del estado.us) proporciona acceso a sus leyes. Asimismo, hay sitios con vínculos a todos los códigos de leyes estatales. Uno de los mejores es

(en inglés)  El Instituto de de Información Legal de la Facultad de Derecho de Cornell. También contiene todos los estatutos de los estados (se puede hacer búsquedas por tema) y las leyes estatales en

Otro sitio para consultar leyes federales es la Administración Estadounidense de Servicios Generales, gov, con varios métodos de búsqueda. Las leyes en proceso o recientemente aprobadas pueden buscarse  y las leyes federales de Canadá.

Información sobre actividades presentes y anteriores del gobierno y las empresas.

Algunos de los sitios web más importantes  que rastrean los documentos y actividades del gobierno y las empresas son, el Proyecto de Responsabilidad Gubernamental, el cual trata de proteger a los “delatores” o informantes y de asegurar que sus voces sean escuchadas, preocupado con la ética del Congreso, el Proyecto de Responsabilidad Empresarial, el cual supervisa las corporaciones multinacionales y provee vínculos a Control Corporativo, una base de datos gigantesca acerca de las actividades corporativas a nivel mundial, y a su organización hermana, Control Corporativo en EE.UU.

Los últimos tres de dichos sitios electrónicos contienen vínculos a documentos de corporaciones, donde se pueden hallar reportes anuales y otros documentos.

Además de estos y algunos otros sitios electrónicos similares, también hay archivos de periódicos, accesibles a través de las oficinas de la prensa y –frecuentemente- en Internet. El diario New York Times, por ejemplo, ofrece artículos anteriores (a un bajo precio) de hasta cinco años atrás. La revista Newsweek  también ofrece acceso a sus archivos por un costo. Muchas bibliotecas públicas y académicas se suscriben a estos servicios, y podríamos aprovecharlos si contamos con una tarjeta de miembro de la biblioteca. Las bibliotecas de universidades estatales, particularmente, muchas de las cuales dan acceso libre a los residentes del estado, tiene una amplia gama de servicios de investigación.

Información general.

Podemos necesitar información que va desde la estructura química de una sustancia particular, hasta los detalles de un episodio de la historia de la comunidad ocurrido hace cinco años. Todos los recursos mencionados anteriormente (bibliotecas, Internet, archivos de la prensa) por lo general son útiles para obtener información tanto general como específica. Las mejores fuentes dependen de la información que estemos buscando. Si buscamos los resultados de estudios científicos o de un resonado juicio, las fuentes impresas son la mejor opción (una vez más, hay que empezar por las bibliotecas). Si buscamos evidencia de una mala acción reciente, probablemente no haya nada impreso.

La fuente más importante podría ser la gente. Podríamos consultar a un experto, para que nos explicara, por ejemplo, los detalles de una ley estatal o las implicaciones ambientales del uso de un herbicida. Si buscamos la historia de la comunidad, debemos hablar con quienes participaron en ella (probablemente con varias personas para obtener una diversidad de perspectivas sobre lo que ocurrió).

Las personas como fuentes de información tienen enormes ventajas: pueden responder preguntas. Podemos averiguar exactamente lo que deseamos saber, aunque es importante recordar que estamos obteniendo su punto de vista. Aún a pesar de esta limitante, hay ventajas. A veces, con tantos sitios de Internet, es difícil juzgar la calidad y veracidad de la información que leemos. Con la gente, generalmente es más fácil identificar qué información es la más veraz.

Otra ventaja de las personas como fuentes de información es que pueden acercarse a nosotros. Un informante, un testigo, el amigo de un amigo que sabe algo o alguien puede acercarse a nosotros una vez que  se enteren que buscamos información.

Herramienta # 2: Algunas fuentes que usar si se cuenta con opositores

Estas fuentes pueden proveernos información acerca de corporaciones, organizaciones, grupos o individuos.

Registros empresariales. Contienen información sobre la ubicación de la empresa, fecha de inscripción, naturaleza del negocio y nombres de directores y funcionarios, así como cierta información financiera. Se trata de registros públicos, y pueden encontrarse en los archivos estatales de inscripción.

Código Uniforme Comercial

Expedientes acerca de si una compañía ha sacado préstamos al poner bienes (no bienes raíces) como garantía. Éste es una magnífica fuente de aprendizaje acerca de las relaciones crediticias. La UCC es una ley federal que se refleja en las leyes estatales, y los documentos residen en las secretarías de cada estado. Para consultar el código en sí, consulte. Del mismo lugar, el Instituto de Información Legal de la Facultad de Derecho de Cornell tiene vínculos a leyes estatales específicas que relejan varias secciones de la UCC. También podemos hallar información en los sitios web de cada secretaría estatal o llamando a sus oficinas. El sitio de la Secretaría del Estado de Texas, incluye una explicación razonable y coherente de dónde y qué compañías deben inscribirse.

Registros de propiedad

Dan un listado de información de la propiedad, impuestos prediales e información de distribución geográfica y edificación. De estos registros, podemos descubrir si nuestros oponentes pagan ilegalmente menos impuestos o han cometido violaciones de distribución geográfica o de alguna licencia.

Registros electorales.

Los datos de inscripción, los cuales son documentos públicos disponibles a través de la sucursal electoral del pueblo o ciudad, pueden indicar la dirección, teléfono, empleador, edad, estatus migratorio, afiliación política y elecciones en las que las personas han votado. Un censo local podría también proporcionar información similar.

Expedientes judiciales.

Abarcan casos criminales y civiles de individuos, grupos, compañías u organizaciones gubernamentales. Podríamos fijarnos específicamente en casos que impliquen bancarrotas, quejas acerca de un negocio presentadas por consumidores, quejas de una empresa contra otra y procesos judiciales del gobierno contra un individuo u organización debido a prácticas o acciones ilegales. Además de los detalles de un caso específico, podemos ojear otro tipo de información en estos documentos, disponibles en el juzgado pertinente. La mayoría está disponible en Internet.

Por ejemplo, ¿Es determinada persona propietaria? ¿Cuánto cuesta su propiedad? ¿Tiene hipoteca y  quién le hizo el préstamo? ¿Alguna vez ha sido demandada la persona, ha demandado, ha sido arrestada o se ha visto envuelto en juicios legales?

Si nuestro adversario es un banco u otro tipo de institución financiera, debería ser fácil conseguir la información. Varios órganos gubernamentales monitorean estas instituciones, sus bienes y a quién hacen préstamos. A continuación presentamos cuatro agencias estadounidenses que pueden proporcionarnos información de este tipo:

Contraloría de la Moneda.  Esta oficina recopila información de bancos estadounidenses autónomos a nivel nacional, extranjeros con sucursales en EE.UU. y grupos financieros. Para obtener información de ellos, debemos hacerles una petición por escrito a:

          Communications Section

          Comptroller of the Currency

          490 L'Enfant Plaza East, SW

          Washington, D.C. 20219

Sistema de Reserva Federal.  Esta entidad regula a los bancos federales en el sistema, grupos financieros y subsidiarios de bancos estadounidenses. Podemos contactar en la siguiente dirección:

          Federal Reserve System

          20th and C Streets, NW

          Washington, D.C. 20551

Corporación de Reinversión de Barrios. La ley de reinversión comunitaria exige que los bancos mantengan archivos de préstamos a personas de escasos recursos y de grupos minoritarios.  Podemos averiguar más en nuestras instituciones financieras locales.

Aseguradora Federal de Depósitos. Esta entidad monitorea a los bancos que no son miembros del Sistema de Reserva Federal. Entre otras cosas, recaba información sobre la condición del banco y sus ingresos. Podemos contactarlos en:

          Federal Deposit Insurance Corporation

          Data Request Section

          550 17th Street, NW

          Washington, D.C. 20429

¿Qué significa realizar una investigación?

___Se realiza una investigación trabajando, de cualquier forma necesaria, para encontrar la información necesaria para respaldar o fortalecer la abogacía que se lleva a cabo o se planifica.

¿Por qué realizar investigaciones con propósitos de abogacía?

___La investigación le da legitimidad a las labores de abogacía.

___Proporciona información nueva para justificar el caso.

___La investigación muestra cómo abordar el asunto con más probabilidades de éxito.

___La investigación puede proporcionar anécdotas y ejemplos para usar.

___Puede confirmar lo que ya se sabía.

___La investigación permite presentar evidencias de la relación costo-ventajas.

___La investigación da credibilidad a los esfuerzos.

___La investigación puede frenar la oposición.

___La investigación nos ubica como expertos en el asunto. 

¿Cuándo realizar investigaciones con propósitos de abogacía?

___Cuando se intenta que se apruebe una ley.

___Cuando se pretende que la comunidad se interese en un asunto que necesita atención.

___Cuando programas, servicios o grupos enteros importantes se ven atacados.

___Cuando los funcionarios del gobierno son corruptos o culpables de fechorías.

___Cuando el gobierno u otra entidad le están mintiendo al público.

___Cuando es necesario para prevenir daño alguno.

___Cuando es importante para favorecer el interés público.

¿Cómo realizar una investigación?

___Se siguen las siguientes pautas generales para realizar una investigación:

• Pedir ayuda.
• Averiguar si alguien más ya ha hecho la investigación y así no tener que hacerla otra vez.
• Informarse sobre el asunto y conocerlo bien.
• Tomar una decisión concisa acerca del propósito que se tiene para la información.
• Verificar todo dos veces: existen muy pocas fuentes absolutamente confiables.
• Ser persistente.

___Se sabe cómo llevar a cabo los distintos tipos de investigación y cómo seleccionar el más apropiado para las circunstancias.

___Se sabe

• hacer investigación “académica”.
• obtener  información a partir de conversaciones y entrevistas.
• crear y realizar entrevistas.
• diseñar y efectuar estudios.
• hacer trabajo detectivesco.
• hallar personas con anécdotas e historias personales interesantes.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

منظور از انجام مطالعات در مورد یک مسئله چیست؟ 

مطالعه، روند جمع‌آوری اطلاعات با هدفی مشخص است. مطالعه در مورد مسئله‌ای در حوزه حمایت و ترویج‌گری شبیه به مطالعاتی است که شما برای فهم مشکل در ابتدای پویش‌ یا کمپین خود انجام می‌دهید. اما مطالعات مورد نظر این بخش کمی گام را فراتر می‌نهد. با این کار شما می‌خواهید مسئله را تا جای ممکن به طور کامل مورد مطالعه قرار دهید و نظرات مختلف، واقعیت‌ها و اطلاعات مربوط به رخدادهای تاریخی که در انتخاب تاکتیک‌هایتان موثر هستند، بشناسید.     

چرا باید بخواهیم در مورد یک مسئله مطالعاتی انجام دهیم؟ 

در روند آگاهی نسبت به مشکل، شما و گروهتان ممکن است برخی تحقیقات کلی‌ انجام داده باشید. اما چرا باید به دنبال انجام تحقیقات بیش‌تر باشید؟ 

برخی از دلایل خوبی که برای انجام تحقیقات در مورد یک مسئله می‌توان ارائه کرد از این قرار است: 

• با داشتن شناخت گسترده در مورد مسئله، شناسایی گزینه‌ها، مخالفان، و متحدین برای شما آسان‌تر می‌شود. 
• به اعضای گروه کمک می‌کند تا با مسئله درگیر شوند و کاری مهم برعهده بگیرند. 
• عزم گروهتان را راسخ‌تر می‌کند. 
• اعتبار گروهتان را افزایش می‌دهد. 
• با داشتن اطلاعاتی معین، می‌توانید استدلال‌های خود را محکم‌تر و موثرتر ارائه کنید. 
• با انجام و به اشتراک گذاشتن نتایج مطالعات منسجم خود، احتمال موفقیت‌تان بیش‌تر می‌شود. 

چگونه باید در مورد یک مسئله مطالعاتی انجام داد؟ 

راه‌های مختلفی برای مطالعه مسئله پیش روی شما و گروهتان قرار دارد. دو رویکرد کلی در این زمینه، استفاده از اطلاعات موجود و تولید اطلاعات توسط خودتان است. در بسیاری از موارد شما و گروهتان از هر دو راه استفاده می‌کنید – از منابع موجود تمام اطلاعات ممکن را گردآوری می‌کنید، و سپس مطالعات جدیدی برای جمع‌آوری اطلاعاتی که در مورد مسئله در دسترستان نبوده، آغاز می‌کنید. 

مستند کردن مسئله با استفاده از اطلاعات موجود 

همانطور که پیش از این گفته شد دلیلی نداری برای خودتان کاری بیش از چیزی که نیاز است بتراشید. مطالعه در حوزه مسئله‌تان نیز یکی از زمینه‌هایی است که شما یا گروهتان ممکن است دریابید که قبل از شما برخی از کارها انجام شده است. تاکنون مطالعات زیادی در مورد مسائل مختلف انجام شده است، و بنابراین در بسیاری از موارد شما و گروهتان تنها باید دریابید که اطلاعات مورد نیاز شما در مورد یک مسئله کجا قرار دارد.  

چه نوع سازمان‌هایی ممکن است اطلاعاتی را که شما در جستجوی آن هستید داشته باشند؟ برای فهم این نکته، سوالات زیر را از خودتان بپرسید:  

• چه کسانی هستند که به باهمستانتان چیزهایی «عرضه می‌کنند»؟ 
• چه کسانی در باهمستانتان تجارت می‌کنند؟ 
• چه کسانی به باهمستانتان خدمات ارائه می‌کنند؟‌
• چه کسانی تاکنون در مورد یک مسئله معین در باهمستانتان ابراز نگرانی کرده‌اند؟
• چه کسی در گذشته یا حال در مورد باهمستانتان مطالعه کرده است؟ 

باهمستان‌های دیگر چه کرده‌اند 

شما یا کسی در گروه شما ممکن است چیزی در مورد یک گروه حمایت و ترویج‌گری در همسایگی شما شنیده باشد که آن‌ها نیز با یکی از صنایع بزرگی که پسماندهای تصفیه نشده خود را در رودخانه سرازیر می‌کند، دچار مشکل شده است. اکنون به نظر می‌رسد مشکل مشابهی برای شما از سوی یک کارخانه تولید غذای حیوانات در حال وقوع است. یکی از اولین گام‌هایی که گروه حمایت و ترویج‌گری شما باید انجام دهد این است که بفهمد «آن‌ها برای مقابله با این مسئله چه کردند؟» اغلب همزمان افرادی در باهمستان‌های دیگر نیز با مسئله‌ای مشابه دست و پنجه نرم می‌کنند یا قبلا با آن مواجه شده‌اند. شما و گروهتان می‌توانید از آن‌ها بپرسید که در پویش حمایت و ترویج‌گری خود چه کارهایی و چگونه انجام داده‌اند. می‌توانید بفهمید که چه چیزی بیش‌ترین تاثیرگذاری را داشته است، چه چیزی جواب نداده است، و حتی شاید بتوانید بفهمید در مواردی که چیزی درست پیش نرفته است علت عدم موفقیتش چه بوده است. اغلب افراد حاضرند همه این اطلاعات را به اشتراک بگذارند. در هر صورت مسئله برای آن‌ها نیز حائز اهمیت است؛ کسی چه می‌داند شاید دفعه بعد آن‌ها نیاز داشته باشند که از شما و گروهتان اطلاعاتی دریافت کنند. 

دیگر منابع خبری بالقوه که می‌توانند به ما در مورد یک مسئله اطلاعات ‌دهند 

• رسانه‌های محلی- کتابخانه‌ها بسیاری از مجلات فعلی را آبونه هستند و فایل شماره‌های قبل روزنامه‌ها، مجلات، و غیره را در اختیار دارند. گزارش‌های ویژه‌ای که توسط مجلات منتشر می‌شوند یک نمونه خوب از یک منبع ارزشمند اطلاعاتی است که می‌تواند اطلاعاتی در مورد پیشینه مسئله در اختیار شما بگذارد. آن‌ها ممکن است به شکل عمیقی جنبه‌ای خاص از باهمستانتان را مورد کاوش قرار داده باشند؛ مانند بررسی یک رهبر بانفوذ یا برخی از نیروهای اقتصادی اصلی که بر باهمستان شما تاثیرگذارند. 
• مقالات موضوعی، گزارشات مطالعاتی، و گزارشات سالانه- این‌ها گزارشات ویژه‌ای هستند که توسط گروهی از مردم مانند گروه‌های عام‌المنفعه، سازمان‌های تجاری، مراکز خدمات اجتماعی، و دیگر مراکزی که چیزهایی را برای اطلاع عموم منتشر می‌کنند. کسانی که این گزارشات را منتشر می‌کنند از همان اطلاعاتی استفاده می‌کنند که شما در جستجوی آن هستید. برای مثال، سیرا کلاب وقتی می‌خواهد چنین گزارش‌هایی تهیه کند بر مسایل محیط زیستی تمرکز می‌کند، در حالی که بانک‌ها یا شرکت‌های توسعه‌ای در این گزارشات خود به پیشینه اقتصادی باهسمتانتان توجه می‌کند. 
• پیمایش‌های موجود- سازمان‌های دولتی استانی و محلی معمولا گستره وسیعی از داده‌های پیمایشی را در اختیار دارند. برخی از آن‌ها در کتابخانه‌های دانشگاهی یا شهرهای بزرگ‌تر وجود دارند. شما می‌توانید با تماس با افرادی که مسئول انجام این نوع پیمایش‌ها بوده‌اند نیز این اطلاعات را به دست بیاورید. 
• بایگانی اسناد- این نیز شامل بسیاری از منابع خصوصی و دولتی می‌شود. معمولا آژانس‌هایی که اطلاعات را گردآوری می‌کند آن‌ها را برای چند سال پس از استفاده از آن‌ها، در آرشیو خود نگهداری می‌کند. 

تولید اطلاعات جدید 

زمانی که شما و گروهتان تمام اطلاعاتی را که می‌توان از منابع موجود گردآوری کرد، جمع‌آوری کردید ممکن است بخواهید اطلاعات جزئی بیش‌تری در مورد جنبه‌های مختلف موضوع مورد نظر خودتان یا گروهتان به دست آورید. شما اغلب نمی‌توانید همه اطلاعاتی را که برای حمایت و ترویج‌گری مسئله مورد نظرتان نیاز دارید در منابع موجود بیابید. 

شما و گروهتان ممکن است بخواهید یکی از تکنیک‌های زیر را برای مطالعه مسئله امتحان کنید: 

• پیمایش از رهبران باهمستان – مصاحبه یا پیمایش از رهبران باهمستانتان می‌تواند اطلاعات ارزشمندی به شما و مسائل مورد نظر شما برای حمایت و ترویج‌گری ارائه کند. رهبران باهمستان در شکل‌گیری افکار عمومی اعضای باهمستان تاثیر دارند و بر افراد تاثیرگذارند. آن‌ها به شما اطلاعاتی می‌دهند که احتمالا از کانال‌های دیگر نمی‌توانید به آن دست پیدا کنید. بنابراین، ایده خوبی است که برای این کار به رهبرانی مراجعه کنید که نه تنها اطلاعات دارند بلکه با افرادی ارتباطات داشته باشند که درک خوبی از باهمستان نیز دارند. 
• پیمایش‌های انجام شده از افکار عمومی باهمستان- این می‌تواند یک نظرسنجی استاندارد تلفنی یا ایمیلی باشد که توسط گروهتان در مورد مسئله صورت می‌گیرد. این روش می‌تواند با صرف هزینه و زمان اندک به گروه شما اطلاعات وسیعی در مورد مسئله‌تان بدهد. 
• مصاحبه‌های فردی- به طور کلی، مصاحبه فردی به گروهتان اطلاعات باارزش و جزئی در مورد مسئله خواهد داد. این روش نیازمند صرف زمان و هزینه بیش‌تر به منظور انجام کار و تحلیل نتایج دارد. 
• گروه‌های نمونه- یک گروه نمونه، یک گروه مباحثاتی کوچک تحت نظر یک سرپرست است که با هدف گردآوری اطلاعات تشکیل می‌شود. اعضای گروه به گونه‌ای انتخاب می‌شوند که باهمستانتان را نمایندگی کنند. کار سرپرست این است که مباحث را در مسیر خود به پیش ببرد و مطمئن شود که همه مجال اظهار نظر پیدا می‌کنند. 
• گفتگوی هدایت شده – این کار در بهترین حالت می‌تواند به صورت چهره به چهره یا از طریق تلفن با اعضای باهمستان انجام شود. اعضای گروه شما باید مجموعه‌ای از سوالات از پیش تهیه شده برای هدایت گفتگو داشته باشند، اما هدف این است که اجازه بدهیم گفتگو در مورد مسئله مورد مطالعه ما جریان طبیعی خود را طی کند. 

دستورالعمل‌هایی برای گردآوری اطلاعات

یکی از چیزهای مهمی که در گردآوری اطلاعات باید در نظر داشته باشید این است که به شدت مراقب منابع اخبار و ارقام مورد استفاده خود باشید. شما احتمالا در برابر مخالفانی قرار خواهید گرفت که به پول و اطلاعات مسلح هستند. چنانچه ایرادی در اطلاعات یا اخبار شما وجود داشته باشد، مطمئن باشید آن را پیدا خواهند کرد. 

وقتی در حال گردآوری اطلاعات هستید، دستورالعمل مورد توصیه «صندوق دفاع از کودکان» را در نظر داشته باشید: 

• تنها از داده‌های ارائه شده در منابع رسمی استفاده کنید. برای مثال: هیات محلی آموزش، اداره آمار آمریکا، یا دیگر آژانس‌های دولتی از جمله سازمان‌های تجاری و حرفه‌ای. آمارهای دیگر آژانس‌های حمایتی را استفاده کنید ولی از رسانه‌ها استفاده نکنید. 
• اعداد خود را دوباره و چندباره چک کنید. تنها یک غلط به مخالفان‌تان اجازه خواهد داد تا تمام بحث شما را منتفی کنند و اعتبار کل سازمانتان را زیر سوال ببرند. 
• در صورت امکان برای تحلیل داده‌ها از «کارشناسان» بیرونی استفاده نکنید. درست‌ترین گزارشات هم به شما کمک چندانی نخواهد کرد اگر نتوانید بگویید این داده‌ها از کجا آمده‌اند یا چه معنایی دارند. اگر لازم است کسی را استخدام کنید (برای مثال از یک کالج محلی)، مطمئن شوید که چگونگی انجام تک تک مراحل کار را می‌فهمید. 
• اعداد را ساده کنید. همه افراد نسبت‌ها و درصدها را می‌فهمند. هر چیز پیچیده‌تری موجب خواهد شد که مخاطبان گیج شوند یا تحقیق را نخوانده ورق بزنند. البته اگر سخنرانی‌ای برای متخصصان ارائه می‌کنید، هر چه می‌خواهید پیچیده حرف بزنید – البته تا جایی که خودتان بفهمید چه می‌گویید. 
• سعی کنید تغییر را در طول زمان نشان بدهید. اگر مسئله شما وابسته به این است که روند تغییر مولفه‌هایی را نشان بدهید (مانند افزایش آلودگی یا بی‌خانمان‌ها)، هر چه می‌توانید جنبه‌هایی را که در یک بازه زمانی تغییر کرده نشان دهید. یک پیشنهاد خوب این است که حداقل دو نکته برای یک بازه زمانی ۵ ساله بیاورید. 
• در صورت امکان، از آخرین اطلاعات استفاده کنید. اگر تحلیلی بسیار تاثر برانگیز از اطلاعات مربوط به هشت سال پیش ارائه کنید، کار شما اثر چندانی بر افراد نخواهید داشت. اگر نمی‌توانید ارقام جدیدی تهیه کنید و اطلاعات شما به بیش از یک تا دو سال قبل برمی‌گردد، سعی کنید آن‌ها را به عنوان «جدیدترین آمار قابل دسترس» معرفی کنید. 
• همیشه سعی کنید از داده‌هایی استفاده کنید که نشان می‌دهد چگونه مداخله افراد می‌تواند موجب تغییر شود. اگر همه چیز ناامیدکننده به نظر برسد احتمال کمی خواهد بود که بتوانید افراد را به حرکتی وادارید. سعی کنید تاکید کنید که پیشرفت قابل تحقق است. اینجا یکی از جاهایی است که می‌توانید نمونه‌هایی از برنامه‌های موفق در باهمستان‌ها و سازمان‌های دیگر را مطرح کنید. 

نکات دیگر پیرامون گردآوری اطلاعات به وسیله خودتان: 

• از جاه‌طلبی اجتناب کنید. داده‌های حداقلی ولی قابل اعتماد بسیار بهتر از طرح عباراتی است که نمی‌توانید به خوبی برای آن اطلاعات و آماری ارائه کنید. 
• اگر پیمایشی انجام می‌دهید از کسی که درک آماری دارد کمک بگیرید – از یک دانشجوی تحصیلات تکمیلی دانشکده جامعه‌شناسی یک کالج یا دانشگاه محل کمک بگیرید. 
• از نمودار استفاده کنید. این کار می‌تواند به تقویت موضع شما کمک کند اما باید از این مسئله با دقت استفاده شود. 
• به دنیای واقعی متوسل شوید. همیشه سعی کنید به موضوع مورد نظرتان وجهی انسانی بدهید. همانطور که سیاستگذاران می‌دانند ارزش یک داستان خوب از هزاران هزار داده بیش‌تر است. 

خلاصه 

بنابراین حالا شما برای انجام مطالعاتی در مورد مسئله مورد نظرتان آماده هستید. به یاد داشته باشید که وقتی کارتان تمام شد، آن را مرور و دوباره مرور کنید و هرگز از یک دسته اطلاعات یا مسئله که آن را چندین بار چک نکرده‌اید استفاده نکنید. بسیار بهتر است که هیچ عدد و رقمی استفاده نکنید تا اینکه از اعدادی استفاده کنید که می‌توانند ظرف یک دقیقه رد شوند.  

Ejemplo # 1: Entrevista con Catie Heaven

Catie Heaven es experta en el arte de realizar estudios sobre problemas.  Cuando trabajó para el Grupo de Trabajo en el Promoción de la Salud y Desarrollo de la Comunidad en la Universidad de Kansas, estaba en un proyecto llamado “De niñas a mujeres”, en el cual ella llevó a cabo entrevistas con docenas de niñas de séptimo y octavo año. Su nuevo proyecto es un análisis del cuidado de niños que incluye encuestas a cerca de 600 estudiantes en un foro cualitativo/cuantitativo. A continuación ella comenta su experiencia llevando a cabo encuestas.

“¿Sabe lo difícil que es crear un vínculo con niñas de trece años?” Preguntó Catie, refiriéndose a su esfuerzo en el proyecto “De niñas a mujeres” “Crear un vínculo con todos fue lo más difícil. El tiempo con el que se contaba no era mucho, así que hacerlo a tiempo también era difícil." Pero todo funcionó. Lo más importante fue que descubrimos que el programa “De niñas a mujeres” fue muy exitoso. Es muy bueno para los estudiantes. Para mí fue  una gran experiencia porque fue la primeraza vez que entrevisté a una gran cantidad de personas.

Catie piensa que llevar a cabo encuestas es importante porque brinda una oportunidad para seleccionar sus metas. Ella dice "Un estudio que obtiene buenos resultados es que se basó en una buena investigación,”. “Ese es el primer asunto crucial: ¿Qué es lo que quiere preguntar? El siguiente componente es tener preguntas cuidadosamente elaboradas. La manera en que formula una pregunta impacta de forma dramática la respuesta que reciba. Entonces, usted le hace las preguntas a algunas pocas personas y se asegura que estén preguntando lo que usted desea que pregunten a la gente y que la gente perciba lo que usted quiere conocer a través de las preguntas.  El tercer componente importante de una buena encuesta es que refleje a diferentes miembros de su comunidad, para que usted pueda asegurarse de que los resultados que obtiene no corresponden solamente a una población específica, sino a toda la comunidad.”

Catie dijo que ella trata que sus fuentes sean lo más diversas posibles, pero cada fuente tiene su propia ventaja. “Creo que fuentes oficiales son importantes si se quiere generar acción comunitaria a partir de ella. Si se tienen fuentes oficiales en la información, le presta credibilidad a su estudio y ese es un componente de un buen estudio. Luego el otro componente sería la opinión pública. Se está aumentando mucho el tomar la opinión pública para nuestras políticas públicas, para las acciones comunitarias. Y por esto es importante tener encuestas de muchos individuos de su comunidad.”

"Cada estudio es difícil de llevar a cabo”, dijo Catie, “Porque es difícil que un número grande de personas esté dispuesto a sentarse y hablar con uno durante 30 o 45 minutos sobre un asunto. Puede ser todavía más difícil si el asunto es sensible, como el tratar con adolescentes embarazadas en las escuelas. “En ocasiones hacer una encuesta o estudio sobre ese tema es difícil por todos los asuntos que lo rodean, como los  religiosos y políticos. Puede tener los estudiantes en clases diciendo lo que piensan que usted quiere escuchar y luego los padres niegan cosas que saben sobre sus hijos porque no quieren que usted piense mal sobre sus habilidades como padres. Por lo tanto, creo que entre más controversial el asunto, más difícil de estudiar.” 

Una vez que el estudio está listo, la presentación se vuelve el asunto más importante. Catie cree que es difícil presentar los resultados bien utilizando sólo un formato. “Yo sé que muchos académicos usan un artículo de revistas para presentar sus hallazgos y es muy útil cuando llega a la comunidad global y permite presentar sus resultados de manera correcta. Pero me parece que la combinación de un artículo publicado y dar exposiciones sobre la materia, especialmente con la gente que ha trabajado, es muy efectivo. Cuando se hace una encuesta o estudio, todo mundo se involucra con éste y ellos quieren saber cuáles son los resultados. Es bueno presentárselo a la gente con la que trabajó y también tenerlo en un formato escrito para que la gente tenga acceso a él.

“Yo creo que reunir información para su organización es una gran idea porque le ayuda en dos formas,” Catie sugiere. “De una manera, le ayuda a divulgar la informacion”. En otras palabras, cada vez que usted entreviste a una persona, ellos conocerán su organización y lo que están haciendo, es una gran manera de promocionar lo que hacen. Y del otro lado, también siento algo por lo que la comunidad está haciendo. Muchas veces se tienen programas que fallan, pero porque fueron mal colocados. Es decir, la gente no necesitaba lo que la organización estaba ofreciendo.  

“Cuando encueste lo mejor por hacer es comenzar con la información que está disponible en su comunidad y en las bibliotecas”. Catie sugiere que se debe preguntar para averiguar qué está sucediendo en su comunidad, cuáles son los problemas. Desde ahí uno puede decidir que preguntas necesitan hacerse para conocer más sobre un estudio en particular. “Simplemente no se siente a esperar”, dijo Catie. “En ocasiones, simplemente salir y hacer lo mejor que pueda con la encuesta es algo bueno por hacer, y puede aumentar su información y experiencia cada vez que hace un estudio.”

___Conoce lo que significa realizar estudios sobre el asunto en cuestión.

___Sabe por qué le gustaría realizar estudios sobre el asunto en cuestión.

___Sabe cómo realizar estudios sobre el asunto en cuestión

___Sabe cómo documentar el asunto en cuestión utilizando información existente

___Entiende lo que otras comunidades han hecho

___Sabe cómo generar nueva información

___Conoce los lineamientos guía para recolectar información

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

مفهوم جمع‌آوری داده درباره افکار عمومی​

مطمئنید می‌خواهید از افکار عمومی باخبر شوید؟ معلوم است که پاسخ مثبت است. آگاهی از نظر مردم درباره موضوع، مسئله، یا سازمانی مشخص گامی مهم برای خدمات‌رسانی بهتر به مردم، یا دست کم یافتن راهی برای بهبود تصویر این موضوع یا سازمان در افکار عمومی است. 

افکار عمومی در دموکراسی نقشی حیاتی دارد. افکار عمومی سکوی پرتاب و عامل سقوط رهبران است. اگر شهروندان مقام‌های انتخابی را «بهترین گزینه» بدانند، مهم نیست این افراد واقعا بهترین باشند یا نه. عوامل بسیاری بر افکار عمومی تاثیر می‌گذارند که البته موضوع بحث این بخش نیست. موضوع اصلی این بخش چرایی و چگونگی جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار عمومی است. 

آگاهی از دیدگاه مردم درباره سازمان‌ یا ابتکار عمل یا طرح سازمان، در موفقیت بعدی آن نقشی حیاتی دارد. برای آگاهی از نظر مردم در یک موضوع، باید درباره افکار عمومی اطلاعات جمع کرد. هدف این بخش تشریح نحوه انجام این کار است. 

جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار و دیدگاه‌ها فرایندی است برای آگاهی از موضع مردم درباره موضوعی مشخص. برای این کار چند راه داریم و روش جمع‌آوری اطلاعات درباره برخی موضوعات با روش مربوط به موضوعات دیگر فرق دارد.

صرف تصمیم‌گیری برای جمع‌آوری اطلاعات درباره دیدگاه‌های مختلف در رابطه با یک موضوع یا طرح، خود گامی در مسیر درست به شمار می‌آید. اما پیش از اقدام عملی، شاید بهتر باشد چند سوال از خودتان بپرسید. پاسخ این پرسش‌ها سنگ بنای روند جمع‌آوری اطلاعات است. 

• چرا می‌خواهید از افکار مردم باخبر شوید؟ 
• دنبال چه جور اطلاعاتی هستید؟ 
• می‌خواهید افکار چه کسانی را بسنجید؟ 
• پس از جمع‌آوری اطلاعات، می‌خواهید با این اطلاعات چه کنید؟ 
• چگونه اطلاعات را درباره افکار عمومی جمع‌آوری کنیم؟ 
• در این مسیر چه موانعی پیش رو داریم و چطور می‌توان از این موانع عبور کرد؟ 

مثلا، به نظر سازمان محله، باید برای بچه‌های محله یک زمین فوتبال جدید بسازیم. طرح معقولی به نظر می‌رسد، ولی زمین فوتبال هزینه‌بر است و شهرداری صرفا بر مبنای پیشنهاد چند نفر از ساکنان محله لزوما دست به کار نمی‌شود. به‌ویژه اگر این چند نفر نماینده واقعی همه بخش‌های باهمستان در محله‌شان نباشند. چرا شهرداری باید باور کند سازمان محله نماینده کل باهمستان در این محله است؟ 

شاید شهرداری مدرک یا دست کم دلیل بخواهد. در این حالت، باید بفهمید بقیه افراد محله هم با این طرح موافقند یا نه. اگر موافق باشند، بخت بیش‌تری در جلب حمایت باهمستان برای این طرح خواهید داشت و شهرداری درخواست‌هایتان را جدی‌تر خواهد گرفت. 

یک راهبرد خوب در این حالت بررسی وجود طرح‌های مشابه قبلی در محله یا نقاط دیگر شهر است. بهتر است نتایج این طرح‌ها را هم بررسی کنید. باید از نظرات ساکنان محله و هم‌چنین نظرات مقامات شهری تصمیم‌گیر و موثر بر موفقیت یا شکست طرح مطلع شوید. 

پس از تصمیم‌گیری درباره چرایی نیاز به این اطلاعات، نوع اطلاعات مورد نیاز، و اشخاص هدف، می‌توانید درباره اقدام عملی و زمان آن تصمیم بگیرید. اینجا است که باید شیوه جمع‌آوری اطلاعات را مشخص کنید و بعد موانع را پیش‌بینی کرده و از آن‌ها بگذرید.

برگردیم به پرسش‌های مهم اول این بخش و این پرسش‌ها را یکی یکی بررسی کنیم. 

چرا می‌خواهید از افکار مردم باخبر شوید؟

فقط دنبال اطلاعات هستید، یا هدف خاصی در سر دارید؟ شرکت‌های تبلیغاتی برای آگاهی از تاثیرگذاری تبلیغات، دنبال اطلاعات درباره افکار عمومی هستند. اگر تبلیغات موثر نباشد، این شرکت‌ها راهبرد دیگری را امتحان می‌کنند. سیاست‌مداران حاضر در انتخابات، برای آگاهی از اوضاع، از مردم نظرسنجی می‌کنند. اگر نظرسنجی حاکی از پیشتازی‌شان باشد، روند فعلی را ادامه می‌دهند و اگر نظرسنجی نشان دهد از رقبا عقب افتاده‌اند، آن‌ها هم راهبردی جدید در پیش می‌گیرند. 

شما هم می‌توانید مثل شرکت‌های تبلیغاتی و سیاست‌مدارها از افکار عمومی بهره بگیرید. اما این کار فقط در صورتی ممکن است که از این افکار باخبر باشید. برای جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار عمومی چندین دلیل وجود دارد. 

دنبال کدام گزینه هستید؟ 

• جلب حمایت عمومی برای سازمان یا طرح 
• آگاهی از دیدگاه‌های مردم درباره طرحی جنجال‌برانگیز و در دست اجرا
• پیروزی در انتخابات 
• فروش محصول 
• راه‌اندازی سازمانی جدید 
• تامین منابع مالی 
• بررسی تاثیرگذاری برنامه‌ها
• بررسی نیاز به افزایش تعداد ساعات تدریس جغرافی در برنامه درسی کلاس دهم
• ارزیابی نیازها و داشته‌های باهمستان 

دلایل بسیار دیگری هم برای جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار مردم باهمستان وجود دارند، اما مهم دلیلی است که مشخصا توصیف‌کننده نیازتان باشد. 

پس از مشخص کردن این دلایل، آن‌ها را یادداشت کنید! شاید این کار بیهوده به نظر برسد، ولی نوشتن مطالب بسیار مهم است. کسی دوست ندارد وقتش را صرف یادآوری مطالبی کند که قبلا درباره‌شان تصمیم گرفته است. اگر در مسیر کار، پاسخ‌های خود را به این پرسش‌ها یادداشت کنید، هم در زمان صرفه‌جویی می‌کنید و هم مشکل کم‌تری خواهید داشت.

دنبال چه جور اطلاعاتی هستید؟

نوع اطلاعات معمولا به دلیل شما برای جمع‌آوری اطلاعات بستگی دارد. با این حال، باید کاملا مشخص کنید دنبال چه اطلاعاتی هستید. به این ترتیب، کارتان در مرحله جمع‌آوری اطلاعات خیلی راحت‌تر می‌شود. 

اساسا دنبال چه اطلاعاتی هستید؟ می‌خواهید بدانید مردم درباره سازمان یا طرح شما چه فکر می‌کنند؟ یا شاید می‌خواهید ببینید اصلا مردم می‌دانند چنین سازمان یا طرحی وجود دارد یا نه. موضوع پرسش گاه خیلی کلی و گسترده و گاه خیلی خاص است و بعضی‌ اوقات هم بین این دو حالت خواهد بود. 

در جمع‌آوری اطلاعات، موضوع آگاهی عمومی از خطرات بیماری ایدز یا ویروس اچ‌آی‌وی موضوعی کلی و گسترده است، و موضوعی مثل نظر مردم کنیا درباره نیاز به آموزش در زمینه ایدز در مدارس عمومی، گستردگی کم‌تری دارد؛ موضوعاتی مثل نظر والدین یا دانش‌آموزان یک دبیرستان درباره دسترسی فرزندان به کاندوم، موضوعی مشخص‌تر و فاقد عمومیت موضوعات قبلی است. در هر یک از این حالات، اطلاعاتی که دنبالش هستید به حس مردم درباره مسئله مورد نظر شما مربوط می‌شود. 

مسئله فقط این نیست که مردم طرف‌دار طرح یا سازمان هستند یا نه، بلکه موضوع دیگر این است که مردم درباره طرح یا سازمان موضع خنثی دارند یا مخالف هستند. آگاهی از مخالفت مردم باهمستان با مسئله یا طرح سازمان، دست کم به اندازه آگاهی از موافقت آن‌ها مفید است. با بررسی این موضوع، می‌توان نقطه شروع کار را مشخص کرد که می‌تواند آگاهی‌بخشی عمومی درباره وجود مسئله، یا شاید آموزش درباره اهمیت یا آثار آن، برای جلب حمایت مردم باشد. جمع‌آوری اطلاعات می‌تواند ابزاری برای آشنایی با نحوه نزدیک شدن به باهمستان باشد. 

بیش‌ترین احتیاط را باید زمانی به خرج دهید که می‌فهمید افکار عمومی درباره طرح یا ابتکار عمل سازمان موضعی خنثی دارد. (به این فکر کنید که نتایج بسیاری از انتخابات دموکراتیک وابسته به افکار رای‌دهندگان مردد است). هر چند افکار عمومی خنثی حاکی از نبود حمایت یا مخالفت چشم‌گیر با طرح است، اما نمی‌توان به‌راحتی گفت پس از شروع معرفی طرح، افکار عمومی به چه سمتی خواهد رفت. باید با رعایت دقت و احتیاط باهمستان را آماده کنید تا وقتی برنامه عملیاتی خود را عملا آغاز می‌کنید، مردم فعالانه از شما حمایت کنند یا دست کم فرصتی برای اجرای طرح بدهند. 

می‌خواهید افکار چه کسانی را بسنجید؟

می‌خواهید از نظر مردم عادی درباره طرح خود مطلع شوید یا جامعه هدف خاص‌تری را در ذهن دارید؟ در سنجش افکار، گستره جامعه هدف هم از حالت بسیار گسترده و کلی تا حالت بسیار خاص و محدود متغیر است. 

چند مثال: 

• اگر از مشاوران رئیس‌جمهور در دوره پیش از انتخابات هستید، شاید بخواهید بدانید مردم درباره عملکرد فعلی رئیس‌جمهور چه حسی دارند. 
• اگر دنبال جلب منابع مالی شهری برای ساخت پارکی جدید هستید، شاید بخواهید هم از حس مردم باهمستان و هم از حس اعضای شورای شهر درباره تخصیص منابع مالی برای پارک‌های جدید باخبر شوید. 
• اگر دنبال راه‌اندازی برنامه سوادآموزی انگلیسی برای مردم لاتین‌تبار باهمستان در روزهای یک‌شنبه هستید، شاید بخواهید از حس این گروه از مردم درباره برنامه‌های سوادآموزی انگلیسی و برگزاری جلسات در روزهای یک‌شنبه مطلع شوید. 

به علاوه، گاه لازم است اطلاعاتی را درباره افکار گروه‌های خاص، مثل رهبران، کارشناسان، مردان، زنان، اقلیت‌ها، ساکنان منطقه‌ای مشخص، گروه‌های سنی، گروه‌های اجتماعی-اقتصادی، یا گروه‌های شغلی به دست آوریم. 

مثلا، فرض کنید می‌خواهید به سینما بروید. آیا فیلم‌هایی را بررسی می‌کنید که نقل زبان بچه‌های نه‌ساله است؟ معلوم است که نه. برای انتخاب فیلم، گفته‌های کارشناسان (منتقدان سینما) را بررسی می‌کنید و از دوستان خود درباره فیلم‌های احتمالا جالب نظر می‌خواهید. اگر در انتخاب افراد برای شنیدن نظراتشان دقت نکنید، ممکن است به جای دیدن فیلم‌هایی مثل کازابلانکا، به تماشای فیلم‌هایی مثل لاک‌پشت‌های نینجا بنشینید که درباره لاک‌پشت‌هایی بزرگ با توانایی‌های استثنایی مثل توانایی حرف زدن و هنرهای رزمی است. 

پس از جمع‌آوری اطلاعات، می‌خواهید با آن‌ها چه کنید؟

حالا که به اطلاعات مورد نظرتان رسیده‌اید، چه باید کرد؟ 

جمع‌آوری اطلاعات بخش بزرگی از کار است، اما همه کار نیست. اگر به این نقطه رسیده‌اید، معلوم است در مراحل قبلی می‌دانستید چرا به این اطلاعات نیاز دارید، چه نوع اطلاعاتی می‌خواهید، و جامعه هدف برای جمع‌آوری اطلاعات چیست. حالا می‌خواهید چه کار کنید؟ 

• از این اطلاعات می‌توان برای تدوین راهبرد در راستای جلب حمایت عمومی از طرح سازمان بهره گرفت. 
• اطلاعات درباره نظرات مردم می‌تواند مبنایی برای پخش آگهی بازرگانی، انتشار مطالب خبری، و غیره باشد. 
• این اطلاعات در صورت نمایش و ارائه مناسب، می‌تواند عاملی برای حفظ موضوعات در برنامه‌های کاری باهمستان باشد. 
• افکار عمومی می‌تواند دیدگاه‌های حامیان را تقویت و دیدگاه‌های مخالفان را تضعیف کند. 
• شاید از طرف یکی از تامین‌کنندگان مالی خود دستور داشته‌اید برای استمرار تامین مالی، افکار عمومی را درباره طرح یا سازمانتان بسنجید. یا شاید دنبال جذب منابع مالی بوده‌اید و فکر می‌کنید نیازسنجی بهترین راه برای اثبات نیاز مردم باهمستان به خدمات سازمان یا طرح شما است. 
• شاید فقط کنجکاو بوده‌اید و برنامه خاصی برای انجام کاری در سر نداشته‌اید. اگر نتایج افکارسنجی حاکی از حمایت افکار عمومی باشد، می‌توانید از کار سازمان و طرح خود تمجید کنید و اگر نتایج منفی باشند، شاید فقط آهی بکشید و به خودتان دلداری دهید. ولی سوال اینجا است که پس چرا این همه وقت صرف جمع‌آوری اطلاعاتی کرده‌اید که برای استفاده از آن‌ها برنامه‌ای نداشته‌اید. 

نکته: پیش از اقدام برای جمع‌آوری اطلاعات، باید چگونگی استفاده از این اطلاعات را کاملا مشخص کنید. جمع‌آوری اطلاعات درباره افکار عمومی تنها در صورتی مفید است که از این اطلاعات استفاده کنید. 

یکی از سازمان‌های منطقه‌ای مدارس دولتی در حال بررسی تغییر برنامه‌ درسی است و به همین خاطر اقدام به «نیازسنجی» در مدارس کرده است. شاید این سازمان بخواهد علاوه بر آگاهی درباره نیازهای کودکان، از نیازهای والدین هم آگاهی پیدا کند. 

فرض کنید برنامه درسی پیشنهادی شامل مطالعه جغرافی باشد که درسی است که قبلا در مدارس دولتی این منطقه تدریس نکرده‌اند. بد نیست این سازمان ببیند والدین می‌خواهند فرزندان‌شان جغرافی بخوانند یا نه. مثلا، شاید والدین خواندن این درس را غیر ضروری بدانند و حس کنند با تدریس جغرافی، وقت خیلی کم‌تری صرف آموزش و مطالعه ریاضی خواهد شد. 

در این مورد، سنجش نیازهای بچه‌ها کار سختی نیست. می‌توان از بچه‌ها آزمون جغرافی گرفت. اگر درصد زیادی از آن‌ها حتی قاره‌ها را هم نشناسند (چه رسد به آشنایی با کشورهای اروپایی یا آمریکای جنوبی)، می‌توان گفت برگزاری کلاس جغرافی برای بچه‌های مدارس این منطقه مفید خواهد بود. 

می‌توان برداشت والدین را از دانش جغرافی فرزندانشان با دانش واقعی این بچه‌ها مقایسه کرد. این اطلاعات هم در آموزش به والدین درباره نیاز به تغییرات در برنامه درسی مفید خواهد بود.

چگونه اطلاعات را درباره افکار عمومی جمع‌آوری کنیم؟

اول کجا را بگردیم؟ سوال خوبی است. به خاطر داشته باشید که باید کار جمع‌آوری اطلاعات را تا جایی که می‌شود آسان‌تر کنید.

بررسی منابع موجود 

بعد از مشخص کردن موضوع و اطلاعات مورد نظر، می‌توان کار جمع‌آوری اطلاعات را شروع کرد. اول باید ببینید قبلا کسی در زمینه این موضوع کاری کرده است یا نه. شاید اطلاعاتی را که دنبالش هستید، قبلا کسی خیلی شسته و رفته جمع‌آوری کرده باشد. 

پرونده‌ها و بایگانی رسانه‌های دولتی، اسناد سایر نهادهای محلی، نظرسنجی‌های ملی یا محلی، همگی گاه حاوی اطلاعاتی درباره افکار عمومی مورد نظر شما هستند. 

اگر در یافتن این منابع خیلی خوش‌شانس نباشید، بد نیست از این طرف و آن طرف سوال کنید. 

پرسش از دیگران 

شاید پرسش از نهادهای دولتی و گروه‌های غیرانتفاعی گزینه‌ای با بیش‌ترین بخت رسیدن به پاسخ باشد. هنگام تماس با این نهادها، دوستانه برخورد کنید و پشت تلفن شکیبایی به خرج دهید. شمایید که دنبال اطلاعات هستید. اگر برخورد دوستانه داشته باشید، یا به اطلاعات مورد نظر خود می‌رسید، یا دست کم شماره‌ای به شما می‌دهند یا کسی را برای کمک بیش‌تر معرفی می‌کنند. برخورد نامناسب پای تلفن احتمالا نتیجه‌ای جز سرخوردگی نخواهد داشت. 

شرکت‌های خصوصی و غیر انتفاعی شاید تمایل کم‌تری به همکاری داشته باشند، هر چند تا نپرسید موضوع روشن نمی‌شود. در تماس با این سازمان‌ها هم برخورد دوستانه را رعایت کنید. 

منابع احتمالی اطلاعات: 

• دولت، دانشگاه‌ها، شرکت‌های برنامه‌ریزی و بازاریابی
• سازمان‌های خدمات باهمستانی مثل یونایتد وِی
• سازمان‌های حامی منافع عمومی (مثل گروه‌های زیست‌محیطی یا کسب‌وکار، طرف‌داران حقوق مصرف‌کننده، و سازمان‌های مقابله با جرم)
• اینترنت: اینترنت دریایی از اطلاعات است. فقط باید مطمئن شوید منابع اطلاعات موثق هستند.

بد نیست علاوه بر نظرات عموم مردم، دیدگاه‌های رهبران و متخصصان را هم در باهمستان جویا شوید. 

هماهنگ کردن با روزنامه‌نگاران احتمالا علاقه‌مند به موضوع یا با نهادهای بزرگ خدماتی، دانشگاه‌ها، و بنیادها همیشه فکر خوبی است. بعضی از این اشخاص شاید از پژوهش‌های جاری مرتبط با موضوع آگاهی داشته باشند. با نگاهی به روزنامه محلی یا روزنامه باهمستان و بررسی لحن مطالب و سرمقالات یا نقل‌ قول‌ها، می‌توانید تا حدی به احساس جامعه محلی درباره موضوعات پی ببرید. 

رهبران باهمستان: 

• رهبران طرح‌های عملیاتی می‌توانند به شما در جلب همکاری مردم کمک کنند. 
• رهبران افکار عمومی می‌توانند در شکل‌دهی به دیدگاه‌های دیگران در باهمستان مفید باشند.
• رهبرانی مثل مقامات انتخابی که نماینده جامعه هستند، می‌توانند نقش نمایندگی باهمستان را در جهان بیرون از باهمستان بر عهده بگیرند. 

متخصصان باهمستان دانش ویژه‌ای درباره موضوع دارند:

• اگر واقعا می‌خواهید ببیند مشکل ایدز در ایالات متحده و نقاط دیگر جهان تا چه حد جدی است، می‌توانید از موسسات ملی سلامت یا سازمان جهانی بهداشت اطلاعات بخواهید. 

عموم مردم: 

• اگر می‌خواهید از برداشت عموم درباره مسئله مورد نظر آگاه شوید، کافی است از مردم کوچه و خیابان سوال کنید. دیدگاه‌های آن‌ها، فارغ از میزان دقت، در بررسی موضوع مهم است. سیاست‌ها معمولا زمانی شکل می‌گیرند که سیاست‌مداران به جای گوش دادن به نظرات افراد مطلع از جریان واقعی برخی امور، به حرف‌های رای‌دهندگان حوزه خود گوش می‌دهند. 

با بررسی و مقایسه نظرات کارشناسان و عموم مردم، می‌توان شکاف‌های بزرگ را در میزان آگاهی افراد درباره هر موضوع تشخیص داد. مثلا، اگر در شهری چند مورد ابتلا به مننژیت مشاهده شود، می‌توان به غربال‌گری دانش‌آموزان در مجموعه مدارس اقدام کرد. حتی اگر خیلی از دانش‌آموزان عملا با افراد مبتلا تماسی نداشته‌اند و طبق توضیحات کارشناسان حوزه سلامت، خطری وجود نداشته باشد، باز هم می‌توان غربال‌گری را برای همه کودکان انجام داد. نگرانی والدین باعث می‌شود مجموعه مدارس، فارغ از دیدگاه‌های کارشناسان حوزه سلامت، در این زمینه دست به کار شوند.

خلاصه 

موانع احتمالی را پیش‌بینی کنید. معمولا کارها بی‌دردسر پیش نمی‌روند، و احتمال بروز هر اتفاقی وجود دارد و گاه این اتفاقات در عمل رخ می‌دهند. خود را برای عبور از موانع احتمالی آماده کنید. دونده‌های دوی بامانع بدون نگرانی از سقوط، از موانع عبور می‌کنند. شما هم باید خود را آماده کنید. البته، لازم به یادآوری است که داشتن برنامه کارها را آسان‌تر خواهد کرد. 

Ejemplo 1: Lo que se debe preguntar a sí mismo.

George se propuso el reto de hacer una encuesta de satisfacción ciudadana con el objetivo de él mismo corroborar qué tan bien lo estaba haciendo su nueva división en el ayuntamiento. Él se hizo algunas preguntas interesantes:

¿Por qué quiero saber lo que piensa la gente?

George lo pensó mucho y por largo tiempo. Finalmente se dio cuenta que era importante para él y para el resto de su nueva división ver qué tan bien lo estaban haciendo. ¿Estaban los  ciudadanos satisfechos con los servicios que proveía la nueva división?

¿Qué tipo de información estoy buscando?

Esto hizo pensar a George de verdad. Por supuesto que quería ver cómo se sentía la gente ¿pero qué tipo de información estaba buscando realmente? La buena información puede ser una causa de celebración pero de alguna manera la información negativa puede señalar algunas áreas potenciales en la división que requieren de alguna mejora.

¿De quiénes son las opiniones que intento medir?

Esta pregunta era fácil. George sabía que quería conocer la opinión de cada ciudadano que usara los servicios de su división, y esos eran todos. George sabía que podría haber algunas dificultades para obtener lo que quería. Ya que su ciudad era muy diversa, con una población que hablaba varios idiomas, George sabía que tenía ya sea que contar con servicios de traducción disponibles o no recolectar datos sobre los miembros de la comunidad que no hablaran inglés. Esto era especialmente importante porque aún no sabía cómo implementar la encuesta. Aún no se había destinado presupuesto para la encuesta.

Aún no había escogido un método. Las entrevistas en persona serían caras, consumirían mucho tiempo y requerirían mucho esfuerzo de la gente. El costo de enviar  los cuestionarios por correo sería el de las estampillas y el papel.

George sabía que no se podía olvidar de los servicios de traducción. Las encuestas en persona o por teléfono podrían requerir de contar con varios voluntarios o personal pagado que pudiera hablar los diferentes idiomas de muchos miembros de la comunidad. Una encuesta por correo podría requerir la traducción inicial así como los servicios de traducción en la fase de análisis del proyecto de la encuesta. También, George sabía que traducir la encuesta en 7 idiomas podría subir los costos del papel y las estampillas. También sabía que las encuestas por correo se debían enviar más de una vez, con una postal o una llamada de recordatorio.

Hasta el momento George se estaba sintiendo un poco abrumado pero pensó en todo el bien que le haría a su departamento saber cómo se sentía la gente realmente. Sabía que una encuesta era la mejor manera de averiguar lo que necesitaba realmente su división para mejorar las cosas. Estaba determinado en averiguar lo que la gente pensaba.

¿Qué voy a hacer con la información una vez que la tenga?

George sabía la respuesta a esta pregunta. Su propuesta de realizar una encuesta de satisfacción del cliente no era simplemente hablar por hablar. George estaba dedicado a la idea de mejorar realmente las cosas para la gente de su ciudad.  La meta principal de su encuesta era averiguar qué era lo que su división necesitaba mejorar. Después de averiguarlo, tenía la intención de trabajar para lograrlo.

¿Cómo recolecto información de las opiniones?

Después de pensar detenidamente y hablar con sus jefes, George decidió que enviar la encuesta por correo era el mejor camino a seguir. Pensó que tendría mejor oportunidad para obtener una muestra representativa de los ciudadanos si las encuestas se enviaban a todos en 7 idiomas.

Sabía que la respuesta sería anónima, que era un punto importante para muchos refugiados que vivían en la ciudad y que venían de países en los cuales el dar sus opiniones a  los funcionarios de gobierno no era una buena idea.

También, el personal y el presupuesto de George era pequeño y sólo contaba con algunos voluntarios que trabajaban con él. Ellos podrían enviar todas las encuestas por correo con solo un pequeño esfuerzo.

También otro beneficio de enviar los cuestionarios por correo era que las preguntas cerradas podrían ser analizadas de forma estadística con muy poco esfuerzo.

¿Cuáles son los obstáculos que sen puede encontrar en el camino? Y ¿cómo superarlos?

La mayor preocupación de George aparte de obtener la aprobación de su jefe para realizar la encuesta era la fecha de respuesta. Había hablado con un funcionario de gobierno de otra ciudad que había hecho la encuesta ciudadana y solo habían recibido un 12% de encuestas contestadas. También, el oficial de gobierno estaba feliz y muy orgulloso de eso.

George esperaba que una muestra representativa le regresara su encuesta pero lo más importante era que esperaba obtener alguna buena información sobre las cosas buenas que su división estaba haciendo y un sentimiento por lo que necesitaba mejora.

Ejemplo 2: Reporte de una encuesta de opinión

Esta es una muestra del reporte de una encuesta de opinión que se tomó de varias encuestas de opinión pública sobre la legislación para la seguridad de los pasajeros menores de edad.

Reporte de opinión ciudadana sobre la legislación de la seguridad de los menores de edad

El problema de la seguridad de los menores de edad que son pasajeros en automóviles ha ido en aumento en los últimos años. La acción anterior en este asunto ha sido débil, proporcionando solamente advertencias verbales y/o información sobre la seguridad de los menores pasajeros.

Una encuesta sobre las reacciones de los ciudadanos de Kansas sobre dispositivos de seguridad y la Ley sobre Seguridad para Menores Pasajeros se llevó a cabo por medio telefónico.

Los resultados indicaron que en general:

• 73% de las personas que contestaron apoyaban la ley que requiere el uso apropiado de los dispositivos de seguridad para todos los pasajeros menores de 5 años.

Esto se puede desglosar en:

• 25% estaba muy dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 48% estaba dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 12% estaba ya sea dispuesto o no dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 9% no estaba dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 4% no estaba nada dispuesto a apoyar la ley propuesta
• 2% no sabía

Del 27% que se oponía a la legislación propuesta:

• 68% sentía que ya existía demasiada interferencia del gobierno en sus vidas
• 55% sentía que la ley no era práctica
• 45% sentía que la ley agobiaba a las familias de bajos recursos y a aquellos con muchos niños

Herramienta 1: Encuesta de opinión

Aquí hay una encuesta general sobre problemas locales en una comunidad que usted puede usar cuando recolecte datos sobre opiniones.

Instrucciones: Por favor llene la siguiente encuesta y regrésela en el sobre adjunto con porte pagado. Todas las respuestas se mantendrán de manera confidencial y se usarán solamente para propósitos estadísticos.

1. De manera general ¿cuál piensa que es el problema más importante que encara nuestro estado actualmente?

( ) Economía (vaya al punto 2)
( ) Agricultura (vaya al punto 4)
( ) Medio ambiente (vaya al punto 4)
( ) No sé (vaya al punto 4)
( ) Otro, especifique _____________ (vaya al punto 4)

2. Si su respuesta para la pregunta anterior fue ECONOMÍA, entonces ¿qué parte de la economía piensa que es el problema más grande para nosotros ahora?

( ) Desempleo
( ) Tasas de interés
( ) Impuestos
( ) Déficit de presupuesto
( ) Inflación
( ) Otro, especifique______________
( ) No sé

3. En general ¿qué tan buen trabajo diría que la legislatura local está haciendo para resolver sus problemas económicos?

( ) Excelente
( ) Bueno
( ) Regular
( ) Pobre

4. ¿Qué opina sobre una exención tributaria para la matrícula escolar? Esta sería una ventaja tributaria para los padres que envían a sus hijos a escuelas privadas o parroquiales y que tienen que pagar matrículas.

( ) A favor (vaya al punto 5)
( ) En oposición (vaya al punto 6)
( ) No sé (vaya al punto 6)

5. ¿Estaría a favor de una exención tributaria para la matrícula aún si esto disminuye el dinero disponible para escuelas públicas?

( ) Sí
( ) No
( ) No sé

6. Algunas personas piensan que la política ambiental actual dificulta el crecimiento económico de la comunidad. Otras personas no piensan así. ¿Piensa que la política ambiental actual dificulta el crecimiento económico?

( ) Dificulta mucho el crecimiento
( ) Dificulta un poco el crecimiento
( ) No tiene efecto
( ) Ayuda un poco al crecimiento
( ) Ayuda mucho el crecimiento
( ) No sé

7. Un problema de preocupación actual es la nueva política de desecho de aguas residuales que está siendo considerada por la legislatura. ¿Qué tan preocupado se encuentra usted sobre este asunto?

( ) Muy preocupado
( ) Moderadamente preocupado
( ) Ligeramente preocupado
( ) No me preocupa
( ) No sé

8. Independientemente de la manera en que vote en las siguientes elecciones ¿se considera en general como Demócrata, Republicano o Independiente?

( ) Independiente (vaya al punto 9)
( ) Demócrata (vaya al punto 10)
( ) Republicano (vaya al punto 10)
( ) No sé (vaya al punto 10)

9. ¿Generalmente usted se considera apegado al partido Demócrata o Republicano?

( ) Demócrata
( ) Republicano
( ) Ninguno
( ) Todavía no sé

10. Cuando se trata de recibir información sobre los eventos locales de la actualidad ¿en qué fuente de información confía más? (Escoja solamente UNA opción)

( ) Televisión
( ) Periódico
( ) Radio
( ) Otro, especifique ______________________

11. ¿Cuál es el nivel más alto de educación que usted alcanzó?

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 +

12. ¿En qué año nació usted? _______________________

13. ¿Cuál es su ingreso anual reportado, antes de impuestos?

( ) Abajo de $25,000
( ) Entre $25,000 y $40,000
( ) Por arriba de $40,000

___Usted sabe lo que significa recolectar datos.

___Usted sabe por qué quiere saber lo que piensa la gente.

___Usted sabe qué tipo de información está buscando.

___Usted sabe las opiniones de las personas que está tratando de evaluar.

___Usted sabe lo que va a hacer con la información, una vez que la obtenga.

___Usted sabe cómo recolectar datos acerca de las opiniones.

___Usted sabe que podría encontrarse con algunos obstáculos, y sabe cómo superarlos.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

بررسی مخالفان به چه معناست؟

بیشتر پویش‌های ذی‌نفوذی با مخالفت روبه‌رو می‌شوند و بخشی از فرآیند برنامه‌ریزی به این اختصاص می‌یابد که مخالفت‌های خاصی را که با فعالیت شما صورت می‌گیرد بشناسید و نوع مقاومت احتمالی مخالفان خود را تشخیص دهید. این بخش از جعبه‌ ابزار به شما کمک‌ می‌کند که مخالفان خود را به شکل جامع‌تری بشناسید و از دانش خود در این مورد به خوبی بهره بگیرید.

البته چنین نیست که هر موضوع مربوط به باهمستان مخالفانی داشته باشد. برای نمونه اگر بخواهید برای کسانی که تازه صاحب فرزند شده‌اند کلاس نگهداری از کودک برگزار کنید، یا بخواهید کاری کنید که کتابخانه محله روزهای شنبه باز باشد و یا بخواهید که جلسات شورای شهر از تلویزیون کابلی پخش شود، احتمالا هیچ‌کس با شما مخالفت نخواهد کرد. اما اگر موافق یا مخالفت موضوعی در ارتباط با دبستان و نظام آموزشی باشید و یا اگر درباره یک موضوع بحث‌انگیز روز مربوط به محله‌تان موضع‌گیری کنید، کم‌وبیش به طور حتم با مخالفت عده‌ای روبه‌رو خواهید شد. این افراد شاید همان اندازه قدرت داشته باشند که شما دارید. در این صورت، هر چقدر درباره مخالفان خود اطلاعات بیشتری داشته باشید بهتر می‌توانید راهبردها و راهکنش‌های مناسب را برای گروه خود در نظر بگیرید.

اگر پویشی تام و تمام را مدیریت می‌کنید که در قالب پویش ذی‌نفوذی تعریف می‌شود، وجود یک مخالف شاید بخشی از کار باشد. شما می‌کوشید که یک نهاد یا موسسه بزرگتر را به انجام کاری وادارید که چه بسا تمایلی به انجامش نداشته باشد. بنابراین، آن نهاد (و هوادارانش) با شما مخالفان شما خواهند بود.

مخالفان شما چه کسانی هستند؟

در بسیاری موارد هویت مخالفان شما به خوبی روشن است. در واقع شما اساسا پویش خود را به دلیل وجود همین مخالفان آغاز کردید. در موارد دیگر، ممکن متوجه بشوید بعضی نهادها یا گروه‌هایی که در نگاه اول به نظر می‌رسد که از مخالفان شما باشند، اصولا یا مخالفتی با شما ندارند و یا به آسانی می‌توان عقیده‌شان را تغییر داد. یادآوری این نکته مهم است که در مورد بسیاری از مسائل، نگرش‌ها و دیدگاه‌ها در طیفی گسترده با درجات گوناگون جای می‌گیرند به این معنا که میزان موافقت‌ها و مخالفت‌ها یکسان نیست. پس سودمند است اگر کلیت طیف افکارعمومی باهمستان را در نظر بگیریم و از چندوچون آن آگاه باشیم.

اما فرض کنیم که شما یک مخالف کاملا مشخص دارید و حال می‌خواهیم ببینیم که تحقیقی مختصر در این مورد چه مزایایی دارد.

از بررسی مخالفان چه سودی به دست می‌آورید؟

با بررسی مخالفان خود از این مزایا بهره‌مند می‌شوید:

• با این کار دانش شما درباره موضع مخالفان در زمینه موضوعی که دنبال می‌کنید به‌روز می‌شود.
• خواهید فهمید که مخالفان چرا چنین مواضعی دارند – پی می‌برید که مرد یا زن مخالف یا مخالفان شما با اتخاذ چنین موضعی چه بدست می‌آورند.
• از راهبردها و راهکنش‌هایی که آن‌ها در گذشته به کار برده‌اند آگاه خواهید شد و زمانی که بخواهید راهبردها و راهکنش‌های خود را طرح‌ریزی کنید، این آگاهی برایتان سودمند خواهد بود.
• از ضعف‌های مخالفان آگاه می‌شوید و نکته شاید مهم‌تر این باشد که به آسیب‌پذیری‌های خودتان در برابر آن‌ها پی می‌برید.
• این کار شما را ناگزیر می‌کند که استدلال‌ها، پیام و راهبرد خود را هر چه بهتر کنید تا در موضعی هرچه قوی‌تر قرار بگیرید.
• این بررسی به شما کمک می‌کند که موضع اخلاقی برتر را – اگر باشد – بشناسید. ممکن است که هر یک از دو طرف، بر این باور باشد که آنچه انجام می‌دهد برای همگان سودمندترین است و خود را در جایگاه اخلاقی برتر ببیند.

چگونه از این آگاهی استفاده کنید؟

چند فایده آنی:

• می‌توانید مشکلات احتمالی را در همان مراحل نخست بشناسید و پیش از آن که به معضلات بزرگتری تبدیل شوند، آن‌ها را برطرف کنید. برای مثال مصرف مواد مخدر را در نظر بگیریم. این موضوع ممکن است نخست به صورت مشکلی ناچیز در میان چند دوست بروز کند. اما بر اثر نبود آموزش و تاثیرپذیری همسالان از هم به مشکل بزرگتر اعتیاد به مواد مخدر تبدیل شود.
• شاید پی ببرید که شما و فردی که مخالف شماست اشتراک‌نظرهایی دارید که می‌توان از آن به عنوان شالوده‌ای برای گفت‌وگو استفاده کرد. از کجا معلوم، شاید شما و طرف مخالف‌تان بتوانید برای رسیدن به اهداف مشترک با یکدیگر همکاری کنید.
• می‌توانید از دانشی که درباره افکار و احساسات طرف مخالف خود دارید برای پاسخگویی موثرتر به ادعای او استفاده کنید و راهبردها و راه‌کنش‌های بهتری را به کار بگیرید.

چه زمانی باید درباره مخالفان خود مطالعه و تحقیق کنید؟

اگر پویش ذی‌نفوذی که شما و گروه‌تان طراحی و اجرا می‌کنید زودگذر و مقطعی است و قصد ندارید که موضوع را فراتر از آن دنبال کنید شاید نیازی به مطالعه درباره مخالفان نباشد، در غیر این صورت کم‌وبیش لازم است که در اوایل راه‌اندازی پویش چنین بررسی را به عمل آورید. اساسا برای راهبردی که در پیش می‌گیرد باید از موارد زیر آگاه باشید:

• چرا مخالفان این موضع را دارند؟
• گزینه‌های واقع‌گرایانه دیگر چیست؟
• احتمال این که مخالفان حاضر به مذاکره شوند چقدر است؟

و پرسش‌هایی از این دست.

به یاد داشته باشید: مطالعه و بررسی مخالفان یک فرآیند مستمر است و نباید به  یک بار محدود شود. با گذشت زمان، احتمالا هم مخالفان شما عوض می‌شوند و هم ماهیت مخالفت آن‌ها شاید تغییر کند. به همین دلیل واکنش شما هم باید به تناسب تغییر کند.

چگونه باید در مورد مخالفان تحقیق و بررسی کرد؟

اگر منابع و امکانات لازم را داشته باشید، یک بررسی جامع بسیار ارزشمند خواهد بود. اما آن طور که در زیر می‌بینیم حتی یک بررسی غیررسمی هم مفید است.

روش‌های غیررسمی ​

یک توصیه کلی و مفید این است که چشم و گوش‌تان همواره باز باشد. نخست ببینید که مخالفان شما در گذشته چه فعالیت‌ها و پویش‌هایی داشته‌اند. نشریات درون‌سازمانی و گزارش‌های سالانه آن‌ها را بخوانید. با سازمان‌هایی که در گذشته با مخالفان شما سروکار داشته‌اند صحبت کنید. روزنامه‌های محلی را مرتب بخوانید. از اعضای باهمستان که به مخالفان شما نزدیک هستند یا در گذشته بوده‌اند پرس‌وجو کنید – احتمال دارد که بدانند مخالفان شما چه طرح و برنامه‌ای در سر دارند.

اگر مخالفان اصلی شما یک فرد یا افراد هستند، بکوشید این اطلاعات را درباره آن‌ها به دست آورید:

• کجا کار می‌کنند؟
• کجا زندگی می‌کنند؟
• عضو کدام باشگاه‌ یا انجمن‌ هستند؟
• در کدام هیات‌مدیره‌ عضویت دارند؟
• فعالیت‌های بانکی خود را در کجا انجام می‌دهند؟
• برای مشاوره حقوقی، سیاسی و مشاوره‌های دیگر به چه کسی و کجا مراجعه می‌کنند؟

اگر مخالفان اصلی شما نهادها، شرکت‌ها یا سازمان‌ها هستند، بکوشید به موارد زیر پی ببرید:

• مخالفان شما در گذشته چه کرده‌اند؟
• راه‌کنش‌های مطلوب آن‌ها کدامند؟
• منابع و امکانات آن‌ها چیست؟
• چه نقاط قوت یا نقاط ضعفی دارند؟
• تصمیم‌گیرنده‌های اصلی آن‌ها چه کسانی هستند؟
• دلیل مخالفت آن‌ها با شما چیست؟
• چه قدرتی در اختیار دارند؟
• آن‌ها با کدام سازمان‌ و بخش‌های دیگر باهمستان رابطه محکم دارند؟ هم‌پیمانان فعال آن‌ها چه کسانی هستند؟ بر چه کسانی نفوذ دارند؟

اگر نمی‌توانید پاسخ این پرسش‌ها را با یک پرس‌وجوی غیررسمی و مرور کتابچه‌های راهنما به دست آورید، شاید بهتر باشد که از یک روش تحقیق رسمی استفاده کنید.

روش‌های رسمی: بررسی راهکنشی​

بررسی راهکنشی از روش‌هایی که در بالا توضیح داده شد پیچیده‌تر است و بیشتر زمان می‌برد. این روش برای موارد پیش‌پاافتاده کاربرد ندارد. بلکه برای موقعیت‌هایی مناسب است که با مخالفان قدرتمندی سروکار دارید که منافع‌شان ایجاب می‌کند مواضعی برخلاف مواضع شما داشته باشند، و هم می‌خواهند و هم می‌توانند که با قدرت تمام علیه ریشه‌ای‌ترین باورهای شما اقدام کنند.

اکنون با چهار اقدام برای سرسختی نشان دادن در برابر این مخالفان آشنا می‌شوید:

برای تحقیق و بررسی برنامه تدوین کنید

برای به اجرا درآوردن بررسی راهکنشی نیازی نیست که در این کار تخصص داشته باشید. اما باید برنامه‌ای داشته باشید و بر اساس آن بدانید که مشخصا چه چیز را جست‌وجو کنید. برنامه بررسی شما باید برای این پرسش‌ها پاسخ داشته باشد:

• می‌خواهید چه چیزی به دست بیاورید؟
• به دنبال چه اطلاعاتی هستید؟
• در کجا می‌توانید این اطلاعات را بیابید؟
• جدول زمانی برای هر یک از مراحل بررسی چیست؟

پس از دانستن پاسخ این پرسش‌‌ها باید به دنبال اطلاعات باشید و این خود کار دشواری است، اما می‌دانید که باید از کجا شروع کنید.

برگه گزارش زیر که با ذکر یک نمونه همراه است شاید برایتان مفید باشد.

گرد‌آوری اطلاعات​​

وقتی برنامه بررسی‌تان کامل شد، شما و گروه‌تان برای گردآوری اطلاعات و مدارک آماده‌اید. شاید این کار دشوار به نظر برسد، اما به یاد داشته باشید: احتمال دارد که یک نفر، در جایی، همین حالا هم تمام اطلاعاتی را که باید بدانید یافته است و در اختیار دارد. فقط باید جای اطلاعات را پیدا کنید.

راهنمایی‌های زیر روند گردآوری اطلاعات را برای شما آسان‌تر می‌کند:  

دوستان مفید پیدا کنید

ممکن است در میان مقامات دولتی یارانی پیدا کنید که به موضوع شما علاقه‌مند باشند. اگرچه کارکردن با دستگاه اداری ممکن است نومیدکننده باشد، بسیار محتمل است که بعضی از مقام‌های دولتی به ‌تنهایی و بیرون از چارچوب این دستگاه‌ها مصمم به حل‌وفصل  مشکلات پیش‌روی باهمستان باشند. چنین افرادی می‌توانند برای سازمان شما بسیار موثر و راهگشا باشند.

قوانین آزادی اطلاعات، اسناد دولتی و نظایر آن

قوانین امکان دستیابی به پاره‌ای از اطلاعات را میسر می‌کنند. شما حق دارید که این اطلاعات را در اختیار داشته باشید، اما باید به طور مشخص بدانید که چه می‌خواهید و برای درخواست آن چگونه اقدام کنید. اگر به کمک نیاز دارید، شاید برای شروع بد نباشد که از کارمندان و کارکنان ادارات دولتی محله خود کمک بخواهید.

منابع اطلاعاتی چاپ شده

بسته به این که موضوع کار شما چیست و مخالفان شما چه کسانی باشند، احتمالا می‌توانید از این منابع گوناگون و نظایر آن‌ها اطلاعات مفیدی به دست آورید: نشریات مربوط‌ به کسب‌وکار، دفترهای راهنما، کتابخانه ملی، سایت‌های مراکز دولتی، پژوهش‌ها، گزارش‌های سالانه، روزنامه‌ها، بایگانی‌ها و نظایر آن.

نشریات مربوط به کسب‌وکار و بازرگانی

بریده‌های روزنامه‌ها

همانند مخالفان خود فکر کنید

وقتی در روند بررسی راهکنشی، اطلاعات لازم را جمع‌آوری کردید، می‌توانید خود را در جایگاه مخالفان‌ قرار دهید و مانند آن‌ها فکر کنید. در موقعیت کنونی آن‌ها چه می‌کنند؟ به راهنکش‌های شما احتمالا چه واکنشی نشان خواهند داد؟ در این مرحله، آن قدر درباره پیشینه، عادات و علائق مخالفان‌ خود می‌دانید که بتوانید بسیار سنجیده گمانه‌زنی کنید و این مسئله در برنامه‌ریزی و اجرای پویش شما بی‌اندازه موثر و مفید خواهد بود.

برای مثال، در کتاب سازماندهی، سی‌کان، نویسنده کتاب، آورده است: «رهبران سازمان ما چند ساعتی خود را در جای اعضای شورای بنگاه‌داران املاک شهر فرض کردند. به جای این که راجع به چگونه قدرتمند کردن مردم صحبت شود، درباره این صحبت کردیم که چگونه می‌توان سازمان‌های باهمستان را که مخالف ما هستند از میان ببریم و چه کنیم که شورای شهر خط‌ مشی ما را در پیش بگیرد. ما ضمن کار با این گروه، فرآیند تدوین راهکار را – برای طرف مقابل – به بهترین شکل برگزار می‌کنیم. زمانی که شروع می‌کنید مانند طرف مقابل‌تان فکر کنید، به هر دلیل این طور به نظر می‌رسد که پیش‌بینی قدم بعدی آن طرف کار بسیار آسانی باشد. وقتی وانمود می‌کنیم که طرف مقابل خود هستیم، تا حدی می‌توانیم مثل آن‌ها فکر کنیم، می‌توانیم موضوع را از زاویه دید آن‌ها ببینیم و درنتیجه می‌توانیم خود را همان طور ببینیم که آن‌ها می‌بینند. بعد می‌توانیم از زوایه دید آن‌ها نقاط قوت و ضعف خود را بسنجیم.»

از نمونه فوق می‌توان دریافت که همانند مخالفان خود اندیشیدن به چه معناست. کافی نیست که فقط خود را به جای مخالفان‌ بگذارید. بلکه باید فکر کنید: «اگر من در آن موقعیت بودم چه می‌کردم؟» اگر شما در آن موقعیت بودید، کاری متفاوت از اقدام مخالفان‌ خود انجام می‌دادید؛ به همین دلیل است که شما در جای خودتان هستید و نه جای آن‌ها. برای این که بتوانید مثل مخالفان خود بیاندیشید، باید کاری کنید که آن‌ها را بهتر درک کنید و بتوانید پیش‌بینی کنید که آن‌ها در عمل چه خواهند کرد، نه این که اگر شما به جای آن‌ها بودید چه می‌کردید.

از اطلاعات استفاده کنید

آخرین گام در فرآیند بررسی این است که اطلاعات جمع‌آوری شده را در راه آرمان خود به کار ببرید. می‌خواهید از نتیجه‌بخش بودن کوشش‌های خود مطمئن شوید. اما چگونه؟

چند احتمال:

• اکنون می‌توانید فعالیت‌های ذی‌نفوذی خود را طوری تنظیم کنید که بیشترین اثربخشی را داشته باشند. از علائق مخالفان خود آگاهید، پس اگر بخواهید می‌توانید به این علائق توجه کنید. در عین حال، نقطه‌ضعف‌های آن‌ها را نیز می‌شناسید و اگر بخواهید می‌توانید به آن‌ها ضربه بزنید.
• می‌توانید ضعف‌های مخالفان خود را به آگاهی همگان برسانید. گاهی صرف تهدید به رسانه‌ای کردن موضوعی کافی است تا مخالفان شما عقب‌نشینی کنند. اگر چنین نشد، می‌توانید از طریق رسانه‌ها به آگاهی مخاطبان آن‌ها برسانید که مخالفان برخلاف گفته‌های خود عمل کرده‌اند، یا به قولی که داده‌اند پایبند نبوده‌اند و عمل نکرده‌اند و یا به اشکال دیگر برخلاف موازین اخلاقی رفتار کرده‌اند. در اغلب موارد، رسانه‌ها سخت مشتاقند که در مورد اطلاعاتی که یافته‌اید خبررسانی کنند.
• در بعضی موارد، مخالفان شما شاید قانون را زیرپا گذاشته باشند. چنین مواردی نادر است. اما اگر پیش آمده باشد و این گروه شما بوده است که به این پنهانکاری پی برده است، هم حق دارید و هم وظیفه دارید که مراتب را به مسئولان اطلاع دهید و خواستار اقدام قانونی مناسب شوید.

تا کجا باید پیش رفت؟

در واقع دو نوع مخالفت وجود دارد که ممکن است شما با آن‌ها، یا با شکل‌هایی از آن‌ها، روبه‌رو شوید. نخستین نوع مخالفت از جانب آدم‌های خوب و نیک‌سرشتی عنوان می‌شود که با شما در مورد آنچه به صلاح و مصلحت باهمستان است هم‌نگر نیستند و دلیل مخالفت‌ آن‌ها چیزی جز این نیست. احتمال دارد که این افراد، دست‌کم به باور شما، در اشتباه باشند. اما آنچه مسلم می‌نماید این است که به دنبال منفعت خود نیستند و قصد ندارند که نیازهای دیگران را نادیده بگیرند. بلکه صرفا بر این باورند که آنچه شما برایش کارزار به راه انداخته‌اید سودبخش نیست و برای باهمستان حتی بسیار زیانبار است.

اگر با این افراد سروکار دارید شاید بهتر باشد که هنگام انتخاب راهکنش، آن قاعده طلایی را به کار ببرید: از هیچ روش غیراخلاقی و ظالمانه‌ای استفاده نکنید، حتی اگر طرف مقابل همین شیوه‌ها را علیه شما به کار برده باشد. اگر نمی‌خواهید کسی در گروه شما خبرچین بگمارد، شما هم به گروه‌های دیگر خبرچین نفرستید. اما بکوشید که دیدگاه آن‌ها را تغییردهید. آن‌ها هم دغدغه همان چیزهایی را دارند که شما نگرانشان هستید، پس باید که دوست و یاور یکدیگر باشید. اگر بتوانید با استدلال منطقی، شواهد کافی و به ویژه با آمار و ارقام آن‌ها را متقاعد کنید که می‌توان با ایده‌ها و اندیشه‌های شما به هدف دست یافت آن‌ها هم جبهه شما می‌پیوندند.

دومین نوع مخالفت از سوی افراد، سازمان‌ها، شرکت‌ها یا موسساتی است که به نیازهای دیگران بی‌اعتنا هستند و فقط به فکر سود خویش یا حفظ قدرت خویشند. این‌ها برای آن که سودی به دست آورند یا قدرت خود را از دست ندهند حاضرند آب آشامیدنی مردم را آلوده کنند، انتخابات را دستکاری کنند و محموله‌های خوراک که برای نیاز فوری گرسنگان ارسال می‌شود را برای خود بردارند. وقتی با این نوع مخالفان سروکار دارید، باید قاعده کار را عوض کنید چون با خطر بزرگتری روبه‌رو هستید. ممکن است که باهمستان، یا سرزمین‌ شما، در معرض خطری واقعی باشد و شما و هم‌‌پیمانان شما یگانه کسانی باشید که می‌توانید در برابر تهدید از آن محافظت کنید. اگر مخالفان آماده‌اند که برای رسیدن به خواسته‌شان دست به هر کاری بزنند، شاید لازم باشد که شما هم راهکنش‌هایی اتخاذ کنید که کاربرد آن‌ها در شرایط دیگری و جز برای جلوگیری از وقوع یک فاجعه، غیراخلاقی محسوب شود (ناگفته نماند که بعضی از فیلسوفان اخلاق‌گرا شاید همین توجیه را نیز بجا ندانند و نپذیرند).

خلاصه​

اگر پویشی ذی‌نفوذی را اداره می‌کنید، و به ویژه اگر طرف مخالف شما سازمانی بزرگ است یا نفوذ و قدرت فراوان دارد، باید هر کاری که می‌توانید انجام بدهید. با کمی تحقیق می‌توانید در مورد مخالفان خود به اطلاعاتی پی ببرید که بر قدرت شما در رویارویی با آن‌ها می‌افزاید، به شما امکان می‌دهد که از نقطه‌ضعف‌های آن‌ها بهره‌برداری کنید، موضع آن‌ها را خوب درک کنید و حتی شاید بتوانید با آن‌ها چانه‌زنی کنید. نتیجه نهایی این کار برای شما پویشی دقیق‌تر و سنجیده‌تر خواهد بود.

Ejemplo 1: Hoja de Trabajo para Investigación

Herramienta 1: Hoja de Trabajo para Investigación

Estudiar a tu oponente:

___Te da una noción actualizada sobre la postura de tu oponente frente al tema.

___Te indica por qué tu oponente adopta sus posturas.

___Te indica qué estrategias y tácticas ha utilizado tu oponente en el pasado.

Tener conocimientos sobre tus oponentes es útil para:

___Identificar problemas potenciales con anticipación y resolverlos antes de que se transformen en        problemas mayores.

___Ayudarte a encontrar maneras de negociar.

___Ayudarte a desarrollar estrategias y tácticas exitosas.

En cuanto al momento oportuno para la investigación:

___El estudio de tu oponente debiera ser un proceso continuo.

___La postura de tu oponente puede cambiar con el tiempo; tu respuesta necesitará cambiar también.

El estudio puede ser formal o informal. Los métodos informales incluyen:

___Mantener tus oídos y ojos abiertos.

___Examinar las campañas y actividades previas de tu oponente.

___Lectura de sus publicaciones internas  e informes anuales.

___Conversar con organizaciones e individuos que han tratado con tus oponentes en el pasado.

El estudio de individuos puede incluir:

___Descubrir dónde viven y trabajan.

___Descubrir cómo y dónde conducen sus transacciones financieras.

___Identificar sus asesores.

El estudio de agencias, compañías u organizaciones puede incluir:

___Averiguar sus antecedentes pasados y tácticas.

___Averiguar sobre sus recursos, fortalezas y debilidades.

___Identificar los principales responsables de toma de decisiones.

___Averiguar cuánto poder tienen y por qué se están oponiendo.

Una investigación táctica formal puede ser necesaria si:

___Tu oponente es poderoso.

___Tu oponente pudiera estar dispuesto a actuar con fuerza.

Una investigación formal puede incluir los siguientes pasos:

___Desarrollar un plan de investigación.

___Recopilar información (datos).

___Pensar como tu oponente.

___Utilizar la información.

La información se puede recopilar:

___A través de informantes interesados en el tema.

___A través de leyes de “libertad de información”.

___A través de fuentes de información publicadas.

Dentro de las fuentes de información publicadas están:

__Publicaciones de comercio y negocios.

___Archivos de recortes.

___Trabajos de referencias.

___Archivos gubernamentales sobre negocios.

___Archivos de votaciones.

___Registros de la Corte.

Recopilar información acerca de tu oponente puede involucrar algunas tácticas éticamente discutibles. Los grupos deben sopesar los beneficios de estas tácticas contra:

___Su propia intuición con respecto a lo que es éticamente permisible.

___El riesgo de ser atrapados.

___El riesgo de que tú oponente también adopte tácticas agresivas.

Pensar como el oponente ayudará a un grupo a:

___Predecir qué hará luego el oponente.

___Predecir cómo reaccionará el oponente frente a tácticas específicas.

El estudio de un oponente puede ayudar a grupos de abogacía a:

___Planificar acciones que serán más efectivas.

___Hacer públicas las debilidades del oponente.

___Quizás actuar como acusón y buscar compensación legal.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

دبیرستان پارسونز ساختمانی قدیمی بود و همه این موضوع را قبول داشتند. این دبیرستان را سال ۱۹۲۸ ساخته و آخرین بار سال ۱۹۶۴ نوسازی کرده بودند. شبکه برق و تلفن مدرسه برای اتصال رایانه مناسب نبود، آزمایشگاه‌های مدرسه خیلی قدیمی بودند، و دستگاه‌های گرمایشی هم هر زمستان دست کم یک بار از کار می‌افتادند. چندین جای سقف مدرسه زیر باران چکه می‌کرد و دیگر معلوم نبود کجای سقف را باید قیرگونی کرد. باشگاه و غذاخوری مدرسه هم خیلی کوچک بود و تالار سخنرانی هم که اصلا در کار نبود. 

به نظر بسیاری از ساکنان باهمستان، وقتش رسیده بود که مدرسه جدیدی بسازند، اما خیلی‌ها هم نگران هزینه ساخت مدرسه جدید بودند. به‌ویژه، ساکنان سالمند باهمستان که اکثرا بازنشسته بودند و بچه مدرسه‌ای نداشتند، نگران تاثیر ساخت مدرسه جدید بر درآمد خود بودند. خانواده‌های کارمند هم تردید داشتند: می‌خواستند بدانند ساخت مدرسه جدید چه تاثیری بر نرخ مالیات خواهد داشت. این چند گروه طرف‌دار تعمیرات ساختمان قدیمی بودند. مردم باهمستان به جای همبستگی در پشتیبانی از ساخت مدرسه جدید، در این موضوع دچار چنددستگی شده بودند. 

گروهی از شهروندانِ طرف‌دار ساخت مدرسه جدید تصمیم گرفتند در این باره تحقیق کنند. نتایج این تحقیق نشان می‌داد دولت منابعی مالی را برای ساخت مدارس کنار گذاشته و علاوه بر تقبل ۸۰ درصد هزینه و تامین امکانات طراحی، برای خرید مصالح ساختمانی از مجموعه‌های دولتی هم تخفیف می‌دهد. در نتیجه هزینه ساخت مدرسه جدید خیلی کم‌تر از تعمیرات مدرسه قدیمی می‌شد. افزایش مالیات برای ساخت مدرسه ناچیز بود و سهم هر خانوار از این مالیات اندکی بیشتر از ۵۰ دلار در سال می‌شد. 

به علاوه، بازدیدهای گروه و بررسی آمارهای سرشماری دولتی نشان می‌داد باهمستان‌های مشابهی هم که در ده سال گذشته دبیرستان‌های جدید ساخته بودند، در نتیجه این کار به رشد چشم‌گیر اقتصادی رسیده بودند. کسب‌وکارها برای کار در باهمستان‌های دارای مدارس جدید تمایل بیش‌تری داشتند: توجه به امر آموزش نشان‌دهنده تعهد به خانواده و عامل جذب مدیران کسب‌وکارهایی بود که مشاغل پردرآمدی را با خود به شهر می‌آوردند. 

پس از آگاهی مردم باهمستان از افزایش ناچیز مالیات در نتیجه ساخت مدرسه جدید و احتمال ایجاد مشاغل جدید، بیش‌تر اعتراض‌ها رنگ باختند. طرح ساخت دبیرستان جدید پارسونز با رای بالایی تصویب شد. 

موفقیت در حمایت و ترویج‌گری به تشریح تغییرات از دیدگاه اقتصادی بستگی دارد. اگر بتوان به مردم نشان داد که تغییر پیشنهادی احتمالا مزایایی را برای مردم و باهمستان در پی دارد، احتمال حمایت مردم بیش‌تر می‌شود. به همین ترتیب، اگر بتوان به مردم نشان داد، تغییر یا مقاومت در مقابل تغییر مانعی در برابر آسیب اقتصادی است، مردم معمولا از موضع سازمان پشتیبانی خواهند کرد. در این بخش، اهمیت تشریح مزایا و آسیب‌های اقتصادی در کمپین‌های حمایت و ترویج‌گری و همچنین چگونگی انجام این کار را بررسی خواهیم کرد. 

مفهوم مزیت و آسیب اقتصادی 

پیامدهای اقتصادیِ یک وضعیت، اقدام، یا سیاست خاص عواملی هستند که بر سلامت اقتصادی سراسری باهمستان یا منطقه یا بر بخش تجاری آن یا بر هر دو تاثیر می‌گذارند. این دو حوزه ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند، اما دقیقا یکی نیستند. حوزه اول به مسائل مالی و سایر مسائل اقتصادیِ موثر بر زندگی افراد و خانواده‌ها مربوط می‌شود و بر بهزیستی کلی باهمستان اثر دارد. حوزه دوم بیش‌تر به وضعیت مالی و گزینه‌های کسب‌وکار در باهمستان مربوط می‌شود. حوزه اول می‌تواند عمیقا بر حوزه دوم اثر بگذارد و برعکس. 

حمایت و ترویج‌گری گزینه‌های گسترده‌ای را در بر می‌گیرد، و از این رو ممکن است سازمان از شروع یا ادامه کار برنامه‌ای در حوزه سلامت یا خدمات انسانی، اقدامی حقوقی، صرف منابع مالی در زمینه‌های مشخص، اقدامات و سیاست‌های موثر بر محیط زیست، یا اقدامات یا تاسیس کسب‌وکار یا نهادی خاص حمایت کرده یا مخالف این اقدامات و سیاست‌ها باشد. 

مزیت یا آسیب اقتصادی در حوزه باهمستانی 

باهمستان هم مثل خانواده برای کار و زندگی به پول نیاز دارد. معمولا، باهمستان باید منابع مالی را برای مدارس و دیگر خدمات شهری مثل پلیس، آتش‌نشانی، تعمیرات خیابان‌ها، جمع‌آوری زباله، افزایش احتمالی خدمات بهداشتی و انسانی، و سامانه آب و فاضلاب تامین کند. به علاوه، باهمستان باید حقوق مدیران انتخابی و انتصابی را هم بپردازد. 

موضوع سلامت اینجا شامل توانایی بهره‌وری شهروندان در چند بعد و در نقش کارگر، شهروند، اعضای خانواده، و والدین است. شهروندان برای کاریابی و حفظ شغل مناسب جهت امرار معاش خود و خانواده، به مهارت‌ها و نگرش‌های ضروری نیاز دارند. شهروندان باید دانش، توانایی، و فرصت لازم را جهت نقش‌آفرینی در باهمستان با رای‌دهی هوشمندانه، کار داوطلبانه، اظهار نظر، و خدمت به جامعه در نقش مقامات انتخابی و انتصابی در اختیار داشته باشند و همچنین باید نسل بعدی را به گونه‌ای بار بیاورند که پس از تغییر نسل قادر به حفظ باهمستان باشد. پایه‌ریزی برای کمک به شهروندانِ نیازمند کسب بهره‌وری از طریق دوره‌های آموزش شغلی، سوادآموزی بزرگ‌سالان، برنامه‌های رهبری جوانان، برنامه‌های همیاری جوانان، و سایر خدمات بخشی مهم از مزایای اقتصادی باهمستانی است و در نهایت به شکوفایی هر چه بیش‌تر باهمستان منجر می‌شود. 

مبنای سنجش مزایای اقتصادی فقط پول نیست. مزیت اقتصادی برای خیلی‌ها یعنی ایجاد توازن بین ابعاد گوناگون لازم برای یک زندگی آبرومندانه. شاید خیلی‌ها برای رسیدن به اهدافی مثل رضایت شخصی، کاهش فشار روانی، هوا و آب پاک، فضای باز، جو دوستی و صمیمیت در باهمستان، فرصت‌های فرهنگی، و اهداف دیگر حاضر باشند از بخشی از پول یا ثروت مادی خود بگذرند. 

همه ما گاه باید تصمیم‌هایی اقتصادی بگیریم که عوامل مختلفی را در خود دارند. آیا باید سراغ شغلی بروم که بالاترین حقوق را دارد یا شغلی که در آن احساس خوشبختی می‌کنم؟ آیا اینقدر عاشق زندگی در روستا هستم که حاضر باشم هر روز مسیری طولانی را برای رسیدن به محل کارم طی کنم؟ آیا لذت بچه‌دار شدن به از دست دادن آزادی‌های زندگیِ بدون فرزند می‌ارزد؟ هر چند پول موضوع اصلی هیچ‌ یک از این تصمیم‌ها نیست، اما همه آن‌ها به نوعی تصمیمات اقتصادی هستند. 

برخی عوامل احتمالی دخیل در تعیین مزیت یا آسیب اقتصادی برای باهمستان: 

• فرصت‌های شغلی: این عامل هم شامل فرصت‌های شغلی فعلی در باهمستان است و هم فرصت‌های شغلی بالقوه‌ای که در اثر برخی عوامل زیر پررنگ‌تر یا کم‌رنگ‌تر می‌شوند را در بر می‌گیرد
• مسائل مربوط به سلامت و بهداشت
• کیفیت زندگی 
• فرصت‌های پیش روی فرزندان 
• مخارج
• جو شهری و شهروندی 

مزیت یا آسیب اقتصادی در حوزه تجاری 

شناسایی مزیت یا آسیب اقتصادی در بخش تجاری عموما کار نسبتا آسانی است. شرایط، اقدامات، و سیاست‌های کمکی یا حمایتی برای بخش کسب‌وکار که به سایر حوزه‌های بهزیستی باهمستان آسیب نمی‌زنند، مزیت تجاری به همراه دارند. شرایط، اقدامات، و سیاست‌های مانع ورود کسب‌وکارها به باهمستان یا مانع فعالیت مطلوب آن‌ها در باهمستان، احتمالا عامل آسیب تجاری هستند؛ البته باز هم با این فرض که چنین سیاست‌ها یا اقداماتی برای حفاظت یا بقای باهمستان ضروری نباشند. 

اینجا هم مثل بحث مزایا و آسیب باهمستانی، همه عوامل مستقیما به بحث مالی مربوط نمی‌شوند. بسیاری از عوامل مثل ساختار مالیاتی، تمایل یا بی‌میلی مردم باهمستان برای تخصیص یارانه به کارخانه‌ای جدید، یا مشوق‌های دیگر برای ورود کسب‌وکارهای جدید، خرید شهروندان از کسب‌وکارهای تحت مالکیت محلی یا کسب‌وکارهای دیگر، دسترسی محلی به منابع طبیعی و حمل و نقل، و مهارت‌های نیروی کار موجود از عواملی هستند که مستقیما به بحث مالی مربوط می‌شوند. همه این‌ها با سوددهی کسب‌وکار ارتباط مستقیم دارند. 

چرایی نیاز به تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی 

مردم معمولا پیامدهای اقتصادی را راحت‌تر از عوامل دیگر می‌فهمند. شاید خیلی‌ها با بحث درباره انصاف یا عدالت اجتماعی موضعشان را تغییر ندهند، اما با دیدن مزایا یا معایب اقتصادی احتمالی قانع می‌شوند. همه دوست داریم مردم مباحث مرتبط با وجدان انسانی را بفهمند و به این دست استدلال‌ها واکنش نشان دهند، اما در عمل چنین نیست. 

مثلا، مسئولان قانون‌گذاری معمولا بیش‌تر مسائل را از دریچه مزایا یا آسیب‌های متوجه مردم حوزه خود یا از دیدگاه بخت انتخاب مجدد می‌بینند. این مسئولان همیشه با پرسش‌هایی درباره هزینه‌کرد مالیات دریافتی از مردم مواجه هستند، و در نتیجه فارغ از درستی یا نادرستی محل مصرف منابع مالی، توجه‌شان بیش‌تر به نتایج اقتصادی حاصل از مصرف این منابع است. این افراد گاه مدیون و حافظ منافع کسب‌وکارهایی هستند که بیش از هر چیز دغدغه سودآوری دارند. اکثر مسئولان قانون‌گذاری، در نبود دلایل اقتصادی برای انجام یا پرهیز از انجام کاری، علاقه‌ای به موضوع نشان نمی‌دهند. 

قدرت مباحث و دلایل اقتصادی به خاطر تاثیرگذاری آن‌ها بر همه افراد باهمستان است. عوامل اقتصادیِ موثر بر باهمستان بر همه افراد، از مالکان سازمان‌های کارفرمایی بزرگ شهر گرفته تا کارگران کم‌درآمد، تاثیر می‌گذارند. وقتی کسی به زبانی آشنا برای شنونده از اقتصاد حرف می‌زند، شنونده به شنیدن حرف‌هایش ترغیب می‌شود. 

دست آخر این که پیش‌تر هم گفتیم فهم استدلال‌های اقتصادی معمولا آسان است. حرف آخر در این گونه استدلال‌ها موضوعی ساده از جنس مقایسه هزینه‌ گزینه‌هایی است که معمولا مالی هستند اما گاه به منابع دیگر یا کیفیت زندگی مربوط می‌شوند. با روشن شدن این گزینه‌ها، مردم برای انتخاب بین دو گزینه به استفاده از مهارت‌های تحلیلی پیچیده نیازی نخواهند داشت. 

بنا به این دلایل، تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی می‌تواند ابزاری بسیار موثر در حمایت و ترویج‌گری باشد. 

زمان نیاز به تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی 

• هنگام تلاش برای تصویب قوانین یا تغییر سیاست‌ها 
• هنگام مخالفت با تغییر قوانین یا سیاست‌ها 
• هنگام حمایت از اقدام یا سیاستی با مزایای مشخص اقتصادی 
• هنگام مخالفت با اقدام یا سیاستی با معایب مشخص اقتصادی
• هنگام رویارویی با مسائل بحث‌برانگیز در مسیر حمایت و ترویج‌گری 
• هنگام آگاه‌سازی عمومی درباره اهمیت یک موضوع 
• هنگام همکاری در روند برنامه‌ریزی باهمستان 

شیوه تشریح مزیت یا آسیب اقتصادی 

برای تشریح مزیت یا آسیب اقتصادیِ اقدام یا سیاستی مشخص و مجاب کردن گروهی خاص یا مردم باهمستان در این باره، سه گام پیش رو داریم. گام اول تحقیق برای اطمینان از دست‌یابی به اطلاعات لازم جهت اقناع مردم است. به هر حال، موضوع فصل پیش رو تحقیق در زمینه حمایت و ترویج‌گری است. گام بعد تحلیل دقیق آموخته‌ها و طرح بحث هوشمندانه درباره پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت اقدام یا سیاست مورد نظر در مسیرهای متفاوت است. و دست آخر می‌رسیم به قالب‌بندی دلایل و استدلال اقتصادی برای مخاطب اصلی این مباحث. 

نباید این نکته را فراموش کرد که حمایت و ترویج‌گری برای هر اقدام یا سیاست، یا به شکل فشار برای تغییر است یا به شکل مقاومت در برابر تغییر. بی‌عملی هم می‌تواند یک نوع اقدام یا سیاست باشد.

تحقیق و پژوهش 

برای رسیدن به همه اطلاعات لازم، گاه به انجام انواع گوناگون پژوهش‌ نیاز داریم. 

تعیین پیامدهای احتمالی کوتاه‌مدت و بلندمدت اقدامات یا سیاست‌های مورد نظر 

در این بخش فقط دنبال پیامدهای اقتصادی نباشید: فهم همه پیامدها باعث می‌شود فهم پیامدهای اقتصادی هم آسان‌تر شود. این پیامدها گاه به نتایج دیگری مربوط می‌شوند که در نگاه اول ظاهرا هیچ ربطی به اقتصاد ندارند. مثلا، رشد عزت نفس افراد حاضر در برنامه سوادآموزی می‌تواند بر توانایی این افراد در کاریابی و حفظ شغلشان در بلندمدت تاثیر چشم‌گیر داشته باشد. 

هیچ‌ کس نمی‌تواند پیامدهای اقدامات یا سیاست‌های فعلی را با قطعیت پیش‌بینی کند. بسیاری از سیاست‌های خیرخواهانه به نتایجی فاجعه‌بار انجامیده‌اند و دسته‌ای دیگر از سیاست‌ها که هدف اصلی‌شان رسیدگی به معضلی کوچک یا صرفا نفع‌رسانی به گروهی کوچک بوده، نتایج مثبت غیرمنتظره‌ای داشته‌اند. 

مثلا، برگزاری دوره‌های آموزش شغلی برای افرادِ تحت پوشش کمک‌های مالی دولت، روشی بدیهی در راستای کمک به این افراد جهت بی‌نیازی از کمک‌های دولت و ورود به حوزه کار و اشتغال به نظر می‌رسد. برگزاری این دوره‌ها فکر خوبی است، اما در چنین طرح‌هایی معمولا به این موضوع توجه نمی‌شود که این افراد برای موفقیت در دوره آموزشی، به مهارت‌های پایه نیاز دارند. در نبود مهارت‌های پایه، این افراد معمولا پیشرفتی نمی‌کنند، دوباره به کمک‌های مالی دولت روی می‌آورند، و حس می‌کنند صرفا به خاطر ضعف در یادگیری، در کاریابی به جایی نمی‌رسند. آموزش شغلی تنها در صورتی در کمک به این افراد برای کاریابی و کسب درآمد موثر است که مهارت‌های پایه را در نظر بگیریم و هر جا لازم است این مهارت‌ها را به آن‌ها آموزش دهیم. در صورت بی‌توجهی به مهارت‌های پایه، ممکن است پیامدهای ناخواسته این برنامه بیش از پیش این افراد را در باتلاق بی‌کاری فرو برد.

تحلیل پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت اقدامات یا سیاست‌های مورد نظر 

پس از ترسیم پیامدهای احتمالی سیاست‌ها یا اقدامات مورد حمایت یا مخالفت سازمان، لازم است با تحلیل این پیامدها ببینیم چه کسانی از این سیاست‌ها و اقدامات سود خواهند برد و چه کسانی و چگونه احتمالا متضرر خواهند شد. 

چند پرسش برای تحلیل پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدت 

• افق بلندمدت و کوتاه‌مدت در موضوع مورد نظر دقیقا چه معنایی دارد؟ 
• چه کسانی در کوتاه‌مدت یا بلندمدت از اقدام یا سیاست مورد نظر به شکل اقتصادی یا اشکال دیگر بهره خواهند برد و آیا اصلا این اقدام یا سیاست برای کسی مفید است؟ 
• چه کسانی در کوتاه‌مدت یا بلندمدت از اقدام یا سیاست مورد نظر به شکل اقتصادی یا اشکال دیگر متضرر خواهند شد و آیا اصلا این اقدام یا سیاست به کسی آسیب می‌رساند؟
• آیا رسیدن به مزایای بلندمدت یا کوتاه‌مدت اقتصادی یا سایر مزایا به ضرر دیگران تمام می‌شود و برای آن‌ها هزینه دارد؟ به ضرر چه کسانی؟ این ضرر می‌تواند مادی باشد یا در حوزه‌های دیگر مثل بهداشت، خدمات، یا کیفیت زندگی نمود پیدا کند. 
• نقطه توازن هزینه‌ها و مزایا کجا است و به نفع چه کسی است؟ 
• چه کسانی در این موضوع مسئول تصمیم‌گیری هستند؟ این موضوع برای خود آن‌ها چه منفعتی دارد؟ این موضوع برای آن‌ها چه آسیب‌هایی دارد؟ 
• مسئولان تصمیم‌گیری در این حوزه درباره منافع اشخاصِ متاثر از این اقدامات و سیاست‌ها چه می‌دانند و آیا به این موارد اهمیت می‌دهند؟ 
• آثار احتمالی پیامدهای کوتاه‌مدت در بلندمدت چه خواهد بود؟ 

تعیین مخاطب هدف 

مخاطب هدف گاه کل باهمستان است و گاه چنین نیست. شاید لازم باشد فقط گروهی خاص مثلا قانون‌گذاران را قانع کنید. یا شاید بهتر باشد پیام خود را برای گروه‌های مختلف طراحی کرده و با هر گروه بر اساس دغدغه‌های همان گروه صحبت کنید. استدلال‌های اقتصادی، فارغ از قدرت اقناع‌شان، تنها در صورتی موثر خواهند بود که به گوش مخاطب هدف برسند. برای اطمینان از این موضوع، باید مخاطب هدف خود را انتخاب کنید. 

گروه‌های زیر می‌توانند تمام یا بخشی از مخاطب هدف را تشکیل می‌دهند: 

• رهبران افکار عمومی، افراد تاثیرگذار بر دیگران، مثل روحانیون، رهبران باهمستان، کنش‌گران، سازمان‌های کارفرمایی بزرگ، یا شهروندان معمولی و معتمد مردم 
• رهبران سیاسی 
• مسئولان قانون‌گذاری 
• جامعه کسب‌وکارها 
• گروه‌های خاص قومی یا سایر گروه‌ها مثل اقلیت‌های زبانی یا خانواده‌های دارای فرزندان کم‌ سن‌وسال
• مردم ساکن مناطق یا محله‌های خاص

قالب‌بندی پیام و پیام‌رسانی با لحاظ کردن مخاطب 

پس از تعیین دقیق مخاطب هدف، می‌توانید پیام خود را با در نظر گرفتن مخاطب قالب‌بندی کرده و به مخاطب برسانید. 

در این بخش باید به چند نکته ارتباطی توجه داشت. 

• استفاده از زبان قابل فهم برای مخاطب 
• توجه به حساسیت‌ها و تفاوت‌های فرهنگی 
• استفاده از مجاری ارتباطی آشنا برای مخاطب هدف 
• انتصاب اشخاص معتمد، محبوب، و همدل با مخاطب در سِمت سخنگو 
• استفاده از پیام‌های خاص و به‌یاد‌ماندنی 
• استفاده از موضوعات و درون‌مایه آشنا برای مخاطب جهت جلب توجه مخاطب و فهم‌پذیری بیش‌تر پیام 

با انجام این مراحل و تکرار پیام در هر فرصت، می‌توان از استدلال‌های اقتصادی به شکلی موثر در راستای اهداف حمایت و ترویج‌گری بهره گرفت. 

خلاصه 

بیش‌تر طرح‌ها در زمینه سیاست عمومی در دل اهداف اصلی یا ثانویه خود، پیامدهایی اقتصادی دارند. هدف طرح خواه افزایش اشتغال و جذب کسب‌وکارها باشد و خواه رفع مشکلاتی بهداشتی که با افزایش هزینه خدمات سلامت و کاهش زمان مفید کار، بر وضعیت اقتصادی شهروندان تاثیر می‌گذارند، به هر حال این طرح‌ها برای باهمستان، بخش تجاری، و یا برخی افراد و گروه‌ها پیامدهایی اقتصادی به دنبال خواهند داشت. 

موضوع اقتصاد همیشه پول نیست. مثلا، بهداشت و سلامت عمومی و کیفیت کلی زندگی در باهمستان نیز از مسائل اقتصادی هستند. این‌ها بخشی از اقتصاد باهمستان در سطحی گسترده‌تر هستند که بر میزان مطلوبیت زندگی در باهمستان تاثیر دارند. همچنین، این عوامل با جذب یا دفع کسب‌وکارهای جدید، ساکنان تحصیل‌کرده و ماهر، و میهمانانی که پولشان را در این ناحیه خرج می‌کنند، بر منابع مالی باهمستان هم اثر می‌گذارند. 

فارغ از اینکه پیامدهای اقتصادی صرفا مربوط به منافع تجاری باشند یا موثر بر کل باهمستان، فعالان حوزه حمایت و ترویج‌گری می‌توانند از استدلال‌های اقتصادی درباره مزیت یا آسیب ناشی از اقدام یا سیاستی خاص، بیش‌ترین بهره را ببرند. در بسیاری از بخش‌های جامعه، تاثیر بحث‌های اقتصادی بیش‌تر از بحث درباره عدالت یا نیاز است. به علاوه، اساسا فهم استدلال‌های اقتصادی آسان‌تر است: در بلندمدت، می‌توان درآمد کسب کرد، به نقطه سربه‌سر رسید، یا ضرر کرد. اگر بتوان مزایا یا آسیب‌های اقتصادی ناشی از سیاست یا اقدامی مشخص را برای مردم تشریح کرد، مردم احتمالا به این اقدام یا سیاست واکنش نشان خواهند داد. 

¿Qué queremos decir con beneficio y daño económico?

___Hay que dividir las consecuencias económicas en consecuencias económicas de la comunidad y consecuencias económicas comerciales.

___Al considerar las consecuencias económicas de la comunidad, se tiene en cuenta los temas relacionados al dinero como la capacidad de la comunidad de atraer negocios y otros temas como:

• Oportunidades de trabajo.
• Temas de la salud.
• La calidad de vida.
• Oportunidades para los niños.
• Vida cultural.
• Gastos.
• El ambiente ciudadano.

Al considerar las consecuencias económicas comerciales, se tiene en cuenta tanto los asuntos relacionados con el dinero como la disminución de impuestos para negocios nuevos, y otros temas como:

• Buenas escuelas.
• Capacitación para el trabajo y programas de adiestramiento.
• Defensa del ambiente.
• Contaminación

¿Por qué hay que demostrar el beneficio o el daño económico?

Se demuestra el beneficio o daño económico debido a que:

___Los argumentos económicos son los más poderosos para la mayoría de la gente y las organizaciones.

___Los temas económicos afectan a todos los miembros de la comunidad.

___Los argumentos económicos son comúnmente directos y relativamente fáciles de entender.

¿Cuándo hay que demostrar el beneficio o el daño económico?

Se usan argumentos económicos cuando:

___Se está defendiendo una ley nueva o un cambio de una política.

___Se está oponiendo a una ley nueva o a un cambio de una política.

___Se está defendiendo una acción o política que tiene claros beneficios económicos.

___Se está oponiendo a una acción o política que tiene claros inconvenientes económicos.

___La defensa incluye temas controversiales.

___Se está tratando de alertar a la gente sobre la importancia de un tema.

___Se está trabajando en el planeamiento de la comunidad.

¿Cómo se demuestra el beneficio o el daño económico?

___Se hace una investigación.

___Se determinan las consecuencias económicas a corto y largo plazo de la acción o política en cuestión.

___Se analizan las consecuencias.

___Se hacen conexiones económicas.

___Se define la audiencia a la cual se quiere llegar.

___Se fundamenta y entrega un mensaje pensando en la audiencia.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

مستندسازی شکایت‌ چیست؟ 

مستندسازی یک شکایت‌ یعنی تا جای ممکن برای یک شکایت شواهد و اطلاعات قابل اثبات گردآوری کنیم. برای مثال مارک جانسون پیش از این‌که به کمیسیون مبارزه با تبعیض برود، پرونده‌ای از تمام معاملات خود و ریچارد با آژانس‌های املاک تهیه کرد. او می‌دانست تنها با ادعا یا شکایتش لزوما تحقیق و تفحصی آغاز نخواهد شد. 

همانگونه که در ادامه خواهیم گفت، مستندسازی برای یک شکایت گاهی به اندازه یادداشت برداشتن از یک گفتگو ساده است و گاهی به اندازه یک تحقیق دانشگاهی گسترده و جمع‌آوری جزییات زیادی از شواهد پراکنده پیچیده است.  

برخی از چیزهایی که ممکن است به مستند کردنشان نیاز داشته باشیم: 

• اینکه عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری که از آن شکایت دارید به شکل واقعی اتفاق افتاده یا در حال وقوع است؛
• اینکه عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری که زیر سوال برده‌اید از روی عمد صورت گرفته است، یا حداقل کسانی که مسئول آن هستند از عواقب آن اطلاع دارند (یا در گذشته اطلاع داشته‌اند) و از غیراخلاقی یا غیرقانونی بودن آن‌ مطلعند.
• اینکه شخصی یا نهادی در قبال عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری که شما آن را به چالش کشیده‌اید مسئول است یا در گذشته بوده است؛
• اینکه شما یا دیگران تجربه‌ها یا گفتگوهای ویژه‌ای داشته‌اید؛ 
• اینکه این عمل، شرایط یا سیاست‌گذاری به کسی آسیب واقعی وارد کرده یا تاثیر منفی بر او گذاشته است؛
• وجود نتایج خاص فیزیکی، اجتماعی، اقتصادی، درمانی، روانی، زیست-محیطی، و غیره که از عمل، شرایط یا سیاستگذاری خاصی ناشی شده است؛ 
• مستند به شهادت خودتان یا هر متخصص دیگری باشد که به او ارجاع می‌دهید.   

معنی این مسئله این نیست که شما مثلا باید دکترای شیمی داشته باشید تا بتوانید برای یک شکایت زیست-محیطی مستند تهیه کنید، بلکه تنها باید تجربیات مرتبط چندی داشته باشید. این‌ها می‌توانند تجربیات شخصی شما باشند—مثل عواقب منفی یک نقض محیط زیستی خاص برای سلامتی انسان. 

در هیچ پرونده‌ای بدون داشتن دلایل پشتیبان نمی‌توانید انتظار داشته باشید که یک نهاد قانون‌گذار، مقامات شهرداری، یک گزارشگر روزنامه، نهادی که قصد تغییرش را دارید، یا مردم روایت شما را از واقعیت بپذیرند. 

چرا باید برای یک شکایت مستند تهیه کنید؟ 

مهم‌ترین دلیل برای لزوم مستندسازی یک شکایت همان چیزی است که پیش‌تر گفتیم: نهادهای قانون‌گذار، دادگا‌‌ه‌ها، و دادستان برای بررسی واقعیت یک وضعیت به شواهد نیاز دارند. (دادگاه به همین دلیل به وجود آمده است تا قاضی یا هیات منصفه بتوانند بفهمند چه کسی درست می‌گوید.) اگر بتوانید ادعای مطرح در شکایت خود را اثبات کنید یا حداقل نشان دهید که شواهد موجود با ادعای شما همخوانی دارد، بیش‌تر مسیر را برای به سرانجام رساندن هدفتان پشت سر گذاشته‌اید. 

اما دلیل قابل قبول دیگری برای ارائه مستندات دقیق برای یک شکایت وجود دارد، مانند: 

• این کار شما را به عنوان یک شاهد قابل اطمینان معرفی می‌کند. به عبارت دیگر، نشان می‌دهد که شما واقعیت را می‌گویید. 
• این نشان می‌دهد که شما به اندازه کافی به جزئیات توجه داشته‌اید و آن‌ها را ثبت کرده‌اید. 
• می‌تواند در جدی گرفته شدن شکایت شما تعیین کننده باشد. 
• داشتن مستندات درست در پذیرش رسیدگی به شکایت شما از سوی یک دادگاه یا قانون‌گذار تاثیر می‌گذارد. یک قاضی یا یک دادگاه ممکن است در صورت عدم ارائه مدارکی معین یا حداقل مشخصی از مدارک، امکان پذیرش شکایت شما را نداشته باشد. ممکن است برای بازرسی شرایط مشخصی وجود داشته باشد (برای مثال، طرح شکایت از سوی یک مصرف کننده). باید بدانیم چه چیزهایی لازم است و مطمئن شویم که آن‌ها را در اختیار داریم.
• داشتن مستندات درست می‌تواند در تعیین چگونگی اقدام در خصوص یک شکایت موثر باشد. برای مثال، مستندسازی دقیق می‌تواند نشان دهد که آیا قانون نقض شده یا نه؟ تا چه میزان نقض صورت گرفته است؟ آیا شرایطی برای تخفیف وجود دارد؟ همه این‌ها می‌توانند تاثیر بسیار زیادی بر نتیجه شکایت شما داشته باشند. 
• وقتی کسی را به صورت عمومی متهم می‌کنید، داشتن مستندات درست می‌تواند شما را از اتهام افترا مصون نگه دارد. ‌اگر بتوانید ثابت کنید واقعیت را گفته‌اید هرگز در دادگاه محکوم به افترا زدن نخواهید شد. 

تهمت و افترا واژه‌هایی حقوقی هستند که به معنی تخریب حیثیت و اعتبار یک نفر از طریق طرح ادعاهای دروغین در فضای عمومی است. این دو واژه در انگلیسی با « libel » و « slander » شناخته می‌شوند که واژه اول به تهمت‌هایی گفته می‌شود که به صورت کتبی صورت می‌گیرند و دومی جنبه شفاهی دارد. 

• در اغلب موارد اثبات یک شکایت موجب برتری روانی شما می‌شود. 

چه کسی باید مستندسازی یک شکایت را انجام دهد؟ 

همان گونه که تا اینجا مشخص شده است، هر کسی که می‌خواهد شکایتی طرح یا ثبت کند باید برای آن مستندات فراهم آورد. اگر فکر می‌گنید مشکلی وجود دارد باید شواهدی داشته باشید تا بتوانید دیگران را در آن مورد قانع کنید. اما مستندات برخی از افراد از اهمیت خاصی برخوردارند، از جمله: 

• متخصصانی که به کار میدانی مشغول هستند. برای مثال، اگر شما در مورد برخی عملکردها یا یک نشتی احتمالی در یک نیروگاه هسته‌ای نگران هستید، داشتن یک مهندس هسته‌ای که به شما در مستندسازی وضعیت کمک ‌کند موثرتر از تنهایی کار کردن است. او ممکن است چیزهایی را ببیند که هرگز به فکر شما نرسیده باشد یا بداند چرا یک روند مشخص برای شکایت شما مفید است.
• افراد حاضر در ساختار یک سازمان. کسانی که علاقه به افشاگری دارند یا حاضرند از درون یک مجموعه مستنداتی در مورد کنش‌ها و عملکردهایی که شما می‌خواهید گردآوری کنند، ممکن است به اطلاعاتی دسترسی داشته باشند که شما هرگز از طریق دیگری نتوانید پیدا کنید. 
• افرادی که مستقیما با مسئله درگیر هستند. افرادی که موضوع شکایت به آن‌ها صدمه زده، آن‌ها را به خطر انداخته، یا به شکلی منفی بر آن‌ها اثر گذاشته است. باید همه جزئیات تجربیات‌شان را مستند کنید. این جزئیات گاهی متقاعد کننده‌ترین مستندات را برای یک شکایت فراهم می‌آروند. 
• رهبران باهمستانی یا دیگر افراد مورد احترام. اگر برخی از اجزای مستندسازی شما به وسیله افرادی شناخته شده و مورد و احترام تهیه شده باشد، کار شما اعتبار و قوت مضاعفی پیدا خواهد کرد. 

چه زمانی باید اقدام به مستندسازی شکایت‌ها کرد؟ 

نکته جالب در مورد مستندسازی شکایات این است که – طوری که بعد از گذشت مدت زمانی متوجه می‌شوید – شما باید پیش از تشخیص اینکه شکایتی دارید مستندسازی را شروع کرده باشید. اگر بخواهید این نکته را جدی بگیرید باید همه زندگی‌تان را صرف مستندسازی کنید. اما از آنجا که احتمالا این چیزی نیست که بخواهید زند‌گی‌تان را صرف آن کنید، پس باید در یک مرحله خاص انتخاب کنید که مستندسازی یک واقعه را آغاز کنید. 

به طور کلی، جمع‌آوری شواهد در برخی زمان‌های خاص کار عاقلانه‌ای است. از جمله: 

• وقتی در کار حمایت و ترویجگری خود به نفع یا به ضرر یک قانون یا سیاستگذاری به دنبال شواهد می‌گردید. اگر مشغول حمایت و ترویجگری به نفع یک قانون یا سیاستگذاری هستید که به موضوع شکایت شما برمی‌گردد، چنانچه مستنداتی برای شرایط یا اقداماتی که می‌خواهید تغییر دهید ارائه کنید شانس موفقیت بسیار بیش‌تری خواهید داشت. 
• زمانی‌ که می‌خواهید یک سازمان را متقاعد کنید که رویه‌ها یا سیاست‌گذاری‌های خود را تغییر بدهد. برای مثال، اگر کارکنان اداره کمک‌های رفاهی دولتی به دریافت‌کنندگان خدمات توهین می‌کنند، شاید تنها ارائه مستندات به مسئول اداره کافی باشد تا سیاست سازمانی برای برخورد با مراجعان تغییر کند. 
• زمانی‌ که یک سازمان، کسب و کار، یا نهاد دولتی را به سو‌ء استفاده، تخلف، یا بی‌کفایتی متهم می‌کنید. غیر از مواردی که یک سازمان قانون را نقض کرده باشد، در موارد دیگر باید مستنداتی ارائه کنید که نشان دهد مجموعه‌ای از موارد متعدد از یک اتفاق رخ داده است که نشان می‌دهد شما از یک الگوی رفتاری سخن می‌گویید نه یک رخداد واحد. 
• وقتی به وقوع الگوی معینی از کلاهبرداری از مصرف‌کنندگان مشکوک می‌شوید. هنگامی که افراد مسن ساکن در یک منطقه مجموعه‌ای از تماس‌های تلفنی را دریافت می‌کنند که به آن‌ها فرصت‌های سرمایه‌گذاری یا پیشنهاد‌های خارق‌العاده‌ای می‌دهد که خیلی بهتر از آن است که واقعیت داشته باشد، مطمئن باشید کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است. روایت‌های بسیار فراوانی از مشاوره‌های تلفنی سرمایه‌گذاری– به ویژه برای افراد مسن— وجود دارد که منجر به از دست دادن پس‌انداز یک عمر افراد، یا پرداخت هزینه‌های سرسام‌آور برای زدن روکش آلومینیومی که هیچ نیازی به آن نداشته‌اند، شده است. مستندسازی می‌تواند به توقف این اعمال و نیز محاکمه افرادی که مسئول انجام آن‌ها بوده‌اند، بیانجامد. 
• وقتی حدس می‌زنید کسی که از او شکایت کرده‌اید ممکن است شما را به تهمت و افترا متهم کند یا به شما اتهام ارتکاب برخی تخلفات را وارد کند. همانطور که در بالا آمد حقیقت بالاترین دفاع در برابر تهمت و افترا است. اگر شما هم جزییات شکایت خود و هم جزییات شکایت علیه خودتان را مستند کنید، نه تنها می‌توانید پرونده خود را به اثبات برسانید بلکه خواهید توانست چهره واقعی مخالفانتان را نیز برملا کنید. 

چگونه می‌توانید شکایت‌هایتان را مستند کنید؟ 

اولین گام برای مستندسازی یک شکایت این است که بدانیم به چه اسنادی نیاز داریم. این بستگی دارد به جایی که می‌خواهید شکایتتان را طرح کنید. بعد از اینکه به این پرسش جواب دادید، نوبت برنامه‌ریزی برای جمع‌آوری اسناد می‌شود، و سپس باید دست به کار شوید. 

مشخص کنید به چه اسنادی نیاز دارید 

شما ممکن است به یک نهاد رسمی شکایت کنید – یک نهاد نظارتی، یک اتحادیه کارگری، اداره نیروی انسانی یک شرکت – یا آن را برای افکار عمومی مطرح کنید. در هر یک از این موارد باید مستنداتی ارائه کنید که با شکل و نوع مستندات مورد نیاز آن‌ها تناسب داشته باشند. 

شکایت به یک مقام رسمی 

اغلب نهادهای نظارتی، کسب و کارها، موسسات، و سازمان‌ها یک روند رسمی طرح شکایت و دادخواهی دارند. اگر از چنین روندهایی استفاده می‌کنید، توجه داشته باشید که باید آن را به‌خوبی بشناسید و مراحل آن را با دقت انجام دهید. بدون دقت به این نکته ممکن است شکایت شما رسیدگی نشود و طرح دوباره آن نیز می‌تواند ماه‌ها وقت شما بگیرد. 

• شکایت را به نهاد مربوطه، و به بخش یا فرد ذیل آن‌ نهاد ارائه کنید. گاهی برای یافتن مسئول رسیدگی به شکایتتان باید کمی جستجو کنید. 
• شکایت خود را با توجه به محدودیت زمانی تعریف شده ارائه کنید. ممکن است برای این کار محدودیت زمانی تعریف شده باشد (برای مثال قانون مرور زمان یا ملاحظات مربوط به سال مالی)، یا شاید ضرورت داشته باشد که شکایت ظرف مدت زمان محدودی پس از وقوع نقض تعهد یا اتفاقی که منجر به بروز شکایت شده، صورت گیرد. 
• نکات مرتبط با قالب طرح شکایت را رعایت کنید. گاهی باید شکایت را در فرم تعیین شده از سوی نهاد نظارتی وارد کنید یا شاید لازم باشد آن را ثبت کنید. گاهی لازم است چند کپی از برخی از اسناد تهیه کنید یا برای هر واقعه فرمی جداگانه پر کنید. ممکن است لازم باشد که به صورت حضوری مراجعه کنید که در این صورت باید یادداشت‌هایی به همراه داشته باشید تا بتوانید به شکلی درست مستنداتتان را ارائه کنید. 
• باید بفهمید که یک نهاد رسمی خاص برای رسیدگی به شکایتتان دقیقا به چه مدارکی نیاز دارید، و مطمئن شوید که آن‌ها را در اختیار دارید. گاهی نیاز است به جای مستند کردن یک الگوی تکراری و مداوم رخدادها، تنها چند واقعه خاص را مستند کنید. گاهی نیز وضعیت کاملا برعکس است. گاهی باید به صورت غیررسمی – با تماس با نهادی که می‌خواهید شکایتتان را در آنجا مطرح کنید— بفهمید دقیقا چه چیزهایی لازم است یا در آن نهاد ترجیح داده می‌شوند. 
• شکایت را در زمان و مکان مناسب ارائه کنید. 

علاوه بر تهیه درست همه چیزهای مورد نیاز، خوب است سعی کنید افرادی (یا هیاتی) را که به شکایت رسیدگی می‌کنند بشناسید و با یکی از آن افراد یا با کسی از آن نهاد که می‌تواند به شما در پیگیری شکایتتان یا پاسخ به سوال‌هایتان کمک کند، ارتباط برقرار کنید. 

شکایت از یک نهاد به خود آن نهاد

در مواردی که شما برای طرح شکایت، از یک روند طرح شکایات سازمانی یا یک شخصیت حقوقی مستقل استفاده می‌کنید، باید دستورالعمل‌های بالا را مدنظر قرار دهید. اما در غیر این صورت به مستنداتی نیاز دارید که به اندازه کافی مشخص و قوی باشند که یک نهاد را متقاعد کنند رفتارش را تغییر دهد. این یعنی باید اثبات کنید مسئله مورد نظر قطعا یا احتمالا غیرقانونی است، یا آنقدر شواهد برای مضر بودنش وجود داشته دارد که طرف مقابل ترجیح دهد به خاطر آن با فشار افکار عمومی مواجه نشود. در هر صورت مستندسازی شما باید در بردارنده جزییات باشد – تاریخ‌ها، ساعت‌ها، مکان‌ها، افراد درگیر، تشریح دقیق واقعه – تا راهی برای فرار طرف مقابل باقی نگذارد.

در این شرایط به منظور جلب همکاری، در مراجعه اولیه خود ممکن است لازم باشد رویکردی ملایم و از سر همکاری داشته باشید. به جای اینکه بگویید «ما شما را در حین ارتکاب جرم گرفتیم» موثرتر است بگویید: «همه ما می‌خواهیم این وضعیت اصلاح شود؛ می‌توانیم با هم برای رفع آن همکاری کنیم». اگر مشخص شود که آن نهاد قصد همکاری ندارد، همیشه وقت برای برخورد قاطع هست.

استفاده از رسانه‌ها برای عمومی کردن شکایت 

مانند دو مثال دیگری که در بالا آمد، رسانه‌ها نیز به مستندات جزییات شکایت نیاز دارند. اما علاوه بر آن، چیزهای دیگری نیز لازم است. 

وقتی به سراغ رسانه‌ها می‌روید سه اصل زیر را باید در خاطر داشته باشید: 

• انسجام منطقی. روایت شما باید قابل فهم باشد و بتوان آن را به شکلی نه چندان پیچیده بازگو کرد. رسانه‌ها در صورتی به روایت شما علاقه‌مند می‌شوند، که شکایت شما برای عموم قابل فهم باشد و مردم را برانگیزد. مستندات شما – یا حداقل بخشی از آن‌ها— باید شکایت شما را به شکل آشکاری تایید کنند و به گزارشگر و مخاطب احتمالی گزارشتان نشان دهند که شکایت شما مستند است. 
• نتایج. شکایت شما در صورتی می‌تواند بیش‌ترین جذابیت را برای رسانه‌ها داشته باشد که نتایجی برای عموم داشته باشد تا موجب شود مخاطب آن را مرتبط به خود بیابد. بنابراین، مستندسازی باید حاوی نکاتی در مورد تاثیر نتایج مسئله بر عموم مردم باشد. برای مثال، شکایتی با موضوع تهدید سلامت عمومی، ثبات اقتصادی، یا زد و بند سیاسی گره خورده، می‌تواند ارزش خبری بیش‌تری نسبت به تجربه یک فرد واحد داشته باشد.
• تایید. اغلب سازمان‌های خبری معتبر چیزی را منتشر نمی‌کنند – به ویژه چیزهایی که حاوی اتهام علیه دیگران، موضوعات مناقشه‌آمیز، یا تهمت و افترا احتمالی باشد— مگر اینکه اطلاعات روایت حداقل به وسیله یک منبع دیگر غیر از منبع اولیه تایید شود. روایت‌های مهم یا روایت‌هایی که جنبه مناقشه‌آمیز ویژه‌ای دارند معمولا باید به تصدیق چند منع برسند. باید آمادگی داشته باشید افراد دیگری را معرفی کنید که مستقلا می‌توانند اطلاعات شما را تایید کنند. 

وقتی با رسانه‌ها کار می‌کنید باید به سه نکته مهم دیگر نیز توجه کنید. اول، برای اینکه یک گزارشگر یا ستون‌نویس را تحت تاثیر قرار دهید، هرگز روایت خود را بزک نکنید، غلو نکنید، و دروغ نگویید. اگر او نتواند به شما اعتماد کند، با شما کار نمی‌کند یا حتی بدتر اینکه شاید شما را به عنوان یک دروغگو معرفی ‌کند و اعتبار شکایتتان را خدشه‌دار می‌کند. 

دوم، اگر چه یک گزارشگر قابلیت کمک به شما را دارد، اما هیچ تضمینی نیست که این کار را بکند. کار او این است که تمام روایت را بفهمد و ممکن است گفته‌های مخالفان شما او را قانع کند. کار با رسانه‌ها برای شما یک فرصت است، پس برای استفاده از این فرصت باید سعی کنید مستنداتتان تا جای ممکن کامل، درست، و قانع کننده باشند. 

 در نهایت، فرد مناسبی برای طرح روایتتان پیدا کنید. یکی از گزارشگران نیویورک تایمز می‌گوید: «به افراد توصیه می‌کنم روزنامه‌های محلی و برنامه‌های خبری را با دقت ببینند تا بدانند چه کسی بیش از همه به روایت‌هایشان علاقه‌مند است. اگر تلاش کنید روایت یک رسوایی آموزشی را به کسی عرضه کنید که بازار خرده فروشی را پوشش می‌دهد، وقت همه افراد درگیر در این کار را هدر داده‌اید. (من با این نوع روایت‌ها زیاد مواجه می‌شوم – وقتی یک تلفن ناشناس دریافت می‌کنم، قبل از اینکه بازارگرمی خودشان رو شروع کنند از آن‌ها می‌پرسم: می‌دانید من چه چیزهایی را پوشش می‌دهم. اگر ندانند و از من بپرسند: این موضوعات را چه کسی پوشش می‌دهد؟ در این صورت می‌فهمم که خیلی بی‌هدف از روی یک لیستی از خبرنگاران که به آن‌ها داده شده، تماس گرفته‌اند.)»

شکایتتان را خودتان عمومی کنید 

اگر برای انتشار شکایتتان از یک نشست عمومی، تظاهرات، سخنرانی، دیگر انواع گردهمایی‌های عمومی استفاده می‌کنید، یا خودتان اقدام به تهیه یک اطلاعیه، مقاله، یا وبسایت می‌کنید، مدارک ارائه شده (که لزوما مشابه مدارکی که تهیه کرده‌اید نیستند) باید به اندازه‌ای باشند که دیگران شما را جدی بگیرند. همچنین باید ادله به اندازه کافی داشته باشید که از اتهام تهمت و افترا به شما جلوگیری شود. (همانطور که در بالا آمد حقیقت بهترین دلیل شما در برابر تهمت و افترا است.)

گردآوری مستندات موجود

سعی کنید از قبل مستنداتی را که به آن‌ها نیاز پیدا می‌کنید، پیش بینی کنید

همانطور که پیش از این بحث کردیم، هر زمان که در شرایط حمایت و ترویجگری قرار گرفتید که ممکن است به شکایت بیانجامد، از همان ابتدا باید گردآوری مستندات را شروع کرده باشید. همیشه پیش‌بینی این وضعیت آسان نیست، با این همه اگر کوچک‌ترین نشانه‌ای از احتمال شکایت در آینده مشاهده کردید باید مستندسازی را شروع کنید. 

این واقعیت در مورد وقتی که فکر می‌کنید ممکن است علیه شما شکایتی مطرح شود نیز صادق است. اگر کار حمایت و ترویجگری شما منجر به رویارویی یا بازرسی شود، مخالفانتان ممکن است به فکر شکایت بیافتند تا بتوانند پیام شما را خنثی کنند. حتی اگر در این کار نتوانند موفق شوند، باز می‌توانند چهره شما و هدف شما را مخدوش کنند. و اگر موفق شوند ممکن است شما را برای همیشه ساکت کنند. اگر بتوانید مستنداتی گردآوری کنید که نشان دهد کار شما قانونی بوده است (اگر فرض کنیم واقعا قانونی بوده است)، و حقیقت را می‌گویید، آن‌ها موضوعی برای طرح علیه شما نخواهند داشت. 

با تحقیق در مورد پیشینه موضوع، اطلاعات لازم را گردآوری کنید 

همه قوانین و مصوبات مربوط را یاد بگیرید. تا می‌توانید در مورد ابعاد علمی، جامعه‌شناختی، روانشناختی، اقتصادی، یا سیاسی و نیز تاریخی که در پس موضوع بوده است دانش کسب کنید. وقتی نهادی را به ایجاد خطرات بالقوه یا بالفعل متهم می‌کنید، اگر بتوانید شکایتتان را به تحقیقات گره بزنید شانس بیش‌تری برای جلب توجه دیگران خواهید داشت. اگر شما را به چالش کشیدند باید بتوانید با اعتماد به نفس، به سوالات پاسخ دهید و نشان دهید که در حال ثبت شکایتتان هستید. هر چه مطلع‌تر باشید، شانس اینکه در مورد شکایت شما اقدامی صورت گیرد بیش‌تر می‌شود.

اطلاعات اصلی را تهیه کنید

پس از کسب اطلاعات در مورد پیشینه، نوبت به جزئیات می‌شود. آنچه در ادامه می‌آید توضیحاتی در مورد جزئیات اطلاعات مربوط به شرایط وقوع موضوع است که به‌شدت در رسیدگی به شکایت مهم است:

• ساعت و تاریخ 
• مکان
• فرد (افراد) یا گروه (های) درگیر

*این دسته نه تنها شامل کسانی که مسئول اقدامات، سیاست‌گذاری‌ها، و غیره بوده‌اند، می‌شود، بلکه افرادی را که به شما اطلاعات داده‌اند، کسانی را که با آن‌ها مذاکره کرده‌اید، و افرادی که با آن‌ها در مورد شکایتتان گفتگو کرده‌اید را نیز در بر می‌گیرد. مثلا اینکه هر وقت با کارمندان بخش اطلاعاتِ اداره مالیات ایالات متحده تماس می‌گیرید و آن‌ها خود را با نام و شماره هویتشان معرفی می‌کنند، دلیل مشخصی دارد. افراد دیگری که در این دسته می‌توانند قرار گیرند عبارتند از مالکان یا مجریان کسب و و کارها، تجهیزات و ماشین آلات مربوط به شکایت، شاهدان بالقوه و دیگر کسانی است که برای ادای شهادت یا ارائه اطلاعات باید حاضر شوند. *

• آنچه که از آدرس‌ها، شماره تلفن‌ها، ایمیل‌ها، وبسایت‌ها، و غیره به شکایت مربوط است. 

ضرورت دارد که اطلاعات شما تا جای ممکن دقیق باشد، زیرا این کار نه تنها به هدف شما برای مستندسازی کمک می‌کند بلکه اعتبار شما را نیز بالا می‌برد. اگر به اندازه کافی در نوشتن املای اسم افراد دقیق نباشید یا آدرس آن‌ها را اشتباه بنویسید، این در واقع نشان می‌دهد که اطلاعات دیگر شما نیز درست نیستند. 

• تعداد مواردی که رخ داده است و/یا مدت زمان تداوم مشکل (چنانچه هنوز در جریان است). 

با دقت هر چه تمام موضوع شکایت را توضیح دهید 

برای مثال، اگر شکایت در مورد نقض برخی قوانین یا مقررات است، سعی کنید توضیح دهید که چه قانون و مقرراتی مورد بحث است و دقیقا چه قسمت‌هایی از آن‌ها نقض شده است. (دقت داشته باشید که باید جزئیات قانون و مقررات مورد نظر را بدانید و بفهمید.) اگر هم نقض خاصی صورت نگرفته است، شکایت خود را تا جای ممکن کامل توضیح و تشریح کنید. شکایت شما باید هم توضیح دهد که چه اتفاق غیرقابل قبولی در حال وقوع است و وضعیت قابل قبول از نظر شما چیست.

آنچه اتفاق افتاده را به دقت مستند کنید

دقیق باشید و تا جایی که می‌توانید جزییات را در نظر بگیرید، و این کار را برای هر واقعه‌ای انجام دهید. توالی گام به گام اتفاقات در هر واقعه (و نیز توالی وقایع مختلف) می‌تواند مهم باشد.

گفتگوهایتان را با طرف شکایت، مسئولان نظارت، و غیره مستند کنید 

مستند کردن گفتگوهایی که با افراد درگیر در مسئله دارید، حایز اهمیت است – این نه تنها شامل طرف مقابل شکایت شما می‌شود بلکه مسئولان ناظر و مقامات رسمی، افرادی که تحت تاثیر سیاست‌گذاری قرار گرفته‌اند، و همه کسانی که با مسئله ارتباط دارند را هم شامل می‌شود. اگر امکان دارد، همه گفتگو یا بخش‌های مهم آن را به صورت کلمه به کلمه مستند کنید. این می‌تواند با استفاده از یک ضبط صوت (معمولا برای این کار نیاز به دریافت اجازه از فرد دارید) یا یادداشت‌برداری دقیق انجام شود. دقت کنید نام هر کسی را که با او گفتگو می‌کنید بپرسید، به‌ویژه اگر یک مقام رسمی است – برای مثال، دستیار فنی یک نهاد دولتی – و زمان و مدت گفتگو را ثبت کنید تا بتوانید آن را با استفاده از گوشی تلفن یا مستندات قرار ملاقات‌ها راستی‌آزمایی کرد. 

آثار ناشی از هر رخداد یا مجموع وقایع صورت گرفته را مستندسازی کنید

شما ممکن است نسبت به گونه‌های مختلفی از نتایج ابراز نگرانی کنید. این نتایج می‌توانند از یک سیاست‌گذاری یا اقدام خاص ناشی شوند یا از اقداماتی که در گذر زمان تکرار شده نشات گرفته باشند. همچنین ممکن است نتیجه مجموعه‌ای از سیاست‌گذاری‌ها یا اقدامات پراکنده‌ یک نهاد باشند که از سر بی‌دقتی یا از روی عمد در گذر زمان منجر به آسیب رساندن به دیگران شده است. 

برخی از انواع نتایجی که ممکن است بخواهید ثبت کنید از این قرار هستند: 

• تاثیرات انسانی/روانشناختی. این نتایج می‌توانند از اقداماتی ناشی شوند مثل اضطراب ناشی از سیاست‌گذاری و در نهایت گرسنگی و بی‌خانمان شدن به دلیل کاهش کمک‌های مالی-رفاهی دولتی، یا در نتیجه تغییر قوانین مربوط به واجدان شرایط برخورداری از برنامه حمایتی دولت. همچنین این مسئله می‌تواند در نتیجه خدمات مراقبتی غیردقیق و ناکافی – مشکلات مربوط به سلامت فیزیکی و روانی— یا رسیدگی ضعیف یک برنامه یا نهاد – رها کردن فرد، ناراحتی عاطفی تا جایی که فرد به گریه بیافتد، بی‌خوابی، انصراف خود فرد، یا ابراز عملی رفتارهایی خاص— پدید آید. 
• تاثیرات بر سلامت عمومی. از این جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: شیوع یک بیماری یا شرایط خاص در نتیجه یک اتفاق مشخص یا یک مشکل جاری یا مجموعه‌ای از رخدادها؛ به خطر افتادن سلامتی مردم به خاطر یک اتفاق مشخص یا مجموعه‌ای از رخدادهای در حال وقوع؛ عواقب بلندمدت یک اتفاق مشخص یا مجموعه‌ای از رخدادهای در حال وقوع. 

چند مثال قابل ذکر برای مخاطرات مربوط به سلامت عمومی عبارتند از: شیوع گسترده یک بیماری گوارشی که از آلودگی تجهیزات آب شرب میلواکی بر اثر سیل (یک اتفاق مشخص) پدید آمد؛ مرگ و میر گوسفندان (و در ادامه بیماری انسانی) بر اثر نشت گاز اعصاب از مراکز آزمایشگاهی دولتی آمریکا در یوتا در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۶۰ (چند اتفاق)؛ تولد کودکان ناقص و بروز بیماری‌های عجیب که سال‌ها بعد بر اثر تخلیه مواد سمی در مکانی که بعدا به نام محله لاو کانِل‌ (کانال عشق) در کنار آبشار نیاگارا در ایالت نیویورک شناخته شد (عواقب بلندمدت مجموعه‌ای از اتفاقات در حال وقوع).

• تاثیرات اقتصادی. آثاری که تا اینجا ذکر شدند همه به طور مستقیم آسیب‌های اقتصادی نیز با خود به همراه می‌آورند (محله لاو کانل به طور ناگهانی تخلیه شد، و هر چند به ساکنان غرامت پرداخت شد ولی مردم و شهر متحمل ضرر اقتصادی بزرگی شدند). اما یک شکایت می‌تواند منحصرا به مسائل اقتصادی متمرکز شود. در این صورت می‌توانید مواردی از این قبیل را دنبال کنید: یک نمونه از به هدر رفتن پول مالیات مردم را مستندسازی کنید (دوستان برخی از سیاستمداران پول مالیات را صرف برنامه‌های ناکارآمد می‌کنند، یا از آن برای حمایت از کسب و کارهای در حال سقوطی که از پشتوانه سیاسی برخوردارند، استفاده می‌کنند)؛ آثار اقتصادی برای باهمستان (ضررهایی که به دلیل ضعف نظام آموزشی مدارس، آلودگی، یا دیگر موارد متوجه کارفرمایان می‌شود)؛ کلاهبرداری از سهام‌داران و دولت با شیوه‌های مشکوک بنگاه‌ها و شرکت‌های حسابرسی؛ یا یک کلاهبرداری آشکار، مثل شیوه‌های رایج برای دزدیدن پس‌انداز افراد مسن با استفاده از مشاوره تلفنی. 
• تاثیرات زیست‌محیطی. ما پیش از این به نمونه کانال عشق ذیل آثار مربوط به سلامت اشاره کردیم، که البته این مورد مانند همه نمونه‌های دیگر تخلیه زباله‌های خطرناک، تاثیرات زیست-محیطی نیز بر خاک، آب و هوا برجای گذاشت. علاوه بر رابطه‌ای که با سلامت دارد، تخریب محیط زیست می‌تواند نتایج مخربی برای حیات وحش (مورد اکتشاف نفت توسط اگزون والدز در پرینس ویلیام ساند در آلاسکا در سال ۱۹۸۹ را در نظر بیاورید)، چشم‌اندازهای طبیعی (ریشه‌ کنی جنگل‌ها و استخراج غیراصولی معادن)، اقتصاد (با تخریب جنگل‌های آمازون تولید برخی محصولات غیرممکن شد و به دلیل ماهی‌گیری بی‌رویه و آلودگی، حوضچه‌های ماهیگیری به کلی خالی از ماهی شدند)، و تخریب منابع طبیعی غیرقابل بازگشت (قطع درختان صندل سرخ کهنسال و تخلیه آبخوان‌های مهم) داشته باشد. 
• تاثیرات سیاسی. تصمیمات غلط یا فساد به وسیله سیاستمداران یا نهادها می‌تواند به نتایجی که در بالا آمد بیانجامد. همچنین می‌تواند به انتخاب، شکست، یا سقوط یک مقام منتخب بیانجامد، به اخراج یک کارمند دولت منتهی شود، یا باعث جایگزین شدن سیاست‌گذاری عمومی یا دولت با گزینه‌های بهتر یا بدتر شود. علاوه بر این ممکن است به دروغگویی و فساد مقامات، لطمه‌ خوردن روندهای دموکراتیک، و بی‌اعتمادی شهروندان به دولت منتهی شود. همچنین، ممکن است بخشی از زنجیره‌ای از تصمیمات بد باشند که به جای اینکه در راستای خیر عمومی حرکت کنند، در جهت منافع مسئولان یا دوستان آن‌ها طراحی شده باشند. در طول تاریخ بر اثر بی توجهی به چنین رخدادهایی بوده است که بسیاری از امپراطوری‌های بزرگ سقوط کرده‌اند. 

تا جایی که می‌توانید شواهد عینی برای مفاد و جزئیات شکایت خود فراهم کنید  

برای این کار ممکن است به کمی تحقیق بازجویانه نیاز باشد.  

شما ممکن است به این چیزها نیاز پیدا کنید: 

• عکس‌ها 
• شهادت افشاگران یا دیگر شاهدان عینی 
• شهادت افرادی که موضوع شکایت بر زندگی آن‌ها تاثیر گذاشته است 
• خاطرات، نامه‌ها، ایمیل‌ها، یا دیگر اسنادی که به صورت قانونی به دست آمده‌اند و موضوع و جزئیات شکایت را تصدیق می‌کنند 
• گزارش یا نوارهای صوتی-تصویری از گفتگوها 
• اسناد عمومی، مقالات روزنامه‌ها، یا دیگر اسناد منتشرشده‌ای که موضوع و جزئیات شکایت را تصدیق می‌کنند. برای مثال هر مقاله روزنامه مکان، تاریخ، افراد درگیر، و حداقل خلاصه‌ای از یک رخداد را ثبت کرده است. 
• مطالعات منتشر شده علمی، جامعه شناختی، روانشناختی، و غیره. این اسناد می‌توانند تاثیرات رخدادها یا سیاستگذاری‌هایی را که شما مستند کرده‌اید تصدیق کنند. 
• شهادت متخصصان حوزهای مختلف مانند: روانشناسان، دانشمندان محیط زیست، اقتصاددانان، و مقامات عمومی رسمی. 
• ممکن است در مورد هر یک از این موارد لازم باشد شواهدی برای عمدی بودن اقدام فراهم کنید. فرق بسیار زیادی است بین زمانی که یک واقعه یا سیاست‌گذاری به صورت تصادفی یا به اشتباه رخ داده است یا زمانی که به قصد ایجاد آسیب یا با آگاهی نسبت به آسیب‌های احتمالی کاری انجام شده باشد. اگر عدم مجازات برخی خاطیان به وسیله یک مقام نظارتی دولتی به دلیل عدم آگاهی او در مورد تخطی آن‌ها باشد – که می‌تواند به دلیل عدم کفایت این مقام مسئول باشد یا به خاطر مهارت مرتکبین در پوشاندن مسئله – او تنها ممکن است از کار برکنار شود، اما خود این مقام دولتی قانون را زیر پا نگذاشته است. اما اگر به دلیل پولی که از خاطیان دریافت کرده است، کار آن‌ها را نادیده گرفته باشد، مجرم است و می‌توان او را به زندان انداخت.

برای ارائه رسمی و غیررسمی مستندات خود آمادگی داشته باشید 

وقتی همه مستندات مورد نیاز خود را فراهم کردید، باید برای ارائه آن‌ها به هر کسی که باید قانع شود آماده باشید. برخی از جاهایی که ممکن است برای پیگیری بروید عبارتند از: 

• ناظران، ر‌ؤسا و دیگر مقاماتی که مسئولیت بخش خاطی را برعهده دارند، مطلع کنید 
•  ارائه رسمی یا غیررسمی مدارک به افراد ناظر یا نهادهای نظارتی 
• ارائه مستندات در یک نشست عمومی یا تظاهرات یا در یک مصاحبه مطبوعاتی 
• شهادت در جلسه بررسی فعالیت‌های یک مجموعه یا نهاد نظارتی که در مجلس قانونگذاری ایالتی یا فدرال برگزار شده است 
• ارائه استشهادیه پیش از برگزاری دادگاه پرونده 
• شهادت در یک جلسه استماع دادگاه یا در خود جلسه دادرسی

در همه این وضعیت‌ها یا دیگر شرایط مشابهی که برای ارائه شواهد شکایتتان حضور می‌یابید با مستنداتتان دقیق و سازمان‌مند حضور پیدا کنید. در جلسه استماع یک مجلس قانون‌گذاری یا مرحله‌ای از یک دادگاه، ممکن است به وسیله وکلای حاضر در تنگنا قرار بگیرید، چرا که آن‌ها سعی می‌کنند شما را بترسانند، روایتتان را تخریب کنند یا شما را دچار تناقض کنند. اما اگر شواهدتان شفاف پیش رو‌تان باشد، ضربه‌ناپذیر خواهید بود.

چند توصیه مفید: 

• نکات مهم را به خاطر بسپارید تا وقتی از شما سوالی پرسیده شد مجبور نباشید به یادداشت‌ها یا انبوه مدارکی که همراه دارید مراجعه کنید. همه چیزهای لازم را باید نوک زبانتان داشته باشید. 
• تمرین کنید که بتوانید روایتی شفاف با انسجام منطقی و ادبیاتی فروتنانه بیان کنید، دقیقا مانند زمانی که در برابر رسانه‌ها قرار دارید. 
• وقتی وکلا از شما سوالی می‌پرسند مهم‌ترین اصل این است که آرامشتان را حفظ کنید. آن‌ها ممکن است عصبانی به نظر برسند، ولی عصبانیتشان از شخص شما نیست؛ آن‌ها تنها سعی می‌کنند شما را به اندازه‌ای برانگیزانند که اشتباه کنید یا دروغگو یا احمق به نظر برسید، حتی اگر واقعا اینطور نباشید. 
• وقتی با سوالی از سوی وکلا مواجه شدید، به یاد داشته باشید که هر چند باید حقیقت را بگویید، اما لزومی ندارد – و هرگز نباید – اطلاعاتی را که از شما نخواسته‌اند، داوطلبانه به آن‌ها بدهید.  

این قانون در مورد وکلایی که رفتار دوستانه دارند نیز صادق است. وکیل مدافع شما به دقت در مورد چیزهایی که باید در دادگاه یا جلسه استماع بگویید فکر کرده و تنها در مورد چیزهایی که بیش‌ترین کمک را به شما می‌کند از شما سوال می‌پرسد. اگر شروع به پاسخ به سوالاتی کنید که او از شما نخواسته، ممکن است اطلاعاتی به طرف مقابل بدهید که بتواند از آن‌ها علیه شما استفاده کند.  

نکته قابل توجه دیگر این است که باید از مستنداتتان محافظت کنید. از همه فایل‌های کامپیوتری و دیسک‌ها، سی‌دی‌ها و دی‌وی‌دی‌ها نسخه پشتیبان تهیه کنید. از همه اسناد و عکس‌ها کپی تهیه کنید. نسخه‌های پشتیبان و کپی‌ها را از کامپیوتر و نسخه‌های اصلی دور نگه دارید. این به دلیل احتمال دزدیده شدن یا مخدوش شدن مدارک توسط مخالفان نیست – اگر چه بسته به ماهیت و هدف شکایت شما این احتمال نیز ممکن است وجود داشته باشد— بلکه ممکن است گم شوند یا به طور تصادفی از بین بروند.  

جز در مواردی که واقعا ضروری است، هرگز نسخه اصلی مدارک را به کسی ندهید و تنها کپی مدارک را ارائه کنید. هرگز نسخه اصلی اسناد، عکس‌ها، یا دیگر مدارک را به کسی جز مقامات رسمی یک کمیته قانون‌گذاری، نهاد نظارتی، سازمان مجری قانون، یا دادگاه ندهید. به آن‌ها نیز مدارک اصلی را ندهید مگر اینکه اصل آن‌ها را از شما بخواهند. 

اکنون که مدارک لازم برای شکایتتان را فراهم کرده‌اید، برای ارائه آن – به فرد خاطی، به نهاد نظارتی، به دادگاه، به رسانه‌ها، یا به افکار عمومی – آمادگی لازم را دارید. حالا می‌توانید مطمئن باشید که هر چه لازم بوده است برای رسیدگی به شکایتتان و حل مشکل انجام داده‌اید. 

Para documentar una queja:

___Determine ante quién está presentando la queja, y documente adecuadamente.

___Desarrolle un plan para la documentación.

___Investigue toda la información de fondo.

___Obtenga los datos básicos.

___Describa por escrito exactamente de qué se trata la queja.

___Describa por escrito, tan claramente como sea posible, qué sucedió en tantos incidentes como se pueda.

___Registre conversaciones, con las palabras exactas en la medida de lo posible.

___Documente las consecuencias de cada incidente o política y/o de toda la serie de incidentes o políticas de las que se está quejando.

___Proporcione tanta prueba real del asunto en cuestión y los detalles de su queja como sea posible.

___Presente su queja, con la documentación.

Otras consideraciones:

___Su documentación lo establecerá a usted como un testigo creíble.

___Usted estableció su preocupación al prestar atención y registrar los detalles de la situación.

___Usted ha determinado si su queja es tomada en serio o no.

___Usted ha usado la documentación apropiada para que pueda hacer una diferencia en cuanto a que la queja  sea considerada por un regulador o una corte o no.

___Usted sabe cómo quiere que se considere la queja y tiene la documentación apropiada para apoyar esa acción.

___Su documentación lo protegerá contra cargos por difamación o calumnias si usted hace acusaciones públicas.

___Usted estableció su ventaja moral con el uso de su prueba.

___Usted alentó a todo el que tiene una queja a documentarla, y también lo hizo usted.

___Usted le pidió a expertos en el tema que documentaran la situación.

___Usted le pidió  a las personas directamente afectadas por las acciones o políticas a las que está dirigida la queja, que documenten la situación.

___Usted le pidió  a la gente de adentro de la entidad a la que está dirigida la queja, que documente la situación.

___Usted le pidió a líderes comunitarios u otros individuos respetados que documenten la situación.

Usted está documentando una queja porque:

___Usted se está preparando para presentarla ante un órgano regulador o una corte.

___Usted la está usando para abogar a favor o en contra de una determinada pieza de legislación o política.

___Usted está tratando de convencer a una organización de que cambie sus procedimientos o políticas.

___Usted está acusando a una organización, negocio, u órgano de gobierno de transgresión, negligencia, o incompetencia.

___Usted sospecha un patrón de fraude a consumidores.

___Usted sospecha que el objetivo de su queja podría acusarlo de difamación o calumnias, o podría falsamente acusarlo de alguna otra transgresión.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

اگر سگ شما به عنوان نگهبان عمل می‌کند، اغلب به این دلیل است که به‌ دنبال درجاتی از حفاظت در برابر متجاوزان، آتش‌سوزی یا سایر نیروهایی هستید که می‌توانند به شما آسیب برسانند. یک سازمان دیده‌بان می‌تواند همان نوع حفاظت را برای یک باهمستان و اعضای آن تأمین کند و با جمع‌آوری و انتشار اطلاعات و گاه اقدام مستقیم، می‌تواند مسائل مربوط به سلامت، امنیت اقتصادی، محیط‌زیست، کیفیت زندگی باهمستان، و منافع عمومی را آشکار کرده و به آنها بپردازد. این بخش به مفهوم نقش دید‌ه‌بانی پرداخته و راهنمایی برای انتخاب نوع دیده‌بانی و نحوه‌ی عمل در نقشی فراهم می‌کند که به‌ عنوان دیده‌بان بر می‌گزینید. 

دیده‌بان چیست؟

در چهارچوب این بخش، دیده‌بان فرد یا گروهی (عموماً غیر‌انتفاعی) است که یک نهاد معین یا وجه خاصی از دغدغه باهمستان را زیر نظر دارد و در صورت بروز مشکلات بالقوه یا واقعی، به اعضای باهمستان هشدار می‌دهد. دیده‌بان‌ها ممکن است مراقب هر چیزی باشند؛ از اعمال یک فرد گرفته تا سیاست‌های چندین دولت ملی. آنان ممکن است یک یا چند موضوع را زیر نظر داشته باشند. دغدغه‌های آنان می‌تواند محلی یا جهانی باشد یا هر دو.

افراد و سازمان‌های دیده‌بان، درست مثل سگ نگهبان واقعی، در کاری که انجام می‌دهند، تفاوت دارند. هدف برخی، فقط به‌صدا‌درآوردن زنگ خطر است. برخی هم شاید سعی کنند برای جلوگیری از مشکلات، از اطلاعات خود به طور فعال استفاده کنند. تعداد کمی از آنها در عمل به‌ طور مستقیم با مشکلات برخورد می‌کنند، وارد دعواهای حقوقی یا نبردی تمام عیار با افراد یا نهادهایی می‌شوند که از دید آنان، منافع عمومی یا رفاه باهمستان را تهدید می‌کند.

هرچند برخی از سازمان‌های دیده‌بان صرفاً بر روی این فعالیت متمرکز هستند، بسیاری از آنها کاربرد دیگری هم دارند و مراقبت تنها یکی از کارهایی است که انجام می‌دهند. نقش دیده‌بان با نقش مدافع همپوشانی دارد، اما محور اکثر حمایت‌ها، پیشبرد یک آرمان یا بهبود شرایط برای یک جمعیت یا منطقه‌ی جغرافیایی خاص است. هدف آشکار نگهبانان، همان دلیل نامیده شدن آنان، یعنی محافظت است.

سازمان‌ها و افراد دیده‌بان مانند نگهبان هستند. آنها مراقب نیروهای قدرتمند مانند دولت‌ها و ارگان‌ها و مؤسسات دولتی، شرکت‌ها، سازمان‌ها، و نهادها هستند تا اطمینان یابند که عملیات و اقدامات آنها باعث آسیب به منافع عمومی یا تضاد با آن نباشد. هر گاه که آنها چنین تعارضی را ببینند، ممکن است با افشاگری، اعمال یا اقدامات غیرقانونی را در معرض دید عموم قرار دهند؛ به این امید که این افشاگری موجب اعتراض عمومی شده و به اقدامات مناسب ختم شود. از طرف دیگر، ممکن است برخی از دیده‌بانان با لابی‌کردن، به نوعی اقدام مستقیم دست زده یا به دادگاه مراجعه کنند تا اقداماتی را متوقف کنند یا شرایطی را که باهمستان یا اعضای آن را به‌ خطر می‌اندازد، یا به شکلی به آن آسیب می‌رساند، معکوس کنند.

از ساکنان شهر کوچکی که در همه‌ی جلسات هیئت منتخب و شورای شهر شرکت می‌کنند و با دقت یادداشت برمی‌دارند، تا سازمان اصلاح مدارس در شهرهای بزرگ که در تمام جلسات کمیته‌ها و کمیته‌های فرعی مدرسه حضور دارند، همه می‌توانند نمونه‌هایی از دیده‌بانان باشند. برخی از افراد یا سازمان‌ها ممکن است یک شرکت را زیر نظر بگیرند تا مطمئن شوند که مواد آلاینده را به طور غیر‌قانونی وارد محیط‌ زیست نمی‌کند یا در استخدام تبعیض قائل نمی‌شود. برخی هم ممکن است بر یک سازمان دولتی ایالتی یا قانون‌گذار ایالتی نظارت دقیقی داشته باشند تا در برابر هر تصمیم یا عملکردی که با رفاه عمومی مغایرت دارد بایستند.

در مقیاسی بزرگ‌تر، سازمان‌هایی مانند آرمان مشترک، عفو بین‌الملل، کمیته‌ی حفاظت از روزنامه‌نگاران، صلح سبز، و دیده‌بان شرکت‌ها، شرکت‌های جهانی یا مسائل زیست‌محیطی را در سراسر جهان زیر نظر دارند. ناظرانی وجود دارند که به مسائل مصرف‌کننده، سلامت، صلاحیت اعضای حرفه‌های مختلف، انصاف در رسانه‌ها، تبعیض در مواردی مانند مسکن، و موضوعات متعدد دیگر می‌پردازند. به طور خلاصه، ممکن است شما دیده‌بانی در سطح محلی، ملی یا بین‌المللی باشید. ممکن است تقریباً بر هر مسئله‌ای نظارت کنید و شاید توجه خود را تقریباً به هر فرد، گروه، سازمان، حوزه (کسب‌و‌کار، دولت، آموزش‌و‌پرورش و غیره) یا نهادی معطوف کنید که تأثیری بر رفاه فیزیکی، اجتماعی، اقتصادی یا سیاسی باهمستان، دولت، ملت یا جهان دارد. 

با توجه به همه‌ی اینها، اینکه شما چه نوع دیده‌بانی باید باشید به عوامل متعددی بستگی دارد:

• چه منابعی در اختیار دارید؟ به‌ یاد داشته باشید، منابع نه تنها به معنی پول، بلکه شامل افراد و مهارت‌ها و استعدادهای آنان، زمان، مکان، و غیره می‌شود. ایفای نقش دیده‌بان، مستلزم زمان زیاد، توانایی به کسب سریع اطلاعات دقیق، مهارت‌های ارتباطی و بین فردی است؛ و اگر بنا دارید به دادگاه بروید یا برای مدتی طولانی در حرفه‌ی دیدبانی باقی بمانید، به افراد مناسب و مقدار زیادی پول نیاز دارید. 

در اینجا منابع شامل افرادی می‌شود که نه تنها مهارت‌های لازم، بلکه توان و اشتیاق لازم را هم دارند و اغلب در مواجهه با نومیدی فراوان در یک دوره‌ی زمانی طولانی، اراده‌ی ادامه‌ی کار را هم دارا هستند. به عنوان مثال، عفو بین‌الملل که نقض حقوق بشر در سراسر جهان را ثبت می‌کند، نزدیک به ۵۰ سال است که این کار را انجام می‌دهد. هرچند گزارشات این سازمان توجه را به بدرفتاری‌ها جلب کرده و گاهی اوقات آنها را متوقف کرده است، تقریباً هر روز جنایات جدیدی رخ می‌دهد. وقتی که شکنجه در یک جا متوقف می‌شود، از جایی دیگر آغاز می‌شود. ایفای نقش دیده‌بان، برای کسانی که انتظار نتایج سریع و آسان را دارند، یا در مواجهه با موانع، در ادامه‌ی مسیر مشکل دارند، حرفه‌ی مناسبی نیست. 

• فلسفه‌ی شما در کنشگری چیست؟ اگر دستور کار سیاسی یا اجتماعی خاصی را دنبال می‌کنید، شاید در مقایسه با زمانی که صرفاً در پی واقعیات یک وضعیت هستید، تصمیم به عمل متفاوتی بگیرید. برخی از دیده‌بانان بسیار کارآمد، برای حفظ بی‌طرفی از جان مایه می‌گذارند. برخی دیگر از اینکه در پی هدف یا موقعیت سیاسی خاصی هستند، هیچ ابایی ندارند. در مورد هر یک از این موضع‌گیری‌ها می‌توان بحث کرد، اما موضعی که انتخاب می‌کنید، به شما کمک می‌کند تا نحوه‌ی نگرش به فعالیت‌های دیده‌بانی خود را تعیین کنید.
• چه چیزی یا چه کسی را دیده‌بانی می‌کنید؟ اگر مراقب عملکرد کمیته‌ی مدرسه محلی هستید، شاید برای نظارت مؤثر بر آن، به چیزی جز تعدادی داوطلب با دفترچه‌ی یادداشت و مداد نیاز نداشته باشید. اگر حقوق بشر در سراسر جهان دغدغه‌ی شماست، صرفاً برای پیگیری اطلاعات، به منابع عظیمی نیاز خواهید داشت. شاید بتوانید در تأثیرگذاری بر کمیته‌ی مدرسه بسیار فعال‌تر باشید. فعالیت‌های حقوق بشر ممکن است به سازمان‌های دیگری در سراسر جهان وابسته باشند که از یافته‌های شما برای ایجاد تغییر استفاده می‌کنند.
• آیا مخالفانی دارید؟ آنان چه کسانی هستند؟ هر قدر مخالفان شما بزرگ‌تر و قدرتمندتر باشند، نظارت بر فعالیت‌ها یا سیاست‌های مورد حمایت آنان دشوارتر خواهد بود. ممکن است آنان سعی کنند فعالیت‌های شما را از طریق دادگاه متوقف کنند، یا دسترسی شما را به اطلاعات قطع کنند. ممکن است مجبور شوید زمان و پول زیادی را صرفاً برای دسترسی به اطلاعات صرف کنید، و ممکن است در هر گوشه‌ی جدید با موانعی روبه‌رو شوید.
• اهداف شما کدامند؟ آیا این یک پروژه‌ی کوتاه‌مدت است یا چیزی که باید سال‌ها ادامه یابد؟ آیا در پی نتیجه‌ای مشخص و ملموس هستید، مانند تغییر در نحوه‌ی دفع زباله‌های صنعتی یک کارخانه خاص، یا چیزی بزرگ‌تر و نامشخص‌تر، مانند بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی برای افراد محروم؟ هدف شما و امکان‌پذیری آن، می‌تواند شما را در تعیین نوع دیده‌بانی کمک کند.
• آیا شما بهترین فرد یا سازمان برای اقدام هستید؟ اولین وظیفه‌ی شما به عنوان دیده‌بان، نظارت و جلب توجه به فعالیت‌ها و سیاست‌هایی است که به اعضای باهمستان آسیب می‌رساند یا برخلاف منافع عمومی است. ممکن است گروه‌های دیگری نیز باشند که وظیفه‌ی خاص آنها به‌چالش‌کشیدن نهادها یا دوایر دولتی است که به چنین اقدامات و سیاست‌هایی مبادرت می‌کنند. اگر این گروه‌ها به اطلاعاتی که شما می‌توانید فراهم کنید مجهز باشند، شاید تجربه، پشتیبانی، و پرسنلی را در اختیار داشته باشند که بسیار کارآمدتر از شما عمل کنند. 

به‌همین‌ترتیب، ممکن است سازمان‌های دیده‌بانی دیگری هم باشند که در جمع‌آوری اطلاعاتی که شما قصد دارید فراهم کنید از پیش تبحر و سابقه دارند. اگر اینطور است، شاید دیده‌بانی برای شما ایده‌ی خوبی نباشد و بهتر است به کسانی واگذار شود که از قبل به آن اشتغال دارند. 

بخش‌ها و نهادهایی که سازمان دیده‌بانان معمولاً بر آن نظارت می‌کند 

دولت

سازمان‌های ناظری وجود دارند که بر دولت در همه‌ی سطوح نظارت دارند؛ از هیئت مدرسه‌ي محلی که در بالا ذکر شد، تا دولت‌های کشورها و سازمان ملل. به عنوان مثال، در ایالات متحده، پروژه‌ی پاسخگو‌کردن کنگره بر فعالیت‌های اعضای کنگره‌ي ایالات متحده و کنگره به طور کلی نظارت دارد. پروژه‌ی پاسخگو‌کردن دولت، به‌ طور کلی بر فعالیت‌های دولت ایالات متحده نظارت می‌کند.

در سطح محلی، نظارت بر دولت ممکن است ساده‌تر باشد. ما قبلاً به امکان نظارت بر کمیته‌ی مدرسه‌ی محلی اشاره کرده‌ایم. سایر ناظران محلی ممکن است مراقب هیئت‌های منطقه‌بندی و یا برنامه‌ریزی، هیئت بهداشت، کمیسیون فاضلاب یا هیئت منابع آب، کمیته‌ی برنامه‌ریزی سرمایه، و در واقع هر نهاد دولتی محلی باشند زیرا همه‌ی تصمیمات آنها توسط مالیات‌دهندگان تأمین مالی می‌شود و به نوعی بر کل باهمستان تأثیر می‌گذارد.

شرکت‌ها و تجارت

دیده‌بان ممکن است کل عرصه‌ی کسب‌و‌کار را پایش کند، توجه خاصی به حوزه‌هایی معین در آن داشته باشد (مانند شرکت‌های فناوری)، یا بر فعالیت شرکت‌های خاصی تمرکز کند. دیده‌بان شرکت‌ها و پروژه‌ی پاسخگوکردن شرکت‌ها، توجه عموم را به فعالیت شرکت‌های چند‌ملیتی معطوف می‌کند. 

رسانه‌ها

در ایالات متحده تعداد زیادی دیده‌بان رسانه‌ای، در هر دو سر طیف سیاسی وجود دارند. FAIR (انصاف و دقت در گزارش) از جناح لیبرال، سعی می‌کند صداقت را در رسانه‌ها حفظ کند. مرکز تحقیقات رسانه، همتای محافظه‌کار آن است.

نوع دیگری از ناظران رسانه هستند که دغدغه‌ی آنها آزادی مطبوعات است. یک نمونه‌ی آن کمیته‌ی حفاظت از روزنامه‌نگاران، سازمانی مستقر در ایالات متحده است که تهدیدات و خشونت علیه روزنامه‌نگاران و مطبوعات آزاد در سرتاسر جهان را برجسته می‌کند. وظیفه‌ی این کمیته علنی‌کردن مشقات روزنامه‌نگارانی است که در جریان تلاش برای گزارش حقیقت دستگیر یا تهدید شده یا مورد ضرب‌و‌شتم قرار گرفته و یا کشته شده‌اند، و نیز ترویج آزادی مطبوعات در سراسر جهان است. 

محیط زیست

دیده‌بانان محیط زیست در سراسر جهان فراوانند؛ از سازمان‌های جهانی مانند صلح سبز و انجمن بین‌المللی دوستان زمین گرفته تا گروه های محلی، مانند شورای آبخیز رودخانه‌ی میلرز در مرکز ماساچوست و محافظ دریاچه‌ی انتاریو مستقر در تورنتو.

بسیاری از این گروه‌ها، مانند صلح سبز، مستقیماً وارد عمل می‌شوند (تا جایی که چندین سال پیش، دولت فرانسه که از تلاش صلح سبز برای جلوگیری از آزمایش بمب اتمی در اقیانوس آرام خشمگین بود، کشتی صلح سبز Rainbow Warrior را غرق کرد). برخی مانند باشگاه سیه‌را، برای حفاظت از محیط زیست و پیشبرد اهداف زیست‌محیطی از تبلیغات و اقدامات قانونی استفاده می‌کنند. بعضی دیگر بر روی یک موضوع متمرکز هستند، مانند هوای پاک، گونه‌های در معرض خطر یا بازیافت؛ در حالی که برخی دیگر، مانند باشگاه سیه‌را، به طیف وسیعی از مسائل زیست‌محیطی می‌پردازند. 

حقوق بشر

با انتشار اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر توسط سازمان ملل در سال ۱۹۴۸ و تأسیس کمیسیون عالی حقوق بشر سازمان ملل که در سال ۲۰۰۶ به شورای حقوق بشر سازمان ملل تبدیل شد و سپس با تأسیس عفو بین‌الملل در اوایل دهه‌ي ۱۹۶۰، جنبش مدرن حقوق بشر به وجود آمد. در حال حاضر بسیاری از سازمان‌ها به‌ عنوان دیده‌بان حقوق بشر در سراسر جهان فعالیت می‌کنند. سازمان عفو ​​بین‌الملل که موکدانه خود را غیرسیاسی می‌خواند، به کار خود از طرف زندانیان عقیدتی ادامه می‌دهد. دیده‌بان حقوق بشر، که برخاسته از توافقنامه‌ی هلسینکی در مورد حقوق بشر در دهه‌ی ۱۹۷۰ است، توجه را به نقض حقوق بشر در سراسر جهان جلب می‌کند. پزشکان طرفدار حقوق بشر ایالات متحده‌ی آمریکا و همتای بین‌المللی آن، با استفاده از میزان دسترسی و دانش پزشکان، توجه عموم را به‌ویژه به موارد نقض حقوق بشر که شامل آزار و شکنجه جسمی است، جلب می‌کند. 

در حالی که برخی از سازمان‌های دیده‌بان دستور کار سیاسی روشنی دارند، عفو بین‌الملل نمونه‌ی بارز دیده‌بانی است که هیچ علایق سیاسی ندارد. این سازمان در یک برهه‌ی زمانی کوتاه در سال ۱۹۷۷، جایزه‌ی صلح نوبل را دریافت کرد.

گروه‌هایی که نفرت‌‌پراکنی می‌کنند

در ایالات متحده، مرکز حقوق فقر در جنوب، گزارشات اطلاعاتی منظمی در مورد فعالیت‌های گروه‌هایی منتشر می‌کند که دیگران را به‌ طور اخص به علت اعتقادات، پیشینه‌ی قومی یا نژادی، یا سایر ویژگی‌هایی که خودشان نقشی در آن ندارند، مورد خشونت قرار می‌دهند. در میان بیش از ۶۰۰ سازمانی که SPLC بر آنها نظارت می‌کند، می‌توان به کوکلوکس‌کلان، ملت آریایی، و گروه‌های جدایی‌طلب سیاه‌پوست و شبه‌نظامیان برتری سفید‌پوستان اشاره کرد.

آزادی‌ها و حقوق مدنی آمریکا

هر دو سازمان مترقی، مانند مردم برای شیوه‌ی آمریکایی، و محافظه‌کارانی مانند ارزش‌های آمریکایی و ائتلاف مسیحی، به‌ عنوان دیده بان عمل می‌کنند تا از آنچه به‌ عنوان ارزش‌های اصیل آمریکا می‌دانند، محافظت کنند. بیش از دو قرن پس از تهیه‌ی پیش‌نویس اعلامیه‌ی استقلال و قانون اساسی، بحث در مورد این که این ارزش‌ها شامل چه چیزهایی هستند هنوز چنان دارای ابهام است که گروه‌هایی از همه سوی جهان سیاست معتقدند در حدی مورد تهدید هستند که باید از دیده‌بان برخوردار باشند؛ از آنارشیست‌ها، مترقیان و لیبرال‌ها در جناح چپ گرفته، تا میانه‌روها تا محافظه‌کاران، آزادی‌خواهان و اقتدارگرایان در جناح راست.

ایمنی عمومی

شورای ملی ایمنی، کار تحقیق و گزارش و اطلاع‌رسانی به مردم را در زمینه‌های مربوط به ایمنی عمومی مانند بهداشت و پزشکی، پیشگیری و آمادگی برای حریق، سوانح، شرایط اضطراری و بلایا، و رانندگی را بر عهده دارد.

امور مصرف‌کنندگان

گروه‌های ناظر مصرف‌کننده، مانند اداره‌ی کسب‌و‌کار بهتر و دفتر کسب‌و‌کار بهتر برای مؤسسات خیریه و اعانه‌دهندگان، و کمیسیون ایمنی محصولات مصرف‌کننده که یک دایره‌ی دولتی ایالات متحده است، متضمن دسترسی مصرف‌کنندگان به محصولات و خدمات ایمن، قابل اعتماد، مفید، و دارای بهای معقول هستند. به عنوان مثال، آنها در مورد اسباب‌بازی‌های خطرناک برای کودکان خردسال هشدار می‌دهند، و اعتراض به‌موقع آنها باعث رویه‌ی برچسب‌گذاری رایج است که توضیح می‌دهد چرا یک اسباب‌بازی خاص ممکن است برای کودکان زیر سن خاصی خطرناک باشد. گروه‌های مصرف‌کننده در ایالات متحده همچنین به خریداران در مورد مواد غذایی دستکاری شده از لحاظ ژنتیکی و پرتودهی‌شده، کلاهبرداری‌های فروش تلفنی، و وسایل غیر‌ایمن هشدار می‌دهند. 

رفاه عمومی

آرمان مشترک و شهروند عمومی که توسط رالف نادر تأسیس شده است، طیف وسیعی از مسائل عمومی را پوشش می‌دهد. آنها بر دولت، تجارت، محیط زیست، و هر حوزه‌ی دیگری که منافع عمومی را در معرض تهدید قرار می‌دهند، نظارت می‌کنند.

بیش‌تر این نمونه‌ها سازمان‌های دیده‌بان هستند که در سطح ملی یا بین‌المللی فعالیت دارند، اما همان‌طور که گفته شد، دیده‌بان‌ها می‌توانند محلی هم باشند. 

برخی از نمونه‌ها

• در یک باهمستان، نوشته‌های سفیدپوستان برتری‌جو‌ که به گروه‌های اقلیت حمله می‌کردند، به‌ طور ناشناس در چمن جلوی بسیاری از خانه‌های محلی انداخته شده بود. بعد از دومین بار، کمیسیون حقوق بشر محلی که مسئول واکنش به چنین رویدادهایی بود، با جمع‌آوری کمکی مختصر از اعضای باهمستان به منظور انتشار یک آگهی تمام‌صفحه در روزنامه‌ی محلی واکنش نشان داد. اعلامیه که چنین فعالیتی را محکوم می‌کرد، همراه با نام چند‌صد تن از رهبران شهر چاپ شد.
• کمیسیون تاریخی یک شهر علاوه بر سایر وظایف، از ساختمان‌های تاریخی در برابر تخریب محافظت می‌کند؛ حتی اگر مانع ساخت‌و‌ساز جدید باشند. اگر یک بنای تاریخی تهدید به تخریب شود، کمیسیون عموماً دخالت کرده و تخریب قریب‌الوقوع یک مکان تاریخی را به‌ اطلاع مردم می‌رساند و حداقل می‌تواند چنین اقداماتی را تا تکمیل بررسی کامل به تأخیر بیاندازد.
• رسانه‌های خبری محلی می‌توانند کار دیده‌بانی را نیز انجام دهند. (برخی می‌گویند که این کار اصلی رسانه‌های خبری است.) برای مثال، صدای سن دیگو فساد شهرداری را در آن شهر افشا کرده است. سازمان های خبری آنلاین مشابه در سیاتل، مینیاپولیس سنت پل، شیکاگو، سنت لوئیس، و نیوهی‌ون، کانتیکات فعالیت می‌کنند. (به مطلب «وب‌سایت‌هایی که در اخبار کند‌و‌کاو می‌کنند، به‌ عنوان دیده‌بان باهمستان برخاستند» در نیویورک تایمز، ۱۶ نوامبر ۲۰۰۸، صفحه‌ی ۱۰ مراجعه کنید.)

چرا به عنوان دیده‌بان عمل کنید؟

بدیهی است که دلایل متعددی وجود دارد که چرا شما یا سازمانتان ممکن است بخواهید به عنوان یک دیده‌بان عمل کنید. اکثر این دلایل به نیت انجام کار درست و خدمت به باهمستان مربوط می‌شوند؛ اما اولین موردی که در اینجا فهرست می‌کنیم احتمالاً قدرتمندترین مورد و الهام‌بخش بیش‌ترین فعالیت‌های دیده‌بانی است. 

• نفع شخصی. یک گروه اغلب به این علت دیده‌بانی را شروع می‌کند که چیزی که آن را مهم می‌داند مورد تهدید واقع شده یا چیزی که مایل است انجام شود، اتفاق نمی‌افتد. به‌ عنوان مثال، اعضای سازمان‌های دیده‌بان محیط زیست، احتمالاً از فضای باز لذت می‌برند. اعضای سازمان‌هایی که خود را حافظ حقوق مالیات‌دهندگان می‌دانند، معمولاً نگران اندازه‌ی صورت‌حساب‌های مالیاتی خود هستند. علاوه بر این، هیچ اشکالی در این نیست. نفع شخصی می‌تواند باعث شود که افراد نسبت به چیزهایی که برای دیگران نیز مهم هستند اشتیاق نشان دهند و ممکن است در نهایت متوجه شوند که به منافع دیگران نیز به اندازه‌ی منافع خود اهمیت می‌دهند.
• دفاع از کسانی که قدرت سیاسی یا اقتصادی کمی دارند، و کمک به آنها در یادگیری نحوه‌ی به‌دست‌آوردن آن قدرت و استفاده از آن. اغلب اوقات سیاستمداران، شرکت‌ها و دیگرانی که دارای نفوذ هستند، از این نفوذ به بهای کسانی که از آن بهره‌ای ندارند، استفاده می‌کنند. با اولین نشانه‌های مشکل اقتصادی، بودجه‌ی برنامه‌های بهداشتی و خدمات انسانی که به نفع خانواده‌های کم درآمد است، قطع می‌شود. نیروگاه‌هایی که دود می‌کنند، بزرگراه‌ها، فرودگاه‌ها، و تصفیه خانه‌های فاضلاب، اغلب در محله‌ی افراد کم‌درآمد یا گروه‌های اقلیت قرار دارند. یک گروه دیده‌بان می‌تواند به نمایندگی از کسانی صحبت کند که هنوز مهارت‌هایی را به دست نیاورده‌اند که بدانند چه زمانی و چگونه از خود دفاع کنند؛ می‌توانند الگوی این مهارت‌ها برای دیگران باشند و رهبران نوپا را از میان آن جمعیت جذب کنند، تا بتوانند به عنوان دیده‌بان خودشان عمل کنند.
• آگاه‌نگه‌داشتن شهروندان از آنچه در باهمستان و دنیای آنها اتفاق می‌افتد. شاید وظیفه‌ی اصلی دیده‌بان‌ها جمع‌آوری و ارائه‌ي اطلاعاتی باشد که در جای دیگر در دسترس نیست. بسیاری از آنچه که آنان گزارش می‌کنند، فقط از کاوش مصممانه، یا از افشاگرانی که با مطبوعات یا بازرسان رسمی صحبت نمی‌کنند، کشف می‌شوند. در نتیجه، آنان اغلب می‌توانند مردم را از چیزهایی آگاه کنند که دولت، تجار یا دیگران ترجیح می‌دهند مردم ندانند. در یک دموکراسی، بسیار مهم است که شهروندان بدانند رهبران آنان و دیگر افراد قدرتمند چه می‌کنند و واقعیت‌های اجتماعی چیست. یک دیده‌بان ممکن است کار خلاف یا بی‌کفایتی پنهان دولت یا شرکتی را آشکار کند، به یک موضوع مهم اما نادیده‌گرفته‌شده در باهمستان اشاره کند که لازم است حل شود، یا رفتار غیرمنصفانه یا ناعادلانه‌ی گروه‌ها یا افراد خاصی را برملا کند. بنابراین اطلاعاتی را در اختیار عموم قرار می‌دهد که برای درک و آغاز اصلاح وضعیت نیاز دارند.
• حفظ قدرت در دستان باهمستان، نه کسانی که پول یا قدرت یا ارتباطات دارند. در یک باهمستان دموکراتیک، بنا به تعریف، قدرت سیاسی در اختیار شهروندان است. اما در بسیاری از موارد، گروه کوچکی از افراد صاحب نفوذ، این قدرت را در دست می‌گیرند و از آن به سود خود استفاده می‌کنند؛ بدون آنکه اکثر مردم متوجه شوند. دیده‌بان می‌تواند با فاش‌کردن چنین وضعیتی، حفظ یا باز‌پس‌گیری آن قدرت را برای باهمستان یا ملت امکان‌پذیر کند تا تضمین شود که قانون برای همه یکسان است.
• جلوگیری از عواقب بدی که می‌تواند از نظر اقتصادی یا اجتماعی برای باهمستان هزینه داشته باشد. دیده‌بان می‌تواند با اشاره به شرایطی که نیاز به اصلاح دارد، به باهمستان کمک کند تا از احتمال دعوای حقوقی، پاکسازی محیطی، درگیری نژادی یا سایر نتایجی که می‌توانند پرهزینه یا حتی فاجعه‌بار باشد جلوگیری کند.
• ترویج عدالت اجتماعی و تحولات اجتماعی. دیده‌بان به واسطه‌ي فعالیت خود، می‌تواند اطمینان دهد که با همه رفتاری عادلانه خواهد شد و همه‌ي اعضای باهمستان به آنچه نیاز دارند خواهند رسید و مردم برای آنکه باهمستان را به جایی بهتر برای زیستن تبدیل کنند، نیاز به تغییر را درک و مورد پشتیبانی قرار می‌دهند.
• حفظ آرمان‌های دموکراتیک. توماس جفرسون شاید این را نوشته باشد یا ننوشته باشد «شهروندی آگاهانه، سپر دموکراسی است.» (هیچ کس تا به حال منبع دقیق این نقل قول را پیدا نکرده است.) با این حال، او در سال ۱۸۲۰، نزدیک به پایان یک زندگی طولانی، پرحادثه، و متفکرانه، نوشت: «من جز خود مردم، هیچ منبع امنی از قدرت‌های نهایی یک باهمستان را نمی‌شناسم؛ و اگر فکر کنیم که آنها فاقد روشن‌ضمیری کافی هستند تا سلطه‌ی خود را با صلاح‌دید کامل اعمال کنند، چاره این نیست که آن را از آنها بگیریم، بلکه باید صلاح‌دیدشان را اصلاح کنیم.» به عبارت دیگر، حفظ دموکراسی منوط به استفاده از قدرت آن توسط همه‌ی شهروندان است. اگر به نظر می‌رسد که دانش و اطلاعات لازم برای استفاده از این قدرت‌ها را ندارند، راه حل این است که مطمئن شوید آن دانش و اطلاعات را کسب کرده‌اند. بخش بزرگی از وظایف دیده‌بان، انجام این وظیفه است.
•  عدالت ساده. گاهی اوقات، اعمال نهادی خاص مانند یک دایره‌ی دولتی، یک شرکت، یک مؤسسه، یک گروه اجتماعی کاملاً اشتباه است. ممکن است علناً به دیگران آسیب برساند، با دغل‌کاری دیگران را به همین کار تحریک کند، خود را به هزینه‌ی دیگران ثروتمند کند، یا عمداً از اصلاح شرایطی که به افراد، گروه‌ها یا کل باهمستان آسیب می‌رساند امتناع کند. دیده‌بان‌ها می‌توانند اعمال یا انفعال آن را افشاء کنند، آن را در معرض دید عموم قرار دهند و آن را برای آسیب‌هایی که به بار آورده پاسخگو کنند. 

چه کسی باید دیده‌بان باشد؟

برخی از سازمان‌های دیده‌بانی وجود دارند (عفو بین‌الملل نمونه‌ی خوبی است) که به‌ طور خاص برای این منظور تأسیس شده‌اند. سازمان‌های دیگری هم هستند (مانند باشگاه سیه‌را) که برای اهداف دیگری تأسیس شده‌اند و هنوز هم همان کار را انجام می‌دهند، اما وظیفه‌ی دیده‌بانی دارند. در واقع، هر سازمانی که دستور کاری دارد، باید دیده‌بانی را یکی از وظایف خود بداند.

بعضی از سازمان‌ها و افرادی که حداقل برخی اوقات دیده‌بانی برای آنها مناسبت دارد عبارتند از:

• ارگان‌ها یا سازمان‌های مرتبط با یک موضوع خاص. منطقی است که یک سازمان محیط زیست مراقب آلوده‌کننده‌ی محله باشد یا یک گروه حمایت از سالمندان بر قیمت داروها نظارت کند.
• افراد متأثر از یک مسئله یا وضعیت یا سازمان‌هایی که آنان را نمایندگی می‌کنند. افرادی که به زبان‌هایی غیر از انگلیسی صحبت می‌کنند یا تحت برنامه‌ی انگلیسی به‌ عنوان زبان دوم یا زبان دیگر (ESOL) هستند، شاید در شرایطی که زبان واقعاً نقشی در حوزه‌ی کار متقاضی ندارد، مراقب تبعیض در استخدام باشند.
• سازمان‌های حرفه‌ای. کانون وکلای ایالتی ممکن است با بررسی دقیق اخلاقیات وکلا به‌ عنوان دیده‌بان عمل کنند. اداره‌ی کسب‌و‌کار بهتر که سازمانی تجاری است، در مورد مشاغل غیراخلاقی یا ناکارآمد به باهمستان هشدار می‌دهد.
• سازمان‌هایی که منافع عمومی را نمایندگی می‌کنند. در بالا به گروه‌هایی مانند آرمان مشترک و شهروند عمومی اشاره کردیم که در سراسر کشور فعالیت می‌کنند. گروه‌های پژوهش منافع عمومی ایالتی در سطح ایالتی بر منافع عمومی نظارت دارند. هرچند تعداد کمی از سازمان‌ها در آغاز کار، در سطح محلی نظارت چند‌منظوره دارند، اما برخی در طول زمان به این نقش مشغول می‌شوند.
• مؤسسات، سازمان‌ها و افراد مراقب پیامدهای اقتصادی سیاست‌ها، رویه‌ها، و اقدامات. سازمان‌های مالیات‌دهندگان (چه آنهایی که برای مالیات‌های کم‌تر مبارزه می‌کنند، یا سازمان‌هایی که برای مالیات‌های عادلانه‌تر یا بیش‌تر مبارزه می‌کنند) عموماً چشمان خود را برای حیف‌و‌میل دولتی و نقض آنچه حقوق اقتصادی تلقی می‌کنند، باز نگه می‌دارند. اتحادیه‌ها سعی در حفظ امنیت اقتصادی و حقوق اعضای خود دارند و به پیامدهای اقتصادی تصمیمات کارفرمایان دقیقاً توجه می‌کنند.
• کسانی که جزو گروه‌های اقلیت هستند یا منافع اقلیت‌ها را نمایندگی می‌کنند و می‌خواهند مطمئن شوند که مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند و نگرانی‌هایشان نادیده گرفته یا فراموش نمی‌شود. سازمان‌های حقوق مدنی، اتحادیه‌ی ضد‌افترا، سازمان‌های قومی محله، و سازمان‌های حمایت از همجنس‌گرایان همگی نمونه‌هایی از این موارد هستند.
• کسانی که دغدغه‌ی حفظ آرمان‌های دموکراتیک را دارند. مردم پشتیبان شیوه‌ی آمریکایی، گروه اقدام وزارتی مشترک‌المنافع [بریتانیا]، تبادل جهانی مستقر در سانفرانسیسکو، و خانه‌ی آزادی مستقر در نیویورک، همگی سازمان‌های دیده‌بانی و مراقب وضعیت دموکراسی هستند. سازمان‌های کوچک‌تری که برای پیروزی در انتخابات با بودجه‌ی عمومی فعالیت می‌کنند یا صرفاً مراقب صداقت و شایستگی دولت هستند، ممکن است همان جایگاه را در سطح محلی پر کنند.

 هرچند نمونه‌های بالا بیش‌تر مربوط به سازمان‌ها هستند، توجه داشته باشید که این امکان نیز وجود دارد که یک فرد به عنوان دیده‌بان عمل کند. آن شخص اغلب منصوب خود‌خوانده است و انگیزه‌اش اشتیاق و گاهی دانش تخصصی در مورد یک موضوع خاص است. در سطح محلی، این مسئله ممکن است تعمیر و نگهداری پارک، یا آموزش جنسی، یا امور مالی شهر، یا تعمیر چاله باشد؛ شما می‌توانید در رابطه با هر موضوع محلی دیده‌بانی کنید.

دیده‌بان منفرد می‌تواند به دلیل اشتیاق و دانش خود و همچنین وقتی که برای هدف خود صرف می‌کند، بسیار کارآمد باشد. ضمناً گاهی شاید او را بی‌اطلاع یا مانع‌تراش (شاید هم گاهی واقعاً چنین باشد) یا پای لنگ باهمستان بدانند که اسباب دردسر همگان است. اگر نقش دیده‌بان منفرد را بر عهده می‌گیرید، مراقب باشید که حتماً از واقعیات مطلع هستید یا آنچه که نظارت می‌کنید واقعاً برای عموم یا منافع جهانی مهم است. (ممکن است زنده‌نگه‌داشتن یک گونه‌ی حشره یا ماهی در حال انقراض کاری محبوب نباشد یا به نفع عموم تلقی نشود، برای این کار می‌توان یک استدلال موجه و مهم ارائه داد. توسل به همین استدلال در مورد نظارت بر رنگ آجرهای مرکز خرید تازه، کار دشواری است.)

چه وقت باید دیده‌بانی کرد؟

دیده‌بانی کاری است که مانند بسیاری از فعالیت‌های مرتبط با سیاست‌گذاری، تقریباً همه باید مدام انجام دهند. اما درست همان‌طور که ممکن است افراد و گروه‌هایی در کار دیده‌بانی کارآمدتر از دیگران باشند، مواقعی نیز وجود دارد که فعالیت دیده‌بانی به‌ طور اخص مناسب و مفید است.

• وقتی در پی ایجاد یا تغییر قوانین یا مقررات هستید. در اینجا دیده‌بانی از آن جهت اهمیت دارد که به تقویت استدلال شما برای تغییری که پشتیبان آن هستید کمک می‌کند. به‌ عنوان مثال، اگر بتوانید ثابت کنید که یک شرکت در حال تقلب یا کلاهبرداری از سهامداران خود است، ممکن است بتوانید قانونگذاران یا مقامات را متقاعد کنید که برای جلوگیری از این اتفاق قوانین سخت‌تری را وضع کنند.

در پی معاملات مشکوک و رسوایی‌های حسابداری و نیز ورشکستگی انرون، ورلدکام، و سایر شرکت‌ها، کنگره‌ی ایالات متحده برای تنظیم صنعت حسابداری قوانین تازه‌ای را وضع کرد تا مدیران عامل و هیئت مدیره‌ی شرکت‌ها را در قبال معاملات شرکت‌های خود بیش‌تر مسئول سازد. بسیاری از اطلاعاتی که منجر به این قانون شد توسط سازمان‌های نظارتی دولتی و خصوصی کشف شد.

• زمانی که یک پروژه یا سرمایه‌گذاری جدید شروع می‌شود یا در آستانه‌ی شروع است و شما درباره‌ی تأثیر آن تردید دارید. شاید نگران باشید که مبادا ادغام دو بیمارستان، به افت مراقبت از افراد فاقد بیمه منجر شود؛ یا تأثیرات زیست‌محیطی یک کسب‌و‌کار تازه، بسیار فراتر از چیزی باشد که قبلاً پیش‌بینی می‌شد. اگر دیده‌بانی شما نشان دهد که حق با شماست، شاید بتوانید پروژه را متوقف کنید یا آن را برای جلوگیری از پیامدهای منفی، تغییر دهید.
• وقتی که فکر می‌کنید منافع عمومی در خطر است. هنگامی که قوانین یا مقررات به نفع یک فرد یا گروه کوچک، و به ضرر بقیه‌ی اهالی باهمستان است؛ وقتی که یک واحد تجاری اقداماتی می‌کند که سلامت، ایمنی، رفاه اقتصادی یا ثبات اجتماعی باهمستان را تهدید می‌کند؛ زمانی که سیاست‌ها، حقوق یا منافع گروه خاصی را به خطر می‌اندازند، به‌ویژه گروهی که از حق رأی محروم هستند، هر یک از اینها برای پوشیدن ردای دیده‌بانی و محافظت از منافع باهمستان، فرصت خوبی هستند.
• هنگامی که یک نهاد یا فرد؛ دولت یا یک مقام دولتی، یک شرکت یا صنعت، اداره‌ی پلیس، یک برنامه‌ی خدمات انسانی و غیره، در گذشته ثابت کرده که قابل اعتماد نیست. هیئت‌های بازبینی غیرنظامی که بنا به تعریف دیده‌بان هستند، اغلب برای نظارت بر ادارات پلیس تشکیل می‌شوند که مشاهده شده مستعد خشونت، نژادپرستی یا سوء‌استفاده‌های دیگر از قدرت هستند.
• هنگامی که در مورد فعالیت‌ها یا اقدامات واقعی، برنامه‌ریزی‌شده یا احتمالاً مضر یا مشکوک اطلاعاتی دریافت می‌کنید. در چنین مواردی، توسط یک افشاگر، منبعی قابل اعتماد، یا تحقیقات خودتان، متوجه می‌شوید که تخلف اخلاقی یا قانونی صورت گرفته، رویه‌های وضع‌شده رعایت نمی‌شوند، یا نوعی از بی عدالتی رخ داده یا محتمل رخ دهد. این موقعیتی شناخته‌شده است که طی آن دیده‌بان می‌تواند زوایای تاریک را روشن کرده و از سوء‌استفاده عمومی جلوگیری کند.
• هنگامی که دموکراسی به طور واقعی یا بالقوه مورد حمله قرار می گیرد. هنگامی که یک ساز‌و‌برگ سیاسی تهدید می‌کند که کنترل روند سیاسی را به دست خواهد گرفت، هنگامی که گروهی از مردم از حقوق قانونی خود محروم می‌شوند، یا زمانی که به نظر می‌رسد یک لابی‌گر یا گروهی کوچک یا فردی با جیب‌های پرپول و ارتباطات همه‌کاره است، دیده‌بان‌ها به‌شدت مورد نیازند.
• وقتی عدالت صرف ایجاب می‌کند. گاهی اوقات، فقط لازم است کسی باشد که بدون پرده‌پوشی حرف بزند. وقتی خلاف یا بی‌عدالتی آشکاری مورد چالش قرار نمی‌گیرد، یک دیده‌بان می‌تواند بهترین دفاع در برابر بی‌عدالتی باشد.

به ‌عنوان دیده‌بان چگونه عمل می‌کنید؟

حالا که تصمیم گرفتید دیده‌بان باشید و تعیین کردید که می‌خواهید چه نوع دیده‌بانی باشید، بعد چه می‌شود؟ از قضا، خیلی چیزها. نگهبانی انسان، به سهولت نگهبانی سگ نیست. از روز‌خوابیدن و پارس‌کردن به مأمور زباله خبری نیست. باید درباره‌ی موضوع و نهادهای مورد نظر خود اطلاعات زیادی داشته باشید، مدام مترصد دریافت اطلاعات باشید و سپس با آن اطلاعات کاری مو‌ٔثر انجام دهید.

تحقیق کنید

این نه یک گام منفرد، بلکه دیده‌بانی مستمر است. دیده‌بانان مرتب در حال تحقیق هستند. این تنها بخش کار است که هرگز پایان مشخصی ندارد.

همه چیزهایی را که باید بدانید، بیاموزید تا بتوانید پیشینه و تاریخچه‌ی موضوع(ها)، موقعیت(ها) و نهادهایی را که در نظر دارید، توضیح دهید و درباره‌ی آن بحث کنید.

اگر می‌خواهید یک دیده‌بان کارآمد باشید، باید بدانید که هر اطلاعاتی چه وقت اهمیت دارد و به چه معناست. این یعنی آشنایی کامل با:

• قوانین و مقرراتی که به حوزه‌ها و نهادهای مورد نظر شما مربوط می‌شوند. این می‌تواند شامل قوانین زیست‌محیطی، مقررات گزارش به شرکت‌ها، آیین‌نامه‌های کمیته‌ی مدرسه‌ی شهر، یا هر قانون و مقررات مرتبط دیگری باشد.
• اطلاعات پیشینه. این شامل اقتصاد، تاریخ (اعم از عمومی و محلی)، سیاست، و مسائل روانشناختی یا اجتماعی است که با موضوع شما مرتبط است و همچنین هر دانش تخصصی مانند علوم، که باید آن را کاملاً درک کنید. همچنین شامل نتایج مطالعات و سایر تحقیقات مربوط به آن می‌شود.
• هویت مخالفان، استدلال‌ها یا توجیهات آنان، و استدلال‌های متقابل.

مطمئن شوید که استدلال‌های متقابل شما واضح و منسجم هستند و در واقع نشان می‌دهند که حق با شماست. اگر مجبورید در پی استدلال متقابل مؤثر بگردید، یا به «من فقط می‌دانم که ما درست می‌گوییم و آنها اشتباه می‌کنند» متوسل شوید، شاید حق با شما نباشد. سعی کنید عقلانی عمل کنید، احساسات همیشه حاکی از حقیقت نیست.

• پیامدهای احتمالی اقدامات یا سیاست‌های گوناگون. اینها شامل اقدامات یا سیاست‌هایی است که ممکن است راه‌اندازی کنید، یا اقدامات یا سیاست‌هایی که ممکن است مخالفان شما یا دیگران اتخاذ کنند. ممکن است در این مورد از متخصصان گواهی یا مشاوره بخواهید.
• چه کسانی ممکن است از اقدامات یا سیاست‌های پیشنهادی آسیب ببینند، و چه کسانی ممکن است سود ببرند. حکایات دست‌اول از کسانی که شاید آسیب دیده باشند، می‌تواند در اینجا بخش تأثیرگذاری از گزارش دیده‌بان باشد. شما باید تأثیر بر افراد و به‌ طور کلی باهمستان، یا تأثیر بر منافع عمومی را در نظر داشته باشید.
• تاریخچه و سوابق نهاد یا نهادهایی که تحت نظر دارید. شما بسیاری از اطلاعات مورد نیاز خود را در اسناد عمومی پیدا خواهید کرد: پرونده‌ی شرکت‌ها، سوابق مالیاتی، اسناد دادگاه، صورتجلسات قانونی یا قانون‌گذاری، و جلسات علنی. علاوه‌بر‌این، می‌توانید آرشیو رسانه‌ها و اینترنت را برای داستان‌ها یا مقالات مرتبط بررسی کنید. همچنین می‌توانید افرادی را جستجو کنید که تجربه‌ی مستقیمی با نهاد یا نهادهای مورد نظر داشته‌اند، یا بنا به عبارت «گفته می‌شود»، از برداشت عمومی مردم استفاده کنید.
• افرادی که نفوذ داشته‌اند یا شاید اطلاعات مهمی داشته باشند. به یاد بیاورید که چگونه واترگیت با کمک یک منبع ناشناس در دولت نیکسون با نام مستعار «خبرچین» که بعداً به عنوان یک مقام اف‌بی‌آی شناخته شد، کشف شد.
• گروه‌های دیگری که در حال حاضر یا در گذشته در قالب دیده‌بانی یا فعالیتی مشابه، با مسائل، اقدامات، سیاست‌ها یا نهادهای مشابه مرتبط بوده یا هستند. آنها احتمالاً اطلاعات و ارتباطات مهمی دارند که می‌تواند در وقت و تلاش شما صرفه‌جویی کند. ضمناً شاید بتوانید با همکاری یکدیگر، در مقایسه با فعالیت جداگانه، دستاوردهای بیش‌تری کسب کنید. 

حقایق مربوط به وضعیت فعلی مسئله، و یا سیاست‌ها و عملکردهای فعلی نهادهایی که مد نظر دارید

این مرحله ممکن است به چندین نوع مختلف جمع‌آوری داده نیاز داشته باشد:

• جستجوی اطلاعات موجود. علاوه بر آنچه در کتابخانه‌ها در دسترس است، می‌توانید مطالب مهمی را در اسناد و مدارک عمومی، فایل‌های رسانه‌ها و اینترنت بیابید. در مورد اخیر، بیش‌تر سازمان‌های بزرگ دیده‌بانی، مقادیر عظیمی از اطلاعات روز را در وب‌سایت‌های به‌روز‌شده ارائه می‌دهند، و ضمناً می‌توانید بخشی از آنچه را که جستجو می‌کنید، در سایت‌های اطلاعات عمومی، تالارهای گفتگو، و گروه‌های گپ پیدا کنید.
• مشورت با کارشناسان. محققان، دانشگاهیان یا مقامات دولتی هم شاید آخرین آمار یا نتایج یک پژوهش اخیر را در اختیار داشته باشند و نیز شاید بتوانند در مورد کل موضوع، نظری ارائه دهند.
• مشاهده. می‌تواند از بررسی رنگ‌ و بوی موادی که از لوله‌ي خروجی کارخانه به رودخانه می‌ریزد، تا شرکت در جلسات عمومی را شامل شود.
• نظارت بر رفتار. رفتار آن شرکت با کارگرانش چگونه است؟ آیا پلیس، اقلیت‌ها را بیش‌تر از شهروندان سفیدپوست به‌ طور تصادفی متوقف می‌کند؟ آن سیاستمدار واقعاً چگونه رأی می‌دهد؟ در سال گذشته چند بار آن سازمان نظارتی هشدارهایی را که باید مورد بررسی قرار گیرد، پیگیری کرد؟ نظارت بر رفتار نهادهای مورد نظر شما می‌تواند مطالب زیادی را به شما بگوید.
• بررسی مستقیم. گاهی اوقات، شما برای دانستن آنچه می‌خواهید، ناچار هستید کارآگاه شوید. این ممکن است به معنای یافتن و مصاحبه با افشاگران یا سایر افراد درون سازمانی، آزمایش آب یا خاک یا یک محصول، به‌دست‌آوردن و غربال‌کردن تعداد زیادی سوابق یا اسناد، یا استفاده از قانون آزادی جریان اطلاعات باشد.

I. F. Stone، نویسنده، سردبیر و ناشر فقید هفته‌نامه‌ی I. F. Stone، برای بسیاری از روزنامه‌نگاران محقق یک قهرمان است. از آنجایی که او نزدیک‌بین بود، فکر نمی‌کرد توانایی انجام تحقیقات و مصاحبه‌ی رو‌در‌رو در محل را داشته باشد. در نتیجه، او هزاران صفحه از مجلات، روزنامه‌ها، اسناد کنگره، و سایر اسناد عمومی را غربال کرد و متوجه تناقضات، تضادها و دروغ‌های آشکار شد و معیارهای منطق و روزنامه‌نگاری را به کار گرفت. او به طرز فوق‌العاده‌ای پیگیر بود و هر کلمه از نشریات و اسناد متعدد را می‌خواند تا مطمئن شود که دقیقاً چه خبر است. این روش او را قادر ساخت تا به یکی از معتبرترین منتقدان جنگ ویتنام تبدیل شود و در کنار سایر داستان‌ها، حقیقت قتل عام مای لای را افشا کند.

درسی که در اینجا وجود دارد این است که برای انجام تحقیقات شایسته، لازم نیست یک کارآگاه خصوصی شبیه شخصیت‌های تلویزیونی باشید. اما باید وقت، صبر و پشتکار داشته و بی‌طرف باشید. 

شبکه‌سازی کنید و منابع را پرورش دهید

همان‌طور که اغلب در این فصل تأکید شده، تماس مستقیم با افراد دیگر، اغلب به بهترین اطلاعات منجر می‌شود. بدیهی است که شناخت افشاگران در داخل دولت، تجارت یا سازمان‌هایی که می‌توانند اطلاعات محرمانه را در اختیار شما قرار دهند، مهم است، اما افراد دیگری نیز هستند که می‌توانند به همان اندازه منابع خوبی باشند. دستیاران حقوقی، افرادی که صرفاً در یک شرکت یا تأسیسات خاص کار می‌کنند، کسانی که تحت تأثیر موضوع مورد نظر یا اقدامات نهاد تحت نظارت قرار می‌گیرند و متخصصان امر ممکن است اطلاعات مهمی را با شما در میان بگذارند.

ممکن است شما مستقیماً هیچ یک از این منابع را نشناسید یا به آنها دسترسی نداشته باشید؛ در اینجاست که شبکه‌سازی وارد صحنه می‌شود. شاید دوستان یا همکاران شما، با کسانی که می‌خواهید با آنان تماس بگیرید ارتباط مستقیم یا غیرمستقیم داشته باشند. ممکن است شخصی که با او مصاحبه می‌کنید، حاضر باشد شما را ضمانت کرده و شخص دیگری را که برای تحقیقات شما مهم است، به شما معرفی کند. شبکه‌ی خود را تا حد امکان گسترش دهید؛ هرگز نمی‌دانید چه کسی ممکن است مهم باشد.

احترام به منابع و محدودیت‌های آنان بسیار ضروری است. شاید آنان، نه شما، با صحبت‌کردن با شما چیزی را به خطر بیندازند؛ شغل، شهرت حرفه‌ای، حرفه‌ی سیاسی. از آنان بیش از حد استفاده نکنید، و از آنان نخواهید که خود را به خطر بیندازند یا مورد سوءظن قرار دهند؛ مگر اینکه به‌وضوح مایل به این کار باشند. مهم‌تر از همه، خودتان بدون اجازه‌ی آنان، کاری نکنید که به خطر افتاده یا مورد سوءظن قرار بگیرند. بدین‌ترتیب، نه تنها در معرض ریسک از‌دست‌دادن آنان به‌ عنوان منبع قرار می‌گیرید، بلکه اعتماد آنان را زیر پا می‌گذارید، در حالی که هیچ حق اخلاقی برای انجام این کار ندارید؛ مگر اینکه از چیزی بسیار مهم‌تر، مانند مرگ یا جراحات جدی یا یک فاجعه‌ی بهداشت عمومی، جنگ غیر‌ضروری، یا سلطه‌ی یک تمامیت‌خواه جلوگیری کنید. حتی در این صورت هم، باید به منابع خود بگویید که قرار است چه کاری انجام دهید، تا در صورت لزوم بتوانند تا در امکان از خود محافظت کنند.

 ببینید که با اطلاعاتی خود می‌خواهید چه کاری انجام دهید

اطلاعات بی‌فایده است مگر اینکه کاری با آن انجام دهید. بسته به اینکه چه نوع دیده‌بانی هستید، چندین گزینه در اختیار دارید:

ممکن است هنوز از خود بپرسید که چه نوع دیده‌بانی باید باشید. چگونه این تصمیم را می‌گیرید؟ چند معیار وجود دارد که بسیاری از آنها قبلاً در این بخش مطرح شده‌اند. 

به طور خلاصه، می‌توانید موارد زیر را در نظر بگیرید:

• موضوع شما به چه چیزی کمک می‌کند؟ اگر به طور خاص قصد دارید متخلف را افشا کنید، مانند اینکه عموم مردم یا مجریان قانون یا سازمان‌های نظارتی را در جریان قرار دهید، ممکن است جمع‌آوری و افشای اطلاعات تنها کاری باشد که می‌خواهید یا باید انجام دهید. به‌خصوص، اگر فعالیتی که به آن می‌پردازید قرار نیست افشاء شود، برای مثال فعالیت غیرقانونی یک سیاستمدار یا تبعیض فاحش در شرایطی که خلاف قانون است، تنها کاری که باید بکنید این است که آن را افشا کنید و افکار عمومی و قانون بقیه‌ی کار را انجام خواهد داد. اگر موضوع چیزی است که قانون یا دولت نمی‌خواهد یا نمی‌تواند اقدامی انجام دهد، ممکن است لازم باشد فعال‌تر باشید، اعتراض عمومی را برانگیزید یا شکایت کنید.
• سازمان‌های دیگر چه می‌کنند؟ اگر در حال حاضر افراد دیگری سازماندهی شده‌اند تا در این زمینه اقدام کنند، بهتر است کار به آنها واگذار شود. وظیفه‌ی شما این است که اطلاعاتی را به دست آورید در اختیار آنها قرار دهید تا با استفاده از آن اقدام مؤثرتری انجام دهند.
• در چه کاری مهارت دارید؟ نقاط قوت سازمان شما چیست؟ اگر در کار تحقیق تبحر دارید، پس احتمالاً باید این کار را انجام دهید. از طرف دیگر، اگر ارتباطات و مهارت‌های سیاسی بالایی دارید، لابی‌کردن برای تغییر شاید مناسب‌تر باشد. سعی نکنید افراد یا سازمان‌ها را مجبور به کاری کنید که قابلیت آن را ندارند؛ از توانایی‌های خود استفاده کنید تا بیش‌ترین تأثیر را داشته باشید.
• از چه منابعی می‌توانید استفاده کنید؟ کمپین‌های سراسری یا فعالیت‌های عمده، مستلزم افراد، زمان و پول هستند. اگر به آنچه برای انجام این موارد نیاز هست دسترسی ندارید، در عوض باید از تلاش‌های خود در جایی و با روشی استفاده کنید که می‌توانند بیش‌ترین تأثیر را داشته باشند.
• کجا می‌توانید بیش‌ترین کارایی را داشته باشید؟ انجام یک کار کوچک‌تر که می‌توانید در آن موفق شوید، عاقلانه‌تر از تلاش برای انجام کاری است که باید انجام شود اما فراتر از ظرفیت شماست. ممکن است بخواهید در سطح ایالت به خشونت خانگی پایان دهید، اما اگر ارتباطات ایالتی و توانایی ایجاد یک سازمان بزرگ که بتواند در بسیاری از باهمستان‌ها عمل کند را ندارید، بهتر است روی باهمستان خود متمرکز شوید. اگر در آنجا موفق باشید، ممکن است اعتباری به‌ دست آورید که به شما امکان می‌دهد سازمانی در حد ایالت تشکیل دهید.

 کاری نکنید

اگر دیده‌بان هستید، شاید این گزینه‌ای به نظر نرسد: هر چه باشد، جمع آوری و انتشار اطلاعات کار شماست. با این حال، مواقعی وجود دارد که دست‌نگه‌داشتن، حداقل به طور موقت، بهترین اقدام است. 

• اگر شما یا کس دیگری در حال مذاکره با نهادی هستید که آن را پایش می‌کنید، بد نیست اطلاعات را فاش نکرده و فقط در صورت نیاز از آن استفاده کنید.
• اگر از قبل توافقی به‌ عمل آورده یا شاهد تغییر رضایت‌بخشی هستید و اطلاعاتی که در اختیار دارید مربوط به دوره‌ی قبل است، شاید بهتر است که آن را فاش نکنید یا از آن استفاده نکنید، مگر اینکه طرف مقابل در حفظ توافق مشکلی داشته باشد. مردم و نهادها می‌توانند تغییر کنند و باید این فرصت را به آنها داد.
• اگر اطلاعات شما، منبع یا افراد بی‌گناه دیگری را که از این موقعیت آسیب می‌بینند مورد شناسایی یا خطر قرار می‌دهد (مگر اینکه همان‌طور که در بالا توضیح دادیم، موضوع آنقدر مهم باشد که مشکلات افراد را کم‌رنگ کند). 

افشاء کنید

اطلاعات خود را از طریق رسانه‌ها با مردم در میان بگذارید. شاید به نتایج خاصی امیدوار باشید، اما ممکن است منابع یا اختیارات سازمانی لازم را نداشته باشید که بتوانید کار بیش‌تری انجام دهید. اگر توانایی بیش‌تری دارید، سایر امکانات برای افشاگری عبارتند از انتشار گزارش (که اگر صاحب اعتبار باشید، احتمالاً پوشش رسانه‌ای نیز خواهد داشت)؛ برگزاری جلسات استماع یا گردهم‌آیی عمومی، و راه‌اندازی تظاهرات.

ممکن است بخواهید اعتراض یا اقدامی را برانگیزید یا با این روش‌ها بر افکار عمومی تأثیر بگذارید؛ اما شاید هنوز هم برای انجام کاری اساسی‌تر از جمع‌آوری و انتشار اطلاعات، منابع لازم را نداشته باشید. I. F. Stone مطمئناً مایل بود ببیند که نوشته‌هایش نتیجه می‌دهد، اما با این حال، خود را نه در مقام رهبری چنین اقدامی، بلکه تنها در قالب کسی می‌دید که اطلاعات منجر به اقدام را فراهم می‌کند.

از یافته‌ها به‌ عنوان اهرم استفاده کنید

راه‌های بسیاری وجود دارد که می‌توان از اطلاعات، برای کسب نتیجه‌ی دلخواه استفاده کرد:

• برای اعمال فشار جهت رسیدن به توافق یا گرفتن امتیاز از تصمیم‌گیران، یک شرکت یا یک سازمان متخلف، از تهدید به افشاگری یا گزارش به مقامات استفاده کنید. این احتمالاً روشی است که اصطلاح دیده‌بان اغلب به ذهن متبادر می‌کند.
• از اطلاعات خود طوری استفاده کنید که نشان دهد نهاد مورد نظر شما مسئله‌دار است تا رفتارش را تغییر دهد. هرچند اطلاعات شما ممکن است خسارت‌بار باشد، اما شاید چیزی هم نباشد جز اطلاعات. به عنوان مثال، اگر نگران رویه‌های زیست‌محیطی یک شرکت هستید و شواهدی را جمع‌آوری کرده‌اید که نشان می‌دهد استفاده از روش‌های سازگار با محیط‌ زیست از نظر مالی برای شرکت هم منفعت بیش‌تری خواهد داشت، شاید بتوانید آن را متقاعد کنید که از چنین روش‌هایی استفاده کند. ممکن است تمایل بیش‌تری داشته باشد، چون این کار آن را مثل یک شرکت نمونه جلوه دهد.
• از اطلاعات برای فشار‌آوردن بر یک بازرس استفاده کنید تا دست به اقدام بزند. شاید عمومی‌کردن اطلاعات شرکت را متقاعد کند که به استانداردها یا قوانینی که به دلایل سیاسی یا دلایل دیگر تمایلی به اجرای آنها نداشته است، توجه کند. شاید در این دلایل عمدی در کار نبوده؛ مثلاً کمبود منابع، اما بازرس همچنان موظف است کار خود را انجام دهد.
• از اطلاعات برای ارائه‌ی شواهدی استفاده کنید که بازرس برای اقدام بر علیه یک نهاد بدان نیاز دارد.
• از اطلاعات استفاده کنید تا دولت، نهادی دیگر یا مردم تحریک به اقدام شوند. اگر شواهد انکارناپذیری دارید مبنی بر اینکه پرداختن به موضوع یک ضرورت عمومی است، شاید برای ایجاد یک اتفاق کافی باشد. 

اقدام رسمی انجام دهید

این اقدام می‌تواند ثبت شکایت در دفتر بازرسی دولت یا صنعت، اداره‌ی تجارت بهتر یا اتاق بازرگانی یا یک سازمان حرفه‌ای باشد، به منظور اعمال تحریم‌های رسمی. اقدام رسمی ممکن است در سازمان یا گروه خود شما باشد - اعتصاب، درخواست مذاکره، تحریم و غیره. یا شاید منظور از اقدام رسمی، اقدامی توسط دستگاه قضایی بوده و مستلزم شکایت قانونی باشد.

گزینه‌ی دیگر در اینجا استفاده از نظام انتخاباتی است. می‌توانید از یک کاندیدا در مقابل کسی که بر خلاف منافع عمومی عمل کرده پشتیبانی کنید یا حتی خودتان کاندیدا شوید؛ یا می‌توانید از کسی طرفداری کنید که وعده داده تغییرات خاصی را در سیاست‌گذاری ایجاد کند.

برای استفاده از اطلاعاتی که در اختیار دارید، چهار گزینه را می‌توان به طرز عمل یک سگ نگهبان واقعی تشبیه کرد. در حالت اول، حداقل به طور موقت، اطلاعات را مسکوت می‌گذارید؛ می‌دانید کسی نزدیک می‌شود، اما مثل یک سگ نگهبان هنوز روی قالی دراز کشیده‌اید و آنچه را که می‌دانید به دیگران نمی‌گویید. در مورد دوم، یعنی عمومی‌کردن، شما برای هشدار‌دادن به دیگران پارس می‌کنید، اما هیچ اقدامی انجام نمی‌دهید. در موقعیت سوم، با استفاده از اطلاعات خود به عنوان یک اهرم، روی پا ایستاده و دندان نشان می‌دهید تا به مهاجم بفهمانید که اگر مراقب قدم‌های خود نباشد، در خطر خواهد بود. در آخرین مورد، یعنی اقدام رسمی، دندان‌های شما در پای او فرو می‌رود.

توجه داشته باشید که هر چه در موضع دیده‌بانی خود فعال‌تر باشید، احتمال بروز مخالفت‌ها هم بیش‌تر شده و واکنش‌های منفی و همچنین مثبتی را تجربه خواهید کرد. کسانی که در قدرت هستند، به‌ویژه کسانی که آنان را هدف می‌گیرید، احتمالاً دوست شما نیستند و شاید سعی کنند شما را بد نام کرده یا شهرت و سازمان شما را از بین ببرند. شاید برخی از افراد در باهمستان اقدام شما را تأیید نکنند. اگر شما یک افشاگر منفرد هستید، مثل کسی در یک شرکت، آژانس یا نهاد که فعالیت‌های غیراخلاقی یا غیرقانونی را گزارش می‌کند، ممکن است اخراج شده و در لیست سیاه قرار بگیرید؛ طوری که شاید در زمینه‌ی کاری خود دیگر نتوانید شغلی پیدا کنید. (این نوع از انتقام، غیرقانونی است، اما همیشه اتفاق می‌افتد.) هیچ‌کدام از اینها لزوماً نباید شما را متوقف کنند، اما مهم است که بدانید وارد چه قلمرویی می‌شوید. 

موضع دیده‌بانی خود را برای دراز‌مدت حفظ کنید

مهم نیست که بتوانید یا انتخاب کنید که چه نوع دیده‌بانی باشد؛ اما یک چیز مسلم است: باید به رویه‌ی خود ادامه دهید. تا وقتی که مردم بدانند شما در حال دیده‌بانی هستید، ممکن است امور نسبتاً روان پیش برود. اگر متوقف شوید، به احتمال زیاد وضعیت به‌زودی به حالت قبل باز خواهد گشت.

کل منظور از دیده‌بانی، این است که شما همیشه حضور دارید و هوشیار هستید. شما هرگز نخواهید دانست تهدید بعدی از کجا می‌آید یا چه شکلی به خود می‌گیرد. این وظیفه‌ی شماست که مترصد آن باشید و به مردم اطلاع دهید … به طور نامحدود. 

خلاصه

دیده‌بان‌ها انواع گوناگونی دارند: دسته‌ای که کاری انجام نمی‌دهند، آنها که فقط هشدار می‌دهند، گروهی که حفاظت می‌کنند، و آنان که حمله می‌کنند. اینکه شما یا سازمان شما چه نوع دیده‌بانی باید باشد، بستگی دارد به منابع شما، فلسفه‌ی شما، ماهیت آرمان شما و نهادهایی که پایش می‌کنید، مخالفان شما، اهداف شما، و اینکه آیا در صورت اقدام، احتمال موفقیت شما بالا خواهد بود یا نه.

همین عوامل تا حد زیادی تعیین می‌کنند که چرا دیده‌بانی می‌کنید

•  منافع شخصی
• دفاع از کسانی که نفوذ سیاسی یا اقتصادی ندارند و توانمند‌کردن آنان
• شهروندان را از مسائل، اقدامات، و سیاست‌هایی که بر زندگی آنان تأثیر دارند مطلع نگاه دارید
• حفظ قدرت در دستان باهمستان، به‌ جای عده‌ای قلیل
• جلوگیری از پیامدهای منفی اقتصادی یا اجتماعی
• کمک به عدالت اجتماعی یا تغییر اجتماعی
• حفظ آرمان‌های دموکراتیک
• دستیابی به عدالت ساده

هرچند که شاید هر کسی، هر وقت که لازم به نظر می‌رسد، به‌ عنوان دیده‌بان عمل کند، اما افراد و سازمان‌هایی هستند که مخصوصاً برای این کار مناسب هستند و موقعیت‌هایی که مخصوصاً مناسب است. نامزدهای مناسب برای دیده‌بانی شامل سازمان‌هایی هستند که به موضوعات یا نهادهای مورد نظر مربوط هستند؛ افراد آسیب‌دیده یا سازمان‌هایی که آنان را نمایندگی می‌کنند؛ سازمان‌های حرفه‌ای مرتبط؛ سازمان‌هایی که مدافع منافع عمومی هستند؛ سازمان‌ها و افرادی که دغدغه‌ی پیامدهای اقتصادی سیاست‌ها، رویه‌ها و اقدامات را دارند؛ حامیان منافع اقلیت‌ها؛ و کسانی که نگران حفظ دموکراسی هستند.

 موقعیت‌های مناسب برای دیده‌بانی اغلب زمانی پیش می‌آیند که:

• وقتی که قصد دارید قوانین و مقررات را بنا بگذارید یا تغییر دهید
• وقتی که چیز تازه‌ای در آستانه‌ی شروع است و شما درباره‌ی آثار آن مردد هستید
• وقتی که فکر می‌کنید منافع عمومی مورد تهدید واقع شده است
• وقتی که یک فرد یا سازمان در گذشته ثابت کرده که قابل اعتماد نیست
• وقتی که دموکراسی مورد تهدید قرار گرفته است
• وقتی که عدالت محض آن را می‌طلبد

 برای اینکه یک دیده‌بان کارآمد باشید، باید دائماً تحقیق کنید. این تحقیق باید شامل جمع‌آوری هر‌گونه اطلاعات ممکن درباره‌ی مسئله و نهادهای مورد نظر؛ گردآوری اطلاعات درباره‌ي وضعیت فعلی مسئله؛ خط‌مشی‌ها و رویه‌های فعلی نهادها؛ و شبکه‌سازی و پرورش منابع اطلاعاتی باشد.

هر گاه اطلاعات مفیدی به‌ دست آوردید، باید تصمیم بگیرید که با آن چه کاری می‌کنید. در اصل چهار گزینه دارید که مرتبط با چهار نوع نگهبانی است که در ابتدای این بخش توضیح داده شد: می‌توانید هیچ کاری نکنید؛ می‌توانید از طریق رسانه‌ها و یا جلسات عمومی و روش‌های دیگر افشاگری کنید؛ می‌توانید از اطلاعات به عنوان اهرمی برای گرفتن امتیازات یا اقدامات مطلوب از سوی یک نهاد یا تشویق به اقدام در مورد یک موضوع استفاده کنید؛ یا می‌توانید دست به اقدام رسمی بزنید، مانند شکایت، اعتصاب یا بایکوت، یا دعوای حقوقی. تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام گزینه را انتخاب کنید، چه به طور کلی یا در یک موقعیت خاص، به اینها بستگی دارد: مورد خاص هر موضوع، رفتار دیگران، نقاط قوت واقعی شما کجاست، منابع شما، و چگونه می‌توانید بیش‌ترین تأثیر را داشته باشید. 

در نهایت، برای اینکه واقعا کارآمد باشید، باید برای همیشه به‌ کار خود ادامه دهید.

اگر بتوانید همه‌ی اینها را انجام دهید، باید بتوانید از باهمستان خود (یا باهمستان بزرگ‌تر، بسته به دامنه‌ی فعالیت شما) در برابر مقامات و دوایر دولتی، شرکت‌ها، سازمان‌ها، نهادها یا گروه‌های با علایق خاص که بی‌وجدان یا ناکارآمد هستند محافظت کنید و نیز مشوق رفع مشکلات و مسائل باشید.

¿Qué es un organismo de control?

___Un organismo de control es un individuo o grupo (generalmente sin fines de lucro) que no pierde de vista a una entidad particular o un elemento particular de interés comunitario, y previene a los miembros de la comunidad cuando los problemas actuales o potenciales se presentan.

___Un organismo de control puede operar a nivel local, estatal, federal, o global, y puede lidiar con cualquier asunto o gama de asuntos.

___Puede decidir qué tipo de organismo de control llegar a ser tomando en cuenta:

• Sus recursos
• Su filosofía de activismo
• Qué o a quién está vigilando
• Si tiene oponentes y quiénes son
• Sus metas
• Si es o no el mejor individuo u organización para tomar acción

___Entre las áreas que podría escoger para monitorear están:

• Gobierno.
• Corporaciones y negocios.
• Medios.
• Medio ambiente. 
• Derechos humanos.
• Grupos discriminatorios.
• Libertades de los ciudadanos y derechos civiles.
• Seguridad pública.
• Asuntos del consumidor.
• El bien comunitario.

¿Por qué actuar como un organismo de control?

___Interés propio.

___Para defender a aquellos con poco poder económico o político, y ayudarles a aprender como ganar y usar ese poder.

___Para mantener a los ciudadanos enterados de lo que está sucediendo en sus comunidades y en el mundo.

___Para mantener el poder en manos de la comunidad, en vez de en quienes tienen dinero o poder o contactos.

___Para prevenir malas consecuencias que podrían ser de un costo elevado para la comunidad económicamente o socialmente.

___Para promover justicia social y cambio social.

___Para mantener ideales democráticos. 

___Simple justicia.

¿Quién puede actuar como organismo de control?

___Agencias u organizaciones a quienes les interesa un asunto particular.

___Personas afectadas por un asunto o condición, u organizaciones que los representan.

___Organizaciones profesionales.

___Organizaciones que representan el interés público general.

___Agencias, organizaciones, e individuos interesados con las consecuencias económicas de políticas, prácticas, y acciones. 

___Aquellos que son miembros de grupos minoritarios o que representan intereses minoritarios, y quieren asegurarse que no son discriminados, y que sus asuntos no son ignorados u olvidados. 

___Aquellos interesados con el mantenimiento de los ideales democráticos.

¿Cuándo debe actuar como organismo de control?

___Cuando está buscando iniciar o cambiar leyes o regulaciones.

___Cuando un nuevo proyecto o una empresa está empezando, y usted tiene dudas acerca de su impacto.

___Cuando cree que el interés público es amenazado.

___Cuando una entidad o individuo – gobierno u oficial del gobierno, una corporación o industria, un departamento de policía, un programa de servicios humanos, etc. – ha  demostrado poca confianza en el pasado.

___Cuando recibe información acerca de acciones o prácticas actuales, planeadas, o probablemente perjudiciales o cuestionables.

___Cuando la democracia es actualmente o potencialmente amenazada.

___Cuando la simple justicia lo demanda.

¿Cómo actuar al ser un organismo de control?

___Investiga:

• Aprende cada cosa que necesita saber para poder explicar y discutir los antecedentes y la historia del asunto(s), situación(es), y entidades en las que está interesado. 
• Juntar los hechos acerca del estado actual del asunto, y/o acerca de las políticas actuales y prácticas de las entidades en las que está interesado.
• Construir una red y cultivar las fuentes. 

___Decidir que va a hacer con la información que tiene:

• Nada. 
• Hacerlo público.
• Usarlo como palanca.
• Tomar acción oficial.

___Mantener la postura de organismo de control por un tiempo prolongado.

Example #1: Ohio Refuses to Be Intimidated by Hate

Letters from the Ohio Secretary of State and other officials falsely warned these voters that participating in elections could result in felony charges—a clear attempt to intimidate and suppress their right to vote. These actions erode trust in elections, deter civic participation, and disproportionately impact communities of color already facing heightened xenophobia and discrimination. 

Community Response and Advocacy

In response to these fearmongering tactics, organizations like OPAWL (Ohio Progressive Asian Women’s Leadership) and the Asian Law Caucus exemplified the role of advocacy groups as effective watchdogs. They released a bold, race-conscious statement affirming the importance of protecting voting rights for all Ohioans, regardless of race, ethnicity, or citizenship pathway. Their efforts as a watchdog demonstrating how advocacy organizations can monitor, expose, and counteract abuses of power.

OPAWL’s statement reinforced the belief that everyone deserves the freedom to shape the decisions that affect their lives. By holding public officials accountable, these organizations emphasized the critical role of civic engagement in safeguarding—not undermining—democratic rights. Their swift action exposed voter intimidation tactics as blatant attempts to divide and disenfranchise marginalized communities.

Empowering Public Messaging

To counteract these oppressive strategies, OPAWL launched a video campaign titled OH No You Don’t. This campaign serves as a powerful example of how public messaging can mobilize collective resistance against voter intimidation. The video sends a strong message to corrupt politicians exploiting hate to restrict fundamental freedoms while pitting communities against each other. Available on Instagram and Facebook, the campaign acts as a rallying cry for unity, empowerment, and active resistance.

Broader Implications

This event underscores the importance of vigilance in protecting voting rights, particularly for marginalized groups targeted by discriminatory practices. It demonstrates the resilience and solidarity of AANHPI communities and the critical role of grassroots organizations in advocating for equality and mobilizing action.

By responding decisively, OPAWL and its partners model how watchdog organizations can not only expose harmful practices but also galvanize communities to push back against systemic injustices. Their work aligns with the Community Tool Box framework by:

• Monitoring public officials and systems for abuses of power.
• Exposing discriminatory practices that undermine democracy.
• Educating and mobilizing communities to take collective action.

A Commitment to Democracy

By uniting against these attacks, Ohioans send a clear message: efforts to intimidate, divide, and undermine democracy will not succeed. Instead, communities reaffirm their commitment to inclusivity, justice, and the protection of voting freedoms for all.

For more information, visit OPAWL's statement or watch the OH No You Don’t campaign video on Instagram and Facebook.

Example #2: Lawyers for Good Government (L4GG): Legal Advocacy for Community Power

Overview

Lawyers for Good Government demonstrates how organized legal professionals can serve as effective community watchdogs while advancing systemic change. Their network of volunteer attorneys partners with local organizations to protect civil rights and environmental justice through strategic advocacy.

Strategic Approach & Impact

Environmental Justice Victory

When a marginalized community faced environmental threats from unexamined industrial development, L4GG showcased effective watchdog advocacy by:

• Partnering with local environmental justice organizations
• Documenting regulatory violations systematically
• Providing legal training to community members
• Securing comprehensive environmental review requirements
• Establishing ongoing community oversight mechanisms

Keys to Success

1. Systematic Documentation
   
   • Tracking civil rights violations
   • Creating accessible legal resources
   • Developing replicable advocacy models
2. Community Partnership
   
   • Building local leadership capacity
   • Providing technical assistance
   • Creating rapid response networks

Lessons for Advocacy

• Professional networks amplify community power when properly organized
• Systematic documentation drives reform
• Investment in community relationships ensures lasting impact
• Knowledge sharing across jurisdictions accelerates change

L4GG exemplifies how organized legal advocacy can transform systemic challenges into opportunities for community empowerment and lasting social change.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

منظور ما از انجام تحقیق برای تاثیر بر سیاست‌گذاری چیست؟

همانطور كه در بخش اول این فصل در نظری اجمالی نسبت به نحوه انجام تحقیق گفتیم: انواع مختلف تحقیق وجود دارد، كه هر یك نیازمند یك روش مشخص هستند و حاصل هر یك اطلاعات متفاوتی است. هر یك در شرایط خاصی مناسب است، و از این رو مهم است كه تحقیق شما مناسب قصد و منظورتان باشد.

تحقیق برای پشتیبانی روش خاصی دارد: تاثیرگذاری بر سیاست‌های رسمی و غیررسمی، كه توسط قانون‌گذاران و سایر مسئولین صاحب قدرت تدبیر شده است. لذا مهم است كه اطلاعات كافی كسب كنید و آن را به شکل مجاب‌كننده‌ای ارائه دهید.

مطلوب آن است كه تحقیق شما به‌روشنی نشان دهد كه نیازها یا مشكلاتی كه می‌خواهید به آن‌ها بپردازید واقعی و جدی هستند و موفقیت روشی كه برای پرداختن به آن‌ها توصیه می‌كنید، در واقع به اثبات رسیده است. اما اگر این وجه مطلوب درست تفهیم نشود، باید برای آنكه متقاعدكننده باشید، رویكرد‌تان را تعدیل كنید. مثلا شاید لازم باشد كه مشكل را از نو بازتعریف كنید، یا با جمع‌آوری مدارك و شواهد، یا داستان‌هایی درباره كسانی كه تحت تاثیر مشكل قرار دارند، آن را شخصی كنید. رویكرد تحقیق شما هر چه كه باشد، اعم از اینكه بخواهید بودجه برای انجام یك برنامه محلی را افزایش دهید، یا بخواهید روش دنیا برای برخورد با شكاف میان كشورهای فقیر و غنی تغییر دهید، هدفتان باید این باشد كه تحقیقتان تا حد ممكن مجاب‌كننده باشد.

چرا باید برای تاثیر بر سیاست‌گذاری تحقیق كنیم؟

شما برای تاثیرگذاری بر سیاست، به دلایل گوناگونی به تحقیق نیاز دارید كه بعضی از آن دلایل حیرت‌آورند.

برای نشان دادن اینكه در مورد یك مشكل خاص، به سرمایه‌گذاری یا اقدام (یا هر دو) نیاز است.

برای رسیدن به این هدف دو راه وجود دارد.

• تحقیق شما باید منظور خاصی را در نظر داشته باشد: شما از قبل متقاعد شده‌اید كه نیاز وجود دارد. فقط باید اطلاعاتی فراهم كنید كه این نیاز را به دیگران هم ثابت كند.

در اینجا همیشه این خطر وجود دارد كه تحقیق شما پشتوانه آن هدفی كه دارید نباشد، یا حتی نتایجی عكس منظور شما را نشان دهد. در این صورت گزینه‌های شما یکی این است که قید تحقیق را بزنید و با قلب واقعیت جلو بروید، یا از نتایج تحقیق برای تعیین نیازهای واقعی جمعیت یا باهمستان مورد نظر استفاده كنید. همانطور كه اغلب در جعبه‌ابزار باهمستان گفته‌ایم، در چنین شرایطی مواجهه با واقعیت اهمیت دارد.

اما اگر از وجود نیازی كه فرض كرده‌اید اطمینان دارید، پس باید در شیوه تحقیق خود بازنگری كنید و دریابید كه چرا فرض شما را تایید نمی‌کند. اگر درستی تحقیق واضح است، در این‌ صورت باید چشم‌اندازتان را نسبت به نیاز تغییر دهید و با پشتیبانی از آنچه كه بیش از هم به نفع باهمستان است، متعهد بودنتان را نسبت به باهمستان نشان دهید. در غیر این‌ صورت اعتبار و درستكاریتان را به خطر خواهید انداخت. 

• قصد از تحقیقتان دقیقا یافتن نیاز است، تا بتوانید از چیزی كه حقیقتا مفید و موثر است، پشتیبانی كنید. در این صورت دغدغه اصلی شما یك مشكل خاص نیست، بلكه بهبود كیفیت زندگی برای جمعیت مورد نظر یا برای یك باهمستان به‌ طور كلی است.

نشان دادن اینكه یك نیاز یا مشكل وجود دارد و حصول اطمینان از اینكه عملا به آن پرداخته می‌شود

از تحقیقی كه انجام می‌دهید معمولا می‌توانید برای جلب پشتیبانی عموم و یا سیاست‌گذاران برای پرداختن به مشكلی خاص استفاده كنید. آن‌ها تعجب خواهند كرد كه ببینند مشكل بر چه تعداد افراد تاثیر می‌گذارد، یا تا چه حد در باهمستانشان رایج است (مانند مثالی كه در شروع این بخش آوردیم). در بسیاری موارد، سیاست‌گذاران می‌توانند از تحقیق شما برای دفاع از چیزی استفاده كنند كه از قبل طرفدار آن بودند، اما حامی نداشتند.

در حالتی دیگر، شاید بتوانید از تحقیقتان برای تحت فشار قرار دادن سیاست‌گذاران برای پرداختن به مشكلی كه ترجیح می‌دهند به دلایل سیاسی و غیره نادیده بگیرند، استفاده كنید. مثلا بسیاری از سیاستمداران توانسته بودند به مشكل تبعیض نژادی در ایالات متحده پشت كنند، تا اینكه تحقیقات حامیان حقوق مدنی (حق رای و برابری در مقابل قانون و غیره) نشان داد در بخش عظیمی از كشور، حقوق قانونی شهروندان افریقایی‌آمریكایی به‌ طرز روشمندی نادیده گرفته می‌شود.

برای حصول اطمینان از اینكه آنچه مورد بررسی قرار گرفته است، در واقع نیاز دارد كه بررسی شود

این امر حداقل در دو نوع شرایط مصداق دارد:

• وقتی بهترین راه حل مسئله واضح نیست. معمولا تحقیق می‌تواند روشن كند كه علت اصلی مشكل چیست، یا چطور باید به مشكلی پرداخت تا تغییرات مطلوب حاصل شود. مثلا مصاحبه با نوجوانانی كه از نظر جنسی فعال هستند،‌ ممكن است نشان دهد كه آن‌ها اطلاعات را از همتایانشان بیش‌تر می‌پذیرند تا از مسئولین بزرگسال. در این صورت یك كمپین روابط جنسی سالم بر مبنای آن تحقیق، می‌تواند یك عملكرد موفقیت‌‌آمیز ایجاد كند.
• وقتی  مشكلی كه نیاز به بررسی دارد، مسئله دشواری باشد، یا به دلیل سیاست‌ها، یا به این دلیل كه حل آن نیازمند تلاش و یا هزینه سنگین است. اگر تحقیق بتواند نشان دهد كه راه سخت همان راه درست است، می‌تواند نظر عموم را جلب كند. مثلا وقتی عموم متوجه شوند كه خشونت مسلحانه در میان جوانان قابل كنترل نخواهد بود، مگر اینكه اولا اسلحه از خیابان‌ها جمع شود (كه مستلزم آن است كه سیاست‌مداران در مقابل گروه فشار مسلح بایستند) و ثانیا به نیازهای عاطفی اعضای گروه‌های خلافكار رسیدگی شود (كه آن هم مستلزم ایجاد تعهدات درازمدت برای تامین بودجه و كار خیابانی به صورت هسته مركزی است، كه بخش عمده آن به‌ صورت آزمون و خطا انجام می‌شود و بالقوه خطرناك است)، امكان اینكه بشود به سیاست‌گذاران فشار آورد تا علی‌رغم مشكلات پیش رو، برای انجام آن كارها اقدام كنند، بسیار بیش‌تر خواهد بود.

برای حمایت یا بی‌اعتبار كردن یك روش یا عمل خاص

 شاید بخواهید در موضوعی اعم از تغییر یك روش خاص تدریس در یك مدرسه، یا تاكید بر درمان در بررسی مشكلات حاصل از مصرف مواد مخدر در یك باهمستان، تا به‌ كار گیری مجازات مرگ (اعدام) در یك كشور، سیاستی را ایجاد كنید یا تغییر دهید.

مثلا، در ایالت ایلینویز تحقیقات نشان داد كه در مورد تعداد زیادی از زندانیان محكوم به مرگ، حكم اشتباه صادر شده و آن‌ها بعد از بررسی‌های دقیق یا به وسیله آزمایش دن ان ای كه قبلا امكان‌پذیر نبود،‌ تبرئه شدند. در نتیجه، عمدتا به دلیل هراسِ به‌حقِ عموم از به‌اشتباه محكوم شدن یك بی‌گناه، در آن ایالت مجازات اعدام به حالت تعلیق درآمد. 

برای تشخیص و پشتیبانی از یك سیاست مناسب در شرایط خاص

تحقیق می‌تواند و باید نشان دهد كه در جاهای دیگر چه چیز موفقیت‌‌آمیز بوده است و لذا، در شرایط شما در عمل چه چیز می‌تواند موفقیت‌‌آمیز باشد. در باهمستان‌های مشابه چه چیز باعث كاهش بارداری نوجوانان شده است؟ در شهرك مجاور چطور توانستند دلالان مواد مخدر را از خیابان‌ها جمع كنند؟ آیا در مناطق روستایی دیگر راه‌های موثری برای غربالگری و درمان بیماری دیابت بزرگسالان یافته‌اند؟ پاسخ به سوالاتی مانند این‌ها،‌ به شما كمك خواهد كرد كه بدانید چطور از سیاستی پشتیبانی كنید كه باعث حل یك مشكل در باهمستان می‌شود.

برای نشان دادن بی‌كفایتی یا فساد در دولت، كسب و كار یا هر جای دیگری كه بر منافع عموم تاثیر می‌گذارد

اگر مظنون باشید یا بدانید كه به دلیل بی‌كفایتی، نادرستی یا فساد، عموم از نظر اقتصادی یا سیاسی متضرر می‌شود، تحقیق به منظور بررسی می‌تواند واقعیت‌هایی را به دست بدهد كه شما به وسیله آن‌ها عموم یا سیاست‌گذاران را آنچنان به خشم آورید‌ كه نه‌ فقط شرایط را اصلاح كنند، بلكه سیاست‌هایی اتخاذ كنند كه مانع از بازگشت چنین شرایطی شود.

برای حمایت از سلامت و امنیت عموم

در اینجا یك تحقیق ضروری می‌تواند شامل طیف وسیعی شود. از بررسی استانداردهای سلامت محیط زیست یا محل كار گرفته، تا تحقیق آزمایشگاهی‌ای كه منافع یا ضررهای تاكنون پیش‌بینی‌نشده یك خوراكی خاص را نشان دهد، تا تاثیر نور كافی چراغ‌های خیابان بر كاهش جرم‌های ناشی از خشونت. چنین تحقیقاتی می‌توانند از سیاست‌هایی حمایت كنند كه استانداردهایی را در جهت سلامت و امنیت تنظیم می‌كنند و مواد یا حركات مخاطره‌‌آمیز را كنترل می‌كنند.  

برای آنكه پایه‌های محكمی برای پشتیبانی‌تان از موضوعی ایجاد كنید

اگر تحقیقات محكمی پشتیبانی شما را پوشش دهد، هم به شما اعتبار می‌بخشد و هم برای حمایتی كه می‌كنید، به شما دلایل اصولی می‌دهد. كمكتان می‌كند با استدلال‌های مخالف مقابله كنید و به دغدغه‌ها و مخالفت‌های برآمده از هیجانات بپردازید. علاوه بر این اطمینان می‌دهد كه شما می‌دانید از چه صحبت می‌كنید و وقتی یك مخالف یا كسی از آحاد عموم از شما می‌خواهد استدلالتان را توضیح دهید، به تته‌پته نخواهید افتاد.

برای آنكه حقانیت كسب كنید و مطمئن شوید كاری كه انجام می‌دهید درست است

تحقیقات شما فقط نباید بر سیاست‌گذاران تاثیر بگذارد،‌ باید بر خود شما هم اثرگذار باشد. گاهی آنچه تصور می‌كنید كه می‌دانید، واقعیت نیست. اگر واقعا به تغییرات اجتماعی اهمیت می‌دهید، تغییراتی كه منجر به حل مشكلات واقعی شود و عملا زندگی را برای گروه یا باهمستان مورد نظر و یا برای كل جهان بهبود بخشد، باید با چیزی سر و كار داشته باشید كه در واقع وجود دارد، نه آن چیزی كه دلتان می‌خواهد وجودش را باور كنید.

گاهی مواجه شدن با واقعیت برای مدافعین یك سیاست می‌تواند به اندازه سیاست‌گذاران و عموم مردم كه مثلا تصور می‌كنند مجازات اعدام نرخ جنایت را كاهش می‌دهد، یا آموزش مسائل جنسی در مدارس، نوجوانان را ترغیب به فعالیت جنسی می‌كند، دشوار باشد، حتی اگر تحقیق نقطه عكس این تصورات را نشان دهد. برای صادق بودن با ایده‌آل‌هایتان، برای كسب حقانیت‌تان، باید آنچه را نتایج تحقیق به شما می‌گوید با كمال میل بپذیرید و به آن عمل كنید.   

برای تاثیر بر سیاست‌گذاری، چه كسی باید تحقیق انجام دهد؟

تقریبا «هر كسی» می‌تواند حداقل نوعی از تحقیق برای پشتیبانی را انجام دهد، اما «هر كسی» آموزش ندیده كه مطالعات یا مقایسه‌هایی را انجام دهد كه ارزش آماری داشته باشند، یا آنقدر معتبر باشد كه از جانب سیاست‌گذاران یا عموم جدی گرفته شود. مثلا گروه‌هایی از توده مردم كه معمولا شامل اعضای گروهی می‌شوند كه بیش از همه تحت تاثیر مشكل مورد تحقیق قرار دارند،‌ برای جمع‌آوری اطلاعات و انجام بررسی‌های لازم، عملا بیش از حد، توانایی و قابلیت دارند. در واقع، آن‌ها برای جمع‌آوری اطلاعات از جمعیت مورد نظر بیش‌تر از محققین كارایی دارند. اما، شاید لازم باشد با متخصصین تحقیق همكاری كنند تا اطمینان حاصل شود كه روش‌هایشان مناسب و یافته‌هایشان قابل اتكا است.

از جمله كسانی كه می‌توانند برای تاثیرگذاری بر سیاست‌ها تحقیق كنند:

• دانشگاهیان. ممكن است محققین دانشگاهی، اعم از اساتید یا دانشجویان ارشد، قبلا تحقیقی را كه شما نیاز دارید انجام داده باشند، یا بتوانند مجوز انجام آن تحقیق را كسب كنند. در بعضی از موارد، ممكن است علاقه‌مند باشند وقت و تخصصشان را به‌رایگان در اختیار قرار دهند، صرفا به این دلیل كه در موردِ لزومِ بهبود یا تغییر یك سیاست با شما هم‌عقیده باشند. همچنین بسیاری از دانشگاه‌ها از تحقیقاتی كه هدفشان حل مشكل خاصی است و انجام‌دهندگانش را اساتید و محققین حرفه‌ای تشكیل می‌دهند حمایت می‌كنند و تسهیلات در اختیارشان قرار می‌دهند. اگر علایق دانشگاهیان با علایق شما سازگار باشد، آن‌ها را همكاران علاقه‌مندی خواهید یافت.
• گروه‌های پژوهشی و سایر سازمان‌های تحقیقاتی. این‌ها گروه‌هایی از دانشمندان و متفكرین مستقل هستند كه معمولا به منظور تاثیرگذاری بر سیاست‌های عموم درباره موضوعات مختلف تحقیق می‌كنند و می‌نویسند. گروه‌های پژوهشی گاهی به‌ صورت مستقل و غیرانتفاعی و گاهی هم به صورت بخشی از سازمان‌ها و موسسات دیگر عمل می‌كنند.

اگر با استفاده از گروه‌های پژوهشی تحقیق می‌كنید، ابتدا از شهرت گروه مطمئن شوید. بسیاری از گروه‌های پژوهشی تمایلات سیاسی دارند و تعداد كمی هم شواهدی را كه ناقض عقایدشان است، نادیده می‌گیرند و حتی تحقیقشان را به انحراف می‌كشند تا ایدئولوژی‌شان را تایید كند. هرچند اغلب گروه‌های پژوهشی كاملا صادق هستند، با آن هم مهم است میزان قابل اعتماد بودن منبع‌تان را بدانید. 

• آژانس های دولتی. بسیاری از آژانس‌های دولتی تحقیقاتی را به صورت دوره‌ای انجام می‌دهند. خصوصا آژانس‌های تنظیم مقررات یا آن‌هایی كه به عنوان سرمایه‌گذار اصلی عمل می‌كنند، مانند بخش آموزش فدرال و ایالتی كه اغلب روی مناطق مورد نظرشان یا روی طرز كار سازمان‌هایی كه برایشان مقررات تنظیم می‌كنند یا سرمایه‌گذاری می‌كنند، تحقیق انجام می‌دهند.
• انجمن‌های حرفه‌ای. انجمن‌های حرفه‌ای (مانند انجمن پزشكی آمریکا) اغلب در رشته خودشان تحقیقات انجام می‌دهند، یا از تحقیقات دیگری در رشته خودشان حمایت مالی می‌كنند. آن‌ها همچنین در اجرا و عملكرد افراد یا سازمان‌هایی كه مظنون به نقض ضوابط حرفه‌ای هستند، نظارت می‌كنند.
• كمیسیون‌های منتخب. روسای جمهور، فرمانداران، شهرداران، اعضای كنگره و سایر مسئولین یا مقامات رسمی،‌ معمولا كمیسیون‌هایی را به منظور بررسی یك مشكل یا حوزه خاص، انتخاب و مامور می‌كنند.    
• سازمان‌هایی كه مستقیما روی یك مشكل واحد كار می‌كنند. سازمان‌های خدمات انسانی و بهداشتی به طور اخص، معمولا از آمار و مستندات خودشان به عنوان تحقیق برای فهمیدن اینكه چه چیز كارایی دارد، بیش‌ترین نیازها در كجا قرار دارند و غیره استفاده می‌كنند.
• سازمان‌های مراقبتی. این سازمان‌ها دائم مشغول تحقیق درباره موضوعات و سازمان‌های مورد نظر خودشان هستند.
• پلیس، بخش قضایی (اف‌‌بی‌آی) یا سایر آژانس‌های رسمی مجری قانون. اگر پای بی‌قانونی یا صدمه بالقوه با بالفعل به شهروندان در میان باشد، در آن صورت مجریان رسمی قانون تحقیق یا بررسی رسمی انجام خواهند داد.

برای تاثیرگذاری بر سیاست چه وقت باید تحقیق انجام دهید؟

 در اینجا پاسخ كوتاه این است كه، هر زمان بخواهید می‌توانید روی سیاست‌گذاری تاثیر بگذارید. اما زمان‌های خاصی هم هستند كه انجام تحقیق در آن زمان‌ها خصوصا مفید خواهد بود.

• زمانی كه سیاستی مورد نیاز است، اما وجود ندارد. ممكن است از قبل در حال كار با یك سیاست‌گذار برای ایجاد یك سیاست باشید و به نتایج تحقیقی نیاز داشته باشید كه جریان را در جهت صحیح هل دهد. مثلا در اوایل شیوع بیماری ایدز، عملگراها و پزشكان، كوهی از تحقیقات انجام دادند تا هوشیاری عموم را جلب كنند و هم در باهمستان‌های دولتی و هم در باهمستان‌های پزشكی سیاست‌گذاری به منظور تحقیق روی بیماری ایدز و درمان آن را برانگیزند.
• زمانی كه شرایط بحرانی وجود دارد، اما به نظر نمی‌رسد كسی بخواهد كه توجه نشان دهد. كتاب مایكل هرینگتون منتشرشده در سال ۱۹۶۲ به نام «آمریکای دیگر»، مطالعه روی فقر در ایالات متحده، توجه‌ها را به سمت مشكل عمیقی جلب كرد كه در آن زمان عده كمی می‌دانستند یا قبول داشتند كه اصلا وجود دارد.
• زمانی كه قانون‌گذاران یا سایر سیاست‌گذاران می‌خواهند روی سیاست موجود (یا سرمایه‌گذاری روی حل یك مشكل) تجدید نظر كنند. تحقیقات مناسب می‌تواند نظر سیاست‌گذاران را در جهتی كه شما می‌خواهید بگرداند.  
• زمانی كه یك سیاست در دست مذاكره است و شما می‌خواهید اطمینان حاصل كنید كه مشكل حائز اهمیت در این میان فراموش نمی‌شود، یا به عمد نادیده گرفته نمی‌شود. به‌ طور كلی بهترین سیاست در یك شرایط خاص مستلزم انجام كاری سخت یا تاكید بر واقعیت‌هایی است كه سیاست‌گذاران یا عموم ترجیح می‌دهند با آن‌ها روبه‌رو نشوند. اگر مشكل موجود نیاز به حل مجدد داشته باشد، سختی كار یا تاكید بر واقعیت‌ها باید اطلاع‌رسانی شود و به آن‌ها پرداخته شود. تحقیق مناسب می‌تواند به نشان دادن نیاز به انجام كار درست كمك كند، حتی اگر انجام آن كار ناخوشایند باشد.‌
• زمانی كه سیاستی تدوین شده اما نتایج آن هنوز نامعلوم است. در این شرایط مدافعین باید تحقیقاتی در جهت ارزشیابی انجام دهند تا بفهمند كه آیا سیاست حاضر مناسب است یا نه.
• زمانی كه احساس می‌كنید سیاست موجود در مسیر اشتباه حركت می‌كند. اگر به نظر برسد كه سیاست‌گذاران در حال ارتكاب یك اشتباه جدی هستند، تحقیقات شما می‌تواند اشتباه را، پیش از آنكه صدمه‌ای وارد كند، تصحیح كند. مثلا تحقیقی مدام نشان می‌دهد كودكانی كه در برنامه‌های خاص، عقب‌ماندگی خودشان را جبران می‌كنند،‌ به خوب درس خواندن در مدرسه ادامه خواهند داد و در طول زمان در مقایسه با كودكانی با شرایط مشابه كه در آن برنامه‌ها شركت نمی‌كنند، به خدمات جانبی كم‌تری نیاز خواهند داشت. لذا هنگامی كه در دولت ریگان برخی از سیاست‌گذاران پیشنهاد كردند برای صرف‌جویی در هزینه‌ها برنامه جبران عقب‌ماندگی ادامه پیدا نكند، مدافعین این برنامه‌ توانستند نشان دهند كه برنامه عملا می‌‌توانست در درازمدت در هزینه‌ها صرف‌جویی كند و علاوه بر این چشم‌انداز كسانی را كه برنامه در خدمتشان بود، تغییر دهد.    
• زمانی كه به عنوان متخصص مورد مشورت قرار می‌گیرید، یا فرصت مشخصی برای تاثیرگذاری بر ساختار یك سیاست در اختیار دارید. قانون‌گذارانی كه به وضع قوانین جدید نظر دارند، كمیسیون‌های مطالعاتی و هیات‌های شهری و روستایی، اینها و سایر سیاست‌گذاران، معمولا پیش از فرمول‌بندی سیاست مربوط به رشته‌شان، به شنیده‌ها ترتیب اثر می‌دهند و یا با متخصصین آن رشته صحبت می‌كنند. علاوه بر این، درباره لایحه یا سیاست بالقوه‌ای كه در نظر دارند، از عموم هم نظرخواهی می‌كنند. اگر در چنین شرایطی فرصت اظهار نظر پیدا كنید،‌ تحقیق امری حیاتی خواهد بود. اگر نظر خودتان را به سیاست‌گذاران بگویید البته اهمیت دارد، اما اگر نظر مبتنی بر تحقیقتان را به آن‌ها بگویید، بسیار متقاعدكننده‌تر خواهد بود.

برای تاثیرگذاری بر سیاست چطور باید تحقیق كنید؟

در اینجا سوال مهم این نیست كه چطور باید تحقیق كرد. در هفت بخش اول این فصل درباره‌اش صحبت كرده‌ایم. سوال مهم این است كه وقتی سیاست خاصی را به عنوان هدف در ذهن دارید، تحقیق خود را چطور به‌ كار ببرید. یعنی اهداف سیاست مورد نظرتان را به‌وضوح تعیین كنید، مخاطبینتان را به حساب آورید و بعد تحقیق كنید و نتایج آن را با ملاحظاتی كه در ذهن دارید،‌ در اختیار قرار دهید.

تصمیم بگیرید كه چطور می‌خواهید بر سیاست اثر بگذارید

برای تاثیرگذاری بر سیاست چندین راه وجود دارد كه می‌توانید امتحان كنید:

• بفهمید كه سیاست چه باید باشد. تحقیق مربوط به این مورد باید شامل ارزیابی نیازها باشد، تا مشكلی كه باید به آن پرداخت مشخص شود، یا تجزیه و تحلیلی باشد كه بفهمید چطور باید به یك مشكل خاص پرداخت،‌ یا بفهمید كه دقیقا چه چیز باعث مشكل می‌شود. در صورتی می‌توانید از این رویكرد استفاده كنید كه بدانید كه در باهمستان مشكلاتی وجود دارد، اما نتوانید آن‌ها را مشخص كنید، دقیقا بدانید مشكل چیست اما ندانید كه چطور باید به آن پرداخت، جمعیت خاصی را در نظر داشته باشید، سلامت و امنیت باهمستان مورد نظرتان باشد، یا بخواهید به‌ طور كلی كیفیت زندگی را در باهمستان ارتقا دهید.
• بفهمید كه آیا سیاست حاضر كارایی دارد یا نه. اگر مشخص نباشد كه سیاست موجود موثر است یا نه، یك ارزشیابی می‌تواند به سوال شما پاسخ دهد و تغییرات مناسب را توصیه كند.
• سیاست را در مسیر خاصی هدایت كنید. شاید بخواهید از عملكرد خاصی در خصوص یك مشكل مشخص حمایت كنید، یا از سیاستی پشتیبانی كنید كه در شرایطی خاص عده‌دار انجام كار شود.
• از برقراری یا افزایش سرمایه‌گذاری برای حل یك مشكل یا یك پروژه باهمستانی دفاع كنید.
• از یك نظریه یا عملكرد موجود دفاع، یا با آن مخالفت كنید. شاید بخواهید اطمینان حاصل كنید سیاست مربوط به مصرف مواد مخدر به غیر از صِرف مجازات، شامل درمان هم بشود. یا شاید برای تعیین سطوح امن مورد نیاز برای برخی مواد شیمیایی در آب آشامیدنی،‌ طالب سیاست‌های قاطعانه‌تری باشید.

كسانی را كه لازم است بر آن‌ها تاثیر بگذارید در نظر بگیرید و اینكه به چه وسیله باید آن‌ها را در جهت مورد نظرتان متمایل كنید

درك مخاطبینتان و اینكه به چه چیز پاسخ خواهند داد، بخش تحقیق شما را تشكیل می‌دهد، و لذا نوع تحقیق مناسب را روشن می‌كند و نشانتان می‌دهد كه چطور نتایج تحقیق را به بهترین وجه نشان دهید. موكد و موثر متقاعدكننده صحبت كردن، دقیقا با قانون‌گذاران و دیگرانی كه می‌خواهید برآن‌ها اثر بگذارید، كلید تحقیق برای پشتیبانی است.

• قانون‌گذاران و سایر مسئولین منتخب. مسئولین منتخب روی‌ هم‌ رفته به چهار چیز پاسخ می‌دهند: بحث‌های اقتصادی، هر چیزی كه بر انتخابات آینده آن‌ها تاثیر بگذارد، هر چیزی كه بر تعداد زیادی از رای‌دهندگانشان تاثیر بگذارد (چرا كه بر انتخابات بعدی‌شان اثر خواهد گذاشت) و مشكلاتی كه با آن‌ها ارتباط مستقیم دارند. آن‌ها معمولا از شواهد كمّی بیش‌تر خوش‌شان می‌آید، از قبیل اعداد و یا نتایج عملی و قابل اثبات در دنیای واقعی. آن‌ها همچنین تحت تاثیر شهادت محكم دست اول از زبان كسی كه متاثر از یك مشكل بوده قرار می‌گیرند، خصوصا اگر آن شخص یكی از رای‌دهندگانشان باشد.  
• شركت‌ها و كسب و كارها. برای اغلب شركت‌ها و كسب و كارهای دیگر (كه در آن میان كسب كارهای كوچك باهمستان‌محور استثناهای قابل ملاحظه‌ای محسوب می‌شوند) یك مسئله باقی مسائل را تحت‌الشعاع‌ قرار می‌دهد: مسئله سود و زیان. هر چه نباشد شركت‌ها و كسب و كارها هستند كه پول دربیاورند و لذا پول ساختن دغدغه اصلی آن‌هاست. سایر عوامل برانگیزنده، بسته به شرایط و ماهیت كسب و كاری كه با آن سر و كار دارید، یك شهروند حقوقی بودن، یا به نظر رسیدن و یا ترس از پیگرد قانونی است. جالب‌ترین نتایج تحقیقات برای این نهادها تحلیل برآورد مقرون به صرف بودن است كه به آن‌ها نشان دهد سیاستی كه شما از آن حمایت می‌كنید سودشان را افزایش خواهد داد یا از زیانشان خواهد كاست. یا، در مواردی كه مشكلی وجود دارد، ‌گزارش‌های تحقیقاتی، رفتارهای مشكوك یا غیرقانونی را از جانب آن‌ها ثابت كند.
• سرمایه‌گذاران. سرمایه‌گذاران خصوصی و عمومی برای عملیات مختلف معمولا به هزینه‌ بهره‌وری و نتایج آن بیش از همه علاقه‌مند هستند. آن‌ها برای سازمان‌ها سرمایه‌گذاری می‌كنند تا بتوانند درآمد مطلوبشان را با كم‌ترین هزینه ممكن كسب كنند. اگر بتوانید به آن‌ها نشان دهید كه پولشان درست خرج می‌شود یا نه، آن‌ها سیاست‌هایشان را بر آن مبنا تنظیم می‌كنند. آن‌ها به شواهد كیفی هم (از جمله شواهد مبتنی بر مشاهدات، داستان‌ها، گزارش‌های شركا، نظریه‌ها و غیره) به اندازه شواهد كمّی علاقه نشان می‌دهند. آن‌ها به استدلال‌های منطقی و یا نظریه‌محور گوش می‌كنند، مگر اینكه یك دستور كار سیاسی بر مبنای سیاست‌های هوادارانه، خلوص ایدئولوژیكی، یا تعهد قبلی به شیوه خاصی برای پرداحتن به مشكلات، داشته باشند.
• افكار عمومی. در حالی كه ممكن است گاهی عموم از طریق فرایند همه‌پرسی سیاستی را ایجاد كنند یا تغییر دهند، بیش‌تر برای انجام این كار به سیاست‌گذاران فشار می‌‌آورند. اگر افكار عمومی به قدر كافی قوی باشد، تصمیمات سیاسی را هدایت خواهد كرد. افكار عمومی معمولا تحت تاثیر آن چیزی قرار می‌گیرد كه به عنوان «عقل سلیم» می‌شناسد، كه ممكن است نه عقل باشد و نه سلیم. این امر تفسیر این سوال است كه چطور سیاست‌ها بر آن‌ها، بر انصافشان، كارایی ظاهری‌شان و ارزش‌های باهمستان تاثیر می‌گذارند. شواهد كمّی اگر ساده و واضح باشند، در اینجا بیش‌تر به‌ كار می‌آیند («پیش از شروع بازی‌های بسكتبال نیمه‌شب، ظرف شش ماه ۳۲۱ نوجوان دستگیر شدند. از زمان شروع این برنامه، ظرف شش ماه ۱۷ نوجوان دستگیر شدند»). خیلی‌ها به شهادت‌های شخصی، داستان‌ها و سایر گزارش‌های كیفی مراجعه می‌كنند.  

از شواهدی كه هم‌اكنون هم در دست دارید، استفاده كنید

آیا به تحقیقات بیش‌تر نیاز دارید؟ اگر همین حالا هم به قدر كافی اطلاعات مناسب در اختیار دارید كه پشتوانه مدافعه‌تان باشد، ممكن است به تحقیقات بیش‌تر نیاز نداشته باشید.

از طرف دیگر، آیا به قدر كافی می‌دانید كه بتوانید سمت و جهتی را كه باید تحقیقتان داشته باشد تشخیص دهید؟ مثلا اگر مشكلی را تشخیص داده‌اید اما علتش را نمی‌دانید، آیا می‌دانید چطور باید علتش را پیدا كنید، تا بتوانید از حل این مشكل دفاع كنید؟ یا آیا یافتن دلیل مشكل در همان جهتی است كه دفاع شما باید به سمتش حركت كند؟ (حمایت از حل مشكل ایدز هم در ابتدا در همین جهت بود، سرمایه‌گذاری برای تحقیقات پزشكی برای یافتن علت بیماری).

از آنچه هم‌اكنون درباره جهت حركتتان، مخاطبین مورد نظرتان و درباره خود مشكل می‌دانید استفاده كنید، تا بفهمید چه كار دیگری باید انجام دهید.

 انجام خود تحقیق​

هم آنچه را كه می‌خواهید نشان دهید در نظر بگیرید و هم سوابق و فرضیات مخاطبین مورد نظرتان را. هر دوی این ملاحظات به یك اندازه مهم هستند. ممكن است به عنوان پشتوانه نتایج تحقیقتان شواهد مقاومت‌ناپذیری داشته باشید، اما اگر شواهد شما از نظر مخاطبین مورد نظرتان قابل پذیرش نباشند، چندان به دردتان نخواهند خورد.

چند راه برای آنكه سعی‌تان را بكنید تا شواهدتان پذیرفته شوند

• سعی كنید انواع مختلف شواهد را جمع‌آوری كنید
• شواهدی را پیدا و استفاده كنید كه بی‌‌چون و چرا و مسلم باشند (در نمونه ماساچوست كه در بالا ذكر شد، سازمان ایالتی سوادآموزی بزرگسالان فهرستی جمع‌آوری كرد از ۱۳ هزار اسامی افراد واقعی، كه در انتظار دریافت خدمت بودند. قانون‌گذار می‌توانست با هر یك از افراد آن فهرست تماس بگیرد و با كسی صحبت كند كه برای سوادآموزی بزرگسالان درخواست داده بود و به دلیل كمبود بودجه برای خدمت‌رسانی به متقاضیان سوادآموزی، در فهرست انتظار قرار گرفته بود).
• دقیقا بدانید كه برای متقاعد كردن مخاطبین مورد نظرتان به چه چیز نیاز دارید و به دنبال همان چیز بروید.
• اگر می‌توانید، بر اعتبار محققینتان تاكید كنید (به عنوان متخصصین شناخته‌شده).
• اگر مطالعات زیادی به نتایج مشابه رسیده‌اند، آن‌ها را ذكر كنید.

گزارشتان را تحلیل كنید​

بسته به نوع تحقیقی كه انجام داده‌اید، شاید لازم باشد كه یك تحلیل آماری هم انجام دهید. صرفا اعدادی را كه یافته‌اید ثبت و جدول‌بندی كنید. به مفاهیمی كه در پشت اعداد و سایر اطلاعات قرار دارند توجه كنید تا فحوای وضعیت را درك كنید. از تكنیك «اما چرا» یا تكنیك‌های دیگر برای پیدا كردن یك علت ریشه‌ای استفاده كنید.

گزارشتان را طوری ارائه كنید كه هم به مخاطبین مورد نظرتان برسد و هم آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهد.

ابتدا چند رهنمود كلی برای ارائه اطلاعات:

• ارتباط باید دست‌یافتنی باشد. كانالی انتخاب كنید كه از طریق آن مخاطب مورد نظرتان به احتمال زیاد پیام شما را دریافت كند. اگر قصد دستیابی به قانون‌گذاران حومه شهر را دارید، احتمال اینكه یك مصاحبه در یك ایستگاه نه‌ چندان وزین رادیویی در حومه بتواند شما را به منظورتان برساند، زیاد نیست.   
• ارتباط باید قابل توجه باشد. حتی بعد از اینكه پیامتان را در كانال صحیح قرار دادید، باید ویژگی‌هایی داشته باشد كه بتواند بر پیام‌هایی كه هر روز همه را بمباران می‌كند، فائق آید. نه‌ فقط لازم است كه افراد در معرض پیام قرار بگیرند، بلكه باید به آن توجه كنند، تا تحت تاثیرش قرار گیرند. اگر می‌خواهید توجه خود سیاست‌گذاران را جلب كنید، احتمالا بهترین كار برقراری تماس شخصی است. اگر می‌خواهید توجه جمعیت مورد نظر یا عموم مردم را جلب كنید، استفاده از رنگ‌های روشن، موسیقی یا تصاویر آشنا، جلوه‌های سمعی و بصری غیرعادی، یا گفته‌هایی از اشخاص معتبر باهمستان یا سخنگویان مشهور موفقیت‌‌آمیز خواهد بود (استفاده از یك سخنگوی مشهور برای گزارش كردن نتایج تحقیقاتتان هنگامی موثر است كه مخاطب مورد نظر طرفدار آن شخص باشد، یا حداقل او را بشناسد. مثلا از تایگر وودز نخواهید میان زنان هیسپانیك جلب مشتری كند. اما اگر مخاطبین مورد نظرتان بازیكنان گلف باشند،‌ او برای این كار بسیار مناسب خواهد بود).   
• ارتباط، یك خیابان دوطرفه است. باید مطمئن شوید كه مخاطب شما همان پیامی را دریافت می‌كند كه شما قصد ارسالش را داشتید. در اینجا چندین مسئله می‌تواند مشكل ایجاد كند.
  • زبان. آیا پیام به زبانی هست كه مردم بتوانند درك كنند؟ اگر زبان مادری مخاطب مورد نظرتان انگلیسی نباشد، برقراری یك تماس موفق مستلزم آن است كه پیامتان را به همان زبان ارسال كنید. در غیر این صورت اطمینان حاصل كنید كه پیامتان به زبان ساده و سلیس انگلیسی ارسال شود.
  • ارتباط غیركلامی. زبان بدن، لحن و آهنگ صدا و طرز لباس پوشیدن، همگی برای كسی كه می‌خواهید پیامتان را برایش بفرستید، زبان خاص خودشان را دارند. اگر از تصویر، عكس، موسیقی، ویدیو یا فیلم استفاده می‌كنید، آیا مخاطب مورد نظرتان فورا آن‌ها را می‌شناسد و تشخیص می‌دهد؟ انتخاب یك سخنگو برای مخاطبتان پیام روان‌شناختی هم می‌فرستد.  
  • فرهنگ. فرهنگ‌های مختلف بر اساس نژاد، قومیت، طبقه اجتماعی یا عوامل دیگر، به اشكال مختلف رابطه برقرار می‌كنند. لذا باید فرهنگ مخاطب مورد نظرتان را بشناسید تا بتوانید به طرز موثر با او ارتباط برقرار كنید. مثلا نگاه كردن به اشخاص یا رو برگرداندن از آن‌ها در فرهنگ‌های مختلف، معانی مختلف دارد. لذا مهم است كه حساسیت فرهنگی داشته باشید تا هم منظورتان را بفهمانید و هم كسی را نرنجانید.

اگر این رهنمودهای برقراری ارتباط را در ذهن داشته باشید، می‌توانید از میان تعداد زیادی روش‌های ارائه كه بتوانند توجه مخاطب مورد نظرتان را به گزارشتان جلب كنند، یكی را انتخاب كنید. می‌توانید هر یك از این روش‌ها را به‌ تنهایی یا با تركیب با یكدیگر استفاده كنید تا توجه بیش‌ترین تعداد ممكن از افراد و همچنین توجه رسانه‌ها را جلب كنند، تا پیامتان به اطلاع عموم مردم برسد، حتی اگر هدف اصلی‌تان این نبوده باشد.

• تماس شخصی. اگر از قبل با آن‌ها رابطه برقرار كرده‌اید، می‌توانید مستقیما به سراغ سیاست‌گذاران بروید، یا از طریق معاونین‌ یا كاركنان كمیته به آن‌ها دست پیدا كنید. همچنین می‌توانید خودتان مستقیما، یا از طریق تماس‌های شخصی متحدین‌تان با مدیران عامل شركت‌ها،‌ مدیران سازمان‌ها، رهبران باهمستان‌ها یا سایر اشخاص متنفذ ارتباط برقرار كنید. آژانس‌های سرمایه‌گذاری، دولت یا سایر نهادهای تنظیم‌كننده مقررات هم جاهایی هستند كه در آن‌ها تماس شخصی می‌تواند كارتان را آسان كند، مخصوصا اگر امیدوار باشید كه تحقیقتان برانگیزنده یك اقدام سریع باشد.
• كانال‌های رسمی. این یعنی نتایج تحقیقتان را در مسیر كاغذبازی به جریان بیندازید، آن‌ها را به رابط‌های عموم (ترجیحا یك پذیرش‌گر) در دفاتر مربوطه بدهید، به این امید كه در آن طرف خط به دست یك سیاست‌گذار برسد. طی مسیر از طریق كانال‌های رسمی وقت‌گیر است و ممكن است نتیجه‌اش این باشد كه خود سیاست‌گذار عملا هرگز چشمش به اطلاعات شما نیافتد. احتمالا این كم‌فایده‌ترین راه رسیدن به شخصی با قدرت واقعی برای كمك به شماست، اما در بعضی موارد شاید تنها انتخابی باشد كه پیش رو  دارید.
• اطلاع‌رسانی قانون‌گذاران و سایر ارائه‌های رسمی مشابه. این رویدادها، كه خاصه هدفشان سیاست‌گذاران یا سایر افراد متنفذ است، به شما این فرصت را می‌دهد كه فورا با عده‌ای از آن‌ها یا معاونین‌شان ملاقات كنید و حمایت خودتان را اعلام كنید. علاوه بر این آن‌ها فروم‌هایی عالی هستند برای استفاده از شهادت‌های شخصی‌تان و همچنین توزیع و اظهار نظر روی برگه‌های ساده و موثر حاوی اطلاعاتی كه نشان‌دهنده نتایج تحقیقات شماست.    
• نامه یا ایمیلی كه مستقیما برای افراد مناسب ارسال شود. نمونه‌ای را كه در پایان این بخش آمده ملاحظه كنید كه نشان می‌دهد این اقدام تا چه حد می‌‌تواند كارایی داشته باشد.
• ارائه‌ها (سخنرانی‌ها) و فروم‌ها. این با رویدادهای فوق فرق می‌كند، زیرا هدفش مخاطبین عمومی‌تری است و به منظور ایجاد پوشش رسانه‌ای برگزار می‌شود. ارائه نتایج یك تحقیق برای عموم، طیفی را در بر می‌گیرد از یك كنفرانس مطبوعاتی گرفته تا ارائه در یك كنفرانس تخصصی یا فروم‌های عمومی دیگر، تا یك گردهمایی یا تظاهرات عمومی. شما این فرصت را دارید كه با استفاده از زبان كلامی و غیركلامی مناسب و همچنین با حساسیت فرهنگی، مستقیما با مردم صحبت كنید. علاوه بر این یك فروم عمومی به شما اجازه می‌دهد به سوالات پاسخ دهید، درباره هر چیزی كه مردم متوجه نمی‌شوند، توضیح مفصل بدهید و برای كار كردن روی تغییر سیاست انرژی جمع كنید. در اینجا رمز كار، كه همیشه هم آسان نیست، این است كه اطمینان حاصل كنید كه نه فقط رویداد، بلكه مفاد تحقیق شما هم در هر گزارش رسانه‌ای كه ممكن باشد، پوشش داده شود. یك راه برای رسیدن به این منظور آن است كه جزئیات مربوط به نتایج تحقیق را در اختیار رسانه‌ها قرار دهید.
  • یك كتاب معمولی یا یك مقاله كه به تعداد زیاد منتشر و توزیع شده است و مقصودش مخاطبین عمومی هستند. خصوصا در مورد مسائل ملی، این نوع ارائه می‌تواند آغازگر مباحثی باشد كه منجر به تغییرات اساسی شوند. مثلا بیماری ایدز اولین بار در نتیجه چاپ یك مقاله در مجله نیویورك تایمز توجه عموم را به خود جلب كرد.   
  • یك كمپین رسانه‌ای. اگر مخاطب مورد نظر شما عموم مردم باشند، و هدفتان این است كه به‌سرعت و عمیقا بر افكار عمومی تاثیر بگذارید، استفاده از رسانه‌ها تقریبا همیشه بهترین روش موجود است. اگر خود را برای پشتیبانی از اقدامی مهیا كرده‌ باشید، پس با رسانه‌ها كه می‌توانند اطلاعات و پیام شما را به گوش باهمستان یا جهان برسانند، ارتباط برقرار كرده‌اید. یك كمپین رسانه‌ای، می‌تواند شامل مطالب مطبوعاتی (جهت چاپ در روزنامه) و كنفرانس‌های مطبوعاتی، مقالات روزنامه‌ها، مصاحبه‌هایی در ایستگاه‌های رادیویی و تلویزیونی به زبان‌های مختلف، داستان‌هایی در اخبار شبانه و غیره باشد.    
  • یك ارائه چندرسانه‌ای. «راه متحده آمریکا» سالانه ویدیوها و بروشورهایی درباره یك مشكل خاص تهیه می‌كند، به منظور تركیب با حرف‌های سخنگویی كه تجربه دست اول با آن مشكل داشته، برای ارائه به گروه‌های خیّر بالقوه. این ارائه‌ها معمولا بسیار قوی هستند و برای رساندن پیام‌های نیازمندی طوری طراحی شده‌اند كه هم بر شعور خیرها نفوذ می‌كنند و هم بر احساساتشان، ضمن اینكه به آن‌ها چیزهایی داده می‌شود (بروشور) كه با خود ببرند و برایشان یادآور آن ارائه باشد.   
  • یك گزارش رسمی. این گزارش ممكن است به صورت یك مقاله علمی، گزارش هیات دولت، یك مقاله مطبوعاتی، یا چیزی شبیه این‌ها باشد. این‌ها در اصل سیاست‌گذاران، كسانی با علایق یا سوابق دانشگاهی، یا مخاطبینی با تحصیلات عالی را مخاطب قرار می‌دهند.
  • ​یادداشت یا پوستر در محل‌های استراتژیك. قرار دادن نتایج تحقیقاتتان در مكان‌هایی كه احتمال دارد افراد به مشكل مورد نظر شما فكر كنند، مثلا واقعیت‌هایی درباره تغذیه اطفال در سایت WIC یا درمانگاه‌های تخصصی اطفال، راهی برای جلب توجه است. این یادداشت می‌تواند شامل اطلاعاتی درباره تغییر سیاست باشد و اینكه خوانندگان آن برای عملی شدن این امر چه كاری از دستشان برمی‌آید.

به تحقیقاتتان ادامه دهید تغییرات را در وضعیت و در سیاست یا سیاست بالقوه مشاهده كنید

اگر موفق به تغییر سیاستی شدید، ادامه دادن به تحقیقتان به شما امكان می‌دهد به سیاست‌گذاران نشان دهید كه تصمیم درستی گرفته‌اند و باید تلاش كنند تا سیاست‌های بی‌تاثیر یا غیرعاقلانه و مبنی بر بی‌اطلاعی را از نو تدبیر كنند. تحقیق همچنین به شما كمك می‌كند، با تغییر شرایط یا تغییر نیازهای باهمستان، همچنان به پشتیبانی‌تان ادامه دهید.

كارهایی كه می‌توانید انجام دهید تا تحقیقتان بر سیاست اثر بگذارد:

• معنی كنید كه چطور می‌خواهید بر سیاست اثر بگذارید. شما ممكن است در تلاش باشید كه بفهمید چه سیاستی باید وجود داشته باشد، سیاست را به جهت خاصی هل دهید و هدایت كنید، برای پرداحتن به یك مشكل خاص، از تامین بودجه یا اقدامات دیگری پشتیبانی كنید، یا از انجام یا بر علیه انجام یك عملكرد یا رویكرد خاص پشتیبانی كنید.  
• مخاطبین‌تان را تشخیص دهید. قانون‌گذاران، عموم مردم و غیره و اینكه آن‌ها به چه نوع شواهدی واكنش نشان می‌دهند.
• از شواهد موجود استفاده كنید، تا كمكتان كند كار را شروع كنید و همچنین كار را برایتان آسان كند.
• تحقیق اصلی را انجام دهید و به آن چیزی بپردازید كه مخاطبین‌تان می‌پذیرند و درك می‌كنند.
• نتایجتان را تحلیل كنید و به آن‌ها وفادار باشید، حتی اگر آن چیزی نباشند كه انتظار داشتید.
• نتایجتان را ارائه دهید و برای دستیابی به مخاطبین مورد نظرتان، اصول اولیه برقراری ارتباط را به‌ كار بگیرید.
• به تحقیق ادامه دهید، حتی اگر در تغییر سیاست موفق بوده باشید، كه بتوانید موفقیت آن تغییر را نشان دهید و با تغییر نیازهای باهمستان بتوانید در جریان نیازهای بیش‌تر قرار بگیرید.

Realizar investigaciones para influir en políticas

Ley de Protección de Pasajeros Menores de Illinois

Este ejemplo está tomado del libro de Murray Levine y David Perkins, Principles of Community Psychology, (Principios de psicología social) Nueva York: Oxford University Press, 1987.

A principios de la década de 1980, Leonard Jason y Tom Rose, dos investigadores de la Universidad DePaul en Illinois estaban interesados en conseguir la aprobación de una ley que obligaría el uso de asientos de seguridad para niños en este estado. Realizaron una investigación de fondo y enviaron un resumen de la misma a los miembros del Senado del Estado de Illinois. De hecho, enviaron el resumen solamente a la mitad de los legisladores, elegidos arbitrariamente como parte de un experimento. Como resultado, era significativamente más probable (79% a 53%) que aquellos que recibieron el resumen de la investigación votaran en favor del proyecto de ley que aquellos que no lo recibieron. Y la ley se aprobó. Mientras el margen de victoria podría haber sido mayor si la carta se hubiese enviado a todos los senadores, la investigación de Jason y Rose impactó claramente en el resultado de la votación.

A continuación ofrecemos el texto de la carta. Fíjese en el uso de múltiples métodos de investigación, así como el modo de comunicación conciso.

Como saben, la Ley de Protección de Pasajeros Menores (Proyecto de ley de la Cámara de Representantes 608) debe ser llevada ante el Senado del Estado de Illinois durante el próximo mes. Nos gustaría proporcionarles los datos pertinentes que esperamos sean de utilidad para ustedes cuando consideren esta ley. Tom Rose y yo, dos investigadores de la Universidad DePaul, hemos estado recogiendo datos durante los últimos ocho meses y hemos llegado a la conclusión de que el 93% de los niños menores de hasta 4 años de edad no están ubicados en los asientos adecuados cuando viajan en automóviles. Estos datos se recogieron en el área metropolitana de Chicago y están basados en la observación de si los niños que viajaban en 1450 coches iban en los asientos de seguridad adecuados. Para obtener esta información sobre las actitudes de la población en lo que se refiere al tema de los asientos de seguridad para niños que viajan en automóviles, en marzo de 1982, el Sr. Rose y yo entrevistamos a un grupo de muestra de ciudadanos de Illinois y descubrimos que el 78% de los adultos del área metropolitana de Chicago respaldaría la aprobación de la Ley de Protección de Pasajeros Menores. Las estadísticas del tráfico de Illinois indican que 140 niños murieron y 25.828 resultaron heridos en accidentes de automóviles durante el período de 1975-1981. Estas estadísticas no solo representan trágicas pérdidas de vidas y potencial humano, también representan un tremendo coste en cuidados de rehabilitación. Por ejemplo, un niño de 3 años con una herida en la columna vertebral resultado de un accidente de automóvil (una herida no poco frecuente) y que queda parapléjico necesitará 724.000 dólares de cuidados de rehabilitación durante su vida. Si este niño quedara tetrapléjico, los costes excederían 3.317.929 de dólares de rehabilitación durante el resto de su vida.

Por último, los estados que han aprobado la ley sobre los asientos de seguridad para niños han experimentado un aumento significativo en el uso de aparatos de seguridad. En Tennessee, por ejemplo, el doble de niños utilizaron los asientos de seguridad adecuados después de que la Ley de Protección de Pasajeros Menores de Tennessee se convirtiera en jurisprudencia el 1 de enero de 1978.

Esperamos que esta información sea de utilidad. Por favor, pueden contactarme si tienen más preguntas. Mi teléfono es 312-321-7884.

Atentamente,
Leonard Jason, Ph.D. Tom Rose
Ayudante de investigación del Profesor Adjunto

___Usted o su grupo ha concluido que desea influir en las políticas relacionadas con los asuntos que les conciernen a usted y a sus constituyentes.

Ha decidido organizar una investigación política para (elija uno a más de los siguientes apartados):

___Garantizar que realmente se aborda un tema.

___Garantizar que ese tema necesita ser tratado.

___Mostar la necesidad de financiación o intervención en un asunto.

___Apoyar o desacreditar el uso de una práctica o idea particular.

___Identificar y defender la política adecuada sobre un asunto.

___Señalar la incompetencia o la corrupción que perjudica el interés público.

___Proteger la salud y seguridad pública.

___Construir una base sólida para su defensa.

___Mantener su propia integridad.

Para una mayor credibilidad, usted ha colaborado con o recibido ayuda de (indica qué grupos han ayudado):

___Grupos de expertos

___Organizaciones gubernamentales

___Asociaciones profesionales

___Comités oficiales

___Organizaciones que trabajan en el tema

___Organizaciones de vigilancia

___Agencias de policía

Organizó una investigación sobre la política porque:

___Se necesitaba una política y no se había establecido ninguna.

___Había una situación crítica que no se había reconocido o admitido.

___Nuestro tema estaba bajo revisión legislativa.

___La política estaba bajo discusión y queríamos asegurarnos de que no se ignoraban aspectos importantes de la misma.

___Los resultados de la política actual eran desconocidos o confusos.

___La política iba en la dirección equivocada.

___Nos consultaron como expertos.

___Su grupo ha determinado cómo influir en la política.

___Ha determinado a quién necesita influir y cómo.

___Ha utilizado sus conocimientos previos.

___Ha realizado su investigación atendiendo a las suposiciones de la audiencia.

___Ha analizado los datos.

___Presentó los resultados utilizando pautas de comunicación que garantizan que llegan al público.

___Continuó la investigación para apoyar los cambios políticos que se han llevado a cabo y para ser capaz de promover otros cambios, conforme cambian las necesidades de la comunidad y de la situación.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

امروزه با چالش‌های دشواری روبه‌رو هستیم. محله‌ها با معضلاتی مثل جرم، معضلات اقتصادی، تنش بین گروه‌های مختلف، سوء مصرف مواد، و معضلات دیگر دست به گریبان هستند. بدتر اینکه اطلاعات بسیاری از افراد درباره محله‌شان بسیار ناچیز است.

نیمه پر لیوان نشان می‌دهد که ساکنان باهمستان سرشار از توان، استعداد، و خلاقیت هستند. این ویژگی‌ها را می‌توان در مسیر بهبود کیفیت زندگی همگانی به کار گرفت. اما در بیش‌تر مواقع محله‌ها نمی‌توانند از توان و کوشش ساکنان خود بیش‌ترین بهره را ببرند. بیش‌تر افراد شاغل و ساکن در هر محله در بحث و گفتگو درباره معضلات و تصمیم‌گیری در این زمینه حضور ندارند. معمولا گروهی از رهبران همواره در نقش نماینده کل مردم محل ظاهر می‌شوند و گاه این رهبران هم به خاطر خستگی از پا می‌افتند.

در این وضعیت، چطور می‌توان از استعداد و خلاقیت مردم محله به نفع کل محله بهره‌برداری کرد؟ بسیاری از مسئولان سازمان‌دهی باهمستان به امید گرد هم آوردن افراد محل، از روش گروه‌های مطالعاتی به شکلی موفقیت‌آمیز بهره جسته‌اند.

گروه‌های مطالعاتی​

گروه مطالعاتی گروهی متشکل از ۸ تا ۱۲ نفر است که به صورت هفتگی یا ماهانه جلسات منظم دارند و با همکاری یکدیگر و بر پایه اصول دموکراسی به یکی از مسائل مهم عمومی می‌پردازند. اعضای این گروه‌ها مشکل مورد نظر را از چند زاویه بررسی کرده و زمینه‌های مشترک را شناسایی می‌کنند و سپس توصیه‌هایی را برای اقدام عملی در راستای منافع باهمستان ارائه می‌دهند. برنامه‌های همیاری جوانان، سیاست‌های جدید استخدامی، برگزاری جشن‌ و مراسم در کل شهر با حضور همه گروه‌ها، برنامه‌های هم‌نوایی با حضور افرادی از نژادهای مختلف، و تصویب قوانین جدید ایالتی برای بهبود وضعیت نظام اصلاح و تربیت در اوکلاهما نمونه‌هایی از گروه‌های مطالعاتی هستند.

معمولا رهبری گروه مطالعاتی در دست یک مدیر جلسه بی‌طرف است که وظیفه‌ حفظ انسجام در بحث‌ها، بررسی دیدگاه‌های مختلف در گروه، و طرح پرسش‌های سخت را بر عهده دارد.

به طور کلی، گروه مطالعاتی کار را از یک جلسه مبتنی بر تجربه شخصی شروع کرده («این مشکل چه تاثیری بر من دارد؟») و به سمت جلساتی می‌رود که دیدگاهی وسیع‌تر در آن مطرح می‌شود («دیگران درباره این مشکل چه می‌گویند؟») و به جلسه اقدام عملی می‌رسد («حالا برای رفع این مشکل چه می‌توان کرد؟»). خروجی گروه‌های مطالعاتی طرح‌ها و برنامه‌هایی برای اقدام عملی است که می‌تواند افراد محله و باهمستان را همراه کرده و کیفیت زندگی همگانی را بهبود بخشد.

گروه مطالعاتی را می‌توان در باهمستان‌ها یا درون سازمان‌هایی مثل مدارس، اتحادیه‌ها، یا نهادهای دولتی به راه انداخت. اما تاثیر و گستره کار گروه‌های مطالعاتی زمانی به بیش‌ترین سطح خود می‌رسد که سازمان‌های حاضر در باهمستان با همکاری یکدیگر چندین گروه مطالعاتی را در چارچوب یک برنامه گسترده تشکیل دهند. این برنامه‌ها که در سطح کل باهمستان اجرا می‌شود، تعداد زیادی از شهروندان و گاه هزاران نفر را جذب می‌کند که در گروه‌های مطالعاتی برای بررسی مشکلات عمومی مثل روابط گروه‌های نژادی، جرم و خشونت، یا آموزش و پرورش حاضر می‌شوند. همکاری گسترده در حمایت از این گروه‌ها باعث مشارکت پررنگ افراد باهمستان از طیف‌های گوناگون می‌شود.

در این بخش از جعبه ابزار روند برنامه‌ریزی و انجام بررسی اولیه در گروه‌های مطالعاتی را به صورت گام به گام از گسترش برنامه تا هماهنگ کردن کارهای باهمستان توضیح می‌دهیم. می‌توان موضوع را از قبل برنامه‌ریزی کرد (مثلا، بررسی مسئله امنیت عمومی یا زیباسازی محله) یا برای تعیین موضوع گروهی عمومی تشکیل داد تا افراد حاضر خودشان موضوع را انتخاب کنند.

چرایی نیاز به سازمان‌دهی گروه‌های مطالعاتی​

سازمان‌دهی گروه مطالعاتی، یا برنامه‌هایی در سطح باهمستان برای تشکیل این گروه‌ها، کار زیادی می‌برد اما به چند دلیل به زحمتش می‌ارزد.

گروه‌های مطالعاتی بنا به چند دلیل از نگاه مردم ارزشمندند:

• نقطه شروع بحث و گفتگو تجربه‌های خود افراد است. گروه‌های مطالعاتی به موضوعات انتزاعی نمی‌پردازند. موضوع بحث و گفتگو در این گروه‌ها معضلات واقعی است که افراد در زندگی روزمره تجربه می‌کنند.
• افراد با پیشینه‌های متفاوت می‌توانند در گروه‌های کوچک درباره این مشکلات با رعایت احترام و آرامش گفتگو کنند. گروه‌های بزرگ گاه باعث ایجاد ترس یا نبود آرامش می‌شوند؛ اما خیلی از افرادی که در گروه‌های بزرگ راحت نیستند، در گروه‌های کوچک‌ راحت‌ترند و وارد بحث می‌شوند.
• افراد در این گروه‌ها کار خود را بخشی از یک برنامه بزرگ‌تر می‌دانند و حس خوبی نسبت به این موضوع دارند.
• برنامه کلی گروه‌های مطالعاتی باعث توانمندسازی ساکنان باهمستان می‌شود. این برنامه در حل معضلات و اقدام در باهمستان و محله کارایی دارد.

گروه‌های مطالعاتی پس از شروع کار خود معمولا بزرگ‌تر و قوی‌تر می‌شوند. افراد از کار گروهی در راستای هدف مشترک لذت می‌برند و به همین خاطر به گروه می‌پیوندند. افراد شرکت‌کننده در این گروه‌ها معمولا می‌گویند متوجه گذر زمان نشده‌اند چون بحث بر سر موضوعی مشخص انجام شده و سازنده و صادقانه بوده است. به گفته این افراد، آشنایی با یکدیگر هم لذت خاص خودش را دارد.

بنابراین، دلایل زیادی برای سازمان‌دهی گروه مطالعاتی در محله وجود دارد. اگر برای این کار آماده‌اید، با هم بخش‌های بعدی را بررسی کنیم.

شیوه سازمان‌دهی برنامه گروه‌های مطالعاتی در سطح باهمستان​

مثال: موج ارتکاب جرم در میلتون​

میلتون از محله‌های تاریخی یکی از شهرهای بزرگ در شمال بخش میانی آمریکا است که همیشه جای خوبی برای زندگی بوده و جمعیتش ترکیبی از سالمندان و جوانان، دانشجویان، متخصصان، و افراد مجرد و خانواده‌های باثبات است. میلتون در سال‌های اخیر پذیرای جمعیت روزافزون اسپانیایی‌تبار بوده است. گروه‌های مختلف در این محله اگر چه یکدیگر را می‌شناسند اما تعامل چندانی ندارند، و به تازگی تنش‌هایی بین ساکنان قدیمی میلتون و ساکنان جدید اسپانیایی‌تبار شکل گرفته است.

علاوه بر این مسئله، میلتون در ماه‌های اخیر شاهد افزایش جرم و جنایت بوده است. بیش‌تر آن‌ها جرایم جزئی مثل دیوارنویسی، شکستن پنجره‌ها، تخریب صندوق پستی و مانند آن بوده، اما ظاهرا این وضعیت در حال تشدید است. چندین مورد سرقت از خودرو گزارش شده و در یک مورد هم از خانه یکی از ساکنان سرقت شده است.

روشن است که ساکنان میلتون نگران این وضعیت هستند. چطور می‌توان ساکنان محله را برای جلوگیری از افزایش جرم و ایجاد حس امنیت گرد هم آورد؟

پیش از شروع کار، باید به چند نکته توجه داشت.

• نکته اول تقسیم مسئولیت است. دنبال جذب افراد داوطلب برای سازمان‌دهی برنامه باشید. به این ترتیب، نه تنها کارتان سبک‌تر می‌شود، بلکه افراد شرکت‌کننده حس می‌کنند این برنامه به خودشان تعلق دارد.
• دوم اینکه باید نشان داد افراد با هر پیشینه‌ای می‌توانند در گروه مطالعاتی حضور داشته باشند. در غیر این صورت، این برداشت شکل می‌گیرد که تنها دیدگاه‌ها و تجربه‌های برخی افراد مهم است. قطعا نمی‌خواهید دیگران چنین برداشتی از برنامه داشته باشند.
• سوم اینکه مردم باید بدانند این پروژه در حل معضلات محله تاثیر دارد و صرفا به گفتگو درباره مشکلات ختم نمی‌شود!

با در نظر داشتن این نکات، می‌توان کار را شروع کرد.

تشکیل هسته مرکزی متشکل از دستیاران سخت‌کوش و متعهد. با چند نفر که به پروژه علاقه دارند و قبلا با آن‌ها آشنایی و همکاری داشته‌اید صحبت کنید.

• تشکیل گروه مطالعاتی آزمایشی. به کمک هسته مرکزی، ده، دوازده نفر را پیدا کنید که علاقه‌مند به شروع کار باشند. آن‌ها را برای شروع کار گروه مطالعاتی آزمایشی دعوت کرده و یکی دو جلسه برگزار کنید. در پایان این جلسات، از آن‌ها درباره روند کار و اقدامات لازم برای اثربخشی این کار در سطح محله نظرخواهی کنید.

-  جلسات آزمایشی را می‌توان هر جایی برگزار کرد؛ مثلا، در زیرزمین کلیسا، کلاس خالی در مدرسه محل، اتاق جلسات در یک مجتمع مسکونی، یا حتی در خانه یکی از افراد. جلسه باید در محلی برگزار شود که پیدا کردن و دسترسی به آن آسان باشد و افراد در آن احساس راحتی کنند. می‌توان از افراد شرکت‌کننده پذیرایی کرد، و یا از افراد درخواست کرد که نوبتی مسئولیت تهیه غذا و نوشیدنی را بر عهده بگیرند.

تهیه فهرست گروه‌ها و سازمان‌های محله. برای جذب هر چه بیش‌تر افراد باید هر گروه و سازمانی را که می‌شناسید در نظر بگیرید. فهرستی از همه مدارس، اجتماعات، کسب‌وکارها، باشگاه‌ها، سازمان‌های غیرانتفاعی، کتاب‌خانه‌ها، اتحادیه‌های مستاجران، و سایر گروه‌ها در محله تهیه کنید. هم‌چنین، افراد و نهادهای خارج از محله مثل ماموران پلیس، مسئولان دولتی، و دیگر کارکنان دولت را که با محله همکاری نزدیک دارند در فهرست جای دهید. آیا فرد یا نهاد دیگری به ذهنتان می‌رسد؟

گروه‌ مطالعاتی آزمایشی دوم با حضور نمایندگان سازمان‌ها. افراد حاضر در برخی از این سازمان‌ها را برای حضور در یک جلسه آزمایشی دیگر دعوت کنید. در صورت حضور بیش از دوازده نفر، چند گروه تشکیل دهید. سعی کنید ترکیب افراد در هر گروه ترکیب مناسبی باشد.
 

مثال: تشکیل گروه مطالعاتی​

آلما هورتا، یکی از ساکنان محله میلتون، تصمیم می‌گیرد برنامه‌ای را برای تشکیل گروه مطالعاتی در کل باهمستان جهت بررسی مشکلات محله اجرا کند. از دوست و همسایه‌اش آلیسون براون کمک می‌خواهد و آلیسون هم مشتاقانه با او همراه می‌شود. این دو افراد دیگری را برای شرکت در گروه آزمایشی جذب می‌کنند: کشیش کلیسای نزدیک خانه آلیسون، مشاور املاکی که خانه را به آلما فروخته، و نگهبان ساختمان اداری محل کار آلما از اعضای این گروه هستند. جلسه در اتاق جلسات کلیسا برگزار می‌شود، چون همه می‌دانند کلیسا کجاست و هم اینکه آلیسون صندلی چرخ‌دار دارد و ورود به کلیسا برای افراد معلول مشکل نیست.

آلما در شروع جلسه خود را معرفی کرده و از افراد حاضر نیز می‌خواهد خود را معرفی کنند. او به افراد حاضر در گروه می‌گوید، «امشب اینجا جمع شده‌ایم چون نگران وقوع جرم در میلتون هستیم. امشب قرار است درباره امنیت حرف بزنیم. امنیت دغدغه مهمی است، چون اگر حس امنیت نباشد، نمی‌توان مسائل مهم دیگر را به راحتی حل کرد. پس هدف جلسه امشب گفتگو درباره روش‌های افزایش امنیت برای زندگی و کار در محله است.»

اعضای گروه در جلسه اول با هدایت آلما و آلیسون درباره چند موضوع از جمله مسائل زیر گفتگو می‌کنند:

• آیا در محله احساس امنیت می‌کنید؟ چرا؟
• معمولا برای حفظ امنیت چه نکاتی را رعایت می‌کنید؟
• نقش پلیس در افزایش امنیت محله چیست؟
• نقش ساکنان در افزایش امنیت محله چیست؟

بحث داغ و مفیدی درباره امنیت میلتون شکل می‌گیرد. در پایان جلسه، همه افراد به این نتیجه می‌رسند که داشتن گروه مطالعاتی کار بسیار خوبی است و برنامه‌ریزی برای آینده را آغاز می‌کنند.

تشکیل کارگروه مطالعاتی. از همه افراد همکار بخواهید از این مرحله به بعد در کارگروهی برای پیش‌برد ابتکار عمل عضو شوند. همه افراد محله از گروه‌های مختلف باید حتما نماینده‌ای در این کارگروه داشته باشند. کارگروه‌ را جهت شروع کارهای زیر به گروه‌های دو سه نفره تقسیم کنید:

• برنامه‌ریزی برای جلسه آغازین. از یک یا دو نفر سخنگو برای تشریح کار گروه‌های مطالعاتی و الهام‌بخشی به افراد جهت مشارکت در این روند دعوت کنید. پذیرایی داشته باشید و زمانی را برای معاشرت و نام‌نویسی افراد اختصاص دهید.
• جذب و آموزش مدیر جلسه. اطلاعات مربوط به مدیریت گروه‌های مطالعاتی را در اختیار این افراد قرار داده و آن‌ها را برای آموزش دور هم جمع کنید.
• یافتن مکان مناسب و هماهنگی برای سایر جزئیات. هماهنگی لازم را برای برگزاری جلسه گروه مطالعاتی در مدارس، کلانتری‌ها، کلیساها، ایستگاه‌های آتش‌نشانی، و شرکت‌ها انجام دهید؛ در صورت نبود مکان مناسب، می‌توان جلسات را در خانه افراد برگزار کرد. در صورت امکان خدمات رفت و آمد، مراقبت از کودکان و سایر خدمات لازم را برای تسهیل مشارکت افراد فراهم کنید. در صورت امکان افراد داوطلب را برای ثبت روند کار و گزارش‌نویسی پیدا کنید.
• جذب افراد برای پیوستن به گروه‌های مطالعاتی. در اینجا هم دعوت شخصی بهترین گزینه است. از همه افراد حاضر در کارگروه بخواهید از بین دوستان یا همکاران‌ خود نیرو جذب کنند.
• برنامه‌ریزی برای مجمع عملیاتی. مجمع عملیاتی جلسه‌ای بزرگ است که در پایان یک دوره کار گروه‌های مطالعاتی برگزار می‌شود. پیش از برگزاری این جلسه، با استفاده از مدارک و صورت‌جلسات هر گروه مهم‌ترین دغدغه‌های هر گروه را مشخص کنید. در مجمع عملیاتی، زمان کافی را برای ارائه خلاصه دیدگاه‌های هر گروه از سوی یکی از اعضا در نظر بگیرید.

برگزاری جلسه آغازین. رسانه‌های خبری محلی را در جریان بگذارید تا این جلسه را پوشش دهند.

مثال: موفقیت در برگزاری جلسه آغازین​

آلما و آلیسون دومین جلسه گروه مطالعاتی را با افرادی از گروه‌های مختلف با موفقیت برگزار کرده‌اند و اشتیاق افراد شرکت‌کننده آن‌ها را به وجد آورده است. همه افراد حاضر بر این باور بودند که گسترش این برنامه برای میلتون مفید است و تعدادی نیز برای برنامه‌ریزی جلسه آغازین اعلام همکاری کرده‌اند.

سالن اجتماعات شهرداری میلتون فضایی را برای برگزاری جلسه اختصاص داده و رستوران‌ها و غذاخوری‌های محلی که بعضا کارشان از موج اخیر ارتکاب جرم آسیب دیده، مسئولیت تهیه غذا را بر عهده گرفته‌اند. حتی یکی از فروشگاه‌های الکترونیکی در محله تلویزیونی رنگی و ۲۶ اینچی را در اختیار گروه قرار داده تا هنگام برگزاری جلسه طی قرعه‌کشی به یکی از افراد اهدا شود.

مرحله بعدی پیام‌رسانی است. آلما و آلیسون تراکت‌هایی رنگی را (با عکس بزرگ تلویزیون و خبر قرعه‌کشی) در فروشگاه‌ها، کتابخانه، تابلو اعلانات کلیسا، مدارس، و درمانگاه‌ها پخش می‌کنند. مطالب به دو زبان انگلیسی و اسپانیایی به شکلی قابل فهم چاپ شده‌اند. خروجی مطبوعاتی نیز برای درج در روزنامه‌های محلی تهیه شده و اخبار مربوط در کانال‌های تلویزیون محلی پخش می‌شوند. خلاصه‌ای درباره جلسه آغازین نیز در خبرنامه‌های کلیسا و مدارس درج می‌شود.

هر چند همه این کارهای رسانه‌ای مهم هستند، اما بیش‌تر اعضای گروه‌های مطالعاتی از طریق ارتباط شخصی جذب می‌شوند. آلما و آلیسون با علم به این موضوع، تا حد امکان به همه درباره گروه اطلاع‌رسانی می‌کنند و از همه افراد می‌خواهند درباره گروه به دیگران هم اطلاع‌رسانی کنند. با کارمندان محل، ماموران پلیس، مدیران نهادها، مددکاران اجتماعی، کارکنان رسانه، کارکنان مدارس، و هر که به ذهنشان می‌رسد درباره گروه صحبت می‌کنند.

با فرا رسیدن روز بزرگ، حدود ۷۵۰ نفر از ساکنان میلتون در سالن اجتماعات شهرداری جمع می‌شوند، و تعداد افرای که نام‌نویسی می‌کنند برای تشکیل ۱۰ گروه مطالعاتی کافی است.

• حالا برای شروع کار گروه مطالعاتی آماده‌اید؛ باید توجه داشت که گروه‌های مطالعاتی در مسیر کار خود به پشتیبانی نیاز دارند. چگونه باید از این گروه‌ها پشتیبانی کرد؟ جلسه‌ای را با حضور مدیران جلسه برای بررسی پیشرفت کار گروه‌ها ترتیب دهید. برای افرادی که بعدا به شما ملحق می‌شوند گروه‌های مطالعاتی جدید تشکیل دهید. گزارش جلسات هر گروه را برای بحث و بررسی و مستندسازی روند کار جمع‌آوری کنید.
• با پایان کار گروه‌های مطالعاتی که معمولا چند ماه طول می‌کشد، زمان برگزاری مجمع اقدام می‌رسد. این مجمع فرصتی است برای بزرگداشت دستاوردهای محله و حرکت از حرف به سمت عمل.

حفظ شتاب حرکت. با گروه‌های عملیاتی درباره پیشرفت کار گفتگو کنید. رسانه‌ها را برای پوشش خبری کار عملیاتی جمع کنید. با افرادی که دنبال برگزاری دور بعدی جلسات هستند همکاری کنید.

مثال: مدیریت برنامه​

آلما و آلیسون روند کار فعالیت‌های کلی گروه‌های مطالعاتی را هماهنگ می‌کنند. هر یک از آن‌ها مدیریت یکی از گروه‌ها را بر عهده دارد و علاوه بر آن با برگزاری جلسات منظم با حضور سایر مدیران جلسه، ضمن مرور گزارش جلسات، موضوعات مشترک را پیگیری کرده و روند کلی کار را رصد می‌کنند.

سایر مدیران جلسه نیز از پیشرفت مطلوب کارها خبر می‌دهند. بحث‌ها اگر چه گاه داغ و پرشور هستند، به شکل‌گیری دیدگاه‌های جدید، برداشت جدید، و امیدواری‌های تازه همراه بوده‌اند. ارتباطات جدیدی شکل گرفته و افراد بیش‌تری با یکدیگر آشنا و دوست شده‌اند. بهتر از همه این که افراد حاضر توانمندی بیش‌تری را در خود حس می‌کنند؛ این افراد حس می‌کنند برای کاهش جرم در میلتون فعالیت موثر دارند.

مکث و بازاندیشی. آموخته‌های خود را مرور کرده و برنامه‌ریزی برای دور بعدی را آغاز کنید. کارگروه‌ها را دور هم جمع کرده و درباره روند پیشرفت کار گفتگو کنید. دستاوردها را ثبت کرده (و جشن بگیرید!) و به دنبال راهی برای تقویت هر چه بیش‌تر برنامه باشید. به افراد داوطلب بازخورد و دلگرمی دهید. از آموخته‌های خود برای برنامه‌ریزی فعالیت‌های آینده بهره بگیرید. سعی کنید کارگروه را گسترش دهید. به این ترتیب، می‌توان برنامه گروه‌های مطالعاتی را تداوم و تعمیق بخشید و توانایی‌های محله را افزایش داد!

مثال: جمع‌بندی مناسب​

با پایان کار گروه‌های مطالعاتی، زمان گردهم‌آیی در سالن اجتماعات فرا می‌رسد. این بار طرح‌های گروه‌های مطالعاتی در مجمع عملیاتی مطرح و بررسی می‌شوند. گروه‌ها دیدگاه‌های خوبی را برای کاهش جرم در میلتون مطرح کرده‌اند. در مسیر بحث و گفتگو، مشخص می‌شود بخش بزرگی از افزایش جرم زاییده حضور چند گروه خیابانی جوانان در جای جای میلتون است. به همین خاطر، بسیاری از طرح‌ها و دیدگاه‌ها به جوانان مربوط می‌شود. مثلا:

• همکاری با کلانتری محل جهت برگزاری مسابقات بسکتبال برای نوجوانان میلتون پس از تعطیلی مدارس
• همکاری با مدیران سالن اجتماعات شهرداری برای گسترش برنامه‌های اوقات فراغت نوجوانان
• طرح‌ریزی برنامه‌های پرورشی با همکاری دبیرستان میلتون برای جوانان در معرض خطر
• برگزاری جشن سالانه سینکو دی مایو در سطح محله برای آشنایی بیش‌تر افراد محل و احترام به تنوع در باهمستان
• گفتگو با اعضای گروه‌های خیابانی برای پی بردن به دلایل حضور در این گروه‌ها و ادامه فعالیت در این گروه‌ها، یافتن راهی برای افزایش حس تعلق به باهمستان در این گروه‌ها، و کاهش رغبت آن‌ها برای ارتکاب اعمال مجرمانه​

اجرای این پیشنهادها زمان زیادی می‌برد و نیازمند همکاری ساکنان میلتون است، اما به زحمتش می‌ارزد: پروژه یک سال پس از پایان کار گروه‌های مطالعاتی آغاز شده و میزان جرم در میلتون ۶۰ درصد کاهش یافته است.

آلما و آلیسون چه می‌کنند؟ دنبال راه‌هایی برای زیباسازی میلتون هستند و دور جدیدی از کار گروه‌های مطالعاتی را آغاز کرده‌اند.

نکاتی درباره گزارش‌نویسی و مدیریت جلسات گروه‌های مطالعاتی​

گزارش‌نویسی و مدیریت روند جلسه هر دو در کار گروه‌های مطالعاتی اهمیت دارند. مدیر جلسه مسئولیت جهت‌دهی و پیش‌برد جلسه را بر عهده دارد و مسئول ثبت یا گزارش دیدگاه‌های همه افراد را ثبت می‌کند. در ادامه درباره این دو نقش بیش‌تر توضیح می‌دهیم.

گزارش‌نویسی​

در هر گروه مطالعاتی، یک نفر باید برای گزارش‌نویسی داوطلب شود تا نکات و دیدگاه‌های کلیدی مطرح‌شده را ثبت کند. گزارش‌نویسی را نمی‌توان به مدیر جلسه محول کرد. هر دو کار بسیار مهم هستند و انجام همزمان هر دو از یک نفر ساخته نیست. وظیفه اصلی گزارش‌نویس این است که با دقت به حرف‌ها گوش دهد و حرف‌های اعضای گروه را ثبت کند. بعضی‌ها فکر می‌کنند که می‌توانند همزمان در بحث و گفتگو شرکت کرده و یادداشت‌برداری هم بکنند. گروهی دیگر ترجیح می‌دهند فقط به حرف‌های دیگران گوش کنند.

مدیریت جلسه​

مدیر جلسه در روند کار گروه مطالعاتی نقشی بسیار مهم دارد. در اینجا به چند نکته برای مدیریت کارآمد جلسه اشاره می‌کنیم:

• حفظ بی‌طرفی
• حفظ آمادگی
• ایجاد تعامل و گفتگو بین افراد شرکت‌کننده
• جلوگیری از تلاش برخی افراد برای در دست گرفتن روند بحث
• نظرخواهی از افراد کم‌حرف
• حفظ مسیر بحث و جلوگیری از انحراف
• ایجاد وقفه و سکوت برای تامل بیش‌تر
• عدم لزوم رسیدن به اجماع
• پرسش از اعضای گروه هنگام بروز شک و ابهام​

خلاصه

اگر در باهمستان خطری از بیرون یا درون محله حس می‌کنید، اگر مردم محله همدیگر را نمی‌شناسند و در انزوا از یکدیگر به سر می‌برند، و اگر می‌خواهید اوضاع را تغییر دهید، تشکیل گروه مطالعاتی راه‌ حل خوبی است. گروه‌های مطالعاتی با ایجاد فرصت برای طرح دیدگاه‌های افراد متاثر از مشکلات محله، ضمن تقویت پیوند بین ساکنان محل، توانمندی افراد را برای ایجاد تغییرات واقعی و پایدار افزایش می‌دهند.

Ejemplo #1: START: Estudien, Piensen, Actúen. Respondan Juntos  (EPARJ)

START es un curso gratuito de 24 sesiones diseñado para alentar los círculos de estudio entre grupos de  personas interesadas en temas de  salud y desarrollo de las comunidades. Los participantes estudian y discuten temas ambientales, domésticos y mundiales, utilizando las lecturas en línea; leen y piensan acerca del mundo que desean y cómo obtenerlo, y luego actúan. El START es autodidáctico y es flexible como para ser útil a una gran variedad de grupos.
 

___Usted sabe cómo hacer un círculo de estudios y el propósito del mismo.

___Usted sabe que los círculos de estudios logran el mayor impacto cuando se llevan a cabo como parte de un

    programa de mayor envergadura.

___Usted sabe por qué la gente encuentra valiosos a los círculos de estudio:

___Hablan de sus propias experiencias   

___Hablan sobre temas espinosos en un ambiente controlado y respetuoso

___Tienen la oportunidad de ser parte de un esfuerzo más grande

___Fortalece a los residentes de la comunidad

___Usted ha buscado voluntarios para ayudarlo en su esfuerzo

___Usted ha dejado en claro que todas las diversidades serán respetadas en su círculo de estudios

___Usted a reunido a su “equipo base”  

___Usted ha llevado a cabo un círculo piloto  

___Usted ha hecho una lista de grupos/organizaciones en su área y ha intentado involucrarlos

___Se ha llevado a cabo un Segundo círculo piloto incluyendo a miembros de diferentes organizaciones

___Se ha formado un grupo de círculo de estudio y usted ha:

___Planificado el lanzamiento    

___Reclutado y entrenado facilitadores  

___Hecho arreglos acerca de los lugares de reunión y se ha ocupado de otros detalles 

___Reclutado personas para integrar los círculos de estudio

___Planeado el foro de actividades

___Se ha realizado el lanzamiento.    

___Usted ha apoyado los círculos de estudio alentando la colaboración de facilitadores y recogiendo registros

___Usted ha llevado a cabo un foro de actividades para celebrar lo que ha logrado y decidir lo que quiere lograr

___Usted ha mantenido el dinamismo de todo   

___Usted ha hecho una pausa para reflexionar, y ha comenzado a planificar una nueva ronda

___Usted conoce el rol del secretario en un grupo de estudio

___Usted conoce el rol del facilitador en un grupo de estudio

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

منظور ما از تهیه یک طرح تحول چیست؟

وقتی برای ایجاد یک تحول دست به ترویج‌گری می‌زنید – فرقی نمی‌کند این کار رسیدگی به یک مسئله از طریق مداخله باهمستان باشد یا تدوین یک سیاست جدید، جلوگیری از وقوع یک پدیده ناخوشایند، یا تحول شیوه نگرش و عمل باهمستان – تنها مطرح کردن مشکلات موجود و چیزهایی که به اصلاح نیاز دارند، کافی نیست؛ شما موظف هستید که در صورت امکان گزینه‌های بهتر را نیز ارائه کنید. این همان چیزی است که ما از آن با عنوان طرح تحول یاد می‌کنیم: پیشنهادات (یا درخواست‌های) شما برای تحول و چگونگی تحقق عملی آن تحول. 

طرح شما می‌تواند به شکل یک برنامه بلندمدت، یک مداخله، تحولی در سیاست‌گذاری‌ها، یا هر چیز دیگری که برای دستیابی به نتیجه مورد توجه شما لازم است، باشد. در فضای ترویج‌گری تقریبا همیشه لازم است چیز معینی برای ترویج‌گری داشته باشید و صرف تقاضای اقدام عملی از سوی سیاست‌گذاران یا باهمستان کافی نیست. 

وقتی پیش از دیگران برای تهیه چنین طرحی‌ اقدام کنید، این شما خواهید بود که مرزها و محدوده مباحث مربوط به یک مسئله یا مشکل را ترسیم می‌کنید – تعریف مسئله، بافت اجتماعی آن، محدوده عقلانی راه حل‌های مشکلات موجود. علاوه بر این، اگر طرح تحول به وسیله افرادی که شناخت واقعی از محیط و مسئله دارند – از جمله اعضای جمعیت هدف – ارائه شود، شانس بیش‌تری برای موفقیت آن وجود خواهد داشت، تا این‌که طرح را سیاست‌گذارانی تهیه کنند که شناخت چندانی با این مسائل ندارند و بیش‌تر از اینکه به پیامد‌های انسانی و عملی راه حل‌هایشان توجه داشته باشند به نتایج سیاسی آن‌ها علاقه دارند.

در تهیه چنین طرحی با وضعیت‌های محتمل مختلفی روبه‌رو خواهید بود. ممکن است فکر کنید در حال حاضر می‌دانید باید چه چیزهایی پیشنهاد کنید و تنها باید به شکلی منطقی و کاربردی آن‌ها را کنار هم قرار دهید. ممکن است اطلاعات لازم در مورد چگونگی تحقق تغییرات ضروری در اختیار داشته باشید اما برای تصمیم در مورد انتخاب کارهای ضروری هنوز به تحلیل اطلاعات نیاز داشته باشید. یا ممکن است مجبور باشید از صفر شروع کنید زیرا نه شما و نه هیچ کس دیگری شناخت کاملی از وضعیت ندارد. 

با توجه به نیازهای یک وضعیت، برخی از رایج‌ترین اشکال طرح‌های تحول را می‌توان به شرح زیر ذکر کرد: 

• برنامه‌ای برای یک مداخله یا مجموعه‌ای از مداخلات. طرحی که در مقدمه این بخش به آن اشاره کردیم بیش‌تر به این نوع شباهت دارد، که بر اساس آن باهمستانی که آن را طرح می‌کند خود به دنبال یک راه حل است. یک گروه باهمستانی به جای اینکه در روند ترویج‌گری به سیاست‌گذاران روی بیاورد تا آن‌ها پاسخی برای مشکلش بیابند – یا مسئله را رها کند تا به یک بحران تبدیل شود— می‌تواند راه حل خود را بسازد و برای آن به ترویج‌گری بپردازد. این کار می‌تواند در قالب یک مداخله واحد یا چند مداخله هم‌زمان برای رسیدگی به یک مشکل یا وضعیت صورت گیرد. یا می‌تواند در بر دارنده مجموعه‌ای از مداخلات باشد که در یک دوره زمانی برای تاثیرگذاری بر عوامل کلیدی پدیدآورنده مسئله صورت گیرد‍. 

قانون‌گذاری. ممکن است تحولی که به دنبال آن هستید، در جهت وضع قوانین جدید یا بازبینی در قوانین کنونی باشد. گاهی ممکن است هدف مورد نظر شما خود قانون‌گذاری نباشد بلکه این کار بتواند زمینه را برای ایجاد تحول مورد نظر شما فراهم کند، و بنابراین به بخشی از طرح شما تبدیل شده باشد.  

اگر به دنبال اقدامی در حوزه قانون‌گذاری هستید، یکی از بهترین راه‌ها برای اینکه مطمئن شوید چیزهای مورد نظرتان در لایحه یا بیانیه سیاست‌گذاری تقنینی وجود دارد این است که خودتان پیش‌نویس آن‌ها را تهیه کنید. این کارها چندین مزیت دارند: 

• اغلب قانون‌گذاران و دستیاران آن‌ها از هر پیشنهادی برای انجام کار شاق تهیه پیش‌نویس قانون مربوط به یک مسئله، استقبال می‌کنند. این کار چیزی برای شروع در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد و آن‌ها را از مراجعه مکرر به شما برای سوالاتی که دارند نجات می‌دهد. علاوه بر این در بخش قابل توجهی از انرژی و کارشان صرفه‌جویی می‌شود. هرچند همانطور که انتظار می‌رود، برخی از قانون‌گذاران ترجیح می‌دهند پیش‌نویس قوانینی را که قرار است از آن‌ها حمایت کنند خودشان یا کارمندانشان تهیه کنند، با این وجود می‌توانید پیشنهادات خود را ارائه کنید؛ از جمله پیشنهاداتتان در مورد ادبیات خاص پیش‌نویس، مسائلی که باید در آن گنجانده شوند، یا اقداماتی که انجامشان در یک لایحه به افرادی ماموریت داده می‌شود. 
• اگر پیش‌نویس قانون را تهیه کنید، می‌توانید چیزهایی را که دوست دارید تغییر دهید در آن بگنجانید. اگر در پیش‌نویس وضعیت ایده‌آل مورد نظرتان را بگنجانید، احتمال بیش‌تری وجود دارد که به بالاترین میزان خواسته‌های خود برسید. در ادامه نیز می‌توانید برای مصالحه با طرف مقابل بخش‌های کم‌اهمیت‌تر طرح خود را حذف کنید. اما اگر با پیش‌نویس تهیه شده توسط قانون‌گذار شروع کنید، ممکن است برای پیشبرد مذاکرات راهی جز صرف‌ نظر کردن از مولفه‌های اصلی قانون مورد نظرتان نداشته باشید. 
• چنانچه شما پیش‌نویس قانونی را تهیه کنید، احتمال تاثیرگذاری‌اش از وقتی که پیش‌نویس به وسیله قانون‌گذاران یا دستیاران‌شان تهیه شده باشد، بیش‌تر است. زیرا آن‌ها بسیار کم‌تر از شما در مورد این حوزه و مسائل مربوط به آن اطلاع دارند. 
• طرحی برای توسعه خدمات موجود یا تمرکز دوباره بر آن‌ها. شاید مکانیسم‌های تغییر هم‌ اکنون نیز در قالب خدمات انسانی و سلامت در باهمستان موجود باشند، اما منابع لازم در اختیار این خدمات نباشد یا استفاده‌کنندگان بالقوه از این خدمات نادیده گرفته شده باشند. طرح شما می‌تواند در جهت افزایش بودجه، تحول سیاست‌گذاری‌ها، یا برخی ابزارهای ظرفیت‌ساز باشد تا بتوان از منابع موجود در باهمستان برای تحقق تحول مورد نظر استفاده کرد. 
• یک برنامه راهبردی بلندمدت که همزمان به علايم بروز یک مشکل و نیز علل آن می‌پردازد. چنانچه ببینید مسئله موجود چیزی نیست که با یک مداخله یا تحول سیاست‌گذاری به سادگی قابل حل باشد، در این صورت زمان آن است که یک برنامه راهبردی بلندمدت تهیه کنید. چنین طرحی باید: بیانیه رسالت و بیانیه چشم‌انداز داشته باشد، تا بتواند یک نتیجه نهایی برای شما تعریف کند و فعالیت‌هایتان را در جهت رسیدن به آن نتیجه متمرکز سازد؛ اهدافی که می‌خواهید به آن‌ها برسید و زمان رسیدن به آن‌ها را مشخص کند؛ راهبردهایتان که برای رسیده به آن اهداف تعیین کند؛ و یک طرح اقدام برای اجرای آن راهبردها پیش روی شما بگذارد. 

چرا باید یک طرح تحول تهیه کنیم؟ 

تهیه یک طرح تحول ممکن است روندی سخت و زمان‌بر باشد. با این وجود دلایل بسیاری برای اقدام به این کار وجود دارد از جمله: 

اگر بتوانید به جای اینکه تنها مشکلات را طرح کنید، برای آن‌ها راه حل‌هایی نیز ارائه کنید اعتبارتان بیش‌تر و موضع‌تان مستحکم‌تر می‌شود. تشخیص مشکلات بسیار ساده‌تر از حل آن‌هاست. اگر بخواهید و بتوانید راه حل ارائه کنید، احتمال اینکه شما – و راه حل‌های شما— را جدی بگیرند بیش‌تر می‌شود. 

اغلب شما بیش از سیاست‌گذاران در مورد مسئله، حوزه مربوط به آن، و باهمستان شناخت دارید. شما احتمالا تجربه کار روی این مسئله را دارید، با افراد دیگری که در این مورد کار کرده‌اند مرتبط هستید، از تحقیقات انجام شده در این حوزه مطلعید، و ایده‌هایی در مورد چیزهایی که در جاهای دیگر جواب داده دارید. اغلب سیاست‌گذاران یا سیاستمداران هستند و یا متخصصانی با تخصص‌های عمومی که پیشینه دانشگاهی یا خدمت در حوزه عمومی دارند و سوابق عملی اندکی در کار کوچه و خیابان دارند (یا در زمینه زیست محیطی، اطلاعات اندکی از «آب» و «خاک» دارند). وقتی موضوع مربوط به مسائل حوزه سلامت و باهمستان باشد، احتمالا آن‌ها تنها دانش عمومی نسبت به این حوزه داشته باشند. 

شما می‌توانید از افراد و منابع محلی استفاده کنید که سیاست‌گذاران حتی به فکرشان هم نمی‌رسد با آن‌ها در مورد مسئله مشورت کنند. شما با اعضای جمعیت هدف و نیز کلیت باهمستان آشنا هستید؛ یعنی با تاریخچه باهمستان آشنا هستید، روابط را می‌شناسید، و می‌دانید چگونه مسئله مورد بررسی در گذر زمان شکل گرفته است. و همه این‌ها در تهیه یک برنامه کارآمد اهمیت دارند. علاوه بر این، شما منابع باهستان را – سازمان‌های موثر، رهبران فکری اصلی، نهادها، منابع تامین مالی— که می‌توانند زمینه تحول را فراهم آورند می‌شناسید. 

موضع گروهتان را به عنوان مرجع موثق در مورد این مسئله، تثبیت می‌کنید. زمانی که در چنین جایگاهی قرار گرفتید سیاست‌گذاران و مردم شما را به عنوان افرادی که برای مشورت در مورد مسئله باید به آن‌ها مراجعه کرد، خواهند شناخت، و در این صورت توصیه‌های شما را در این مورد جدی خواهند گرفت. این مسئله جایگاه شما را به عنوان یک حمایت‌گر و ترویج‌گر بسیار محکم‌تر می‌کند. 

به اندازه‌ای که شما بر باهمستانتان سرمایه‌گذاری کرده‌اید، سیاستمداران نکرده‌اند. فرقی نمی‌کند در یک باهمستان زندگی می‌کنید یا تنها در آن به کار اشتغال دارید، اهمیت و معنایی که موفقیت این طرح برای شما دارد بسیار بیش‌تر از سیاست‌گذاران است. آن‌ها هرگز زمان و انرژی که شما برای این کار می‌گذارید صرف نمی‌کنند. علاوه بر این هرگز به اندازه شما دغدغه تاثیرگذاری طرح و تناسب آن با مسئله و باهمستان را ندارند. 

اگر شما خودتان طرحی را تهیه کنید می‌توانید همه مواردی را که از نظر شما برای پاسخ به نیاز باهمستان ضروری است در آن بگنجانید. بهترین راه برای اطمینان در مورد اینکه یک طرح همه مولفه‌های مهم را در خود دارد این است که آن را خودتان تهیه کنید. ممکن است مجبور باشید در مورد برخی از موارد مورد نظرتان مصالحه کنید تا بتوانید آن را به طرحی «قابل فروش» تبدیل کنید اما با این وجود باز به وضعیت ایده‌آل نزدیک‌تر از هر زمان دیگری خواهید بود. 

با ارائه طرح خود به عموم مردم، به ‌آن‌ها یاد می‌دهید که خودشان باید راه‌هایی برای تغییر درست کنند و آن‌ها را برای ترویج‌گری به کار وامی‌دارید. اگر طرح شما منطقی و قابل فهم باشد و بتوانید به شکلی شفاف توضیح دهید که چرا این طرح جواب خواهد داد، مردم نیز از آن حمایت خواهند کرد. وقتی مردم از یک برنامه عاقلانه حمایت کنند، معمولا سیاست‌گذاران نیز از آن حمایت می‌کنند.  

اگر یک طرح در سطح محلی خلق شده باشد و به‌ویژه اگر از طریق روندی مشارکتی به وجود آمده باشد، باهمستان نسبت به آن احساس تعلق خواهد کرد. یعنی آن‌ها از آن طرح حمایت و برای موفقیت آن کار خواهند کرد. 

طرح شما مسئله را تعریف و چارچوب بحث را تعیین خواهد کرد. همان‌ گونه که پیش‌تر اشاره شد، یک طرح که به دلیل شیوه خاصی که در مواجهه با مسئله یا سیاست‌گذاری دارد می‌توانید محدوده مباحث مربوط به مسئله را تعیین کنید. پس شما با تهیه طرح تضمین می‌کنید که مسئله از زاویه مناسبی مورد بررسی قرار گرفته باشد و مولفه‌های مهمی که برای تحول ضرورت دارند در جریان کار نادیده گرفته نشده باشند.

چه کسانی باید در یک طرح تحول مشارکت داشته باشند؟‌

ذی‌نفع‌ها: 

این دسته شامل همه گروه‌ها یا افراد خاصی می‌شود که اجرای محتوای طرح شما به صورت مستقیم بر آن‌ها تاثیر خواهد گذاشت. برخی از این‌ها عبارتند از: 

• جمعیت هدف. 
• نهادهای خدمات انسانی و سلامت و کارمندان آن‌ها. 
• نهادها یا مقاماتی که انتظار می‌رود در اجرای این برنامه مشارکت داشته باشند – پلیس، مدارس، بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها، سازمان زیست محیطی، و غیره. 

فعالان باهمستانی: 

افرادی که برای تغییر این مسئله یا مسائل دیگر فعالیت کرده‌اند، و تعهد خود را نسبت به باهمستان نشان داده‌اند. 

مقامات محلی:

این افراد ممکن است همان سیاست‌گذاران باشند، یا کسانی که می‌توانند در تامین مالی یا دیگر بخش‌های یک مداخله نقش ایفا کنند. در هر صورت، آن‌ها صاحب نفوذ هستند و مشارکت دادن آن‌ها عاقلانه است. 

اعضای باهمستان و کسانی که به صورت غیرمستقیم از این مسئله تاثیر می‌پذیرند:

این دسته می‌تواند افرادی مانند والدین، ریش‌سفیدان، صاحبان املاک، مدافعان محیط زیست، و یا حتی کل باهمستان را در برگیرد. 

متخصصان و محققان حوزه مربوطه: 

این عده می‌توانند به شما در تشریح کامل جزئیات طرح کمک کنند و نیز اعتبار نتیجه نهایی آن را ارتقا بخشند. 

سیاست‌گذاران: 

اگر سیاست‌گذاران را در گروه برنامه‌ریزان قرار دهید، احتمال پذیرش طرح پیشنهادی‌تان بسیار بیش‌تر می‌شود. علاوه بر این، در روند تهیه طرح آن‌ها شناختی در مورد مسئله و اوضاع محلی پیدا می‌کنند که قبلا از آن بی‌بهره بوده‌اند، و این می‌تواند در آینده موجب بهبود سیاست‌گذاری برای باهمستان شما و دیگران شود.

چه زمانی باید یک طرح تحول تهیه کرد؟‌

به طور کلی هر زمانی که تغییر ضرورت پیدا کرد باید کار تهیه طرح تحول را آغاز کنید. تقریبا همیشه بهترین کار این است که برنامه خودتان را به پیش ببرید و برای ترویج‌گری منتظر کسی نمانید تا یک راه حل برای مشکلتان بیاید. با این همه، در برخی مواقع به طور خاص داشتن پیشنهاداتی برای انجام مجموعه‌ای از اقدامات حائز اهمیت است: 

در ابتدای یک پویش ترویج‌گری. همیشه خوب است که ترویج‌گری را برای یک چیز مشخص آغاز کنیم؛ نه اینکه علیه یک چیز یا برای یک تحول کلی این کار را انجام دهیم. این شیوه چهره بهتر و معتبرتری از شما ارائه می‌کند و برای چیزی که فکر می‌کنید جواب خواهد داد ترویج‌گری می‌کنید. 

در ابتدای یک پویش قانون‌گذاری. اگر طرحی برای تصویب یک قانون جهت ارائه به قانون‌گذاران تهیه کرده باشید، بخش قابل توجهی از وظیفه خود را انجام داده‌اید. به طور کلی قانون‌گذاران از اینکه متن طرح پیشنهادی لوایح و مصوبات را تهیه کنید بسیار از شما سپاسگزار خواهند بود. 

اگر برای تدوین یک قانون با یک یا چند قانون‌گذار کار می‌کنید، باید پیش از اینکه چیزی از موضوعات مطرح بینتان را به دیگر قانون‌گذاران یا مردم انتقال دهید، تایید او را گرفته باشید. این بخشی از پروتکل کار و نشانه احترام به او است و نیز از ظرایف عملی کار شماست – قانون‌گذاران اگر احساس کنند از آن‌ها بهره‌برداری شده است یا مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند، بسیار ناراحت می‌شوند. پیش از اینکه پیش‌نویسی تهیه کنید یا چیزی بگویید، و پیش از اینکه چیزی را به کسی غیر از آن‌ها ارائه کنید، آن را با قانون‌گذار مطرح کنید تا هیچ چیز غیرمنتظره‌ای برای هیچ‌ یک از طرفین رخ ندهد. با این روش آن‌ها از چیزهایی که در ذهن دارید یا گفته‌اید مطلع می‌شوند و شما نیز از چیزهایی که از نظر او غیرقابل قبول هستند، مطلع خواهید شد. 

نوع دیگری از تلاش‌هایی که ممکن است در حوزه قانون‌گذاری صورت گیرد، مربوط به روند بودجه‌ریزی است. در این مواقع، به جای تهیه یک متن قانونی، طرح شما باید شامل بودجه پیشنهادی برای مسئله مورد نظرتان باشد که تا جای ممکن آمار و ارقام به آن ضمیمه شده باشد. باید بتوانید به قانون‌گذاران اطلاعاتی مانند مواردی زیر ارائه کنید: تعداد افراد یا وضعیت‌هایی که نیازمند این تغییر هستند، هر کدام چه مقدار هزینه به همراه خواهد داشت، چه هزینه‌های دیگری باید صورت گیرد تا سیستم بتواند به کار خود ادامه دهد، و غیره. ارقام بودجه تعیین شده باید با تعیین محل مصرفشان توجیه شده باشند (و این اطلاعات هم باید دقیق و هم معقول باشد) در غیر این‌ صورت قانون‌گذاران به آن‌ها اهمیت نخواهند داد. 

زمانی که به وضوح با یک مشکل مواجه هستیم ولی راه حل روشنی برای آن نیست. بسیار عقلانی‌تر است که خودتان یک راه حل پیدا کنید پیش از آنکه کس دیگری – که ممکن است دانش و تجربه شما را نداشته باشد و خود را متعهد به برنامه‌ریزی مشارکتی نداند – راه حلی پیش روی‌تان بگذارد که متناسب با وضعیت شما یا باهمستانتان نباشد. 

زمانی‌که سیاست‌گذاران یا حامیان مالی اعلام کنند که قصد دارند به یک موضوع یا حوزه خاص رسیدگی کنند. از آنجا که سیاست‌گذاران یا حامیان مالی به اندازه کافی به مسئله نزدیک نیستند ممکن است ایده‌هایی مطرح کنند که با باهمستان یا حوزه شما تناسبی نداشته باشد. گاهی برنامه‌های آن‌ها به جای کمک به افراد فعال در این حوزه، موجب لطمه زدن به کارشان می‌شود. اگر آن‌ها برای شروع طرح شما را – که در آن همه عوامل احتمالی، عواقب ناخواسته تشخیص داده شده، و نیازهای باهمستان به صورت شفاف مشخص شده‌اند— در اختیار داشته باشند، احتمال اینکه این روند به طرح یک برنامه قابل اجرا برای ایجاد تحول مورد نظر بیانجامد بیش‌تر می‌شود. 

زمانی که احتمال طرح راه حل‌های بد وجود دارد. اگر پیشنهادی از سوی گروهی دیگر یا سیاست‌گذاران یا حامیان مالی مطرح شده باشد که می‌تواند بیش از اینکه مشکل گشا باشد مسئله آفرین باشد، در این زمان باید وارد عمل شد. تنها اعتراض به یک پیشنهاد کافی نیست: شما باید برای ترویج‌گری خود یک جایگزین شفاف (و بهتر) داشته باشید. 

در ماه‌های منتهی به یک انتخابات یا در طول برگزاری آن. همان‌گونه که اغلب در «جعبه ابزار باهمستان» نیز به شما گفته می‌شود، سیاست‌گذاران معمولا در طول برگزاری انتخاب بیش از همیشه به افراد توجه می‌کنند. این بهترین زمان طرح ایده و نیز ارائه پیشنهاداتی به آن‌ها برای دوره بعدی فعالیتشان است. اگر دغدغه شما با یک موضوع داغ مرتبط باشد، ممکن است شاهد باشید که یک سیاستمدار کل طرح شما یا بخشی از آن را بردارد و به عنوان قسمتی از چشم‌انداز مورد نظرش فریاد بزند. 

وقتی عموم مردم یا بخشی از مردم درخواست حل یک مشکل یا رسیدگی به یک مسئله را داشته باشند. وزن افکار عمومی – چه در سطح محلی باشد، یا ایالتی، یا کشوری—اغلب به اندازه‌ای است که می‌تواند سیاست‌گذاران را به عمل وا دارد. این موجب وقوع وضعیت شماره ۴، که در بالا آمد، می‌شود و هم‌زمان هم فرصت و هم ضرورت تدوین و ارائه یک برنامه برای تغییر را برای شما به ارمغان می‌آورد. 

چگونه یک طرح تحول تهیه کنیم؟ 

زمانی که تصمیم گرفتید یک طرح تحول تهیه و ارائه کنید، چگونه اقدام به این کار می‌کنید؟ مطالبی که در ادامه می‌آید به طور خلاصه روندی را پیش روی شما می‌گذارد که در وقت ضرورت می‌تواند کمک خوبی برایتان باشد. 

برای تدوین طرحتان یک تیم آماده کنید. همان‌گونه که در بالا آمد، «جعبه ابزار باهمستان» رویکردی مشارکتی دارد، که بر این اساس باید تیم شما شامل گروه‌های ذی‌نفع، فعالان، مقامات مسئول، متخصصان، و دیگر سیاست‌گذاران، و غیره باشد. اگر افرادی از همه این گروه‌ها در تیمتان جمع می‌کنید، باید در نظر داشته باشید که برخی از آن‌ها ممکن است هیچ تجربه‌‌ای در انجام چنین کارهایی نداشته باشند یا حتی در هیچ جلسه‌ای شرکت نکرده باشند. ضروری است که به چنین افرادی – اعضای جمعیت هدف، جوانان، و غیره – آموزش‌ها و حمایت‌های مداوم ارائه کنید. 

برخی از راه‌های ارائه این گونه آموزش‌ها و حمایت‌ها این است که: اعضای باتجربه و بی‌تجربه گروه را یار همدیگر قرار دهید، به آن‌ها آموزش‌هایی در ابتدای این روند ارائه کنید، با افرادی از این دست وقت بیش‌تری صرف کنید، و هم‌زمان که روند به پیش می‌رود به این افراد توضیحات لازم را بدهید و آن‌ها را تشویق به مشارکت کنید. همچنین باید مدام آن‌ها را به مشارکت بیش‌تر در جلسات تشویق کنید؛ اطمینان حاصل کنید اطلاعاتی که دیگر اعضای گروه دارند در اختیار آن‌ها نیز قرار گرفته باشد و آن‌ها این اطلاعات را به‌خوبی فهمیده باشند، تا اینکه گروه به دو بخش «حرفه‌ای» و «غیرحرفه‌ای» تفکیک نشود؛ ایجاد روابط شخصی بین همه اعضای گروه را تشویق و تسهیل کنید. 

هر زمان لازم بود، تحقیقات انجام دهید. توجه کنید که همه ابعاد مسئله را مورد بررسی قرار داده باشید. (احتمالا نیازی به مطالعه همه یا حتی اغلب حوزه‌های تحقیقاتی زیر نیست: احتمالا بیش‌تر چیزی را که باید تاکنون دانسته باشید می‌دانید یا بسیاری از حوزه‌ها ممکن است اصلا به طرح یا موقعیت شما مربوط نباشند.)

حوزه‌های احتمالی که باید در تحقیقاتتان گنجانده شود عبارتند از: 

• تاریخ و سیاست حاکم بر باهمستان، و نیز تاریخ و سیاست حاکم بر این مسئله در باهمستان‌ شما. 
• همه قوانین و سیاست‌گذاری‌های فعلی که به مسئله مربوط می‌شوند. این شامل موارد زیر می‌شود: سیاست‌گذاری‌های رسمی و غیررسمی، وضعیت بودجه‌دهی، چه کسی در بخش دولتی یا خصوصی مسئول نظارت بر این مسئله است، و غیره. 
• نقش‌هایی که انواع گروه‌ها، شرکت‌ها، نهادها، و غیره در شرایط کنونی ایفا می‌کنند.  
• بهترین راه‌کارها و نیز مواردی که در جاهای دیگر جواب خوبی داده است. 
• همه نتایج تحقیقاتی و نظریات موجود در مورد مسئله. 
• نظرات و تجارب دیگر افراد حاضر در میدان فعالیت. 
•  نظرات باهمستان. 

با استفاده از تحقیقات خود، مسئله را تحلیل کنید. وقتی همه اطلاعاتی را که در تحقیقاتتان به دست آورده‌اید گردآوری کردید، باید از آن‌ها برای تعیین چیزهایی که می‌خواهید پیشنهاد دهید استفاده کنید. تحلیل تحقیقات یعنی دریابید که پژوهش شما درباره مسئله مورد توجه‌تان چه چیزی به شما می‌گوید، و چه الزاماتی برای طرح تحول شما به همراه می‌آورد. 

برخی از سوالاتی که ممکن است در طول تحلیل خود به آن‌ها برسید عبارتند از:‌ 

• آیا مسئله‌ای که پیش روی شماست، همان مسئله واقعی است یا عوارض یک نابسامانی بزرگ‌تر دیگر است؟ 
• اگر عوارض یک نابسامانی یا مسئله بزرگ‌تر است، آیا می‌توانید بدون رسیدگی به آن مسئله بزرگ‌تر به آن پاسخ دهید؟ آیا منابع لازم برای انجام این کار را دارید یا می‌توانید فراهم کنید؟ آیا این مسئله به اندازه‌ای بزرگ است که رسیدگی مستقیم به آن کار بیهوده‌ای باشد؟ 

بسیاری از ناهنجاری‌های اجتماعی آشنا – گرسنگی، بی‌خانمان بودن، برخی از انواع جنایت‌ها—عوارض مشکلات عمده‌ دیگری مانند فقر هستند. ریشه‌ کنی فقر فراتر از توان بیش‌تر حمایت‌گران و ترویج‌گران باهمستانی است اما رسیدگی به برخی از عوارض آن شاید این طور نباشد. و در حقیقت رسیدگی به برخی از این عوارض می‌تواند موجب ریشه‌ کنی فقر برای برخی از افراد شود. شاید باید برای حل مسئله بزرگ‌تر منتظر طرح یک برنامه «اجتماعی عظیم» باشید. 

 علل ریشه‌ای یک مسئله می‌تواند به بزرگی خود مسئله نباشد، اما ممکن است آنقدر مهم باشد که بدون رسیدگی به آن‌ها نتوانید مسئله را حل کنید. برای مثال علت ریشه‌ای بی‌کاری در میان خانواده‌های تک‌هسته‌ای فقدان خدمات مراقبتی مطمئن و مقرون به صرفه برای فرزندان باشد. در این صورت، آموزش‌های شغلی یا دیگر خدمات مرتبط با اشتغال احتمالا نمی‌توانند کاری برای پاسخ به این مسئله انجام دهند مگر اینکه مسئله مراقبت از کودکان حل شود. 

• آیا هم‌ اکنون منابعی در باهمستان برای رسیدگی به این مسئله وجود دارد و می‌توانید آن‌ها را در این طرح خود بگنجانید؟ آیا به دنبال یک برنامه یا سیاست‌گذاری جدید هستید یا تنها به افزایش حمایت‌های مالی نیاز دارید تا بتوانید از منابع موجود استفاده بهتری ببرید؟ 
• کم‌ترین کاری که می‌توان انجام دهید تا به شکل موثری به مسئله رسیدگی شود (یعنی یا مسئله را برای همیشه حل کنید یا سیستمی درست کنید که بتوان آن را تحت کنترل در آورد، البته اگر کنترل مسئله بهترین راه حل موجود باشد)، چیست؟ در مجموع، هر چه راه حل و اقدامات ضروری شما پیچیدگی کم‌تری داشته باشند، بهتر است؛ چرا که: تامین بودجه برای آن هزینه کم‌تری به همراه خواهد داشت؛ کم‌تر مداخله‌جویانه خواهد بود و افراد کم‌تری را در محذوریت قرار می دهد؛ از تعداد مولفه‌هایی که ممکن است به خطا بیانجامند می‌کاهد؛ و اگر چیزی هم به خطا رفت اصلاح آن نیز به طور کلی آسان‌تر خواهد بود. 
• باهمستان از چه چیزهایی حمایت می‌کند؟ آیا برای موفقیت برنامه خود به حمایت باهمستان نیاز دارید؟ حمایت باهمستان همیشه مطلوب است، اما ممکن است همیشه ضروری نباشد. 

کمیته تحقیق با نگاهی به اطلاعات موجود خود به چند نکته مهم رسید. اول، بسیاری از بی‌خانمان‌‌ها تنها نیستند، بلکه خانواده‌ها هستند. دوم، بسیاری از آن‌ها در مشاغل کم‌درآمد کار می‌کنند و توان تامین مسکن ندارند. سوم، تعداد قابل توجهی از بی‌خانمان‌ها از بیماری‌های مزمن روانی رنج می‌برند و پس از بسته شدن بیمارستان دولتی مخصوص ناتوان‌های ذهنی، دیگر جایی برای رفتن نداشتند. شاید یکی از شوکه‌کننده‌ترین یافته‌ها در مورد جمعیت بی‌خانمان‌ این باشد که آن‌ها ارتباط کمی با دیگر اعضای باهمستان دارند – نه خانواده‌ دور، نه دوستان، نه باهمستان دینی، و نه هیچ شبکه ارتباطی مطمئنی که بتوانند وقتی جایی برای رفتن ندارند به آن‌ها تکیه کنند. این مورد آخر، یکی از یافته‌های یک تحقیق دانشگاهی نیز بود. 

طرح خود را تدوین کنید. با تکیه بر تحقیقاتتان، تحلیل‌هایتان، و تجربه و تخصص گروه برنامه‌ریز خود، اکنون می‌توانید طرح تحول واقعی‌تان را تهیه کنید. 

اولین گام، تصمیم‌گیری در مورد بهترین نتیجه ممکن است. اگر این مسئله به بهترین شکل حل شود، باهمستان/ کشور/ جهان چگونه خواهد شد؟ 

بهترین نتیجه ممکن لزوما شبیه ایده‌آل‌ترین نتیجه نیست. ممکن است تامین کامل بودجه لازم برای رسیدن به نتیجه ایده‌آل برای شما ممکن نباشد، یا مسئله به اندازه‌ای بزرگ است که دستیابی به راه حل ایده‌آل قرن‌ها و نسل‌ها طول می‌کشد. (همه در اینکه صلح جهانی یک ایده‌آل است توافق دارند، اما احتمال ندارد که بتوان آن را در مدت زمان کوتاهی در آینده محقق ساخت). از سویی، چنانچه مسئله با جان مردم سروکار داشته باشد، ممکن است از نظر زمانی تحت فشار باشید؛ مانند یک بیماری واگیردار کشنده یا موجی از خشونت داخلی. بهترین نتیجه ممکن، بهترین کاری است که با توجه به واقعیت باهمستان، منابع موجود، محدودیت زمانی، و طبیعت مسئله می‌توانید انجام دهید. 

با نتیجه دلخواه مورد نظر خود شروع کنید و راه‌هایی برای رسیدن به آن بیابید. کارهایی که تا کنون انجام داده‌اید باید به شما کمک کند تا بتوانید طبیعت مسئله اصلی خود را بشناسید، و شما را نسبت به مسائل دیگری که برای حل مسئله اصلی‌تان باید پاسخ داده شوند، آگاه می‌سازد. تا جای ممکن جزییات مربوط به هر مرحله را مشخص کنید، تا بتوانید به دقت بفهمید چه کاری در چه وقتی باید انجام شوند. 

برای اینکه راه‌های دست‌یابی به اهدافتان را بشناسید، روش‌های دیگری نیز وجود دارد؛ سه مثال در این رابطه طوفان ذهنی یا هم‌فکری، به کارگیری یکی از بهترین عملکردها، و به استفاده از راه حل‌های به کار رفته در یک باهمستان یا سازمان دیگر است. ممکن است از مدت‌ها پیش در مورد کارهایی که باید انجام دهید تصمیم‌گیری کرده باشید و طرحتان تنها نیاز داشته باشد که کمی صیقل بخورد تا مشکلات احتمالی کاسته شود. اما اگر از صفر شروع می‌کنید یکی از روش‌های خوب این است که روند کار خود را به شکل معکوس عمل کنید؛ یعنی با هدف خود شروع کنید، در ادامه گامی که شما را مستقیما به آن هدف می‌رساند مشخص کنید، سپس گام دیگری که شما را به گام قبلی می‌رساند مشخص کنید و به همین ترتیب گام‌ها را یکی بعد از دیگری تعیین کنید. این روند به شما کمک می‌کند تا نقاط اتصال را بیابید و اگر در یکی از این نقاط نیاز باشد که رویکردی چندشاخه در پیش بگیرید، بتوانید آن را تشخیص دهید. البته این تنها راه نیست ولی یکی از راه‌هایی است که اغلب به خوبی جواب می‌دهد. 

موانع و نقاط ضعف رویکرد انتخابی خود را بررسی کنید – و برای این منظور نتایج ناخواسته احتمالی را هم مد نظر داشته باشید. این کار را هم از منظر جمعیت هدف و هم مجریان این تغییرات، باهمستان، سیاست‌گذاران و حامیان مالی انجام دهید. همه این افراد در موفقیت نهایی برنامه شما موثر هستند. 

گام‌های عملی که باید برای عملی شدن طرح خود بردارید ترسیم کنید. با دقت هر چه تمام جزییاتی را که در هر گام باید انجام شوند در طرح خود بیاورید. 

مشخص کنید بر اساس این طرح هر کس چه کاری باید انجام دهد. چه کسی تامین مالی آن را انجام می‌دهد؟ چه کسی آن را اجرا می‌کند و هر گام عملی توسط چه کسی اجرا می‌شود؟ چه کسی کار نظارت را برعهده خواهد داشت؟ چه کسی کار ارزیابی و ارائه پیشنهادات اصلاحی برای طرح را انجام می‌دهد؟ 

چه کسی مسئولیت اجرا و نتایج طرح را برعهده دارد و در قبال چه کسانی مسئولیت دارد؟ 

یک برنامه زمانی معقول برای طرح خود ارائه کنید. این برنامه باید زمان لازم را برای اجرایی شدن طرح در نظر گرفته باشد، و انگپایه‌هایی (نقاط ایست-بازرسی در طول مسیر رسیدن به مقصد نهایی) داشته باشد که بر اساس برنامه زمان‌بندی مناسب طراحی شده‌اند، و در صورت تناسب یک نقطه پایانی از پیش تعیین شده برای کل پروژه نیز در گرفته شده باشد.

بسیاری از تغییرات نقطه پایانی ندارند. برای مثال، اگر مسئله شما تامین خدمات مراقبت از کودکان برای فرزندان والدین شاغل باشد، نقطه نهایی را می‌توانید جایی در نظر بگیرید که خدمات مراقبت از کودکان مقرون به صرفه و مطمئن برای همه والدینی که به آن نیاز دارند، فراهم شده باشد. اما حتی اگر به آن نقطه نیز برسید خدمات مراقبت از کودکان همچنان الی الابد باید ادامه یابد. 

کمیته «شهر پرات» احساس کرد می‌داند چه چیزی در حال حاضر واقعا لازم است: یا باید برای افراد بی‌خانمان سرپناهی فراهم کرد یا باید از آن‌ها در برابر زمستان سردی که در راه است حمایت کند. همچنین باید برای آن‌ها فرصت برخورداری از مسکن دائمی و ارتباط با یک شبکه حمایتی فراهم شود.

برای پاسخ به نیاز تامین سلامت و ایمنی بی‌خانمان‌ها، کمیته تصمیم گرفت یک فعالیت ترویج‌گری برای تامین سرپناه بیش‌تر برای بی‌خانمان‌ها آغاز کند، و همچنین پیشنهاد دهد یک برنامه داوطلبانه برای توزیع غذا و پتو در شب تشکیل شود تا به افرادی که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند از فرصت فراهم شده برای برخورداری از سرپناه استفاده کنند کمک کنند که سرپناهی برای خود بسازند. و به این ترتیب هیچ کس از سرما یخ نخواهد زد. 

نیاز به مسکن دائمی و مقرون به صرفه هم شامل ساخت مسکن مقرون به صرفه‌تر می‌شود و هم کمک به فرد بی‌خانمان برای برخورداری از مهارت‌های مالی، سازمانی، و فردی برای یافتن و نگهداری از آن مسکن پس از یافتن آن را در بر می‌گیرد. به منظور ساخت مسکن مورد نیاز، کمیته یک فعالیت ترویج‌گری را پیشنهاد کرد که در تلاش بود یارانه‌هایی برای ساخت واحدهای مسکونی مقرون به صرفه تخصیص داده شود و نیز ساختمان‌های متروکه (که توسط نهادهای شهری به خاطر بدهی‌های مالیاتی ضبط شده‌ بود) با استفاده از روش Sweat Equity یا «ملک شیرین» دوباره قابل سکونت شوند – بر اساس این روش فرد اجازه استفاده از ملک را دارد ولی در ازای آن باید از کار و زحمت خود صرف بهسازی منزل یا محل سکونت کند. این کمیته همچنین یک مداخله‌ای را در قالب یک دوره آموزشی در نظر گرفت که همه ساکنان این سرپناه‌ها می‌توانستند در طول آن دوره‌ها ابعاد مختلف یافتن و نگهداری از یک سرپناه مقرون به صرفه را یاد بگیرند – مدیریت مالی، آمادگی شغلی و آموزش، برنامه‌ریزی شغلی، حل منازعه، و غیره. در این بخش از طرح خدمات ویژه‌ای برای بی‌خانمان‌هایی که از بیماری‌های روانی رنج می‌برند در نظر گرفته شد، که بر این اساس آن‌ها از حمایت‌هایی مانند مراقبت‌های روانی و کمک و نظارت بر داروهای مصرفی‌شان برخوردار می‌شدند. 

بخش پایانی طرح این کمیته یک برنامه آموزشی بود که در آن هر بی‌خانمان یا خانواده‌ای با یک داوطلب از باهمستان هم‌گروه می‌شد که در واقع دوست و حامی هم‌گروه خود در مواقع اضطراری به شمار می‌رفت و به او کمک می‌کرد تا بتواند شبکه‌های دوستی، همسایگان، نهادی، و غیره را برای خود بسازد. 

افراد مختلفی در باهمستان پذیرفتند که مسئولیتی در این فعالیت ترویج‌گری برعهده بگیرند و در برخی از موارد نیز اجرای عملی بخش‌هایی از طرح را – مانند غذا، پتو، برنامه داوطلبانه تامین سرپناه، و غیره – برعهده گرفتند. دوست یک بازرگان برای این طرح شعاری پیشنهاد کرد: «هیچ کس فراموش شده و تنها نباشد؛ هیچ کس فاقد جای کافی و ایمن برای زندگی نباشد»؛ او لوگویی نیز برای آن طراحی کرد که یک خانه را که در داخل آن یک خانواده قرار داشت نشان می‌داد. 

برنامه‌ای برای حفظ این تحول تهیه کنید. 

همان‌طور که در مطلبی که در بالا در مورد نقطه پایانی یک تحول آورده شد فهمیدید، هر طرح تحولی باید حاوی برنامه‌ای برای حفظ آن تحول در بلندمدت نیز باشد. هر چقدر هم که این طرح دقیق مورد بررسی قرار گرفته باشد و هر چقدر هم که خوب کار ترویج‌گری خود را برای به تصویب رسانده آن انجام داده باشید، و هر چقدر هم که طرح شما در ابتدای امر موفق بوده باشد، اگر می‌خواهید واقعا موفق باشد باید به طور مداوم از آن مراقبت کنید. 

اعضای کمیته تصمیم گرفتند، صرف نظر اتفاقی که ممکن است برای طرح پیشنهادی رخ بدهد، در کنار یکدیگر بمانند تا هم مطمئن شوند که بی‌خانمان‌های شهر پرات به سلامت زمستان را از سرمی‌گذرانند و هم بتوانند به ترویج‌گری خود در طول سال ادامه دهند تا نیازی به رسیدگی اضطراری به وضعیت بی‌خانمان‌ها در پاییز هر سال نباشد. آن‌ها توافق کردند که به ترویج‌گری خود تا زمانی که همه مولفه‌های طرحشان محقق شود، ادامه دهند.

طرح خود را در اسرع وقت ارائه کنید و برای آن ترویج‌گری را آغاز کنید. 

وضعیت ایده‌آلی که شما به دنبال آن هستید این است که طرح شما مبنای کلی چیزی را که در عمل مصوب می‌شود تشکیل بدهد. بنابراین، نیاز دارید که در اسرع وقت افراد را به تامل در مورد آن وادارید. پس باید آن را به سیاست‌گذاران و عموم مردم ارائه کنید، رسانه‌ها را نسبت به آن حساس کنید، آن را بر روی وبسایت خود منتشر کنید، و از هر روش لازم دیگری استفاده کنید تا در مورد آن اطلاع‌رسانی کنید. 

طوری برنامه‌ریزی کنید که کارتان را تا زمانی ‌که طرحتان به تصویب برسد ادامه دهید. 

 در برخی موارد، این امکان وجود دارد که طرح خود را در جریان یک پویش ترویج‌گری ارائه کنید، پویش را در مدت زمان نسبتا کوتاهی به نتیجه موفقیت‌آمیزی برسانید، و طرح خود را به تصویب برسانید. اما در موارد دیگر ممکن است مجبور باشید به هر فردی بارها مراجعه کنید تا بالاخره به شما گوش دهد. اما رمز موفقیت ترویج‌گری در تداوم آن است. باید به یک پویش به عنوان مجموعه‌ای از طرح‌ها نگریست که در دوره‌ای چند ساله پیگیری می‌شود و نه یک جهش ناگهانی یک ماهه. باید آماده باشید که مسئله تا جایی پیگیری کنید که بالاخره حل شود. 

کمیته خود را آماده کرد تا جایی کار خود را ادامه دهد که همه بخش‌های طرحش به شکلی محقق شده باشند. اغلب افراد دریافتند پس از تصویب طرح کار آن‌ها تمام نخواهد شد. ممکن است کمیته منحل شود اما می‌دانستند که باید مراقب باشند که خدمات و برنامه‌هایی که از طرحشان سرچشمه گرفته‌اند همچنان در دسترس افراد نیازمند قرار داشته باشد، و بی‌خانمان بودن دیگر هرگز یک مسئله جدی برای شهر پرات نباشد.  

¿Qué queremos decir con crear una propuesta de cambio?

___Una propuesta para el cambio es un plan (a veces solo un grupo de sugerencias), para enfrentar una situación problemática, o una condición relevante para la comunidad.

___Una propuesta de cambio puede tener los siguientes formatos.

___Una intervención o una serie de intervenciones.

___Lenguaje legal o legislación.

___Dinero u otros recursos para ampliar los servicios existentes.

___Un plan estratégico de largo alcance.

¿Por qué crear una propuesta de cambio?

___Una propuesta para el cambio se desarrolla porque:

___Cuando usted ofrece soluciones para un problema, se está en una posición más sólida y de mayor credibilidad, que cuando solamente lo señala.

___Sin lugar a dudas, usted conoce más del problema, el área y la comunidad que los legisladores.

___Usted puede consultar o utilizar recursos y residentes locales que los políticos no imaginarían.

___Su equipo se establece como la autoridad en el tema.

___Usted tiene una inversión en la comunidad que los políticos no tienen.

___Si usted desarrolla una propuesta, sabe que esta incluirá todo lo necesario para cubrir las necesidades de la comunidad.

___Al presentar una propuesta, usted le enseña al público a abogar por los cambios, y puede ganar adeptos para su campaña.

___Si la propuesta es local, y fue desarrollada a través de un proceso participativo, la comunidad la siente como propia.

___Su propuesta define el problema y enmarca el debate.

¿Quién debe crear una propuesta de cambio?

Al desarrollar una propuesta para el cambio, se incluye:

___A todos los interesados

___A los activistas de la comunidad

___A los funcionarios locales

___A los miembros de la comunidad y  a aquellas personas que se verán indirectamente afectadas.

___A los investigadores y expertos en el tema.

___A los legisladores.

¿Cuándo se debería crear una propuesta de cambio?

Se desarrolla:

___Al comienzo de una campaña de promoción.

___Al comienzo de una campaña legislativa.

___Cuando hay un problema obvio pero no una solución obvia.

___Cuando los legisladores o los patrocinadores proponen considerar un problema o un área.

___Cuando las soluciones propuestas han sido malas.

___Durante o en el camino a una elección.

___Cuando el público o una porción de él desea que se solucione un problema o que se atienda un tema en particular.

¿Cómo se crea una propuesta de cambio?

___Reunió un equipo para desarrollarla.

___Llevó a cabo las investigaciones necesarias.

___Analizó el tema por medio de las investigaciones.

___Desarrolló su propuesta.

___Ideó un plan para sostener el cambio.

___Presentó y abogó por su propuesta lo antes posible.

___Planea continuar trabajando el tiempo necesario para que su propuesta se adopte.

___Continúa monitoreando y manteniendo la implementación de su propuesta.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

برقراری ارتباطات رسمی و درخواست مشاركت دقیقاً به چه معناست؟

«ارتباطات رسمی» به چه درد می‌خورند؟ اگر بخواهید كسی در ترویج‌گری شما مشاركت كند، می‌توانید به او تلفن كنید و این را از او بخواهید. این كجایش پیچیده است؟

پاسخ این است كه هیچ كجایش پیچیده نیست. فقط گاهی ... اگر شخص یا سازمانی را كه می‌خواهید با او تماس بگیرید، از قبل خوب بشناسید یا قبلا با او كار كرده باشید، در این صورت یك تلفن یا هر تماس غیررسمی دیگر احتمالا كفایت خواهد كرد. اما اگر آن شخص شهردار یا یك قانون‌گذار صاحب قدرت باشد، یا اگر سازمانی كه می‌خواهید با آن تماس بگیرید، یك سازمان عظیم غیرانتفاعی با لایه‌های متعدد باشد، یا شركت بزرگی باشد كه قبلا هرگز با آن تماس نداشته‌اید، آن‌وقت وضع فرق می‌كند.

همه دائما با پیام‌های مختلف بمباران می‌شوند، از هرزنامه‌ها گرفته، تا تماس‌های ضروری از منزل. اغلب افراد، خصوصا كسانی كه مسئولیت‌هایی به عهده دارند، سعی‌شان را می‌كنند كه پیام‌های غیرضروری را با غربال‌گری حذف كنند، تا بتوانند به پیام‌های مهم بپردازند. هرچه مسئولیت شخص بیش‌تر باشد، پیام‌ها را با دقت بیش‌تری غربال می‌كند. با ایجاد یك پیوند ارتباطی رسمی، مطمئن می‌شوید كه پیامتان به مقصد می‌رسد و در صورت نیاز، به شخص یا سازمان مورد نظر دسترسی آسان خواهید داشت. 

باید بفهمید روند كار برای صحبت با شخص درست از چه قرار است. در مورد یك اداره‌ دولتی، سازمان، كسب و كار، یا نهاد، پیدا كردن شخص درست مشكل است. شاید لازم باشد كه اساسا بفهمید كانال‌های مناسب برای برقراری ارتباط با شخص یا سازمان كدام هستند. 

وقتی درباره برقراری ارتباطات رسمی صحبت می‌كنیم، منظورمان این نیست كه كت فراك یا كراوات راه‌راه بپوشید، یا خودمانی، یا كتابی صحبت كنید. بلكه منظورمان برقراری یك ارتباط «رسمی» دارای ساختار است با شخص یا سازمانی كه بتواند متحدتان در ترویج‌گری‌تان باشد. این قرار و مدار رسمی می‌تواند هر چیزی باشد. از یك توافق ناگفته برای پاسخ دادن به تلفن یكدیگر گرفته تا جلسات منظم برنامه‌ریزی‌شده بین دو سازمان، تا تماس در صورت لازم بین اشخاص.  

اگر آن شخص كسی باشد كه شما سال‌هاست می‌شناسیدش، یا سازمانی باشد كه قبلا با آن همكاری داشته‌اید، احتمالا همین حالا هم چنین ارتباط رسمی‌ای بین شما وجود دارد، هرچند چون در اثر گذشت زمان ایجاد شده، اكنون غیررسمی به نظر می‌رسد، احساس می‌شود و در واقع هست. اگر شخص یا سازمان با شما آشنایی قبلی نداشته باشد، یا هنوز هیچ دلیل مشخصا مستدلی برای فكر كردن به اینكه در اقدام شما مشاركت كند، نداشته باشد، یك پیوند ارتباطی رسمی، كانال میان شما را باز نگه خواهد داشت و رابطه‌ شما را یك همیاری بالقوه برابر تعریف خواهد كرد.

وقتی ارتباط برقرار كردید، باید بدانید كه چطور یك مشاركت موثر را درخواست كنید. باید پیشنهادتان را طوری ارائه كنید كه نشان دهد برای شریك دیگر هم سودآور است و بینتان احترام و روح همیاری ایجاد خواهد كرد.

به این ترتیب خیر، معمولا موضوع صرفا تلفن كردن و خواستن نیست. برقراری ارتباطات رسمی و درخواست مشاركت نیازمند تفكر و آماده‌سازی است. 

اصلا چرا ارتباط‌ رسمی برقرار كنیم و درخواست مشاركت كنیم؟

در واقع در اینجا دو سوال مطرح است. یكی اینكه اصلا چرا به خودمان زحمت بدهیم و ارتباط‌ رسمی برقرار كنیم و درخواست مشاركت كنیم؟ و دوم اینكه چرا ارتباط‌ رسمی برقرار كنیم و رسما درخواست مشاركت كنیم؟ به هر یك جداگانه خواهیم پرداخت.

اصلا چرا به خود زحمت بدهیم و ارتباط‌ رسمی برقرار كنیم و درخواست مشاركت كنیم؟

چرا به‌تنهایی این كار را نكنیم، یا اصلا بگذاریم افراد خودشان تصمیم بگیرند كه می‌خواهند به ما بپیوندند یا خیر؟ 

در اینجا ما اصل را بر این فرض می‌گذاریم كه در هر اقدام ترویج‌گری به مشاركت افراد و گروه‌های دیگر نیاز هست و روند مشاركت منافع (امتیازات) بسیار دارد. نمی‌توانید مشاركت دیگران را بر عهده‌ شانس بگذارید، چون بدون مشاركت دیگران امید كم‌تری وجود دارد كه به اهداف ترویج‌گری‌تان برسید. 

• به هر كمكی كه دسترسی داشته باشید، نیاز دارید.
• حصول اطمینان از مشاركت كسانی كه برای اقدامتان كلیدی هستند، ضرورت دارد.
• فراخوانی هر تعداد ممكن افراد و سازمان‌هایی كه در مسئله ذی‌نفع هستند، برای نشان دادن انسجام اقدامتان، اهمیت دارد.
• یك اقدام همیاری‌شده بسیار قوی‌تر از یك اقدام بی‌حساب و كتاب است
• شما تنها یك عملكرد واحد را درخواست نمی‌كنید، بلكه برای اقدامی درخواست تعهد می‌كنید كه ممكن است مدت درازی طول بكشد.
• برقراری ارتباطات رسمی و درخواست مشاركت می‌تواند مانع مسائل ریشه‌ای و مشكلات قبلی‌ای شود كه به‌سرعت می‌توانند یك اقدام ترویج‌گری را از مسیرش منحرف كنند.
• افراد و سازمان‌ها حتی اگر با كاری كه می‌كنید كاملا موافق باشند،‌ باز هم مایلند كه از آن‌ها بخواهید به شما بپیوندند.
• پیدا كردن هر تعداد ممكن شریك كه پیش از شروع كار آماده باشند، حس اعتماد و هدف مشتركی ایجاد می‌كند كه می‌تواند در شرایط سخت عملكرد شما را به پیش ببرد.
• درخواست مشاركت پیش از شروع كار، به‌جای زمانی كه اقدام شما نیاز به تقویت دارد، یا هنگامی‌ كه آخرین هل دادن لازم است، پیش‌خرید است. 

چرا ارتباطات رسمی برقرار كنیم و رسما درخواست مشاركت كنیم؟

بار دیگر، چرا صرفا با تلفن درخواست نكنیم؟ چرا باید كسی به رسمیت بودن ارتباطات اهمیت بدهد؟ اما بعضی از اشخاص و سازمان‌ها اهمیت می‌دهند و رسمیت امتیازاتی دارد. با تعریفی كه ما از رسمیت داریم، حتی در مورد كسانی كه اهمیت نمی‌دهند، امتیازاتی دارد. 

• این تنها راه دسترسی شما به بعضی‌ اشخاص و سازمان‌هاست. معمولا افراد صاحب قدرت توسط لایه‌هایی از منشی و دستیار، كه ارتباطات آن‌ها را غربال‌گری می‌كنند حمایت می‌شوند، مگر اینكه آن‌ها را خوب بشناسید. برای آنكه بتوانید آن‌ها را ببینید یا با آن‌ها حرف بزنید و موردتان را مطرح كنید، باید از مراحل قانونی بگذرید، كه ممكن است شامل ابتدا ملاقات كردن با شخصی دیگر باشد. همین امر در مورد تصمیم‌گیرنده‌های اصلی در یك سازمان یا نهاد هم صدق می‌كند.   
• احترام شما را نسبت به بی‌نقص بودن رویه طرف مقابل نشان می‌دهد. پیروی از رویه طرف مقابل، علاقه شما را نسبت به اولویت‌های طرف مقابل نشان می‌دهد و احترام قائل شدن شما را می‌رساند، مگر اینكه برقراری این رویه به منظور دور نگه داشتن افراد یا سازمان‌هایی مانند شما باشد.
• خبر از برابری مشاركت شما می‌دهد. برقراری ارتباطات رسمی و انجام درخواست رسمی،‌ به یك مشاركت برابر اشاره دارد، نه اینكه شما مسئول هستید یا این نظر شما بوده است.  
• اهمیت همیاری بالقوه طرف مقابل را برجسته می‌كند و معلوم می‌كند كه شما واقعا به كمك آن‌ها نیاز دارید.
• رابطه ایجاد می‌كند و اشعار دارد بر اینكه شما می‌توانید خدمات دیگری به یكدیگر ارائه كنید. با برقراری ارتباطات رسمی هر دوی شما تماستان را تایید می‌كنید و فرض را بر این می‌گیرد كه لابد دلایلی دارید كه هنوز در تماس هستید.
• برقراری  ارتباطات رسمی به این معناست كه كانالی همواره باز است و تعداد و اشكال مشخصی از ارتباطات خود به خود ایجاد خواهند شد. اطلاعات ضروری یا سایر ارتباطات گم نمی‌شوند، در واقع در زمان لازم به دیگری منتقل می‌شود.

با چه كسی (یا كسانی) باید ارتباطات رسمی برقرار كنید تا از آن‌ها درخواست مشاركت كنید؟

شما به‌ندرت كسی را كه می‌خواهد بخشی از كمپین ترویج‌گری شما باشد، ناامید می‌‌كنید، اما همیشه افراد و گروه‌هایی هستند كه متحدین مهمی به حساب می‌آیند. البته آن‌ها بسته به جهت عملكردتان و ماهیت مشكلی كه پیش رو دارید، مختلف هستند.

آیا به دنبال تغییر سیاست، یا سرمایه‌گذاری از طریق قانون‌گذاری هستید؟ آیا می‌خواهید رفتار یا افكار عموم را تغییر دهید؟ آیا شما به سوء‌مصرف مواد، بی‌خانمانی، تحقیقات مربوط به ورم مفاصل، آلودگی آب، خشونت خانگی، مسكن ارزان‌قیمت، فقط كودكان توجه دارید؟ هر یك از این مسیرها و مسائل، برای ترویج‌گری به گروه همیاران متفاوتی نیاز دارد. افراد و سازمان‌هایی كه باید به آن‌ها متوسل شوید عبارتند از:    

قانون‌گذاران و اشخاص سیاسی دیگر.

اگر شما برای یك سیاست یا تصویب یك لایحه در یك هیئت مقننه ایالتی یا در كنگره ترویج‌گری می‌كنید، به یك كمپین قانون‌گذار برای حمایت از اقدامتان و همچنین پشتیبانی قانون‌گذاران دیگر نیاز دارید. اگر ترویج‌گری‌تان محلی است، مثلا برای اقدام مركز بهداشت باهمستان كه در معارفه به آن اشاره شد، ممكن است به همیاری شهردار یا اعضای شورای شهرِ شهر مجاور نیاز داشته باشید. یك كمپین ضد مصرف دخانیات، می‌تواند از حمایت انجمن بهداشت سود ببرد، یك برنامه‌ مربوط به محیط زیست باید بكوشد كمیسیون حفاظت از محیط زیست را فراخوانی كند. علاوه بر این، كلا خوب است كه این افراد و سازمان‌ها را در طرفداری از خودتان داشته باشید، حتی اگر مستقیما در مسئله شما دخیل نباشند.   

متخصصین رشته مورد نظر.

این افراد می‌توانند شامل مدیران پیشین آژانس‌های ایالتی یا فدرال، محققین و دانشمندان و سیاست‌گذاران باشند.

انجمن‌های حرفه‌ای.

اگر به دنبال سرمایه‌گذاری برای مركز بهداشت باهمستان هستید، انجمن پزشكی محلی برایتان متحد مهمی محسوب خواهد شد. شعبه محلی انجمن ملی مهندسین حرفه‌ای می‌توانند در ترویج‌گری ایجاد یا بهبود سیستم فاضلاب مفید باشند.   

 در یكی از روستاها، انجمن كانون وكلای روستا، از مرافعه‌ای كه توسط یكی از قضات درباره اصلاح دادگاه مطرح شده بود، استقبال كرد. با پشتیبانی و مشاركت كانون وكلا، یك برنامه «نوآوری عدالت» طراحی شد كه بسیاری از جنبه‌های سیستم دادگستری را از نو شكل‌دهی كرد. در نتیجه اجرای این برنامه، تعداد پرونده‌ها و مراجعین و حبسی‌ها كاهش یافت، كه اگر مداخله كانون وكلا نبود، امكان‌پذیر نمی‌شد. 

سایر سازمان‌های ذی‌نفع در مسئله.

این سازمان‌ها می‌توانند شامل سازمان‌های خدمات بهداشتی و انسانی‌ای باشند كه به جمعیت تحت تاثیر مشكل خدمت‌رسانی می‌كنند، كه در سرمایه‌گذاری مورد درخواست مشاركت دارند، اهداف برنامه‌ای یا دغدغه‌های اجتماعی یكسان یا مشابهی دارند و غیره. همچنین ممكن است شامل كسب و كارهایی شود كه نمی‌توانند كاركنان آموزش‌دیده‌ای را پیدا كنند، یا نگران شرایط اقتصادی مشتریانشان هستند.   

كنشگران باهمستان. 

این‌ها افراد یا گروه‌هایی هستند كه شاید مشخصا در مسئله شما ذی‌نفع نباشند، اما در عدالت اجتماعی، بهبود باهمستان، كیفیت زندگی، یا سایر نواحی عمومی‌ای ذی‌نفع هستند كه كه می‌توانند به‌ نحو مثبتی تحت تاثیر اقدام شما قرار گیرند. كنشگران باهمستان مهارت‌های مفید سازمان‌دهی دارند. اغلب باهمستان و افراد داخل آن را كاملا می‌شناسند و با تجاربی كه از گذشته درباره موضوعات مشابه دارند، ممكن است اطلاعات باارزشی داشته باشند از اینكه چه چیز كارایی دارد و چه چیز كارایی ندارد.  

 كنشگران ستیزه‌جوی باهمستان دوستان و متحدین زیادی دارند ... ولی احتمالا دشمنان و مخالفین زیادی هم دارند. هنگام فراخوان افراد برای نقش داشتن در عملكردتان، مطمئن شوید كه با چه كسی دوستی می‌كنید و با چه كسی متحد می‌شوید.

شما نه‌ فقط با شخص یا گروهی كه به آن‌ها نزدیك شده‌اید متحد می‌شوید، بلكه با اشخاص دیگری هم كه ممكن است به این زودی‌ها با آن‌ها مرتبط نشوید، متحد می‌شوید. به این ترتیب ممكن است با مخالفین مقتدر یا اشخاص و گروه‌های كلیدی خشمگینی مواجه شوید كه در وضعیتی غیر از این، شاید شریك عملكرد شما می‌شدند. اگر قصد دارید شخص یا گروه ستیزه‌جویی را فراخوانی كنید، باید ببینید آیا سود این كار به ضررش می‌چربد یا نه. و پیش از دست زدن به هر كاری باید اول این بررسی را انجام دهید. اگر شخص یا گروهی را فراخوانی كنید و بعد تغییر عقیده بدهید، ابله به نظر خواهید رسید و شما را مردد، خائن و فریبكار خواهند دانست. 

شهروندان یا گروه‌های متنفذ.

این افراد شامل كسانی می‌شود كه یا به خاطر ارتباطات شخصی‌شان یا به خاطر اینكه آن‌ها را افراد مطلع و قابل اعتمادی می‌دانند، با یك یا چندین بخش از جماعت ارتباط دائمی و پایدار دارند. این فهرست می‌تواند عبارت باشد از:    

• رهبران و گروه‌های تجاری (كسب و كار) مانند اعضای اتاق بازرگانی.
• رهبران غیرنظامی‌ای كه بعضی‌هاشان از جمله مسئولین قبلی یا فعلی هستند و باقی‌شان ممكن است همان كنشگران باهمستان باشند كه قبلا درباره‌شان صحبت كردیم.
• روحانیون و باهمستان‌های اعتقادی.
• باشگاه‌های خدماتی (كوانِس، لاینز، مِیسنز، و غیره) و سازمان‌های اجتماعی.

در شهری، گروهی كه به دنبال ارائه خدمات به یك باهمستان پرتغالی بودند، متوجه شدند كه نقطه كانونی زندگی باهمستان باشگاه فوتبال بود. این باشگاه نه فقط تعدادی از تیم‌های رقابتی فوتبال را حمایت مالی می‌كرد، كه بازی‌هایشان عملا كل باهمستان را جذب می‌كرد، بلكه همچنین محل تجمعی بود برای عروسی‌ها، شب‌نشینی‌ها، جشن‌های فارغ‌التحصیلی، امور سیاسی باهمستان و همه چیزهای دیگر. اگر كسی می‌خواست به باهمستان پرتغالی دسترسی پیدا كند، راهش از میان درهای باشگاه فوتبال بود. 

• سران یا مسئولین سازمان‌ها یا نهادهای بزرگ مانند روسای بیمارستان، یا مدیر یا معاون یك كالج.
• افراد بسیار معتبر باهمستان. این افراد ممكن است به دلیل شغل و مقامشان معتبر باشند. مثلا مانند پزشكان یا سردبیران روزنامه‌ها. آن‌ها یا به دلیل اینكه همه عمرشان را در آن شهر زندگی كرده‌اند، یا به دلیل شغلشان (داروسازها، آموزگاران) احتمالا همه را در شهر می‌شناسند و آن‌ها را با اغلب اعضای باهمستان در تماس قرار می‌دهند. یا ممكن است این‌ها شهروندانی عادی باشند كه به دلیل درستی و امانت، یا بینش و فراست‌، یا معیارهای اخلاقی‌ فوق‌العاده‌شان، شهرت دارند. 

افراد رسانه‌ها و خروجی‌های رسانه‌ها.

اگر بتوانید كاری كنید كه رسانه‌ها طرف شما باشند، از امتیاز داشتن یك پشتیبان عظیم برخوردار خواهید بود.  

آژانس‌ها، خدمات و نهادهای باهمستان.

ممكن است به پشتیبانی پلیس، یا اداره آتش‌نشانی یا مدارس نیاز داشته باشید. دفتر برنامه‌ریزی شهرداری می تواند مفید باشد، همینطور كالج یا دانشگاه محل. تقریبا هر باهمستانی در هر اندازه‌ای، حداقل یك نهاد محلی دارد كه صاحب نفوذ است و خوب است به عنوان یك شریک بالقوه در یك عملكرد ترویج‌گری با آن تماس بگیرید.  

اعضای جمعیت مورد نظر یا گروه به عنوان یك كل.

این افراد از طریق عملكرد شما بیش‌ترین سود یا زیان را خواهند داشت. آن‌ها مخزن دانسته‌ها و تجربیات درباره مسئله هستند و معمولا داستان‌های جالبی برای گفتن دارند. علاوه بر این آن‌ها صدا، تعداد و اغلب آرائشان همراهشان است كه معنایش نفوذ سیاسی است. 

چه زمان باید ارتباطات رسمی برقرار كنید و درخواست مشاركت كنید؟

عموما زمان برقراری ارتباطات رسمی و ارائه درخواست‌های مشاركت در عملكرد شما، هر چه زودتر باشد بهتر است. چندین دلیل خوب برای این گفته وجود دارد: 

• شروع با یك گروه بزرگ، در ابتدا به شما نفوذ بیش‌تری می‌دهد و در چشم سیاست‌گذاران و عموم، به عملكرد شما مشروعیت می‌بخشد.
• فراخوانی افراد و سازمان‌ها در شروع، عملكرد را به‌ صورت مشاركت درمی‌آورد، نه كاری كه شما شروع كردید و بعدها دیگران به شما پیوستند. این كار باعث می‌شود همه عملكرد را از آن خود بدانند كه به نوبه خود موجب می‌شود نسبت به اهداف ترویج‌گری واقعا احساس تعهد كنند و ترویج‌گری موثرتر انجام شود. 
• وارد كردن آن‌ها از ابتدا احترام شما را نسبت به متحدین و شركای‌ان نشان می‌دهد. عملكرد بدون آن‌ها هیچ تصمیم ضروری یا مهمی نمی‌گیرد. هیچ‌ كس فكر نمی‌كند در مقابل عمل انجام‌ شده قرار گرفته است. همه می‌دانند كه شراكتشان ارزشمند است.‌ 
• شركای بیش‌تر به معنای داده‌ها و ایده‌های بیش‌تر برای برنامه‌ریزی عملكرد و در نتیجه استراتژی بهتر است. 
• مشارکت شتاب ایجاد می‌كند، كه به نوبه‌ خود مشاركت بیش‌تر ایجاد می‌كند، و نتیجه‌ آن شتاب بیش‌تر است ... 

اما دلایلی هم برای برقراری ارتباط و فراخوانی در مراحل دیگر عملكرد وجود دارد:

در شروع كمپین ترویج‌گری قانون‌گذاری.

كمپین قانون‌گذاری شما در پیدا كردن قانون‌گذاران دیگری كه مایل به مشاركت هستند، به شما كمك می‌كند. در این مرحله افزودن متحدین دیگر می‌تواند امكانات سازمانی شما و همچنین میزان فشارهای سیاسی‌ای را كه می‌توانید وارد كنید، افزایش دهد. قانون‌گذاران از طریق اعداد متمایل می‌شوند: میزان خالص و دقیق شراكت شما، اگر به مقدار كافی زیاد باشد، می‌تواند شما را حداقل به بخشی از خواسته‌هایتان برساند (برآورده شدن باقی خواسته‌هایتان بستگی دارد به قدرت خود ترویج‌گری‌تان).  

درست قبل از مرحله برنامه‌ریزی یك كمپین ترویج‌گری و در مدت انجام آن. 

عاقلانه است كه به هر تعداد كه می‌توانید افراد و سازمان‌ها را در امر برنامه‌ریزی دخالت دهید. همانطور كه در بالا توضیح دادیم، مشاركت تعداد بیش‌تر در برنامه‌ریزی به معنای داده‌های بیش‌تر، مشاركت بیش‌تر و از خود دانستن بیش‌تر كار و برنامه‌ریزی بهتر است.  

وقتی می‌خواهید شتاب ایجاد كنید.

این در زمانی است كه عملكرد در حال افول است و نیاز به پیش راندن دارد. البته در زمان‌های عادی عملكرد هم مواقعی هست كه شتاب و سرعت حركت به یك مسئله تبدیل می‌شود. این در مراحل ابتدایی و در زمانی است كه هنوز سرعت نگرفته‌اید، سكونی در میانه‌ كار، زمانی كه به نظر می‌رسد كار زیادی انجام نمی‌شود و خودجوشی رو به نقصان است، و نزدیك آخر كار، زمانی كه خودتان را آماده می‌كنید تا هل آخر را بدهید و به هدف برسید. در هر یك از این شرایط مشاركت تازه‌نفس می‌تواند به عملكرد جان تازه ببخشد و جرقه لازم را برای رساندن آن به مرحله بعد، ایجاد كند. 

وقتی اقدام شما واقعا به پیش رفته باشد. همه دلشان می‌خواهد از برنده پشتیبانی كنند. 

اگر از جاذبه‌تان برای جذب هر تعداد متحد بیش‌تر استفاده كنید، ممكن است عملكردتان كوتاه‌تر شود و سریع‌تر به موفقیت برسید.  

چطور باید ارتباطات رسمی برقرار كنید و درخواست مشاركت كنید؟

یك بار دیگر به برقراری ارتباطات رسمی و درخواست مشاركت به‌ طور جداگانه خواهیم پرداخت. اما یادتان باشد كه در عمل كل روند باید منسجم و نسبتا یكپارچه باشد. 

 همچنین یادتان باشد كه تا ارتباط برقرار نكنید و درخواست مشاركت نكنید، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. وقتی برای خجالت كشیدن و درنگ كردن نیست. وقتی افراد از ترویج‌گری شما مطلع شوند، عده كمی به سراغتان خواهند آمد، اما اكثرشان را باید خودتان فراخوانی كنید. 

در تمام بخش‌های فرآیند، یادتان باشد از برخی رهنمودهای اولیه برقراری ارتباط تبعیت كنید: 

• از زبانی استفاده كنید كه همه بفهمند. آن زبان می‌تواند زبان انگلیسی ساده و روان باشد، یا می‌تواند زبان مادری كسانی باشد كه با آن‌ها تماس گرفته‌اید. در مورد دوم، باید از یك نفر مسلط به آن زبان بخواهید از طرف شما تلفن كند یا نامه بنویسد، یا در مصاحبه حضوری یك مترجم با خودتان ببرید.
• احترام بگذارید. صرف‌ نظر از سوابق یا تجارب هر كس، با او مانند یك شریك برابر رفتار كنید.
• اعتماد ایجاد كنید. شاید برای این كار لازم شود هر دو تیر را هوایی شلیك كنید (بعضی امتیازات را از دست بدهید)، اما در عین حال كاملا صادق و صریح باشید. در مورد خواسته‌تان كاملا شفاف باشید. مشكلات را كم‌اهمیت یا بزرگ‌تر از آنچه هست جلوه ندهید و داوطلبانه اطلاعات مهم را در اسرع وقت ارائه دهید.
• روی نقاط توافقتان تاكید كنید. در هر ارتباطی و از طریق كارهایتان حتما نقاط مورد توافقتان و اهمیت آن نقاط را برجسته كنید. این امر خصوصا زمانی اهمیت پیدا می‌كند كه فرد یا گروه مقابل در مورد مسائلی كه در حال حاضر ترویج‌گری می‌كنید متحد شماست، اما در یكی دو نقطه یا بیش‌تر، با شما موافق نیست. 
• حساسیت فرهنگی داشته باشید. شیوه برقراری ارتباط در فرهنگ‌های مختلف متفاوت است. آنچه كه ممكن است میان دو نفر در آمریكا یك فاصله راحت و معقول برای صحبت كردن باشد، كه عموما نود سانتیمتر است، در فرهنگ‌های خاورمیانه سرد محسوب می‌شود. در آن فرهنگ‌ها این فاصله بسیار نزدیك‌تر است. اطمینان حاصل كنید كه با آداب و رسوم دیگری آشنا هستید. جوری كه به خاطر چیزی كه برای یكی عادی و برای دیگری عادی نیست، نه دیگری را ناراحت كنید و نه خودتان ناراحت شوید.  
• حتی اگر به درخواستتان جواب ندهند، همچنان خطوط ارتباطی را باز نگه دارید. شاید در آینده متحد هم شوید. شاید طرف مقابل تغییر عقیده بدهد. و شاید حوزه‌های بسیار دیگری باشد كه در موردشان توافق نظر داشته باشید و بتوانید با هم كار كنید.

تعیین كنید كه «ارتباطات رسمی» برای شخص یا گروه مورد درخواست چه معنایی دارد. آیا عملا رویه یا تشریفات رسمی‌ای وجود دارد، یا موضوع صرفا تماس گرفتن «با ظرفیت رسمی» خودتان، به عنوان نماینده عملكرد ترویج‌گری است؟

اگر رویه رسمی‌ای وجود دارد، هر قدر می‌توانید درباره‌اش یاد بگیرید كه بتوانید آن را به‌ كار ببرید یا از آن اجتناب كنید. كسانی كه قصد دارید به آن‌ها دسترسی پیدا كنید تا چه حد محافظت می‌شوند؟ آیا جواب تلفن یا ایمیل را می‌دهند؟ آیا پیام شما اصلا به دستشان می‌رسد؟ 

 اگر پاسخ آخرین درخواستتان منفی است، شاید لازم باشد رویه برقراری ارتباطات رسمی را دوباره مرور كنید. یك امكان این است كه اگر آدرس شخصی ایمیل دارید، از ایمیل استفاده كنید. امكان دیگر استفاده از تماس شخصی است (مستقیما به قسمت زیر مراجعه كنید). حتی اگر یك خط خصوصی با شخص مورد نظرتان ندارید، می‌توانید از طریق تماس گرفتن با كسی كه بالاتر از شما ایستاده، یك معاون، دستیار شخصی، یك مدیر و غیره، نردبان ارتباط را چند پله‌ یكی بالا بروید. 

سومین امكان شما این است كه خودتان را در وضعیتی قرار دهید كه در محلی كه معمولا می‌توانید فرد مورد نظر را در آنجا پیدا كنید، محل كارش، یك كافه مورد علاقه او، یك بازی سافت‌بال و غیره،  با شخص مورد نظرتان «شاخ‌ به‌ شاخ» شوید. در اینجا موضوع اخلاقی وجود دارد و آن این است كه آیا این منصفانه است؟ آیا این دروغ‌گویی نیست؟ اما این یك شیوه‌ بالقوه است برای رسیدن به كسی كه در غیر این‌ صورت دست‌یافتنی نخواهد بود. 

در صورت امكان شخصا به هدفتان نزدیك شوید. چه طرفتان یك فرد باشد چه یك گروه، در هر دو مورد صادق است.

• اگر به یك شخص نزدیك می‌شوید، ببینید آیا كسی هست كه از قبل درگیر عملیات شما باشد و آن شخص را خوب بشناسد و مایل باشد كه تماس اول را برقرار كند. اگر هیچ‌ كدام از شرکای شما تماس مستقیم با آن شخص ندارند، ممكن است خودتان یا یكی از شركایتان آشنایی داشته باشید كه بتواند نفش میانجی را بازی كند. اگر تماس توسط كسی برقرار شود كه آن شخص به‌ طور خصوصی بشناسد، هم در ترتیب دادن ارتباط و هم كسب موفقیت‌آمیز مشاركت آن شخص، شانس بیش‌تری خواهید داشت.  
• برای یك سازمان یا یك نهاد چندنفره هم نزدیك شدن به همان ترتیب است، با این تفاوت كه اگر از قبل نمی‌دانستید، ابتدا باید بفهمید شخص كلیدی در آن گروه یا نهاد كیست. این شخص یا اشخاص كسانی هستند كه می‌توانند تصمیم بگیرند، یا قویا بر تصمیم‌گیری دیگران تاثیر بگذارند كه آیا سازمان در عملیات ترویج‌گری شما مشاركت خواهد كرد یا خیر. ان شخص همیشه هم رئیس یا مدیر عامل سازمان نیست. مثلا در بعضی از سازمان‌ها چندین نفر، یا همه كاركنان در تصمیم‌گیری دخیل هستند. در بعضی سازمان‌های دیگر، در خصوص موضوعاتی كه بر كل سازمان تاثیر می‌گذارد، هیات رئیسه حرف آخر را می‌زند. در هر دو صورت بهترین راه برقراری ارتباط شخصی است.

مصر باشید. خصوصا اگر ارتباط شخصی ندارید، باید همچنان برای رسیدن به فرد مورد نظرتان تلاش كنید. مزاحمت فراهم نكنید، اما دست هم نكشید. اگر همچنان مودب، اما پیگیر درباره نیازتان به دست‌یابی به فرد مورد نظر باشید، احتمالا در نهایت موفق خواهید شد. 

وقتی تماس گرفتید، هنوز می‌ماند كه طرف مقابل را وادار كنید به عملیات شما بپیوندد. كارهایی هست كه می‌توانید با انجامشان احتمال دسترسی به او را بیش‌تر كنید.    

• در صورت امكان شخصا درخواست كنید.
• در حرف زدن یا نوشتن درباره اینكه شما كه هستید، اقدامتان در چه زمینه‌ای است و هدف‌هایش چه هستند و اینكه از طرف مقابل چه درخواستی دارید،‌ كاملا شفاف باشید.
• اگر مشاركت شخص یا گروه، از جانب هر یك از دو طرف مستلزم مبادله یا اهدای پول، كالا، خدمات یا كاركنان باشد، خوب است در موردش قرارداد یا توافق‌نامه بنویسید (و هر دو طرف امضا كنید).  
• بگذارید بدانند كه برای مشاركتشان ارزش قائلید و چرا.
• بگذارید بدانند كه چرا مشاركت در ترویج‌گری به نفعشان است.
• شخص یا سازمان را آزاد بگذارید كه درباره مشاركت فكر كنند، یا اگر در حال حاضر احساس راحتی نمی‌كنند (راه دستشان نیست)، بعدا به شما بپیوندند.
• صرف‌ نظر از نتایج كار، ارتباط را برای مدت طولانی حفظ كنید.

حتی اگر نخواهند مشاركت كنند، ممكن است در آینده در اقدام ترویج‌گری دیگری متحد هم شوید. باز نگه داشتن كانال‌های ارتباطی، ممكن است به همكاری‌های دیگری منجر شود. اگر مخالف عملكرد شما نباشند، خوب است آن‌ها را در جریان پیشرفت كار قرار دهید، حتی اگر رسما درگیر كار نباشند. شاید بعدها بخواهند كه برایتان مفید باشند، یا راجع به شما اطلاع‌رسانی كنند، حتی اگر خودتان ندانید.  

 برنامه‌ریزی برای حفظ تماس را خودتان به عهده بگیرید. مسئولیت مراسم یا مقدمات كار را به عهده نگیرید. از كس دیگری بخواهید آن‌ها را انجام دهد. كانال های ارتباطی باارزش هستند و یك نفر باید مسئول باز نگه داشتن آن‌ها باشد. اگر خودتان این مسئولیت را به عهده بگیرید، می‌دانید كه انجام خواهد شد. حتی اگر به نظر برسد كه ارتباط اغلب یك‌طرفه است، باز هم نگهش دارید. اگر ارزشی در آن باشد، به‌زودی دوطرفه خواهد شد. 

وقتی ارتباطات رسمی برقرار شوند، هرگز اجازه ندهید بلااستفاده بمانند. باید با استفاده از این ارتباطات كانال‌ها را باز نگه دارید. هر چه نباشد، هر چه شبكه‌تان وسیع‌تر باشد، در درازمدت ترویج‌گری‌تان موثرتر خواهد شد.  

¿Qué es exactamente el establecimiento de una comunicación formal y la solicitud de participación?

___Usted establece una comunicación formal y solicita participación, desarrollando una conexión "oficial" estructurada con una organización o individuo que puede ser un aliado valioso en su labor de apoyo, y solicita participación en una manera que logre el éxito.

¿Por qué establecer una comunicación formal y solicitar participación?

Usted establece una comunicación formal porque:

___Es el único modo de acercarse a algunas personas y organizaciones

___Muestra respeto por la integridad del procedimiento de la otra parte.

___Reconoce al otro como un socio en iguales condiciones.

___Enfatiza la importancia de la contribución potencial de la otra parte, y hace aparente que usted realmente necesita de su ayuda.

___Establece una relación, y reconoce que pueden tener algo para ofrecerse mutuamente.   

___Establecer comunicaciones formales significa que un canal esté siempre abierto, y una cierta cantidad y tipo de comunicación será automática.

Usted formalmente solicita participación porque:

___Necesita toda la ayuda que pueda conseguir.

___Es necesario asegurar la participación de los que son claves para la labor.

___Es importante conseguir el máximo apoyo posible de las personas y organizaciones preocupadas por el tema para mostrar solidaridad por la labor.

___Una labor coordinada es mucho más fuerte que una al azar.

___Usted no solicita una simple acción sino un compromiso con una labor a largo plazo.

___Establecer una comunicación y solicitar participación puede provocar problemas de territorialidad y ego que pueden rápidamente descarrilar una labor de apoyo.

___Aún cuando estén de acuerdo con lo que usted está haciendo, a las personas y organizaciones les gusta ser invitadas a participar.  

___Conseguir la mayor cantidad de socios posible al principio da un sentido de confianza  y propósito común que puede propulsar la labor en tiempos difíciles.

___Solicitar participación al principio, en lugar de cuando la labor necesite refuerzo o cuando el empuje final está en funcionamiento, crea participación.

¿Con quién debería establecer una comunicación formal para solicitar participación?

Usted establece una comunicación formal y solicita participación de:

___Legisladores y otras figuras políticas.

___Otras iniciativas y apoyos con objetivos similares.

___Asociaciones profesionales.

___Expertos en el área.

___Servicios sociales y otras organizaciones que trabajan en el tema.

___Activistas comunitarios.

___Ciudadanos y grupos de influencia.

___Gente de los medios y medios de difusión.

___Servicios, agencias e instituciones públicas.

___La población objetivo.  

¿Cuándo debería establecer la comunicación formal y solicitar participación?

Usted establece la comunicación formal y solicita participación:

___Lo antes posible.

___Al principio de una campaña de apoyo legislativa.

___En la etapa de planificación de una campaña de apoyo.

___Cuando intenta crear un impulso.

___Cuando su campaña ha despegado.

¿Cómo establecer una comunicación formal y solicitar participación?

Comience con las siguientes pautas básicas de comunicación:  

___Utilice un lenguaje que su audiencia pueda entender.

___Sea respetuoso.

___Brinde confianza.

___Enfatice sus áreas de compromiso.

___Sea culturalmente sensible.

___Mantenga las líneas de comunicación abiertas.

Para establecer una comunicación formal:

___Sólo determine qué significa "una comunicación formal" para un individuo o grupo en particular y actúe acorde.

___Acérquese a su objetivo personalmente, si puede.  

___Sea persistente.

Utilice las pautas para solicitar participación:

___Solicite en persona, si puede.

___Sea claro acerca de quién es usted, cuál es su labor y sus objetivos, y qué solicita a la persona u organización.  

___Hágales saber que usted valora su participación, y las razones.

___Hágales saber por qué es de su interés que participe.

___Deje las puertas abiertas para que el individuo u organización pueda pensar acerca de su participación, o pueda unirse con posterioridad si no se siente cómodo de hacerlo en ese momento.  

___Mantenga la comunicación independientemente de si la otra parte elije participar o no.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

ارائه و دریافت بازخورد جزئی از زندگی ماست. گاهی بازخوردی که می‌دهید یا دریافت می‌کنید نه مفید است و قرار است که مفید باشد (مثالی که به ذهن می‌آید این جمله است: «آدم عوضی هستی!»). اما بازخوردهای دیگر را می‌توان تلاشی صادقانه از جانب بازخورد دهنده برای کمک به دریافت‌کننده دانست، برای آنکه او بتواند عملکرد، رفتار، قدرت درک، روابط یا مهارت‌های هم‌نشینانه خود را بهتر کند. این همان بازخورد اصلاحی است و همه ما هر از گاهی به آن نیاز داریم.

در ترویج‌گری باهمستان، هم ترویج‌گران و هم کسانی که هدف ترویج‌گری آن‌ها هستند به بازخورد اصلاحی نیاز دارند. افراد و سازمان‌های ترویج‌گر باید بدانند کسانی که هدف فعالیت‌های آن‌ها هستند و نیز ذی‌نفع‌ها درباره آن‌ها، تلاش‌ها و پیام‌هایشان چه فکر می‌کنند و این کوشش‌ها و پیام‌ها چه تاثیری بر زندگی این افراد دارند. کسانی که هدف ترویج‌گری هستند – قانون‌گذارها و سیاست‌گذاران، نهادهایی که خدمات ارائه می‌دهند، گروه‌های ذی‌نفع، توده مردم – باید هم نتایج واقعی فعالیت‌ها یا بی‌عملی خود را بر عده‌ای که موضوع ترویج‌گران بر زندگی‌شان تاثیرگذار است، درک کنند و بشناسند و هم تصوری را که از آن‌ها وجود دارد. در این بخش به موضوع کلی بازخورد می‌پردازیم و این نکته را بررسی می‌کنیم که چگونه می‌توان به شیوه‌های سودمند و موثر به دیگران بازخورد اصلاحی داد.

بازخورد اصلاحی چیست؟

بازخورد اصلاحی عبارت است از اطلاعاتی که در اختیار یک شخص یا سازمان قرار می‌گیرد تا او از چگونگی رفتار، کنش‌ها، سبک و سیاق، راهبردها و دیگر ویژگی‌های خود از نگاه دیگران و تاثیر آن‌ها بر دیگران آگاه شود. هدف از آن این است که به تغییری مثبت منجر شود و در مورد ترویج‌گری باهمستان هدف از آن این است که ترویج‌گری یا سیاست‌های عمومی را موثرتر و کارسازتر کند.

برای آنکه بازخورد اصلاحی از قدرتی واقعی برخوردار شود باید به شیوه‌ای و به وسیله کسی ارائه شود که مورد توجه قرار گیرد نه اینکه واکنشی تدافعی، یا از سر خشم یا انکار برانگیزد. به عبارت دیگر، فرد ایده‌آل برای دادن بازخورد اصلاحی کسی است که دریافت‌کننده به او اعتماد دارد و برایش احترام قائل است؛ این فرد همچنین بازخورد را با نهایت ظرافت و دقت با دریافت‌کننده در میان می‌گذارد.

«بازخورد» با انتقاد، ولو سازنده یا غیرسازنده، یکی نیست. بلکه بازتابی است از آنچه به وسیله یک شخص یا گروه که دریافت‌کننده بازخورد است، عرضه شده است. اما چون افراد مثل آینه نیستند که هر چیز را آنطور که هست بازتاب دهند، آن بازتاب در واقع دریافت آن‌ها از چیزی است که گیرنده بازخورد می‌خواسته عرضه کند یا کرده است.

دریافت‌کننده بازخورد باید بداند که آیا دریافت دیگران و نیت و انگیزه او یکی بوده‌اند یا نبوده‌اند. اگر نبوده‌اند، احتمال دارد که او پیام‌هایی را عرضه می‌کرده – چه در قالب کلمات چه در قالب کنش‌ها – که ناروشن، غلط‌انداز یا در واقع متفاوت از آن چیزی است که او می‌خواسته یا فکر می‌کرده که می‌خواهد ارائه دهد. اگر او می‌خواهد به هدفش دست یابد کاری کند که نیتش و دریافتی که دیگران از آن دارند به شکلی به هم نزدیک شوند؛ حال چه این کار با دگرگون کردن سیاست اجتماعی میسر شود چه با تحکیم یک رابطه شخصی.

در کل شاید بازخورد چند هدف داشته باشد:

• کمک به افراد در فرآیند رشد شخصی‌شان.
• بهبود روابط میان اشخاص و میان گروه‌ها با هم.
• بهبود ارتباط کلامی میان افراد و گروه‌ها با یکدیگر.
• یاری به افراد و گروه‌هایی که می‌خواهند عملکرد خود را بهتر کنند.
• بهبود فضای حاکم بر یک سازمان.
• افزایش تاثیرگذاری یک فعالیت یا حرکت پیشگامانه.

چه کسی باید بازخورد اصلاحی ارائه دهد؟

اینکه چه کسی باید ارائه‌دهنده بازخورد باشد تا حد بسیار بستگی دارد به اینکه بازخورد قرار است به چه کسی و به کجا برسد. اگر گیرنده آن یک ترویج‌گر یا یک سازمان ترویج‌گری باشد، فرد مناسب برای ارائه آن ممکن است هر کسی باشد که موفقیت ترویج‌گری به سود اوست و یا هر کسی که هدف ترویج‌گری است. از جمله:

• مدیران ناظر
• همکاران
• کسانی دیگری که با همان جمعیت هدف یا جمعیتی مشابه کار می‌کنند.
• هموندان علاقه‌مند در باهمستان
• ذی‌نفعان یک طرح
• توده مردم
• سیاست‌گذاران
• همه موارد فوق (نگاه کنید به بازخورد ۳۶۰ درجه در زیر)

اگر بازخورد اصلاحی برای کسانی تهیه شده که هدف ترویج‌گری هستند، باید تا حد ممکن به وسیله کسانی ارائه شود که تحت تاثیر بلاواسطه موضوع ترویج‌گری قرار دارند و یا باید به وسیله ترویج‌گرانی ارائه بشود که موضوع را خوب می‌شناسند و در مورد آن دانش کافی دارند و به واسطه این دانش و شناخت می‌توانند از جایگاه کسانی سخن بگویند که تحت‌تاثیر موضوع هستند. جمع کردن افرادی که از یک آرمان پشتیبانی کنند کم و بیش آسان است، اما فقط در صورتی که این افراد موضوع ترویج‌گری را خوب بشناسند و از آن درک روشنی داشته باشند می‌توانند بازخوردی مفید ارائه دهند و یا برای توصیه‌های خود گوشی شنوا پیدا کنند.

چه هنگام باید بازخورد اصلاحی بدهید؟

ارائه بازخورد اصلاحی در هر زمان شاید به‌جا باشد، اما موقعیت‌هایی هست که ارائه آن به‌ویژه مناسب است.

وقتی درخواست می‌شود. مطلوب‌ترین شکل این است که فرد یا سازمانی درخواست بازخورد کند، چه به صورت مرتب و دائمی و چه برای موردی خاص. اگر درخواست‌کننده صادقانه خواهان دریافت بازخورد باشد، احتمال آنکه بازخورد را به دل و جان بپذیرد و بر پایه آن عمل کند، بسیار بیش‌تر از وقتی است که بازخورد بدون درخواست ارائه شده باشد.

به عنوان یک ترویج‌گر، اقدام درستی می‌کنید اگر برای هر فعالیت یا حرکت پیشگامانه حلقه‌‌ای از بازخورد ایجاد کنید – یعنی سازوکاری برای دریافت بازخورد در مورد کاری که انجام می‌دهید. این کار باعث می‌شود که سازمان شما و کارزار ترویج‌گری‌تان تاثیرگذارتر شود؛ افزون بر این، وقتی ساختاری رسمی برای بازخورد داشته باشید پذیرفتن آن آسان‌تر خواهد بود.

نمونه‌ای از حلقه بازخورد، ارزیابی دستاوردهای هفته – یا دستاوردهای یک نشست – در دیدار هفتگی کارکنان است. در این دیدار می‌توان به کارکنان در مورد کاری که انجام داده‌اند بازخورد داد و به آن‌ها کمک کرد تا کار را بهتر انجام دهند یا برای انجامش روندی را دنبال کنند که اندکی متفاوت از روند پیشین باشد.

گاهی اوقات کسانی که موضوع ترویج‌گری هستند در طرح‌ها یا کارزارهایی که برای آن‌هاست سازوکار بازخورد را هم می‌گنجانند. نهادهای دولتی یا شرکت‌های خصوصی پیرو مقررات دولتی معمولا ناگزیرند که درباره آن دسته از طرح‌ها و برنامه‌های خود که از نظر محیط‌ زیستی، اقتصادی یا هر جنبه مهم دیگر بر زندگی مردم تاثیرگذارند جلسات عمومی برگزار کنند. این جلسه‌ها فرصتی است برای ارائه بازخورد اصلاحی.

در آغاز یک کارزار ترویج‌گری، به‌ویژه در مرحله طرح و برنامه‌ریزی. هر چه به مدد بازخورد بتوان زودتر اشتباهات بالقوه یا پیام‌های نامناسب را تشخیص داد و گوشزد کرد، احتمال اینکه این اشتباهات به کارزار آسیب‌ برسانند کم‌تر خواهد شد.

وقتی که بتوان شروع به تحلیل اثرات اولیه کارزار کرد. اگر بخش‌هایی از کارزار ظاهرا کارآیی لازم را ندارند، ممکن است بازخورد اصلاحی با مشخص کردن ایرادهای کار باعث شود که این بخش‌ها هم پویاتر شوند.

وقتی که کنش‌های ترویج‌گران یا یکی از هدف‌های ترویج‌گری پیامدهای ناخواسته داشته‌اند یا این پیامدها به زودی پدیدار خواهند شد. پیامدهای ناخواسته همیشه مشخص و آشکار نیستند. بازخورد اصلاحی می‌تواند این پیامدها را آشکار کند و در روشن کردن این نکته که برای پیشگیری یا حذف آن‌ها چه گام‌هایی باید برداشت موثر باشد.

برای مثال، یکی از سیاست‌هایی که خیرخواهانه وضع شد اما پیامدهای روشن ناخواسته‌ای داشته، سیاست از آسایشگاه بیرون آوردن بیماران روانی در آمریکاست. هدف از این سیاست این بود که این بیماران از شرایط غیرانسانی و گاه بی‌رحمانه‌ای که در بیمارستان‌های روانی دولتی حاکم است، خارج شوند و از این نظر هم موفق بود. با این حال، در اغلب موارد، این بیماران سابق در نهایت کارتن‌خواب شدند، چون ترویج‌گران و سیاست‌گذارانی که قوانین و مقررات مربوط به خروج این بیماران از بیمارستان‌ها را تدوین کردند، در خصوص آینده آن‌ها پس از ترک محیط بیمارستان و شرایط نگهداری از آن‌ها فرضیاتی نادرست داشتند.

بعضی‌ها این پیامدها را پیش‌بینی کرده بودند، اما نمی‌توانستند به ترویج‌گران این سیاست و سیاست‌گذاران به شکلی بازخورد بدهند که صدایشان به گوش آن‌ها برسد و به سخنشان توجه شود. به این افراد انگ کوته‌بینی، انسان‌ستیزی یا هواداری از فاشیسم زده می‌شد و نکته اصلی بازخوردشان در گرماگرم ایدئولوژی وقت نادیده گرفته شد. اگر آن‌ها توانسته بودند بازخورد خود را به عنوان گزینه‌ای که بیش از همه به صلاح این بیماران است ارائه دهند (که در واقع با توجه به فضای آن زمان شاید ناممکن بود)، احتمالا نتیجه کار چیز دیگری می‌شد.

وقتی این خطر وجود دارد که دوستان بالقوه کارزار یا ترویج‌گر یا مردم از موضوع روگردان شوند. بازخورد اصلاحی می‌تواند نگرش‌ها، زبان یا عناصر دیگری را شناسایی کند که شاید بخش‌هایی از باهمستان را می‌رنجانند یا آن‌ها را به موضوع بی‌علاقه و بی‌اعتنا می‌کنند.

وقتی که آسیب همین حالا هم تاثیر خود را به جا گذاشته باشد. بازخورد اصلاحی ممکن است به درک آنچه اتفاق افتاده کمک کند و یا اثرات آسیب را از میان ببرد – اگر این کار ناممکن نباشد – یا دست‌ کم مانع  تکرار آسیب شود.

وقتی که دارید بر یک کارزار یا کنش‌های خاص، راهبردها، راهکارها یا مراحلی از آن‌ها نظارت می‌کنید.

بعضی از روش‌های بازخورد کدامند؟

واضح است که بازخورد ممکن است اشکال بسیاری به خود بگیرد. ممکن است از یک فرد به فردی دیگر داده شود یا میان افراد یا گروه‌ها دست به دست شود. ممکن است رسمی یا خودمانی باشد، دوطرفه یا یک‌طرفه  باشد، کتبی یا شفاهی باشد، شخصی یا غیرشخصی باشد، درخواست شده باشد یا سرخود ارائه شود، با استقبال مواجه شود یا با سردی. بعضی از رایج‌ترین شکل‌های بازخورد را در اینجا بررسی می‌کنیم و به‌خصوص بر نوع بازخورد ۳۶۰ درجه تمرکز خواهیم کرد، زیرا معتقدیم که در زمینه ترویج‌گری این بازخورد به‌ویژه ممکن است سودمند باشد.

اگرچه همانطور که پیش‌تر گفتیم بازخورد با انتقاد تفاوت دارد – هر دو کم‌وبیش ذهنی هستند، به این معنا که بر اساس ادراک بازخورد دهنده یا منتقد از واقعیت شکل می‌گیرند و نه بر پایه عقیده او – با این حال اغلب همانند انتقاد به نظر می‌رسد یا حتی شبیه حمله‌ای کلامی علیه دریافت‌کننده بازخورد است. یکی از ابعاد انواع بازخورد که در زیر به آن اشاره می‌شود میزان برانگیختن حالت تدافعی در دریافت‌کننده بازخورد است – چه فرد باشد، چه گروه – و در نتیجه احتمال آنکه بازخورد جدی گرفته شود و بر اساس آن اقدامی صورت گیرد کاهش می‌یابد.

بازخورد رودررو​

شاید رایج‌ترین نوع بازخورد دادن همان است که دو فرد رودررو بنشینند و یکی به دیگری بازخورد دهد؛ این نوع بازخورد دادن شاید بیش‌تر از هر نوع دیگر دستخوش سوءاستفاده و ندانم‌کاری شده است. عیب بزرگ این بازخورد دادن آن است که هر چقدر هم که ارائه‌دهنده آن خیرخواه و با حسن‌ نیت باشد، دریافت‌کننده ممکن است به آسانی آن را نوعی حمله شخصی علیه خود تلقی کند. این وضعیت وقتی پیچیده‌تر می‌شود که ارائه‌دهنده بازخورد مدیر یا فردی باشد که در مقایسه با دریافت‌کننده آن مقام و قدرت بیش‌تری دارد. به همین دلیل، هر کس که بازخورد می‌دهد باید از واکنش‌های احتمالی دریافت‌کننده آگاه باشد و دقت کند که بازخورد را با ظرافت و به شکلی ارائه دهد که واکنش منفی برنیانگیزد.

بازخورد درون‌گروهی​

در این حالت، افرادی که در یک گروه هستند به گروه خود و/یا به یک فرد یا چند فرد در گروه خود بازخورد می‌دهند. اگر بازخورد درباره عملکرد گروه باشد، ممکن است که به‌ویژه موثر واقع شود و ایده‌های یک شخص باعث شود که دیگران هم ایده‌هایی را مطرح کنند و همه بر این هدف تمرکز کنند که عملکرد و کار گروه یا خودشان را بهتر کنند. با این حال، اگر توجه و تمرکز گروه فقط معطوف به یک نفر باشد، ممکن است به نظر آید که آن یک نفر به شدت زیر تهدید است و دیگران علیه او بسیج شده‌اند.

بازخورد گروه به گروه​

این نوع بازخورد دادن احتمالا میان دو گروه یا سازمان که با یکدیگر کار می‌کنند و در این همکاری با مشکلاتی مواجه هستند، صورت می‌گیرد؛ و یا میان دو گروه رد و بدل می‌شود که هر دو برای جمعیتی یکسان یا برای رسیدن به هدف‌هایی یکسان کار می‌کنند. اگرچه شاید این کار چندان رایج نباشد اما ممکن است گروه‌هایی که مخالف یکدیگر هستند نیز، توافق کنند که برای حل و فصل اختلافات خود با هم دیدار کنند و به هم بازخورد بدهند. در این حالت ممکن است که بازخورد فقط یک‌طرفه یا دوطرفه باشد.

بازخورد ممکن است برای افرادی خاص یا کل گروه تنظیم و ارائه شود. ممکن است که همه یا چند نفر از هموندان گروه و یا فقط یک نماینده از هر گروه در آن دخیل باشند. در این حالت آخر هم ارائه و هم دریافت بازخورد کمی آسان‌ می‌شود زیرا کسی که بازخورد می‌دهد به نمایندگی از عده‌ای دیگر این کار را می‌کند و به همین دلیل شاید اگر طرف مقابل او از بازخورد عصبانی شود یا در برابر آن موضع تدافعی بگیرد، خشم یا واکنش تدافعی خود را در وهله نخست متوجه این نماینده نکند. گذشته از این، دریافت کننده بازخورد هم خود به تنهایی یگانه هدف آن نیست و از این رو شاید کم‌تر موضع دفاعی بگیرد و یا خشمگین شود.

بازخورد مشورتی​

در این حالت، یک فرد یا گروه بنا به درخواست به عنوان مشاوری رسمی یا غیررسمی به دیگری مشاوره می‌دهد (این مشاوره معمولا در اختیار یک گروه قرار می‌گیرد اما گاه و بی‌گاه ممکن است برای یک فرد هم باشد). امتیاز این بازخورد آن است که چون درخواست شده است، احتمال آنکه دریافت‌کننده به آن اهمیت بدهد و به آن عمل کند بیش‌تر است. عیب آن این است که دریافت‌کننده موظف نیست که به بازخورد گوش بدهد و دلیلی برای آنکه او ناگزیر به این کار شود وجود ندارد. در حالی که اگر باهمستان  مصرانه و با چنگ و دندان پی‌گیر موضوع باشد، دریافت‌کننده ناگزیر است که بازخورد را جدی بگیرد.

نوع دیگر بازخورد غیرشخصی است – که ممکن است کتبی یا به وسیله رایاپیک ارسال شود، با نام مستعار داده شود، در رسانه‌ها منتشر شود، و غیره. این بازخورد عموما از دیگر انواعی که توضیح داده شد کم‌تر سودمند است، زیرا که در آن فوریت و بی‌واسطگی ناشی از حضور بازخورد دهنده وجود ندارد و بازخورد دهنده نمی‌تواند موضوع را به روشنی بشکافد و با شرح و بسط کافی آن را بفهماند. بازخوردهای غیرشخصی معمولا به مثابه حمله‌ای شخصی به فرد یا سازمان دریافت‌کننده تلقی می‌شوند و به همین دلیل ممکن است کم‌تر تاثیرگذار باشند.

بازخورد ۳۶۰ درجه​

دلیل انتخاب این نام برای این بازخورد آن است که طرف‌های گوناگون در آن مشارکت دارند: مدیران ناظر، همتایان، زیردست‌ها، باهمستان و غیره. هدف از این بازخورد این است که افرادی که روابط ناهمگونی با دریافت‌کننده بازخورد دارند چه بسا دیدگاه‌های ناهمگونی درباره او داشته باشند، و فقط با بررسی این دیدگاه‌هاست است که او می‌تواند از تلقی کلی که از او وجود دارد و نیز از اثرات واقعی کنش‌های خود بر دیگران تصویری دقیق به دست آورد.

از این روش غالبا در کسب و کار و به منظور رشد و پیشرفت کارکنان یا سازمان استفاده می‌شود؛ البته در موارد غیرتجاری دیگر نیز شاید به همین اندازه مفید باشد. نخست نمونه معیار بازخورد ۳۶۰ درجه را بررسی می‌کنیم و بعد خواهیم گفت که چگونه می‌توان از این بازخورد در ترویج‌گری استفاده کرد.

در پاراگراف‌های بعد خواهیم دید که چگونه از بازخورد ۳۶۰ درجه برای یک فرد دریافت‌کننده استفاده می‌شود. فرآیند ارائه این بازخورد برای سازمان‌ها هم مشابه افراد است، ولی بازخورد دهنده‌ها بیش‌تر از سازمان‌ها تشکیل می‌شوند تا از افراد و بحث درباره نتایج هم احتمال در درون خود سازمان و چه بسا با کمک یک مشاور که از بیرون به کار گرفته می‌شود صورت می‌گیرد.

توجه کنید که بازخورد ۳۶۰ درجه ابزاری است برای بهبود عملکرد افراد و سازمان‌ها و نه ارزیابی آن‌ها. بازخورد ۳۶۰ درجه وقتی بهترین تاثیر را دارد که برای کمک به بهبود عملکرد یک فرد یا گروه به کار رود و نه به عنوان ابزاری برای ارزیابی. از اطلاعاتی که از فرآیند ارائه این بازخورد به دست می‌آید کم‌وبیش همیشه برای کمک به خلق راهبردهای تازه و تقویت ویژگی‌هایی استفاده می‌شود که کمبودشان مایه نگرانی است؛ و نه برای داوری درباره عملکرد گذشته.

• بازخورد ۳۶۰ درجه با دریافت‌کننده آغاز می‌شود. این فرد شاید با کمک یک ناظر یا مشاوری دیگر، مسائلی را که می‌خواهد بیش از همه درباره‌شان بداند شناسایی می‌کند و بعد با تمرکز بر این موضوعات یک برگه بازخورد تهیه می‌کند. البته در بسیاری موارد، سازمان ممکن است که برگه بازخورد خودش را داشته باشد، و یا شاید یک شرکت مشاوره‌ای را به کار گیرد – که برگه بازخورد طراحی شده خودش را داشته باشد – تا فرآیند بازخورد را اجرا کند.
• در گام بعد، دریافت‌کننده شاید بخواهد که منابع دادن بازخورد را خود انتخاب کند (در حالت مطلوب گروهی شامل ۷ تا ۱۰ نفر) که دربرگیرنده دست‌ کم یک نفر از افراد زیر باشد:
  • مدیران ناظر
  • همتایان
  • کسانی که زیر نظارت مدیریت هستند یا زیردستان.
  • مشتریان (به عبارت دیگر، جمعیت هدف)
  • دیگر افرادی که بیرون از دسته‌بندی‌های فوق درون سازمانی هستند، اما با دریافت‌کننده بازخورد ارتباط کاری دارند.
• هر منبعی برگه بازخورد را کامل می‌کند. بیش‌تر برگه‌های معیار به صورت پرسش‌های چندگزینه‌ای تهیه می‌شوند، اما اغلب فضای کافی برای این که منبع بازخورد دهنده بتواند در صورت تمایل نظر خود را بر برگه بنویسد و به پاسخ‌ها بیفزاید، وجود دارد.
• یک نفر – معمولا ناظر یا مشاوری از بیرون– نتایج را به صورت جدول درمی‌آورد و آن‌‌ها را به شکلی تنظیم می‌کند که دریافت‌کننده بتواند مفیدترین اطلاعات را در اختیار داشته باشد. (شرکت‌های مشاوره‌ای غالبا از برگه‌های کامیپوتری استفاده می‌کنند که اطلاعات را به صورت نمودار و شکل‌های دیگر درمی‌آورند. اگرچه این شیوه ارائه اطلاعات ممکن است مفید باشد، این احتمال هم وجود دارد که این روش به توضیح یکسان و معیار نتایج منجر شود، که در این صورت به اندازه تحلیل مبتنی بر آشنایی با دریافت‌کننده بازخورد و کار او مفید نخواهد بود.)
• پس از آنکه دریافت‌کننده از نتایج بازخورد آگاه می‌شود، یک نفر – معمولا ناظر یا مشاوری از بیرون سازمان – درباره نتایج با او گفتگو می‌کند. این گفتگو باید با ملاحظه و دقت صورت بگیرد، به‌ویژه وقتی که بخشی از بازخورد یا تمام آن منفی باشد. (در اغلب موارد، خود بازخورد نزد دریافت‌کننده می‌ماند و به هیچ‌ وجه علنی نمی‌شود، مگر آنکه دریافت‌کننده خود بخواهد که دیگران هم از آن باخبر شوند.)
• دریافت‌کننده بازخورد ممکن است بخواهد که درباره محتوای آن با کسانی که بازخورد داده‌اند صحبت کند، بداند که چگونه نتیجه‌گیری کرده‌اند، کدام رفتار به‌خصوص او باعث شده که آن‌ها این آن یا آن نظر به‌خصوص را بدهند و چیزهایی از این دست. از طرف دیگر، کسانی که بازخورد می‌دهند نیز ممکن است بخواهند ناشناس بمانند و یا شاید حاضر باشند که فقط کلی‌ترین موارد بازخورد به نام آن‌ها گفته و بازگو شود.

موضوع ناشناس ماندن بحثی را پیش می‌کشد که همیشه در ارتباط با ارائه بازخورد مطرح بوده است. این فقط دریافت‌کننده بازخورد نیست که خطر را می‌پذیرد، به‌ویژه اگر او در جایگاهی فرادست و بالاتر از بسیاری از کسانی باشد که بازخورد می‌دهند. اگر او در گذشته رفتاری داشته که نشان‌دهنده بی‌رحمی یا کینه‌توزی او بوده، این احتمال وجود دارد که دیگران از پیامد‌های بازخورد دادن بترسند و مایل نباشند که نظر خود را صادقانه به زبان آورند و یا بترسند که بعد با واکنش‌های خارج از نزاکت او روبه‌رو شوند. شاید کار دشواری باشد که هم بازخورد را در اختیار کسی که برای تغییر و بهبود رفتار خود به آن نیاز دارد گذاشت و هم بازخورد دهندگان را از آسیب واکنش‌های غیرمنطقی او در امان نگاه داشت و محافظت کرد.

• دریافت‌کننده، یا به تنهایی و یا به یاری یک ناظر یا مربی، برنامه‌ای تدوین می‌کند تا مشکلاتی را که در بازخورد شناسایی شده حل و فصل کند.
• مدیر ناظر یا مربی طی مدتی با دریافت‌کننده بازخورد کار می‌کند تا از او پشتیبانی و به او کمک کند که برنامه خود را برای تغییر به اجرا درآورد.

بازخورد ۳۶۰ درجه در بافت ترویج‌گری باهمستان به معنای آن است که یک سازمان ترویج‌گری از این منابع بازخورد بگیرد: سازمان‌ها و افراد دیگر (هم آن‌هایی که برای آرمان‌های یکسان یا همانند ترویج‌گری می‌کنند و هم آن‌ها که با ذی‌نفعان این ترویج‌گری کار می‌کنند)، باهمستان به طور کلی و هم ذی‌نفعان و خود کسانی که هدف ترویج‌گری هستند. اگر بازخورد متوجه کسانی باشد که هدف ترویج‌گری هستند، در آن صورت بازخورد ۳۶۰ درجه به معنای آن است که باید از هر یک از بخش‌های باهمستان که می‌شود بازخورد بگیرند – ذی‌نفعان ترویج‌گری، کسب‌وکارها، نهادها، ترویج‌گران، کل باهمستان و غیره. کسانی که هدف ترویج‌گری هستند باید از برش گسترده‌ای از جمعیت درباره اثرات کنش‌های خود و سیاست‌ها بازخورد بخواهند و دریافت کنند.

وقتی استفاده از بازخورد ۳۶۰ درجه ممکن باشد، احتمالا بسیار تاثیرگذار خواهد بود. با این روش می‌توان تصویری کم‌وبیش کامل از چگونگی اثرگذاری یا عدم اثرگذاری ترویج‌گر یا سازمان ترویج‌گری به دست آورد و به این نکته پی برد که باهمستان درباره ترویج‌گر یا سازمان چه می‌اندیشد و درباره آنچه نظری دارد. افرادی که هدف ترویج‌گری هستند اگر بدانند که بازخورد از طیف گسترده‌ای از مردم و سازمان‌ها دریافت شده، احتمالا آن را جدی می‌گیرند. شاید گویاتر از همه این باشد که بازخورد ۳۶۰ درجه کمک می‌کند تا سرچشمه دقیق مشکلات در یک کارزار ترویج‌گری مشخص شود؛ روشن می‌کند که کدام بخش‌های جامعه مورد غفلت واقع شده‌اند و به کدام بخش‌ها ظلم و بدرفتاری می‌شود و بر این اساس راه‌هایی را برای تغییر شرایط پیشنهاد می‌دهد.

بازخورد اصلاحی را چگونه بدهیم و چگونه بپذیریم؟

هدف از انواع گوناگون بازخورد و دریافت آن از منابع گوناگون همه این است که اطلاعات لازم به دریافت‌کننده برسد، اما این بازخوردها بار عاطفی یکسانی ندارند و دارای سطوح گوناگونی از اضطرار و فشار (چه تلویحی و چه به صراحت) هستند. یک صاحب کار ممکن است آنچه را که بازخورد حمایتی می‌داند به اطلاع کارمند برساند، اما اغلب – بسته به نوع رابطه آن‌ها و ماهیت سازمان – در زیر پوسته بازخورد دادن این مفهوم مستتر است که اگر کارمند عملکرد خود را اصلاح نکند، کارش را از دست خواهد داد. ممکن است که یک مشاور به کار گرفته شود تا بازخورد را در اختیار سازمان یا افرادی که در آن هستند قرار دهد، اما این روش وقتی موثر خواهد بود که سازمان و افراد هر دو متعهد باشند که بازخورد را جدی بگیرند، در غیر این صورت مشاور هم ممکن است به موضوع بی‌اعتنا شود.

بازخورد باهمستان به یک سازمان هم ممکن است نادیده گرفته شود. (گردانندگان سازمان ممکن است بگویند: آن‌ها نمی‌فهمند که کار ما چیست؛ این را درک نمی‌کنند که کار ما تا چه حد برای آن‌ها سودمند است؛ آن‌ها برای کسانی که از خدمات ما بهره‌مند می‌شوند اهمیت قائل نیستند.) بازخوردی که از طرف یک دوست داده شود شاید بسیار جدی‌تر از بازخوردی گرفته شود که از جانب فردی است بدون ارتباطی خاص با دریافت‌کننده و یا از جانب فردی که مغرض تلقی می‌شود. شما چه بازخورد دهنده باشید و چه گیرنده آن، باید از روابط موجود آگاه باشید و بدانید که این روابط چه تاثیری بر شما و بر طرف مقابل دارند.

دریافت‌کننده بازخورد هر که باشد اعم از سیاست‌گذار، ترویج‌گر، همکار یا مدیر ناظر و تشکیلات سازمانی دیگر، در هر حال اصول و قواعدی کلی برای ارائه بازخورد وجود دارد که با رعایت آن‌ها بازخورد جدی گرفته می‌شود. با این همه، حتی اگر این اصول را رعایت کنید، باید آگاه باشید که بازخورد خود را چگونه بیان می‌کنید و بازخوردتان چه تاثیری بر دریافت‌کننده خواهد داشت.

کاری کنید که بازخورد شما به جای تلخیصی بودن سازنده باشد. هدف از بازخورد سازنده این است که دریافت‌کننده را یاری دهد تا کارآیی خود را بهبود بخشد. بازخورد تلخیصی به خلاصه‌ کردن عملکرد دریافت‌کننده می‌پردازد و توانمندی یا ارزش وجودی او را مورد قضاوت قرار می‌دهد. بنابراین دادن بازخورد سازنده به معنی آن است که:

• به جای خرده‌گیری از عدم کفایت دریافت‌کننده یا قضاوت کردن درباره او، بازخورد باید بر مهارت‌های در حال پیشرفت فرد تاکید کند و چیزهایی را که لازم است بهتر شوند تقویت کند.
• ارائه دهنده بازخورد باید علاوه بر آنچه دریافت‌کننده انجام داده است، راه‌های جایگزین ممکن را پیشنهاد بدهد.
• بازخورد باید به دریافت‌کننده کمک کند که برای تغییر یا بهبود عملکرد یا رفتار خود هدف‌هایی معقول تعیین کند.
• حامی باشید.
• با ذکر نکته‌ای مثبت شروع کنید. تاکید کنید که چه بخشی از کار به‌راستی خوب بوده است و چیزی را که آن فرد یا گروه به‌خوبی انجام می‌دهد تحسین کنید.
• پیش از آنکه مسائل یا نگرانی‌ها را صریح بیان کنید، بپرسید ببینید که آیا دریافت‌کننده از آن‌ها آگاه است یا نیست. اگر خودش در این زمینه شروع به صحبت کند احتمال اینکه موضع دفاعی بگیرد کم‌تر می‌شود، و آماده است که با نگاهی سازنده و نوآورانه درباره گزینه‌های دیگر گفت‌وگو کند.  
• به دنبال این نباشید که طرف مقابل خود را مقصر بداند یا مسئولیت را به گردن بگیرد، بلکه در پی تغییراتی باشید که تاثیرگذاری کوشش‌های فرد یا سازمان را بیش‌تر و قوی‌تر می‌کند.
• به‌خصوص اگر با مخالفان یا افراد هدف ترویج‌گری سر و کار دارید، فرض را بر این بگذارید که زمینه‌های مشترک یا منافع مشترکی دارید که با بهبود وضعیت تامین خواهد شد – یا حتی بهتر، خودتان این زمینه‌ها و منافع مشترک را شناسایی و تشریح کنید.

روی موضوعی مشخص تاکید کنید و انگشت اتهام را به سوی کسی نشانه نروید.

موضوع یا مشکل مورد بحث را تا حد ممکن شفاف و مشخص بیان کنید. وقتی این کار را انجام دادید، آن را بشکافید و به موضوع دیگری نپردازید. بحث بر سر این نیست که «چه کسی را باید مقصر دانست؟»  بلکه بر سر این است که «چه کنیم تا بهترین نتیجه ممکن را به دست آوریم.»

روراست باشید.

ارائه بازخورد سازنده، دلسوز بودن و خودداری از نکوهش به معنی آن نیست که صادق و روراست نباشیم. بلکه برعکس، همه این ویژگی‌ها مستلزم داشتن صداقت است، در غیر این صورت دادن بازخورد بی‌فایده است.

• مستقیم به مشکل یا موضوع اصلی بپردازید. آن را به‌روشنی مشخص کنید. اگر اطلاعات کافی دارید توضیح بدهید که این مشکل چطور پدید آمده و به دریافت‌کننده کمک کنید تا برای آن که اکنون آن را حل کند، و نیز برای جلوگیری از تکرار آن در آینده، راهکارهایی بیابد.
• اگر موضوع شخصی است، آن را به‌روشنی توضیح دهید و به دریافت‌کننده یاری دهید تا بفهمد که چگونه به موضوع بپردازد.

اگر بنا باشد که این کار را خوب انجام دهید باید قدری حساسیت به خرج دهید و از «جمله‌هایی که با ضمیر اول‌ شخص» شروع می‌شوند، استفاده کنید. باز هم دقت کنید که انگشت اتهام را به طرف کسی نشانه نروید؛ به جای این کار از جمله‌هایی استفاده کنید که بیانگر تاثیر رفتار یا اعمال آن شخص بر شما و یا کسانی است که با آن‌ها گفتگو کرده‌اید.

انگشت اتهام به طرف دیگران گرفتن یعنی گفتن جمله‌ای مانند «تو یک عوضی هستی، چون فلان یا بهمان کار را انجام داده‌ای.» نمونه جمله‌ای با ضمیر «اول شخص» این است: «من احساس ناامنی می‌کنم، وقتی که تو دست به این یا آن کار می‌زنی.» تفاوت این دو جمله آن است که در جمله دوم تاکید بر واکنش شما به اعمال فردی دیگر است و نه بر شخصیت یا نیت او؛ این نوع سخن گفتن به طرف مقابل امکان می‌دهد که توضیح دهد که او قصد نداشته این واکنش را در شما برانگیزد. آن وقت می‌توانید بگویید که چگونه یک رفتار یا کنش جایگزین ممکن است وضع را عوض کند.

نظر دریافت‌کننده را در واکنش به بازخورد خود بشنوید. این کار بخشی از پشتیبانی شماست، و نیز بخشی از فرآیند اساسی بازخورد دادن است. با این کار شاید به نکته‌ای مهم درباره علت پدیدار شدن وضعیتی خاص پی ببرید و یا بفهمید که چرا اقدامات به روشی خاص صورت گرفته است. شاید متوجه شوید که تغییر دادن وضعیت پیچیده‌تر از آن است که انتظار داشتید و یا این تغییر باید به شیوه‌ای متفاوت از آنچه تصور کرده بودید صورت بگیرد.

در عین حال اگرچه باید واکنش دریافت‌کننده را با همدلی و شکیبایی بشنوید، باید در زمینه مشکل  مورد بحث قاطع و پی‌گیر بمانید. این مشکل هر چه هست واقعی است و شما باید به آن بپردازید در غیر این صورت، در آینده به چالشی بزرگ‌تر تبدیل خواهد شد.

کمک کنید طرحی تدوین شود که به مسائلی بپردازد که در بازخورد شما مطرح شده‌اند و برای کمک به اجرای آن اعلام آمادگی کنید. فرقی هم نمی‌کند که دریافت‌کننده بازخورد شما یک فرد ترویج‌گر باشد، یا یکی از کارکنان سازمان، یا خود سازمان و یا افرادی که هدف ترویج‌گری هستند. بازخورد اصلاحی اگر واقعا به حل و فصل مشکلی کمک نکند، هیچ سودی ندارد. بهترین راه برای مطمئن شدن از وجود راه‌ حلی مناسب این است که خودتان بخشی از راه‌ حل باشید.

رهنمودها برای پذیرش بازخورد از بسیاری لحاظ همانند رهنمودهایی است که برای دادن بازخورد ارائه می‌شوند:

• بکوشید که بدون جانبداری سخنان بازخورد دهنده را بشنوید. اولین گام فقط همین است که آنچه ارائه می‌شود را بشنوید. این شنیدن به آن معناست که بتوانید واکنش عاطفی خود را مهار کنید و بدون حالت تدافعی داشتن صرفا به آنچه گفته می‌شود گوش کنید.
• با خود روراست باشید. این کار دست‌ کم تا حدی مستلزم آن است که واکنش عاطفی خود را کنار بگذارید. آیا بازخورد به موضوعی واقعی می‌پردازد؟ اگر واقعا معتقد هستید که بازخورد دهنده برخطاست، آیا خود شما دست‌ کم تا حدی مقصر نیستید؟ مزایای عمل کردن یا نکردن بر پایه این بازخورد چیست؟ مضرات آن کدامند؟
• اگر واقعا معتقد هستید که برداشت بازخورد دهنده اشتباه است، در این مورد با او گفتگو کنید. بکوشید بفهمید که چه چیز باعث شده که او چنان فکر یا چنان احساسی پیدا کند. حتی اگر برداشت او اشتباه باشد، این نکته مهم است که او، و چه بسا دیگران، چنین برداشتی داشته‌اند و شاید لازم است که برداشتشان اصلاح شود. از طرف دیگر، ممکن است که او چیزهایی بداند که شما نمی‌دانید، یا شاید شما به سادگی واقعیت را ندیده‌اید... و لازم است که با آن روبه‌رو شوید.
• در مورد راه‌هایی که برای حل و فصل موضوع‌های مطرح شده وجود دارد با بازخورد دهنده صحبت کنید. طرحی تهیه کنید که در آن مشکلاتی که او و دیگران با طرح‌های شما، کنش‌ها، رفتارتان و مسائل دیگر داشته‌اند در نظر گرفته شده باشد. بعد برای اجرای این طرح جدید کمک بخواهید.
• از بازخورد دهنده تشکر کنید. هدف از بازخورد اصلاحی راستین، یاری رساندن است و نه خرده‌ گرفتن. در اغلب موارد، بازخورد دهنده دارد در واقع به شما لطف می‌کند و کاری که انجام می‌دهد چه بسا مستلزم داشتن شهامت و قبول خطر بوده است. بازخورد او ممکن است به رهایی شما از موقعیتی دشوار منجر شود یا بلایی را از شما دور کند. به همین دلیل او سزاوار قدردانی و سپاس شماست.

چگونه ممکن است بازخورد اصلاحی به یک کارزار ترویج‌گری کمک کند؟

علاوه بر دلایل کلی که در بالا گفته شد، بازخورد اصلاحی به‌ویژه برای کارزار ترویج‌گری مهم است. اگر قرار است که چنین پویشی موفقیت‌آمیز باشد، باید پیامی قوی داشته باشد که هم افکار و هم احساسات را تحت‌تاثیر قرار دهد، پیامی که افراد هدف کارزار به روشنی آن را درک کنند و نیز پیامی که متحدان و دوستان احتمالی را نهراساند و آن‌ها را گریزان نکند. بازخورد به موقع و دقیق هم به ترویج‌گران کمک می‌کند هم به اهداف ترویج‌گری، و ممکن است به شکل‌های گوناگون موفقیت را تحکیم بخشد.

ترویج‌گران​

بازخورد ممکن است به ترویج‌گران کمک کند که اشتباهات، مشکلات و مسائلی را که بیم آن می‌رود کارزار را به انحراف بکشند، بشناسند و تشخیص دهند. غالبا اعتراف به این نکته که مرتکب اشتباه شده‌اید کار دردناکی است، با این حال تا زمانی که چنین اعترافی نکنید نمی‌توانید اشتباه خود را اصلاح کنید. بازخورد اصلاحی کمک می‌کند که مشکلات و مسائل تشخیص داده شوند تا بتوان آن‌ها را برطرف کرد.

بازخورد شاید کمک کند که به وجود خطاها پیش از آنکه به مشکلات تبدیل شوند پی ببریم. گاهی یک طرح دارای عناصری است که در صورت اجرای طرح حتما باعث شکست آن می‌شوند. بازخورد اصلاحی از طرف افراد و سازمان‌های درست و شایسته به ترویج‌گران کمک خواهد کرد که چنین عناصری را پیش از آن که باعث آسیب و زیان بشنوند بشناسند و حذف کنند.

بازخورد ممکن است مانع روگرداندن متحدان احتمالی شود. اگر مردم یک ترویج‌گر یا فعالیت ترویج‌گری را نخبه‌گرا، تندرو و بی‌خبر از جریان غالب بدانند، امکان دارد که این برداشت حامیان بالقوه آرمان ترویج‌گری را از آن رویگردان کند. بازخورد اصلاحی، افراد و گروه‌ها را درباره نوع نگاهی که به آن‌ها وجود دارد یا ممکن است وجود داشته باشد هشیار می‌کند و اگر آن‌ها با این خطر روبه‌رو باشند که متحدان احتمالی آن‌ها را غیر قابل‌ قبول بدانند به کمک بازخورد از این موضوع آگاه خواهند شد.

بازخورد شاید به ترویج‌گران کمک کند که از نظر اخلاقی در جایگاه برتری قرار گیرند. اگر تصویری که از شما در ذهن دیگران است تصویر کسی است که عمدتا به انتقاد از مخالفان خود مشغول است، مشکل بتوان انتظار داشت که برای شما برتری اخلاقی قائل باشند. وقتی ترویج‌گران به‌روشنی بدانند که دنیا کارزار آن‌ها را چگونه می‌نگرد، می‌توانند آن را به گونه‌ای تغییر دهند که از نظر اخلاقی جایگاه مناسبی به دست آورند.

اهداف ترویج‌گری

بازخورد اصلاحی وقتی معطوف به هدف‌های ترویج‌گری باشد نیز ممکن است ابزاری مفید باشد. این بازخورد شاید به ترویج‌گران کمک کند که تفکر سیاست‌گذاران و البته دیگران را تغییر دهند، یا آن را بر چیزی که می‌خواهند متمرکز کنند. بازخورد اصلاحی اما برای خود کسانی که هدف ترویج‌گران هستند نیز ممکن است مفید باشد و به آن‌ها کمک کند که به هدف‌های خود دست یابند، هدف‌هایی که شاید با بعضی از هدف‌های ترویج‌گران مشترک باشد.

بازخورد شاید به افرادی که هدف ترویج‌گری هستند کمک ‌کند که از پیامدهای ناخواسته اجتناب کنند. بسیاری از سیاست‌هایی که بدخواهانه یا کینه‌توزانه به نظر می‌آیند در واقع به نیت سودرسانی به کسانی که از آن‌ها آزار می‌بینند وضع شده‌اند. موضوع به‌سادگی از این قرار است که کسانی که آن‌ها را ایجاد کردند، به تاثیراتی که در کوتاه‌مدت مشخص نبوده‌اند فکر نکرده بودند. بازخورد اصلاحی از جانب ترویج‌گران یا باهمستان به سیاست‌گذاران کمک خواهد کرد که در صورت وجود چنین تاثیراتی از آن‌ها آگاه شوند و سیاست‌ها را به شکلی تغییر دهند که وضعیت اصلاح و بهتر شود.

بازخورد به افرادی که هدف ترویج‌گری هستند شاید کمک کند تا تصور عمومی را که از آن‌ها در حوزه‌های انتخابی وجود دارد بهبود بخشند. اغلب به نظر می‌رسد که سیاستمداران، روسای سازمان‌ها، مدیران بیمارستان‌ها، مدیران عامل شرکت‌ها و دیگر کسانی که مسئول سیاست‌گذاری یا شرایط اجتماعی هستند افرادی مغرور و سنگدل‌اند. کسانی که هدف ترویج‌گری هستند وقتی که بازخورد اصلاحی را بشنوند و بر پایه آن عمل کنند، می‌توانند نشان دهند که به نیازهای باهمستان توجه دارند، پاسخگو هستند و برایشان مهم است که کار درست را انجام بدهند؛ به این ترتیب آسان‌تر تمامی هدف‌ها و آرمان‌های خود را تحقق می‌بخشند.

هدف از دادن بازخورد اصلاحی این است که به تغییری مثبت در دریافت‌کننده منجر شود، و به سیاق دیگر مطالب متن این فصل، کارآمدی او را به عنوان یک ترویج‌گر بهبود بخشد.

خلاصه​

ترویج‌گران و دیگران باید برای آنکه بتوانند تا حد ممکن بی‌طرفانه با واقعیت کنار بیایند، هم بازخورد اصلاحی ارائه دهند و هم آن را بپذیرند. بازخورد، به‌ویژه در ترویج‌گری، ممکن است در پیشگیری یا تصحیح اشتباهات واقعی یا احتمالی موثر واقع شود؛ ممکن است که مانع از روگرداندن متحدان احتمالی یا باهمستان شود و این امکان را برای ترویج‌گران فراهم کند که از نظر اخلاقی دست بالاتر را داشته باشند. بازخورد همچنین به کسانی که هدف ترویج‌گری هستند، اجازه می‌دهد که از پیامدهای ناخواسته اجتناب کنند و اعتبار آن‌ها نزد رای‌دهندگان و باهمستان افزایش یابد.

¿Qué es una retroalimentación correctiva?

___Usted comprende la definición y el propósito de una retroalimentación correctiva.

¿Quién debe hacer una retroalimentación correctiva?

___Como promotor, acepte una retroalimentación de todo aquel que esté afectado por una campaña de apoyo, ya sea un promotor, un objetivo, un beneficiario o un observador interesado.

___Cuando se trata de quienes reciben el apoyo, sabe que promotores, beneficiarios del apoyo u otras personas que comprenden claramente la cuestión deben ofrecer una  retroalimentación correctiva.

¿Cuándo debe hacer una retroalimentación correctiva?

Brinda (y acepta) una retroalimentación correctiva:

___Cuando se le solicita.

___Al inicio de una campaña de apoyo, en especial en la etapa de planificación.

___Cuando los efectos preliminares de la campaña puedan comenzar a ser analizados.

___Cuando resulta necesario evitar consecuencias no deseadas.

___Cuando resulta necesario evitar el alejamiento de aliados reales o potenciales o del público.

___Cuando se necesita controlar el daño.

___Cuando monitorea o evalúa una campaña o partes específicas de ella.

¿Cuáles son algunos de los métodos para hacer una retroalimentación?

Sabe cómo y cuándo utilizar y no utilizar:

___Retroalimentación  individual.

___Retroalimentación intragrupal.

___Retroalimentación intergrupal.

___Retroalimentación impersonal.

___Retroalimentación de 360 grados.

¿Cómo brindar y aceptar una retroalimentación correctiva?

Al brindar una retroalimentación:  

___Su retroalimentación es formativa en vez de sumativa.

___Brinda apoyo al otorgar su retroalimentación.  

___Se enfoca en la cuestión específica y no señala a nadie.

___Es honesto.

___Escucha la reacción de su retroalimentación.

___Su retroalimentación conduce a un plan para tratar las cuestiones que plantea y ofrece ayuda para llevarlo a cabo.

Al aceptar una retroalimentación:

___Escucha objetivamente lo que la otra persona tiene para decir.

___Es honesto consigo mismo.

___Si realmente cree que el concepto que tiene la otra persona es equivocado, lo discute con ella.

___Solicita y utiliza la ayuda que le proporciona la otra persona para formular e implementar un plan que trate las cuestiones planteadas por la retroalimentación.

___Agradece a quien le brinda la retroalimentación.

¿Cómo puede una retroalimentación correctiva ayudar a una campaña de apoyo?

Brinda (y acepta) una retroalimentación correctiva para:

___Ayudar a los promotores a reconocer errores, problemas y cuestiones que pueden desbaratar la campaña.  

___Marca posibles errores antes de que se transformen en problemas.

___Evita alejar a posibles aliados.

___Ayuda a los promotores a reclamar autoridad moral.

___Ayuda a quienes reciben el apoyo a evitar las consecuencias no deseadas.

___Ayuda a quienes reciben el apoyo a mejorar su imagen ante los posibles electores y la comunidad.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

چارچوب‌بندی مسئله یعنی چه؟

چارچوب‌بندی روشی برای ساختاربندی یا مطرح کردن مسئله یا مشکل است. چارچوب‌بندی با تشریح و توصیف بستر مسئله برای جلب حمایت حداکثری مخاطب همراه است. مخاطب کلید این چارچوب‌بندی است. نحوه ارائه یا چارچوب‌بندی مسئله باید بازتابی از نگر‌ش‌ها و باورهای مخاطب باشد.

مخاطب‌ شما کیست؟ می‌تواند هر کسی باشد، از جمله یک شخص تاثیرگذار، شخص یا گروهی که از مسئله مورد نظر تاثیر می‌پذیرد، یک گروه باهمستانی، یا رسانه‌ها. این نیز ممکن است که هنگام گفتگو با گروه‌های مختلف، هر روز مخاطب متفاوتی داشته باشید.

فارغ از کیستی مخاطب، در چارچوب‌بندی مسئله باید موارد زیر را به شکل دقیق و روشن مشخص کرد:

• چیستی مسئله
• افراد دخیل
• عواملی که در مسئله سهم دارد
• عواملی که در راه حل سهم دارد​

در بخش «بهترین شیوه چارچوب‌بندی» بیشتر به موارد فوق خواهیم پرداخت.

چرا باید به شیوه چارچوب‌بندی توجه داشت؟

پاسخ روشن است. چارچوب‌بندی در سازمان‌دهی نحوه اندیشیدن به چیستی مسئله و چگونگی رسیدگی به آن مفید است. به این ترتیب، مخاطب ذهنیت مشخصی نسبت به مسئله پیدا می‌کند. و این ذهنیت‌ها تاثیرگذارند و به اندیشه‌ها و کنش‌های آینده شکل می‌دهند.

به بیان دیگر، چارچوب‌بندی چیستی مسئله، اشخاص مسئول، و راه‌حل‌های ممکن را مشخص می‌کند. چارچوب‌بندی موفقیت‌آمیز گروه‌ یا سازمان شما را در جهت‌دهی به بحث درباره مسئله در جایگاه بهتری قرار می‌دهد و کمک می‌کند که در رسیدن به راه‌حل موفقیت‌آمیز بخت بیشتری داشته باشید، به نحوی که هم به نفع گروه و هم به نفع اجتماع باشد.

همان‌گونه که قاب‌بندی یک عکس یا تابلو بر نما و ارزش آن در دید بیننده تاثیر می‌گذارد، چارچوب‌بندی یک مسئله اجتماعی هم بر دریافت و ارزش‌ها تاثیر دارد.

چارچوب‌بندی دوباره نقطه مقابل چارچوب‌بندی و به معنی تغییر نحوه مطرح کردن یک مسئله در رویارویی با دیدگاه‌های مخالف است.

گاه چارچوب اولیه توصیف یا تشریح یک مسئله بهترین چارچوب برای فرد مطرح‌کننده یا افراد دخیل نیست. در چنین مواردی، چارچوب‌بندی دوباره برای مخاطب منطقی است. هم‌چنین، این کار می‌تواند شانس حل مسئله را افزایش دهد.

چه زمانی باید به چارچوب‌بندی (یا چارچوب‌بندی دوباره) مسئله فکر کرد؟

• زمان مطرح کردن مسئله و تلاش برای جلب حمایت
• هنگام تلاش برای تاثیرگذاری بر برنامه‌های عمومی
• هنگام تداخل برنامه اقدام با چارچوب‌بندی گروه‌های مخالف

در بیشتر موارد، بهتر است از قبل به چارچوب‌بندی مسئله بیندیشید.

بهترین شیوه چارچوب‌بندی ​

برای چارچوب‌بندی مسئله، باید نخست پرسش‌های زیر را پرسید:

• مسئله چیست؟
• چه کسانی در مسئله دخیل هستند؟
• چه عواملی در مسئله نقش دارند؟
• چه عواملی در راه‌حل نقش دارند؟

در گام بعد می‌توان به این پرسش‌ها پاسخ داد. در بخش‌های بعدی به چند نکته برای پاسخ‌دهی به این پرسش‌ها اشاره می‌کنیم.

چیستی مسئله ​

گام اول در چارچوب‌بندی نام‌گذاری مسئله به عنوان یک معضل است. با نام‌گذاری و چارچوب‌بندی مسئله می‌توان به شکلی مشخص و متناسب با خواسته‌ها یا اهداف مخاطب به مسئله رسیدگی کرد.

چارچوب‌بندی گسترده بر پایه «دیدگاه‌ مشترک» و چارچوب‌بندی از «دیدگاه واحد» دو شیوه مرسوم در چارچوب‌بندی هستند.

روش دیدگاه مشترک ​

با به‌کارگیری این روش می‌توان از چندین زاویه به معضلی گسترده پرداخت. بیشتر دغدغه‌های اجتماعی نتیجه چندین عامل مختلف هستند. با بررسی مسئله در گسترده‌ترین سطح آن، می‌توان بسیاری از این عوامل را لحاظ کرد.

مثلا،اعتماد به نفس و آموزش‌های مستقیم دو عامل از چند عاملی هستند که به پیشگیری از اعتیاد در نوجوانان مربوط می‌شوند. در روش دیدگاه مشترک، به جای اشاره صرف به یک عامل واحد مثل «نبود آموزش مستقیم»، این معضل را در به شکلی کلی تحت عنوان «اعتیاد در نوجوانان» به تصویر می‌کشند. مثلا،

• دیدگاه اول: اعتیاد به مواد مخدر در بین نوجوانان یک معضل بزرگ در کشور است.
• دیدگاه دوم: میزان تاثیر بیمار‌ی‌های ناشی از اعتیاد به مواد مخدر مانند ایدز در نوجوانان به سطح هشدار رسیده است.
• دیدگاه مشترک: اعتیاد معضل بزرگ‌تری است. برای پیش‌گیری از اعتیاد در نوجوانان به راهبردهای گوناگونی نیاز داریم.

با به کارگیری دیدگاه مشترک و نگهداشت مسئله در سطح کلی، با عنوان اعتیاد در نوجوانان، گروه می‌تواند برای همکاری به دیدگاهی مشترک برسد.

روش دیدگاه واحد ​

در روش دیدگاه واحد بر یک یا چند عامل مشخص تاکید می‌شود که در بروز مسئله نقش دارند. این روش به ویژه در هنگام کار با گروه کوچک و خاصی از افراد مفید است.

در بسیاری موارد، روش دیدگاه واحد می‌تواند بر تعدادی از مسائل در حیطه گسترده‌تر هم تاثیر بگذارد. مثلا،

• اعتیاد به مواد مخدر در نوجوانان یک معضل بزرگ در کشور است.
• میزان تاثیر بیماری‌های ناشی از اعتیاد به مواد مخدر مانند ایدز در نوجوانان به سطح هشدار رسیده است.
• آموزش مستقیم به نوجوانان در پیشگیری از انواع بیماری‌های ناشی از اعتیاد مثل ایدز نقشی پررنگ دارد.

در این‌جا وقتی روی آموزش مستقیم یا اعتماد به نفس دست می‌گذاریم، تلاش در راستای هر یک از این دو هدف نه تنها بر کاهش میزان اعتیاد در نوجوانان تاثیر می‌گذارد، بلکه در پیشگیری از انتقال بیماری‌های مربوطه نیز تاثیر دارد.

بسته به هدف و نوع مسئله، روش انتخابی برای چارچوب‌بندی مسئله هم تغییر می‌کند. در واقع، حتی نوع مخاطب در هر زمان نیز می‌تواند شیوه چارچوب‌بندی مسئله را تغییر دهد. به طور کلی، روش دیدگاه مشترک برای مخاطبان عمده و متنوع مناسب است که شاید درباره همه راهبردها با یکدیگر موافق نباشند و روش دیدگاه واحد را می‌توان در گروه‌های ناهمگون‌تر به کار گرفت. اما، هر موقعیت را باید به دقت و به شکل موردی بررسی کرد.

افراد دخیل ​

بخش دیگر چارچوب‌بندی مسئله شناسایی مخاطب است. بخش اصلی مخاطبان همان گروه‌های هدف برای تغییر هستند؛ یعنی افرادی که از مسئله یا معضل مورد نظر تاثیر پذیرفته‌اند یا کنش‌شان می‌تواند در مسئله یا حل آن نقش داشته باشد.

مثلا، گروه‌ هدف برای تغییر در معضل اعتیاد نوجوانان قاعدتا گروه نوجوانان است، اما می‌تواند والدین و معلمان را نیز شامل شود. بخش دیگر مخاطبان عاملان تغییر هستند؛ یعنی افرادی که می‌توانند در حل معضل نقش‌آفرینی کنند. به این ترتیب، نوجوانان می‌توانند عامل تغییر در نوجوانان دیگری شوند که در معرض خطر اعتیاد هستند. شناسایی دقیق مخاطب در تشخیص بهتر اشخاص مسئول در بروز معضل و هم‌چنین در کمک خواستن از افراد توانمند برای رسیدگی به مسئله مفید است.

کلید چارچوب‌بندی موفق شناخت مخاطب و طرح مسئله بر پایه نیازهای مخاطب است. جلب حمایت مخاطب در روند چارچوب‌بندی نقشی اساسی دارد.

عوامل نقش‌آفرین در مسئله ​

با چارچوب‌بندی مسئله می‌توان درباره عوامل نقش‌آفرین اطلاع‌رسانی کرد. معضلاتی که در نظام‌های بزرگ‌تر مثل نظام آموزشی یا اقتصادی بروز پیدا می‌کنند، گاه معضلات پیشین را تشدید کرده یا باعث تداوم آن می‌شوند.

مثلا، یکی از عوامل منجر به اعتیاد در نوجوانان نبود نظارت در ساعاتی طولانی از روز بر آنها است. شاید گروهی بگویند این وضعیت نتیجه ضعف نظام آموزشی یا اقتصادی است که فعالیت جایگزینی را برای نوجوانان فراهم نمی‌کند. شناسایی موانع بزرگ و عوامل بازدارنده در سیستم به تشریح عوامل موثر در شکل‌گیری معضلات کمک می‌کند. با چارچوب‌بندی این نکات برای مخاطب خاص می‌توان حمایت بیشتری برای رسیدن به هدف جلب کرد.

عوامل نقش‌آفرین در حل مسئله ​

با شناخت افراد مسئول در بروز معضل مورد نظر و سایر عوامل دخیل در آن، می‌توان جستجوی راه‌حل یا راهبردهای رسیدگی به این معضل را آغاز کرد. با چارچوب‌بندی مسئله به همراه راه‌حل‌های ممکن می‌توانید اقدامات خود را بر مخاطب متمرکز کنید. در این‌جا به چند راهبرد احتمالی برای حل مسئله اشاره می‌کنیم:

• آموزش و مهارت‌آموزی
• افزایش (یا کاهش) دسترسی
• ارائه مشوق یا ایجاد عامل بازدارنده
• فرصت‌سازی و تدارک منابع
• اثرگذاری بر سیاست عمومی ​

چگونه باید از میان این گزینه‌ها انتخاب کرد؟ گزینش راهبرد به ارزش‌های مد نظر کسانی بستگی دارد که مسئول این انتخاب هستند. مثلا، مدارس و سازمان‌های مذهبی که به دنبال پیشگیری از اعتیاد در نوجوانان هستند شاید بیشتر به آموزش مستقیم توجه داشته باشند، اما سازمان‌های بهداشت و سلامت و کسب‌وکارها ممکن است در پی افزایش دسترسی به ابزارهای پیشگیری باشند. با چارچوب‌بندی مسئله می‌توان راهبردهای گوناگون را در زمان مناسب و به شیوه مطلوب مطرح کرد تا به این ترتیب جلب حمایت حداکثری مخاطب محقق شود.

شیوه چارچوب‌بندی دوباره ​

شیوه چارچوب‌بندی دوباره مشابه چارچوب‌بندی اولیه است. اما معمولا برای رساندن پیام باید بیشتر تلاش کرد. گاه برای چارچوب‌بندی دوباره اولیه جلب حمایت رسانه‌ای لازم است.

یکی از ضروریات بنیادین تغییر موفقیت‌آمیز چارچوب، ساختاربندی مسئله بر مبنای اهداف خود و در عین حال توجه به نیازهای مخاطب است. چارچوب‌بندی دوباره باید به گونه‌ای باشد که تلاش حداکثری و مقابله با نیروی مخالف را در پی داشته باشد.

مثال: سال‌ها است که دست‌اندرکاران صنعت تولید تنباکو سیگارکشیدن را در قالب تصویر «مردان واقعی» به نمایش می‌گذارند. این شرکت‌ها در بازنمایی سیگاری‌ها در قالب مردانی تنومند و زمخت موفق بوده‌اند. گروه‌های معترض به مصرف تنباکو راهی نداشتند جز این که چارچوب این معضل را تغییر داده و آن را در قالب معضلی در بحث سلامت به تصویر بکشند. این گروه‌ها در شروع مبارزه خود سیگاری‌ها را افرادی با شش‌هایی تیره، ناخن‌هایی زرد، و دهانی بدبو نشان داده‌اند. این چارچوب‌بندی دوباره در تغییر کانون این معضل موفق بوده است.

در این‌جا به چند نمونه دیگر در زمینه چارچوب‌بندی دوباره در صنعت تولید تنباکو اشاره می‌کنیم. ابتدا چارچوب‌بندی شرکت‌های تولیدکننده تنباکو آمده و در ادامه چارچوب‌بندی دوباره با تکیه بر موضوع سلامت با فونت برجسته مشخص شده است.

سیگار کشیدن انتخابی فردی است.

سیگاری‌ها معتاد هستند.

ممنوعیت سیگار تبعیض علیه سیگاری‌هاست.

افراد غیر سیگاری حق دارند در هوای پاک نفس بکشند.

شرکت‌های تولید تنباکو با حمایت مالی از رویدادهای فرهنگی، ورزشی، و اجتماعی وظیفه خود را انجام می‌دهند.

شرکت‌های تولید تنباکو می‌خواهند با همراه شدن با دیگران خود را بی‌گناه جلوه دهند.

تنباکو فقط یکی از مواد مضر برای سلامت است. پس باید مصرف چربی را هم ممنوع کنیم.

تنباکو تنها ماده مجازی است که مصرفش در شکل معمول به مرگ مصرف‌کننده می‌انجامد.

Ejemplo #1: Redefinir el debate sobre el abuso de sustancias

El uso de sustancias en adolescentes es un problema a nivel nacional. En particular, muchas campañas nacionales han intentado reducir el consumo de alcohol en menores. Redefinir y enmarcar el problema, demostró ser una clave significativa para obtener el apoyo de la comunidad para crear una coalición sobre el abuso de sustancias en adolescentes.

La coalición estaba encontrando dificultades para obtener el apoyo de muchos miembros de la comunidad. ¿El motivo? La coalición opera en una ciudad universitaria, donde el consumo de alcohol entre adolescentes se considera más un rito de paso que un problema. Eso colocaba a la coalición en una situación vulnerable: Sin apoyo hacia su causa, ¿cómo podrían sobrevivir como organización? O más importante, ¿cómo podrían causar impacto en cuanto al abuso de sustancias?

La coalición comenzó a realizar una lluvia de idea. Empezaron a surgir varias ideas nuevas. El uso de sustancias entre adolescentes no es únicamente el consumo de alcohol, sino que también envuelve otras sustancias, que ya eran motivos de preocupación para la salud pública: marihuana, cocaína, tabaco, etc.  La  coalición comenzó a examinar el riesgo y los factores preventivos asociados al uso de sustancias. Pronto se dieron cuenta de que la mayoría (si no todos) los factores de riesgos y preventivos del consumo de alcohol, eran también relevantes para tratar todas las otras sustancias.

Con esto en mente, redefinieron el problema para obtener el máximo apoyo comunitario. Decidieron enfatizar el uso del tabaco, ya que la mayoría está de acuerdo en que se trata de un problema de salud pública, que afecta a la juventud hoy en día. Aunque la misión de la coalición no ha cambiado, el enfoque se ha transformado para cumplir con el propósito de obtener una audiencia  más amplia. Como resultado de esto, la coalición recibió más apoyo por parte de la comunidad.

Usted entiende lo que significa redefinir el debate.

___Entiende el problema, quién está involucrado y los factores que contribuyen al mismo.

___Entiende que redefinir un asunto con éxito, colocará a su grupo en una posición favorable para dirigir la discusión del problema.  

Usted entiende cuando debería considerar redefinir o enmarcar un asunto.

___Cada vez que presente un asunto y quiera obtener apoyo

___Cuando esté intentando influenciar la agenda pública

___Cuando el enfoque de la oposición pueda interferir con su plan de acción.  

Usted entiende como redefinir un asunto con éxito:

___Entiende cuál es el problema.

___Entiende cómo redefinir un asunto desde un “área común”

___Entiende cómo redefinir un asunto desde un “único ángulo.”

___Sabe cómo distinguir a quién está involucrado.

___Sabe cómo comunicar información sobre los factores que contribuyen al problema.

___Sabe cómo comunicar información sobre los factores que contribuyen a la solución.

___Entiende cómo redefinir el asunto.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

نامه‌نگاری به یک مقام منتخب مردم چیست؟ 

شاید هم‌اکنون در تلاش باشید تا راه‌هایی برای جلب توجه افرادی پیدا کنید که از قدرت تصمیم‌گیری در مورد مسئله‌تان برخوردار هستند. برای رسیدن به بهترین نتیجه ممکن می‌توانید از برخی روش‌های اقدام مستقیمی که در این فصل آمده استفاده کنید. در این بخش بهترین راه نگارش یک نامه به مقامات منتخب مردم را به شما می‌آموزیم. 

یک نامه شخصی برخوردار از نگارش خوب می‌تواند یکی از موثرترین راه‌ها برای ارتباط با مقامات منتخب باشد. آن‌ها دوست دارند نظر اعضای حوزه انتخابیه خود را در مورد مسائل مختلف بدانند، به‌ویژه مسائلی که با ‌تصمیم‌های اتخاذ شده از سوی آن‌ها مرتبط است. 

مقامات منتخب معمولا نظرات گروه‌های فعال در حوزه حمایت و ترویج‌گری را در مورد یک مسئله می‌دانند ولی ممکن است از چگونگی تاثیر یک مسئله معین بر مردم مطلع نباشند. نامه‌ای که به‌خوبی نوشته شده باشد و بتواند تجارب، ملاحظات، و دیدگاه‌های شما را تشریح کند می‌تواند به شما در اقناع یک مقام رسمی کمک کند.

تا همین چند وقت پیش برای تماس با یک مقام منتخب تنها دو راه داشتید: نامه و تلفن. در چند سال گذشته ایمیل نیز به گزینه‌های شما افزوده شده است و – حداقل در آمریکا – همه مقامات منتخب از اعضای شورای شهر تا رئیس جمهور از ایمیل استفاده می‌کنند. 

همه دستورالعمل‌هایی که در این بخش به آن‌ها اشاره خواهد شد در مورد ایمیل نیز کاربرد دارد – شکل نامه، اطلاعاتی که باید در آن آورده شود، و غیره. نامه به نمایندگان مجلس باید رسمی و تا جای ممکن نگارش خوبی داشته باشد. برای اینکه یک پیام سیاسی جدی گرفته شود باید بتواند به خواننده نشان دهد که شما آن قدر برای این موضوع اهمیت قائل بوده‌اید که برای نوشتن آن دقت کافی به خرج داده‌اید. 

در دوران پیش از رواج ایمیل، مقامات معمولا نامه‌ها را بیشتر از تماس‌های تلفنی جدی می‌گرفتند زیرا برای آن‌ها تلاش و فکر بیشتری صرف شده بود. یک ایمیل درست نیز می‌تواند پیام مشابهی به خواننده بدهد – و به او می‌گوید این شخص واقعا در مورد این مسئله فکر کرده و برای انتقال فکر خود تلاش جدی انجام داده است. 

چرا باید به یک مقام منتخب مردم نامه نوشت؟ 

شاید برخی از شما قانع نشده باشید که نوشتن نامه به مقامی که با رای شما انتخاب شده بهترین راه برای صرف وقت ارزشمندتان است. دلایل چندی وجود دارد که انجام این کار را حائز اهمیت می‌کند، از جمله: 

• برای توضیح چگونگی تاثیر یک مسئله بر شما یا گروهتان به یک مقام رسمی.  
• به منظور اعلام حمایت خود از یک قانون، سیاست‌گذاری، یا مجموعه‌ای از اقدامات پیشنهادی. 
• به منظور مخالفت با یک قانون، سیاست‌گذاری، یا مجموعه‌ای از اقدامات پیشنهادی. 

در هر یک از موارد بالا نامه می‌تواند حاوی اطلاعاتی در مورد مسئله باشد، که آن مقام رسمی از آن‌ها بی‌اطلاع است یا مجموعه‌ای از اقدامات پیشنهادی که ممکن است آن‌ها را نشنیده باشد. 

• نشان دادن این واقعیت به یک مقام مسئول که اعضای حوزه انتخابیه او از مسئله مطلع هستند و به نتیجه آن توجه دارند. 
• اطلاع‌رسانی به یک مقام مسئول در مورد یک مسئله یا وضعیت، و نیز اطلاعاتی از پیشینه و تاریخچه آن که او ممکن است از آن بی‌اطلاع باشد. 
• تلاش برای اقناع یک مقام مسئول برای رای دادن به شکلی خاص به یک مسئله، یا اتخاذ اقدامات مرتبط دیگر. 
• به منظور ایجاد تصویر فردی متفکر از خودتان نزد مقامات مسئول، و در نتیجه تاثیرگذاری بیشتر انتقاد یا حمایت شما؛ و نیز برای اینکه خود را در موقعیت یک مشاور برای مقام مسئول قرار دهید تا هر وقت در مورد این مسئله به اطلاعاتی نیاز داشت با شما مشورت کند. 
• برای درخواست ملاقات جهت گفتگو در مورد یک مسئله یا برخی از دغدغه‌هایتان. 
• برای تشکر از مقام مسئول به خاطر حمایت یا اقدامش. 
• برای انتقاد از یک مقام مسئول برای رای یا اقدامش در گذشته. 
• به منظور جلب توجه یک مقام مسئول به این موضوع که شما و گروهتان اقدامات او را زیر نظر دارید و او باید به تاثیر آرای شما در انتخابات آتی توجه داشته باشد. 
• برای درخواست از یک مقام مسئول جهت موضع‌گیری در مورد یک موضوع خاص یا آشکار کردن آرای قبلی خود در مورد آن. 
• برای درخواست کمک یا حمایت. 

این نوع نامه‌ها اغلب ذیل عنوان «حمایت از اعضای حوزه انتخابیه» دسته‌بندی می‌شوند، و به مشکلات افراد با دولت مربوط هستند – برای مثال، محرومیت از کمک‌ هزینه‌های پرداختی به جانبازان جنگی یا شکل خاصی از آزار و اذیت یک مقام محلی نسبت به یک نفر. دلیل این دسته‌بندی این است که این مسئله گاهی موجب تلاش یک مقام مسئول برای تغییر روندها، سیاست‌گذاری‌ها، یا قوانینی می‌شود که زمینه تبعیض یا ایجاد مشکل برای زندگی کل افراد یک طبقه اجتماعی – کهنه سربازان، کشاورزان، بیوه‌ها، و غیره – را فراهم آورده است.  

هدف دیگر این نوع نامه‌ها جلب حمایت یک مقام مسئول برای باهمستان یا یک طرح وسیع‌تر است. در این نامه‌ها ممکن است از او خواسته شود که در عرصه قانونگذاری برای حمایت از این فعالیت مبارزه کند که گاهی برای این منظور او تنها نام خود را در لیست حامیان و بانیان آن طرح قرار دهد، یا اینکه یک گام فراتر می‌آید و به فعالیت در هیات مدیره یا یک کمیته راهبری مربوط به این کار می‌پردازد. 

چه زمانی باید به یک مقام منتخب مردم نامه نوشت؟ 

چه زمانی باید چنین نامه‌ای بنویسید؟ هر وقتی که موضوعی نگرانی گروهتان را برانگیخت باید این کار را انجام دهید، به ویژه هنگامی که: 

• می‌خواهید یک مقام مسئول اتخاذ برخی اقدامات یا سیاست‌گذاری‌ها را مد نظر قرار دهد (مانند: افزایش منابع مالی مربوط به برنامه‌ای برای شهروندان کهنسال). 
• یک رای‌گیری در مورد سیاستگذاری معینی در پیش است که گروه شما را نگران کرده است. بیشترین تاثیر این گونه نامه‌ها در زمان‌های نزدیک به یک رای‌گیری است. در این وقت‌ها استفاده از ایمیل روش خوبی است. 
• می‌خواهید به شکلی مثبت یا منفی نسبت به یک سیاست‌گذاری یا اقدامی که انجام آن به پایان رسیده است، عکس العمل نشان دهید (تصویب قانونی که به موجب آن بستن کمربند ایمنی خودرو الزامی شده است). 
•  می‌خواهید به کمبود یا نیازی در یک حوزه خاص اشاره کنید (برای مثال افزایش حمل و نقل عمومی برای کلینیک‌های سلامت باهمستان، یا افزایش گشت‌های پلیس در محله‌تان).
• به اطلاعات بیشتری نیاز دارید (برای مثال، در آخرین رای‌گیری که برای یک موضوع انجام شد، چه اتفاقی افتاد). 
• به توصیه آن‌ها نیاز دارید (چگونه باید به یک مقام مسئول دیگر مراجعه کرد، کدام مراسم می‌تواند مسئولین زیادی را جمع کند تا شما بتوانید توجه‌شان را به موضوع‌تان جلب کنید، و غیره). در این خصوص احتمالا با مسئولی که روابط مثبت خوبی داشته‌اید باید نامه بنویسید.  

به این پرسش می‌توان به صورت دیگری نیز پاسخ داد؛ یعنی از این منظر که چه زمانی چنین نامه‌ای می‌تواند بیشترین تاثیرات را داشته باشد. اوقات به‌خصوصی هست که احتمال توجه جدی به این گونه نامه‌ها بیشتر می‌شود، و احتمال پاسخگویی مقامات به آن افزایش می‌یابد. 

• وقتی به یک انتخابات نزدیک می‌شویم. اغلب مقامات وقتی برای انتخابات فعالیت می‌کنند به‌شدت علاقه به جلب رضایت دیگران دارند. 
• دقیقا پیش از برگزاری رای‌گیری در مورد یک موضوع مهم. زمانی که به رای‌گیری در مورد یک مسئله مهم نزدیک می‌شوید، مقامات معمولا تماس‌هایی از همه طرف‌های درگیر در مسئله دریافت می‌کنند. بنابراین، این زمان‌ها فرصت‌های برای معرفی دیدگاهتان به آن‌ها است. 
• دقیقا پیش از روند بررسی بودجه و در طول آن. یکی از مهم‌ترین کارهایی که قانون‌گذاران، اعضای شوراهای شهرها، و برخی از دیگر نهادها انجام می‌دهند تعیین بودجه سال آتی است. فارغ از اینکه مسئله شما محلی، منطقه‌ای، استانی یا ایالتی، یا ملی باشد اغلب سیاستگذاری‌ها و اقدامات مرتبط با سلامت و خدمات انسانی، محیط زیست، آموزش، حمل و نقل، و برخی از دیگر مسائل مهم به وسیله قانون تعیین نمی‌شوند، بلکه با میزان پولی که به آن‌ها در بودجه سالانه تخصیص داده شده است، مشخص می‌گردند. اگر اولویت‌هایی در حوزه بودجه دارید اکنون زمان طرح آن‌ها است.  
• بلافاصله پس از آنکه یک مقام مسئول کاری می‌کند که شما با آن موافق یا مخالف هستید. دو دلیل برای انجام سریع این تماس وجود دارد. اول اینکه این مسئله هنوز در ذهن او تازه است و او را وادار به پاسخ به انتقاد شما می‌کند. دلیل دوم این است که او معمولا چیزهایی از افراد طرف مقابل شما شنیده است؛ در این صورت لازم است بداند که همه با اقدام او موافق نیستند یا این‌که بداند افرادی بیرون هستند که فکر کنند او کار درست را انجام داده است. مقامات نیاز دارند بدانند که چه کسانی از کدام یک از مواضع‌شان حمایت و از کدام انتقاد می‌کنند. این کار موجب می‌شود تا در مواجهه با مخالفان همچنان به فعالیتشان برای چیزهای مورد حمایت شما ادامه دهند یا اگر در مسیر شما حرکت نمی‌کنند به مسیر مورد نظر شما کشیده شوند. 

چگونه باید به مقامات مسئول حوزه عمومی نامه نوشت؟ 

اگر دغدغه‌ای در حوزه موضوعات سیاسی یا غیر سیاسی دارید باید جستجو برای یافتن نام و اطلاعات تماس (آدرس، تلفن دفتر، و ایمیل) همه نمایندگان محلی تا سطح فدرال را به یکی از فعالیت‌های خود تبدیل کرده باشد. حداقل در آمریکا این امکان را دارید که با کمی تلاش نمایندگان خود را در تمام سطوح بشناسید. اگر یک فعال اجتماعی باشید می‌توانید آن‌ها را ببینید یا حداقل با آن‌ها یا دستیارانشان به صورت مرتبط صحبت کنید. در این صورت نامه‌هایتان نیز جدی گرفته می‌شود.  

ابتدای نامه را به شکلی کاملا رسمی آغاز کنید. 

اگر به یک مقام منتخب مردم نامه می‌نویسید، برای نشان دادن احترام به مخاطب، عنوان و سمت و نام کامل او را درج کنید. در ادامه نامه‌ از اصطلاحات رایجی چون «جناب آقای/ سرکار خانم دکتر/ و غیره» استفاده کنید و در ادامه فامیل او را ذکر کنید. 

مثال: 

۲۵ شهریور ۱۳۹۸

عنوان [نام نماینده مجلس] 

مجلس

آدرس دفتر 

تهران، ۱۳۹۸

هدف نامه خود را توضیح دهید. 

بلافاصله در ابتدای نامه به خواننده این امکان را بدهید که موضوع نامه‌تان را بداند. به او بگویید که چرا از یک تصمیم خاص نگران یا از آن خوشحال هستید. 

مثال: طرح پیشنهادی برای افزایش مالیات بر مصرف سوخت خودروها موجب افزایش نامتعارف قیمت حمل و نقل برای افرادی که از مناطق حاشیه پایتخت به مرکز شهر سفر می‌کنند، خواهد شد. 

خلاصه‌ای از درک خود را از مسئله یا تصمیمی که قرار است اتخاذ شود، بیان کنید. 

تاثیر کلی مورد انتظار خودتان از نتایج این تصمیم را بیان کنید. 

مثال: ایجاد یک برنامه مشاوره فردی در دبیرستان ما به کاهش تعداد بارداری نوجوانان در باهمستان کمک خواهد کرد.

موضع خود را در مورد مسئله توضیح دهید.  

با ذکر جزییات توضیح دهید که چرا فکر می‌کنید این تصمیم می‌تواند آثاری را که پیش‌بینی کرده‌اید به همراه داشته باشد. 

مثال: این کار به دانش‌آموزان دبیرستان‌های ما این امکان را می‌دهد که فشارهایی را که در این برهه حساس از زندگی‌شان احساس می‌کنند با مشاوران‌شان درمیان بگذارند.

توضیح دهید که این تغییرات برای شما و دیگران چه نتایجی به همراه خواهد آورد. 

توضیح دهید که این تصمیم به طور مشخص چه تاثیرات مثبت و منفی برای شما یا گروهی که نمایندگی آن را برعهده دارید به همراه خواهد داشت. هر چه تعداد افرادی که از این تصمیم تاثیر می‌پذیرند بیش‌تر باشد، قدرت اقناع‌کنندگی شما نیز بیش‌تر خواهد بود.  

مثال: این برنامه به ایجاد فرصت‌های شغلی برای نوجوانان در باهمستان ما کمک خواهد کرد. 

مشخص کنید چه افراد دیگری از این تصمیم متاثر خواهند شد. 

به مقام مسئول مخاطب خود بگویید که چه تعداد و کدام دسته از افراد دیگری از این مسئله تاثیر خواهند پذیرفت. در اینجا آوردن آمار می‌تواند بسیار کمک کند. 

مثال: بر اساس یک تحقیق جدید ۸۰ درصد نوجوانانی که سیگار می‌کشند، سیگار خود را از مغازه‌هایی خریداری کرده‌اند که برای فروش این اقلام از خریداران کارت شناسایی درخواست نمی‌کنند. اجرای جدی‌تر قانون کنونی ممنوعیت فروش دخانیات به نوجوانان می‌تواند به شکل قابل توجهی از مصرف دخانیات در بین نوجوانان بکاهد. 

به حمایت‌های پیشین خود اشاره کنید.  

به تصمیمات و اقدامات مناسب این مقام مسئول در گذشته اشاره کنید و بابت آن‌ها از او تشکر کنید. 

مثال: ما از پشتیبانی پیشین شما از لایحه حمایت‌ از حقوق پرسنل اورژانس پزشکی برای عدم اجبار به انجام آزمایش اچ آی وی، تشکر می‌کنیم. 

توضیح دهید که شما می‌خواهید این مقام مسئول چه اقدامی انجام بدهد. 

به طور مشخص بگویید شما (و گروهی که شما نماینده آن هستید) از این مقام مسئول می‌خواهید چه اقدامی انجام دهد – و اگر یک ضرب الاجل برای آن وجود دارد مایلید این کار تا کی این انجام شود. 

مثال: ما امیدواریم که شما دریافته باشید که بهترین اقدامی که ممکن است از سوی شما برای حمایت از نوباوگان و نوجوانان باهمستان‌مان صورت گیرد این است که به طرح مجلس نمایندگان به شماره ۶۸۹ب رای «مثبت» بدهید.

اگر نامه‌ای در مخالفت با اقداماتی معین می‌نویسید، یک پیشنهاد جایگزین نیز ارائه کنید. 

مثال: به اعتقاد من به جای افزایش تعداد گشت‌های پلیس در محله ما، می‌توان همکاری‌های لازم را با باهمستان برای ایجاد یک برنامه پلیس باهمستان انجام داد، که گزینه‌ای ارزان‌تر و موثرتر است. 

اگر زمان و تعهد لازم را برای این کار دارید از او بپرسید چگونه می‌توانید در این کار به او کمک کنید. 

مثال: گروه ما آمادگی جدی خود را اعلام می‌کند تا از هر فرصتی برای کمک به ارتقا امنیت محل زندگی خود در باهمستان‌مان استفاده کند.

نامه را خاتمه داده و آن را امضا کنید.  

از این مقام مسئول تشکر کنید و نام کامل خود را بنویسید و آن را امضا کنید. حتما تلفن و آدرس خود را بنویسید. 

نامه خود را از نظر املایی و ادبیات دستوری مورد بازبینی قرار دهید. 

ویرایش املایی و دستوری به تنهایی کاری نمی‌کنند اما می‌توانند به تحقق هدف شما کمک کنند. چرا نباید از هر فرصتی برای ارتقای نامه خود استفاده کنید؟ 

کمپین‌های نامه‌نگاری​

تا اینجا در مورد نامه‌های فردی صحبت کردیم. تاکتیک نامه‌نگاری دیگری که به طور خاص می‌تواند تاثیرگذاری خود را داشته باشد کمپین نامه‌نگاری است که در آن چند ده، یا چند صد، یا حتی هزاران نفر به یک مسئول (اگر همه آن‌ها مربوط به حوزه انتخابی او یا نماینده افراد حوزه انتخابی‌اش باشند) یا به مسئولان بسیاری در مورد یک رای، سیاست‌گذاری، یا ردیف بودجه خاص نامه می‌نویسند. این روش می‌تواند به شدت تاثیرگذار باشد، به‌ویژه اگر نویسندگان نامه افرادی باشند که معمولا به نماینده مورد نظر نامه نمی‌نویسند. 

در ایالت ماساچوست، وقتی موضوع بررسی تامین بودجه برای «آموزش ابتدایی برای بزرگسالان» و «انگلیسی به عنوان زبان دوم یا زبان دیگر» در مجلس قانونگذاری ایالتی آغاز شد، بیش از هزاران دانش‌آموز این دو برنامه به نمایندگان خود نامه‌ نوشتند تا به آن‌ها توضیح دهند که چرا تخصیص بودجه برای این موضوعات به طور خاص برای آن‌ها مهم است. در همین حال، کارمندان و کارکنان این برنامه‌ها، داوطلبان، و افرادی که برای آن‌ها حمایت و ترویج‌گری می‌کردند نامه‌هایی به نمایندگان خود نوشتند و اهمیت این دو برنامه را برای باهمستان‌شان و نیز ایالت‌های دیگر توضیح دادند. 

نامه‌های دانش‌آموزان قدرت ویژه‌ای داشت، و بسیاری از آن‌ها توضیح می‌دادند که یک یا دو سال قبل آن‌ها قادر به نوشتن چنین نامه‌هایی نبودند. فرصت شرکت در این دو برنامه بود که به آن‌ها این قابلیت‌ها را داد. قانون‌گذاران به این نامه‌ها عکس‌العمل نشان دادند و بودجه آموزش بزرگسالان به شکل قابل توجهی افزایش داده شد.

اگر می‌خواهید وارد یک کمپین نامه‌نگاری شوید باید به‌درستی خود را آماده کرده باشید. فکر نوشتن نامه به افراد صاحب قدرت ممکن است برای برخی‌ها مرعوب‌کننده باشد؛ به‌خصوص برای بسیاری از کسانی که خود را کم‌قدرت یا بی‌اهمیت می‌بینند، و نیز برای آن‌ها که ممکن است از آموزش بالایی برخوردار نباشند. در بسیاری از کشورها نوشتن چنین نامه‌هایی می‌تواند خطرات اقتصادی، اجتماعی، یا جسمی زیادی برای نویسنده به همراه بیاورد. 

علاوه بر این خودداری ناشی از ترس یا نگرانی، ممکن است بسیاری از افرادی که تحت تاثیر موضوع قرار دارند – به‌ویژه افراد دارای سطح تحصیلی پایین –از ضعف خود در نامه‌نگاری خجالت بکشند یا احساس کنند که مطلب قانع‌کننده‌ای برای طرح ندارند. آن‌ها برای کنارهم قرار دادن کلمات نیاز به کمک دارند، و به یک الگو برای کار خود احتیاج دارند. هماهنگ‌کننده کمپین نامه‌نگاری باید بداند که برای رفع این نیازها چه کارهایی باید انجام بدهد. 

اول، کمپین باید با گزینه‌های احتمالی نوشتن نامه‌ها تماس بگیرد و برای آن‌ها یک درخواست نامه‌نگاری به همراه توضیح ساده و کاملی در مورد دلایل و ضرورت کمپین و مسائل مهم مربوط به آن ارسال کند. مردم بدون داشتن درک شفاف در مورد دلایل نگارش این نامه‌ها قادر نخواهند بود نامه‌های معناداری بنویسند. گاهی در شرایطی که فعالان حمایت و ترویج‌گری تمام طول شب و روز به ابعاد سیاسی یک موضوع می‌اندیشند، اغلب مردمی که تحت تاثیر آن مسئله قرار دارند شناختی از بازی‌های سیاسی مربوط به این مسئله ندارند، یا حتی درست نمی‌دانند که چگونه نظام سیاسی به این مسئله رسیدگی می‌کند. هر چه آن‌ها بهتر بدانند که چه اتفاقی در حال وقوع است و نیز نامه‌های آن‌ها دقیقا قرار است چه کاری انجام بدهد، بهتر خواهند توانست نامه‌های قانع‌کننده‌تر بنویسند.   

در همین حال، کمپین باید یک یا چند قالب کلی برای نامه‌ها تهیه کند. این قالب‌ها شکل کلی نامه‌ها را مشخص می‌کنند و در آن شکل کلی نامه بر روی صفحه، با تعیین دقیق جای مناسب آدرس گیرنده و فرستنده و تاریخ در بالای صفحه، یک امضای رسمی پایین برگه، و نیز نمونه‌ای از محتوای نامه به تصویر کشیده شده است. 

قالب در لغت به معنای الگوی برش است که از آن برای ساخت چندین قطعه چوب، فلز، یا دیگر چیزها استفاده می‌شود که همگی اجزای یک شیٔ بزرگ‌تر را تشکیل می‌دهند. 

به طور کلی، افرادی که از این مسئله تاثیر پذیرفته‌اند باید در نامه‌ها خود موارد زیر را بگنجانند: 

• توضیحی در مورد خودشان و اینکه چه کسی هستند – یک مادر مجرد شاغل، یک فرد توان‌خواه، یک شرکت کننده در دوره آموزش‌های شغلی، یک عضو سابق تفنگداران نیروی دریایی. 

• این مسئله که آن‌ها ساکنان یا شرکت کنندگانی در برنامه‌های برگزار شده در منطقه مربوط به این مقام مسئول هستند. 

• چیزی که از او می‌خواهند انجام بدهد. 

• ارتباط آن‌ها با مسئله – شرکت کننده در برنامه، کارکنان برنامه، داوطلبانی از باهمستان، والدین یک کودک توان‌خواه. 

در هر کجای نامه که خواستند، باید به اندازه یک جمله تا یک یا دو پاراگراف توضیح بدهند که این مسئله برای آن‌ها چه معنایی دارد و چگونه بر شخص آن‌ها تاثیر می‌گذارد. برای افرادی که در این برنامه شرکت می‌کنند و نیز کسانی که از این مسئله تاثیر پذیرفته‌اند، این بخش جذاب‌ترین قسمت نامه است. برای مسئولان نیز اغلب روایت‌های شخصی افراد بیش از آمارها تاثیرگذار است، حال این آمارها هر چه که باشند. اگر افراد بتوانند توضیح دهند که چگونه یک برنامه زندگی آن‌ها را تغییر داده است، یا کمبود برخی خدمات چه موانعی در زندگی آن‌ها پدید آورده است، ممکن است مسئولان به آن‌ها توجه کنند. 

آیا می‌توان از ایمیل استفاده کرد؟ 

با توجه به سهولت و سرعت ارسال ایمیل، استفاده از این روش برای ارسال نامه‌ها روش کاملا مرسومی است. استفاده از این روش به‌ویژه برای نامه‌های رسمی مزایای چندی دارد: 

• این روش از نامه‌نویسی عادی بسیار سریع‌تر است. همچنین مقام مسئول می‌تواند خیلی زودتر به آن پاسخ بدهد. 
• این کار زحمت شما را برای نوشتن آدرس بر روی پاکت نامه، خرید تمبر، و ارسال نامه کم می‌کند. 
• احتمال گم شدن نامه‌های الکترونیک در شلوغی میز یک مقام مسئول کم‌تر است. 

اما توجه داشته باشید که این مورد آخر خود می‌تواند یک عیب هم باشد. به غیر از مواردی که گیرنده نامه آن را پرینت می‌کند، در موارد دیگر ممکن است نامه شما با یک کلیک بر روی گزینه حذف، به کلی از برابر چشم خواننده و نیز از ذهنش پاک شود. اگر از ایمیل در نامه‌نگاری‌های خود می‌خواهید استفاده کنید، از همان ابتدا محکم و شفاف پیامتان را طرح کنید. 

گزینه سوم ارسال فکس است. فکس سریع و معمولا قابل اطمینان است. اما توجه داشته باشید که بیش‌تر ماشین‌های فکس ادارات در مکان‌ها عمومی قرار دارند؛ بنابراین دریافت کننده مورد نظرتان تنها کسی نخواهد بود که نامه را خواهد دید. نکته دوم این است که نامه‌ای که توسط دستگاه فکس چاپ می‌شود لزوما یک نسخه تمیز، خوانا، و با ظاهری حرفه‌ای نخواهد بود. 

خلاصه

نوشتن نامه به مقامات منتخب روش خوبی برای توضیح چگونگی تاثیرگذاری یک مسئله بر شما یا گروهتان است. همچنین شما را به عنوان یک فرد اهل فکر معرفی می‌کند و به همین دلیل برای شما نفوذ بالاتری نزد افراد صاحب قدرت فراهم می‌آورد. همچنین نامه راه خوبی برای جلب توجه مردمی است که قادر به کمک به شما هستند. 

Ejemplo 1: Cómo apoyar un cambio propuesto en la política

Belgrano 3747, CP 1650,
Gral. San Martín, Pcia. de Bs. As.

24 de marzo de 1999

Honorable Intendente Cala Milan:

Me complace escuchar que la Comisión Municipal está considerando una propuesta para fortalecer la ordenanza sobre el estacionamiento para discapacitados. Le solicito que apoye esta propuesta.

Soy un veterano de guerra discapacitado, en silla de ruedas. A pesar de mi discapacidad, conduzco mi propia camioneta, al igual que muchos otros ciudadanos discapacitados, valoro ser tan independiente como sea posible.

La nueva ordenanza está diseñada para desalentar a personas no discapacitadas a estacionar en los espacios reservados para quienes sí tienen discapacidades físicas. La propuesta ya ha hecho de conocimiento público los problemas que los ciudadanos con discapacidades tienen para conseguir un lugar conveniente donde estacionar. Esto ha incrementado la sensibilidad del público en general. Además, una multa de $250 de vez en cuando debería mantener esos espacios importantes libres para quienes los necesitan.

En mi opinión, esta nueva ordenanza significará que podré conducir hasta cualquier parte de la ciudad a la que necesite ir y que tendré la posibilidad de estacionar y descender del vehículo. Las estadísticas del último censo indican que hay más de 1.200 personas en nuestra comunidad que están afectadas de igual modo y que tienen necesidades similares.

En el pasado, sus votos respecto a la ordenanza de accesibilidad a espacios públicos y privados han demostrado su apoyo a las cuestiones relacionadas con la discapacidad. Le solicito que vote a favor de la nueva ordenanza de estacionamiento. Su voto significará mucho para mí en lo personal y para muchas otras personas discapacitadas en nuestra comunidad. Además, puede aportar otros ingresos a la ciudad.

Si hay alguna manera en la que pueda colaborar, no dude en contactarme. Muchas gracias por su apoyo.

Atentamente,

{0>Stergios Hardage
14 Cottage Avenue
Norwalk, CT 06801
(203) 555-8630<}0{>Raúl Fernández
La Paz 4526, CP 1653,
Villa Ballester, Pcia. de Bs. As

(203) 555-8630<0}

Ejemplo 2: Cómo oponerse a un cambio propuesto en la política

Maipú 1423, CP 1554
Vicente López, Pcia. de Bs. As.

Honorable Intendente Mario Smolanka:

En mi carácter de coordinador del Programa para la Prevención del Embarazo en Adolescentes de San Isidro, le escribo para expresarle mi mayor preocupación respecto a los recortes en el financiamiento municipal para el Centro de Actividades Juveniles (CAJ). El cierre del Centro implicaría varias consecuencias negativas para los jóvenes de la ciudad y para la ciudad misma. Significaría para nuestros jóvenes un lugar menos donde ir a relajarse y pasar un buen momento en un entorno seguro y saludable.

En el caso de mi coalición, el cierre del centro tendría además otras consecuencias más directas. Actualmente, nuestro Grupo de apoyo para madres adolescentes se reúne en el centro semanalmente para comentar los desafíos que plantea la maternidad, terminar la escuela y conseguir empleo. Más de dos tercios de las (25) participantes no posee su propio medio de transporte, de manera que es necesario que las reuniones se lleven a cabo en el vecindario en el que viven las participantes (el área de La Paz, en donde se ubica el CAJ) o al menos en el trayecto de las líneas de autobuses principales. Ningún edificio público cumple con estos dos requisitos como lo hace el CAJ.

Asimismo, el centro juvenil alberga a una variedad de actividades deportivas, artísticas o simplemente recreativas para los adolescentes. La oportunidad de participar en estas actividades es fundamental para ayudarlos a adquirir la autoestima necesaria para decir “no” frente a posibles conductas peligrosas, tales como tener relaciones sexuales a temprana edad o experimentar con drogas, así como para no abandonar la escuela y prepararse para el trabajo positivo.

Usted siempre se ha sensibilizado con las necesidades de nuestros jóvenes y ha reconocido rápidamente que son el futuro de nuestra comunidad. Le solicito que vote en contra de esta nueva propuesta para recortar el financiamiento para el Centro de Actividades Juveniles. Seguramente, podrán realizarse recortes que, a largo plazo, sean menos perjudiciales, para todos nosotros, que el hecho de amenazar el bienestar de nuestros hijos.

Si puedo serle útil de alguna manera para vencer a esta propuesta, hágamelo saber. Muchas gracias.

Atentamente,

Ana María Roca
Av. Santa Fé 4560, CP 1555
Olivos, Pcia. de Bs. As.
(316) 555-2685

___Ha decidido a quien le escribirá

___El funcionario que ha elegido tiene la autoridad para tomar una decisión sobre su cuestión

___Ha iniciado su carta en forma oficial, ha incluido el nombre y apellido, y el cargo del funcionario

___El motivo por el que escribe es claro

___Ha resumido su conocimiento sobre la cuestión

___Ha establecido el impacto general que usted espera que ocurra si se toma una determinada decisión

___Ha explicado detalladamente su posición sobre la cuestión

___Ha descrito los efectos positivos y negativos de tendrá la decisión sobre usted

___Ha identificado a otros que pueden verse afectados por la decisión

___Ha incluido estadísticas, en caso de estar disponibles y ser adecuadas

___Ha comentado sobre acciones o decisiones que el funcionario ha tomado en el pasado

___Ha establecido específicamente la acción que desea se lleve a cabo

___Si su carta se opone a una determinada acción, ha ofrecido una alternativa

___Ha ofrecido su ayuda si dispone de tiempo

___Ha agradecido al funcionario por su tiempo

___Ha firmado la carta con nombre y apellido

___Ha incluido su dirección y número de teléfono debajo de su nombre, al final de la carta

___La carta que ha escrito no tiene errores de ortografía ni de gramática

___Usted se comunicó con todas las personas posibles al inicio de la campaña de redacción de cartas para informarles acerca de la cuestión y la necesidad de la campaña.

___Ha provisto una plantilla para las cartas que se escribirán.

___Ha asegurado de que la ayuda esté disponible para aquellos que tienen dificultad para escribir cartas.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

در کارهای مربوط به باهمستان، تقریبا همیشه یک نفر هست که با کاری که شما انجام می‌دهید مخالف باشد. حتی اگر هدف شما به گونه‌ای باشد که همه بر سر آن توافق داشته باشند، باز عده‌ای هستند که با شیوه‌های شما برای دست‌یابی به آن اهداف مخالفت کنند. وقتی مخالفان شما شروع به مبارزه علیه فعالیت‌های شما می‌کنند، بهترین کار این است که با تاکتیک‌هایی که ممکن است برای ابراز مخالتشان استفاده کنند، آشنا باشید و بدانید چگونه گروهتان می‌تواند به موثرترین شکل ممکن در برابر آن‌ها پاسخ دهد.

برخی شیوه‌های کلی برای مبارزه با این تاکتیک‌ها کدام‌اند؟

شیوه‌های مواجهه با این تاکتیک‌ها اشکال مختلفی دارند که می‌توان از آن‌ها در برابر این نوع حملات استفاده کرد. برخی راهبردها که می‌توانند در برابر همه انواع تاکتیک‌ها از آن‌ها استفاده کرد، از این قرارند:

مخالفانتان و راهبردهایشان را بشناسید​

مخالفی که از او شناخت دارید بسیار ضعیف‌تر از مخالفی است که هر حرکتش می‌تواند شما را گیج کند. عقاید حریف را بشناسید، و از پیشینه و موضعش آگاه باشید. این شما را در موضع قوی‌تری برای حمله قرار می‌دهد. این کار همچنین می‌تواند از سازمانتان تصویر یک گروه باهوش و عقلانی ارائه کند. مخالفان شما چه اعتقادات و خواسته‌هایی دارند؟

منفی‌ها را به مثبت تبدیل کنید​

یک ضرب المثل انگلیسی می‌گوید: اگر مخالفتان به شما لیمو داد، از آن لیموناد درست کنید. توانمندی تبدیل نکات منفی به وضعیت‌های مثبت یک توانایی قدرتمند برای سازمان شما به شمار می‌رود. برای مثال، وقتی یک شرکت عرضه‌کننده انرژی با برنامه شما برای ارائه یارانه سوخت به افراد فقیر مخالف می‌کند، می‌توانید از این مسئله به عنوان بهانه‌ای برای اطلاع‌رسانی در مورد سابقه آن شرکت در قطع انرژی گرمایی خانه‌ها استفاده کنید تا آگاهی عمومی را در این مورد ارتقاء دهید.

دستور کار را شما تعیین کنید​

چنانچه قرار است با گروه مخالف دیدار کنید، سازمان شما باید خودش دستور کار را تعیین کند یا بر آن نفوذ داشته باشد. به این صورت، گروه شما کنترل نشست را در دست خواهد گرفت؛ این شما هستید که شانس قرار گرفتن در موضع تهاجمی را دارید و بودن در موضع تهاجمی همیشه موضع قوی‌تری برای شما به همراه می‌آورد. علاوه بر این، اگر اجازه دهیم که مخالفان شما دستور کار را تعیین کنند این احتمال وجود دارد که برخی از نکات مهمی که قصد طرح آن‌ها را دارید هرگز مطرح نشوند. مخالف شما به طور طبیعی از امتیاز «بازی در زمین خودی» برخوردار خواهد بود و مجال آن را دارد که به جای گفتگو در مورد نقاط ضعفش، از نقاط قوت خود سخن بگوید.

راهبرد مخالفانتان را برای عموم برملا کنید

این موجب می‌شود که تاکتیک طرف مخالف برای همه اعضای گروه آشکارتر شود (و در نتیجه افراد آسان‌تر در برابر آن مبارزه کنند). همچنین این راهی بسیار خوب برای جلب همدلی و احترام افکار عمومی است. این کار به‌ویژه زمانی اهمیت بیش‌تری پیدا می‌کند که گروهی نسبتا کوچک باشید که در برابر یک نهاد یا شرکت بزرگ برای آرمان عادلانه‌ای مبارزه می‌کنید. هر کسی دوست دارد طرف ضعیف‌تر را بگیرد؛ وقتی از مبارزه خود تصویری مانند مبارزه «داوود علیه جالوت» بسازید، کمک بزرگی به پیشرفت آرمانتان کرده‌اید.

برخی از اطلاعاتی که باید عمومی کردنشان را مد نظر داشته باشید ، عبارتند از:

• گفته‌ها یا اعمال مخالفانتان
• دلیل درست نبودن یا عادلانه نبودن آن
• موضع درست و/یا منصفانه خودتان
• واقعیت چگونه بر شما و مخالف شما تاثیر می‌گذارد

برای مثال، یک «کمیته رفتار عادلانه در استخدام کارکنان» با مدیران شرکت خود نشستی برای بررسی دلایل پایین بودن تعداد افراد استخدام شده از میان اقلیت‌ها در سازمان برگزار می‌کند. اما آن‌ها در این نشست شاهد هستند که مدیران بحث را به حاشیه برده‌ و در مورد سمینارهای «صلاحیت‌های فرهنگی» جدید صحبت می‌کنند. در پایان نشست نیز مدیران با گفتن اینکه آن‌ها با شرکت در این نشست وظیفه خود را انجام داده‌اند جلسه را ترک می‌کنند – اگرچه در واقع هیچ کاری به سرانجام نرسیده است. اما اعضای کمیته به جای کنار گذاشتن موضوع، باید به مدیران – و رسانه‌ها – اطلاع‌دهند که شرکت در پاسخ به این مسئله هیچ کاری انجام نداده است.

وقتی می‌خواهید مسئله‌ای را عمومی کنید، با تدبیر رفتار کنید. نباید مدام از این روش استفاده کرد؛ این کار می‌تواند از گروه شما تصویر یک مجموعه نق‌نقو و بهانه‌جو بسازد.

تعادل مخالفان خود را برهم بزنید

پیوسته بر یک رویکرد واحد تکیه نکنید. در مقابل، پیوسته مخالفانتان را شگفت‌زده کنید. این نه تنها به شما در مبارزه کنونی کمک می‌کند بلکه از رکود گروهتان جلوگیری می‌کند. اگر در آخرین نزاعتان با مخالفان سعی کردید مخفیانه بر سر یک راه حل مذاکره کنید، این دفعه می‌توانید موضوع را به افکار عمومی بکشانید. یا ممکن است از یک طرف سوم به عنوان میانجی کمک بگیرید. خلاقیت به خرج دهید و از امتحان چیزهای جدید نترسید.

از گذشته درس بگیرید

اگر یک سازمان در پیشینه خود پیوسته به یک شکل خاص عکس العمل‌های نشان داده باشد، این شانس وجود دارد که باز به همان شکل پاسخ بدهد.

آماده مصالحه باشید

مخالفان ممکن است بخواهند با حسن نیت کامل با شما همکاری کنند، به‌ویژه اگر کارزار حمایت‌گری خوبی برپا کرده باشید. همیشه نیم‌نگاهی به وضعیت‌هایی که می‌توانند فرصتی برای همکاری دوجانبه فراهم کنند داشته باشید. مراقب باشید مخالفان با صحبت از همکاری، قصد کشیدن شما به سمت پذیرش منافعشان را دنبال نکنند.

راهبردهای ویژه‌ای که می‌توان در برابر هر یک از تاکتیک‌های مخالفان به‌ کار برد

در برابر برخی از تاکتیک‌ها می‌توان به شکل مشابهی پاسخ داد؛ در اینجا این موارد مشابه ذیل یک دسته آورده شده‌اند.

تاخیر و انحراف

زمانی انحراف اتفاق می‌افتد که مخالفانتان بخواهند تمرکز مباحث را از مشکلات واقعی به سمت موضوعات دیگر بکشانند، یا کار را به گروهی واگذار کنند از اختیارات کمی برخوردار است یا هیچ اختیاری ندارد. تاخیر زمانی اتفاق می‌افتد که مخالفان می‌گویند: مشغول رسیدگی به موضوع هستند ولی در واقع هیچ کاری انجام نمی‌دهند.

• انحراف: یک گروه شهری به نام «رودخانه ما را تمیز کنید»، در شهر ریوِرویل تحقیقی را منتشر کرد که نشان می‌داد یک شرکت بزرگ تولید مواد شیمیایی به نام «اسلج‌کو» مواد شیمیایی را در بالادست رودخانه تخلیه می‌کند. باهمستان آن‌ها به شدت برانگیخته شد و گروه «رودخانه ما را تمیز کنید» نیز فشار بر این کارخانه را ادامه داد تا آن‌ها را مجبور کند که تخلیه پسماند در رودخانه را متوقف کند و مواد تخلیه شده را جمع‌آوری و محل را تمیز کند. در مقابل شرکت «اسلج‌کو» نیز پژوهشی را منتشر کرد که نشان می‌داد شهروندان ریورویل در طول مسیر رودخانه پسماندهای خود را به رودخانه می‌ریزند.
• تاخیر: یک گروه حامی ایمنی مصرف‌کنندگان در حال رایزنی برای تصویب یک قانون ملی است که به استناد آن تولیدکنندگان مبلمان ملزم می‌شوند در تولید روکش مبلمان از مواد شیمیایی ضد اشتعال استفاده کنند، زیرا تحقیقات متعدد نشان داده‌اند که درصد بالایی از آتش‌سوزی‌های منازل به دلیل روکش‌های قابل اشتعال بوده است. یک عضو کنگره که نمایندگی ایالتی را برعهده دارد که در آن کارخانه‌های تولید مبلمان متعددی قرار دارد و آن کارخانه‌ها او را تحت فشار قرار داده‌اند، با این کار مخالفت می‌کند. او طرحی را به کنگره می‌آورد که بر اساس آن کنگره باید تصویب این قانون را تا سال آینده به تاخیر بیاندازد تا «اداره ایمنی تولیدات برای مصرف‌کنندگان» بتواند موضوع را مورد مطالعه قرار دهد. این در حالی است که این گروه حامی مصرف‌کنندگان در پیشنهاد خود به تحقیقات فراوانی ارجاع داده‌اند. این یک مثال کلاسیک برای تاخیر انداختن است.

پاسخ دادن در برابر تاخیر و انحراف​

مقاوم باشید! اگر احساس می‌کنید باید به همه مسائل مطرح‌شده از سوی مخالفانتان پاسخ دهید، این کار را بکنید، اما سعی کنید زمان خیلی زیادی برای آن نگذارید و همیشه بر موضوع اصلی متمرکز شوید.

• مخالفانتان را بشناسید و از راهبردهایشان آگاه باشید.
• تا جای ممکن از روند تصمیم‌سازی مخالفانتان اطلاعات کسب کنید، از این رو، باید بدانید هر کسی چه مسئولیتی برعهده دارد.
• در صورت لزوم به مسئله‌ای که مخالفانتان طرح کرده‌اند، به صورت مختصر پاسخ دهید.
• همیشه تمرکزتان را به سمت مسئله یا مشکل اصلی بازگردانید.

انکار و کم‌اهمیت جلوه دادن

وقتی مخالفان از تاکتیک انکار استفاده می‌کنند، سعی دارند بگویند که چنین مشکلی وجود ندارد (مانند: «ایدز مشکل باهمستان ما نیست»)، یا بگویند راه حل پیشنهادی شما جواب نخواهد داد.

کم‌اهمیت جلوه دادن بسیار شبیه به انکار است؛ تنها تفاوت این است که مخالفان نمی‌گویند مشکل وجود ندارد، بلکه می‌گویند اهمیت ندارد یا به اندازه‌ای که شما فکر می‌کنید، بزرگ نیست.

• انکار. یک گروه پیشگیری از بارداری نوجوانان سعی دارد مدارس را وادار کند که درس آموزش جنسی را برای همه دانش‌آموزان مدارس در سابربندیل اجباری کنند. اعضای «انجمن اولیا و مربیان» با خشم می‌گویند بچه‌های دبیرستان سابربندیل روابط جنسی ندارند.  

پاسخ دادن در برابر انکار و کم‌اهمیت جلوه دادن​

وقتی مخالفان سعی دارند بگویند که مشکل مورد نظر شما وجود خارجی ندارد یا به این اندازه مهم نیست، باید آماده باشید که به افکار عمومی نشان دهید در حقیقت چنین مشکلی واقعی و حائز اهمیت است.

• مخالفانتان را بشناسید و از راهبردهایشان آگاه باشید.
• آماده ارائه اطلاعات لازم در این مورد باشید و در کارتان پایمردی نشان دهید.
• راهبرد مخالفانتان را برای عموم برملا کنید.

فریب​

ممکن است مخالفانتان به عمد بخواهند سازمانتان یا افکار عمومی را گمراه یا گیج کنند و این کار را با دروغ گفتن یا با «فراموش کردن» قسمتی از داستان انجام دهند. فریب، روشی کوته‌فکرانه است اما متاسفانه هم در زندگی فردی و هم سازمان‌ها بسیار شایع است.

پاسخ دادن در برابر فریب​

بی‌درنگ پاسخ دهید – آنقدر صبر نکنید که همه چیز آرام شده باشد و مردم اتفاقات را فراموش کرده باشند یا دروغ مخالفا‌نتان را به عنوان حقیقت پذیرفته باشند. ادعاهای آن‌ها را با سرعت، دقت، و قوت ابطال کنید و سپس به ادامه کارتان باز گردید.

• مخالفانتان را بشناسید و از راهبردهایشان آگاه باشید. فریب ممکن است به شکل‌های گوناگون صورت گیرد و شناخت برخی از این راه‌ها دشوارتر از دیگری باشد.
• اتفاقات را به اطلاع عموم برسانید. دو دلیل برای این کار وجود دارد: اول، دروغ طرح شده از سوی مخالفانتان ممکن است بسیار بیش‌تر از چیزی که شما تصور می‌کنید گسترش یافته باشد و وقتی موضوع را با عموم مردم در میان می‌گذارید به مردم کمک می‌کنید تا نگرش درست‌تر و مثبت‌تری نسبت به سازمان شما و دیدگاه منفی نسبت به مخالفانتان پیدا کنند. دوم، چنین وضعیتی می‌تواند به نفع شما باشد و جایگاه مخالفانتان را در نظر مردم پایین بیاورد.
• اگر می‌توانید فریب آن‌ها را ابطال کنید. اگر بتوانید به شکلی شفاف و منطقی دلیل غلط بودن موضع مخالفانتان را نشان دهید، مطمئن باشید حامیان جدیدی برای آرمانتان پیدا خواهید کرد. بهترین نوع ابطال آن است که سه گام زیر را در خود داشته باشد:
  • استدلال مخالفانتان را تحلیل کنید.
  • به نقاط ضعف استدلال مخالفانتان حمله کنید.
  • استدلال رقیب آن را به کرسی بنشانید.

تفرقه​​

اگر گروه شما در حال کار کردن بر یک موضوع چالش‌برانگیز است، ممکن است شاهد تلاش مخالفانتان برای ایجاد تفرقه بین گروهتان بر سر این مسئله باشید.

برای مثال، یک ائتلاف باهمستانی در یکی از محلات شهر لس آنجلس، که از ساکنین آمریکایی غالبا آفریقایی‌تبار تشکیل شده بود، برای مدتی مشغول مبارزه با تولیدکنندگان نوشیدنی‌ آبجو بود. تولیدکنندگان تصمیم گرفتند که رویکرد جدیدی در پیش بگیرند؛ از این رو، پیشنهاد کردند در محله مورد نظر یک مرکز برای جوانان ایجاد کنند. این پیشنهاد به شکل موثری موجب تفرقه گروه شد – برخی از اعضا احساس می‌کردند این پیشنهاد را باید قبول کرد ولی دیگران احساس می‌کردند گروه نباید هیچ هدیه‌ای از دشمن قدیمی خود قبول کند.

پاسخ دادن در برابر تفرقه​

• مخالفانتان را بشناسید و از راهبردهایشان آگاه باشید.
• راه ارتباطی بین اعضای گروه را باز بگذارید.
• اقداماتی برای تقویت حس جمعی و احساس تعلق به گروه انجام دهید.
• راهی برای ایجاد توافق در میان اعضای گروه پیدا کنید.

تطمیع

تطمیع یک سازمان به معنی تلاش برای دلجویی و آرام کردن اعضا با امتیازات بی‌معنا و کوچک است.

برای مثال، یکی از اهداف «نیروی عملیاتی ایدز نیوهیوِن» جلوگیری از شیوع اچ آی وی در بین نوجوانان بود، و در تلاش بود تا اداره مدارس ناحیه خود را مجبور کند تا یک برنامه موثر برای پیشگیری از اچ آی وی در دبیرستان‌ها راه‌اندازی کند. اداره مدارس ناحیه سعی کرد با بیان اینکه هم اکنون یک برنامه پیشگیری از اچ آی وی وجود دارد این گروه را تطمیع کند. اما مشخص شد که این برنامه به طور کلی بی‌فایده است – یک کلاس فوق برنامه اختیاری که هیچ واحدی در برنامه درسی برای آن در نظر گرفته نشده است و دانش‌آموزان نمره‌ای برای گذراندن آن نمی‌گیرند. در برابر این مسئله این گروه به اطلاع‌رسانی عمومی در مورد شواهد ناکارآمدی چنین برنامه‌های اختیاری در باهمستان‌های مشابه روی آورد و همچنین افزایش نرخ ابتلا به اچ آی وی در باهمستان را به اطلاع عموم رساند. در نتیجه، باهمستان فشار به اداره مدارس ناحیه برای ارائه پاسخ مفید به این مسئله را شروع کرد و خواهان گنجاندن یک درس اجباری در این زمینه در ساعت‌های اصلی مدرسه شد.

پاسخ در برابر تطمیع​

• مخالفانتان را بشناسید و از راهبردهایشان آگاه باشید.
• توضیح دهید که چرا امتیازات پیشنهاد شده از سوی مخالفان رضایت‌بخش نیستند.
• توضیح دهید که چرا چیزی که شما به دنبال آن هستید عقلانی‌تر است.
• اتفاقات را به اطلاع عموم برسانید.

بی‌اعتبار کردن

وقتی گروه مخالف سعی می‌کند یک سازمان را بی‌اعتبار کند، انگیزه‌ها و روش‌های شما را زیر سوال می‌برد تا بتواند بی‌کفایتی (غیرعقلانی، غیرضروری، فریبکار، و غیره) گروه شما را به باهمستانتان نشان دهد. این اقدام حتی می‌تواند خیلی زشت و زننده هم بشود – بی‌اعتبار کردن می‌تواند تا جایی ادامه پیدا کند که شخص شما را هدف قرار دهد.

پاسخ دادن در برابر بی‌اعتبار کردن ​

با این تاکتیک به همان روشی برخورد کنید که در مورد فریب توضیح داده شد. مخالفانتان سعی دارند چهره بدی از شما ارائه کنند.

برای مثال، بار دیگر برگردیم به گروه حامی ایمنی مصرفکنندگان که در تلاش است تا تولید کنندگان مبلمان را ملزم کند که در تولید روکش مبلمان از مواد شیمیایی ضد اشتعال استفاده کنند. عضو کنگره‌ای که با کار آن‌ها مخالفت کرده بود نیز تلاش کرد تا این گروه را بی‌اعتبار کند. به این منظور او گفت این مجموعه صلاحیت اظهار نظر در مورد مضرات مواد شیمیایی ضد اشتعال را ندارد، زیرا هیچ یک از کارمندانشان تخصص سم‌شناسی ندارند. در برابر این اقدام، این گروه لیستی از مدارک دانشمندان مختلفی را که برای آن‌ها کار می‌کنند، ارائه کرد و گزارش‌ها و مطالعات متعددی در مورد بی‌ضرر بودن مواد شیمیایی ضد اشتعال برای رسانه‌ها فرستاد.

تخریب

اگر مخالفان شما تلاش دارند که سازمان یا طرحتان را به هر وسیله ممکنی از بین ببرند –در این راه ممکن است از ترکیبی از دو یا چند تاکتیک فوق استفاده کنند— آن‌ها در مسیر تخریب شما قدم گذاشته‌اند.

پاسخ در برابر تخریب​

پاسخ شما باید سریع و شدید باشد. به محض فهمیدن تاکتیک طرف مخالف، با قوت هر چه تمام پاسخ بدهید. به منظور شکست طرف مخالف، پنج گام زیر را به عنوان یک راهبرد احتمالی در نظر داشته باشید:

• مخالفانتان را بشناسید و از راهبردهایشان آگاه باشید.
• فراموش نکنید که تهدید فقط یک تهدید است [و نه چیزی بیش‌تر].
• از حقوقتان مطلع باشید.  
• راه‌های برقراری ارتباط را در درون گروهتان باز بگذارید.
• تاکتیک مخالفانتان را برای عموم برملا کنید.

توافق

گاهی ممکن است مخالفانتان به شما یک توافق پیشنهاد کنند. اگر به این مسئله از یک منظر ایجابی نگاه کنیم، اداره کردن مخالفان را می‌توان به معنی مذاکره برای دست‌یابی به توافقی دانست که مورد قبول همه طرفین درگیر باشد. اما گاهی از تاکتیک توافق ممکن است استفاده منفی شود و آن را به عنوان ترفندی برای فریب سازمان‌ شما به‌ کار ببرند تا شما را از هدف واقعی‌تان دور کنند. این کار ممکن است با ارائه پیشنهاداتی به سازمانتان صورت گیرد اما بعدا مشخص می‌شود که در برابر «ما به ازای» پرداخت شده از سوی شما ارزش چندانی نداشته و به شما برای نزدیک شدن به هدفتان کمکی نکرده است (به پیشنهاداتی که پیش از این در مورد تطمیع ذکر شد مراجعه کنید.)

اگر در این بازی به خوبی از ورق‌های خود استفاده کنید، توافق می‌تواند به نفع شما تمام شود. در این مسیر ممکن است بتوانید هم شما و هم طرف مقابل درک بهتری نسبت به موضع یکدیگر پیدا کنید. همچنین می‌تواند نشان دهد که سازمان شما یک سازمان مشروع و قدرتمند است که از «نشستن بر سر میز مذاکره» هراسی ندارد – این به‌ویژه برای سازمان‌های جدید و کوچکی که سعی دارند اعتباری در باهمستان برای خود کسب کنند، اهمیت دارد. در نهایت، در بهترین وضعیت قابل تصور، مذاکره موثر ممکن است بتواند هدفتان به طور کامل محقق سازد: شما تنها باید دقیقا همان چیزی را که می‌خواهید به دست بیاورید!

مواقعی که ممکن است نخواهید توافق کنید

• زمانی‌ که مخالفان شما، مجموعه‌ای است که در سابقه خود پیشینه‌ای طولانی از روابط منفی با باهمستانتان دارد و ممکن است توافق شما خیانت محسوب شود.  
• زمانی‌ که مخالفانتان در گذشته ملاقات‌های بسیاری با دیگر گروه‌های باهمستان داشته‌اند و در آن‌ها با حسن نیت رفتار نکرده‌اند.
• زمانی‌ که با مخالفانی روبه‌رو هستید که اخیرا با اتهامات مالی یا دیگر انواع سوء سابقه مواجه شده‌اند و این اتهامات به صورت عمومی طرح و اثبات شده است.

برای مثال، ائتلافی که برای جلوگیری از بارداری نوجوانان در شهر کوچک سامورویل، که همه اهالی آن همدیگر را می‌شناسند، تشکیل شده است از همه دانش‌آموزان دبیرستانی می‌خواهد یک فرم نظرسنجی را پر کنند که در آن از آن‌ها در مورد فعالیت‌های جنسی‌شان سوال می‌کند. یک گروه متشکل از والدین با این نظرسنجی به خاطر ماهیت آشکار آن مخالفت می‌کنند و مجموعه‌ای را علیه این گروه سازمان‌دهی می‌کنند. خوشبختانه هر دو طرف توانستند به توافقی مورد قبول طرفین دست یابند چرا که این گروه پیشگیری از بارداری نوجوانان پذیرفت که از یک فرم نظرسنجی دیگر استفاده کند که هر چند باز در مورد مسائل جنسی پرسش می‌کرد اما در کنار آن از تغذیه، سوء استفاده مواد مخدر و الکل، و دیگر مسائل اجتماعی نوجوانان نیز می‌پرسید. گروه والدین از اینکه نظرسنجی تنها متمرکز بر مسائل جنسی نبود خوشحال بود و ائتلاف ضد بارداری نیز به اطلاعات مورد نیازش دست یافت و همچنین اطلاعات مورد نیاز دیگر گروه‌های باهمستان نیز به گردآوری شد.

پاسخ در برابر توافق​

مثال بالا می‌توانست به شکلی متفاوت به پیش برود – ائتلاف جلوگیری از بارداری نوجوانان ممکن بود اصلا نتواند نظرسنجی‌ انجام دهد، یا گروه والدین ممکن بود به طور کلی پس زده شوند و در نتیجه دلخور شده و تمایلی برای کمک به ائتلاف از خود نشان ندهد. ایجاد توافقی که مورد قبول همه طرفین باشد امری حیاتی است، و راه‌های مختلفی وجود دارد که می‌تواند به شما در رسیدن به بهترین توافق ممکن کمک کند.

مخالفانتان بشناسید و از راهبردهای آن‌ها آگاه باشید.

• شرایط را برای یک دیدار موفق آماده کنید.
• برای ایجاد تیم مذاکره خود، از ترکیبی از افراد با گونه‌های شخصیتی و مسئولیت‌های متنوع استفاده کنید.
• از قبل برای خودتان مشخص کنید که دست‌یابی به چه چیزی بیش از همه برایتان اهمیت دارد، چه چیزی بیش‌ترین اهمیت را برای گروهتان دارد، و بر سر چه چیزی هرگز کوتاه نخواهید آمد.
• با افرادی مذاکره کنید که قدرت تصمیم‌گیری دارند.

زمانی‌ که مشغول مذاکره هستید، باید:

• مراقب چگونگی در میان گذاشتن نظرات خود باشید.
• اجازه دهید مخالفانتان اولین پیشنهاد را ارائه کنند. این کار به شما فرصت می‌دهد که درک بهتری از افکار مخالفانتان داشته باشید. این احتمال نیز وجود دارد که پیشنهاد اولیه آن‌ها بسیار بهتر از چیزی باشد که شما آرزوی آن را داشتید.
• اصول کلی پیشنهاد خود را توضیح دهید. توضیح دهید که دلیل شما برای ارائه این پیشنهاد چیست و چرا فکر می‌کنید این پیشنهاد عادلانه است.
• پیشنهادتان باید منعطف باشد. اگر با تعصب بر خواسته‌هایتان پافشاری کنید، ممکن است موجب دلسردی مخالفانتان از ادامه چانه‌زنی شوید.
• خونسرد باشید. همانطور که در تجارت می‌گویند: «هرگز اجازه ندهید عرق کردن شما را ببینند!» اگر احساس کردید که دارید ناراحت می‌شوید یا نگران هستید که چیز مهمی را از دست بدهید، درخواست یک استراحت کوتاه کنید و افکارتان را منظم کنید.
• از اتمام حجت کردن بپرهیزید. اتمام حجت می‌تواند یک نشست را به پایانی زشت و غیرمنتظره بکشاند و دو طرف را در وضعیتی بدتر از قبل قرار دهد. تنها زمانی از آن استفاده کنید که هیچ راه چاره دیگری ندارید؛ حتی در این شرایط نیز اگر ممکن است یک راه فرار کوچک باقی بگذارید. برای مثال، ممکن است بگویید: «ما مجبوریم فلان کار را بکنیم، مگر اینکه اطلاعات تازه‌ای به دست آوریم که شرایط را تغییر دهد...»
• همیشه چیزی که بیش‌ترین اهمیت را برای سازمانتان دارد در خاطر داشته باشید. هرچه بر این مسئله تاکید کنیم، باز کم است.
• پس از اینکه به توافق دست یافتید، در مورد این مسائل اطمینان حاصل کنید:
• بار دیگر به صراحت توافق صورت گرفته را بازگو کرده و همه چیز را مستند کنید.
• به مخالفانتان اجازه ندهید که توافق و مصالحه‌ای را که نهایی و تصویب شده بار دیگر به بحث بگذارند و بر سر آن مذاکره کنند.
• روندی ایجاد کنید که التزام همه به محتوای توافق را تضمین کند.

خلاصه​

اگر بدانید که چگونه باید در برابر حملات متقابل پاسخ بدهید و خود را تا جای ممکن برای آن‌ها آماده کرده باشید، خواهید توانست اعتماد به نفس خود را در مدیریت کشمکش‌های بسیاری که معمولا در جریان سازمان‌دهی باهمستان تجربه می‌کنید، به شکل قابل توجهی ارتقا دهید. در نظر داشته باشید که اغلب احتمالا مخالفان شما از ترکیبی از چند تاکتیک فوق استفاده می‌کنند بنابراین ممکن است مجبور باشید برخی از این راهبردها را به گونه‌ای تعدیل کنید که با شرایط شما مطابقت بیش‌تری پیدا کنند. یک فعال مدنی و آموزگار به نام افی جونز در جایی می‌گوید: «شکست خوردن در برنامه‌ریزی خود به نوعی برنامه‌ریزی برای شکست است». فکر کنید که چه حرکتی ممکن است از مخالفانتان سر بزند و شما چگونه می‌توانید به بهترین شکل در برابر آن پاسخ بدهید، و در این صورت برای حمله متقابل آن‌ها نیز آماده هستید و اعتماد به نفس کافی دارید.

Ejemplo 1: Escribir una carta a favor de una acción propuesta

Al Editor de The Herald:

La Casa de Representantes de los EEUU recientemente ha propuesto una ley (H.R. no. 396) que prohibirá la venta de cigarrillos por medio de máquinas dispensadoras. Esta es una pieza llave de la legislación que cada persona en nuestra comunidad debería apoyar actualmente.

Muchas personas no lo perciben, pero las máquinas dispensadoras son uno de los lugares donde los niños pueden comprar cigarrillos. De hecho, se estima que el 10% de todos los cigarrillos comprados por menores ocurren en esas máquinas. Si esta nueva legislación se lleva a cabo, no solamente hará más difícil que los jóvenes transgredan la ley comprando cigarrillos, también disminuirá las posibilidades de que los mismos fumen en  primer lugar.

Hay muchas razones (junto a las legales) por las que deberíamos intentar prohibir fumar a nuestros niños. 1) Las investigaciones muestran que la mayoría de las personas que fuman comenzaron cuando todavía estaban en la temprana edad. 2) Muchas personas temen que fumar cigarrillos sirva de “puerta de entrada” para las drogas más fuertes. 3) Fumar es una adicción muy cara (particularmente para un joven que tiene ingresos mínimos) Y, finalmente, 4) fumar puede causar acortamiento de la vida o problemas de salud fatales (tales como cáncer de pulmón y enfisema). Nuestros jóvenes  no fumarían antes de que estén preparados para entender o aceptar las consecuencias a largo plazo.

Se ha propuesto el impuesto a las máquinas de venta, pero ahora necesita ser aprobado. Su voz contará aquí. Le animamos a que escriba o llame al representante de su distrito (para algunos de nosotros del Distrito 8, es la congresista Fisher) y hágale saber que usted la apoya en su tentativa de aprobar esta legislación. Cuantos más apoyos ella tenga, más probable es que este impuesto se convierta en ley. Contacte a “Tobacco Free Youth” para obtener más información sobre este importante asunto.

Sinceramente,

Jonathan Friedman, Director
Tobacco Free Youth
123 Forest Road

Ejemplo 2: Escribir una carta que se opone a una acción hecha

Al Editor de The Herald:

Considero un ultraje para la Comisión del Condado la reciente decisión para terminar el arrendamiento del programa “Head Start”en la Casa de la Corte del Condado. Con esta decisión, un programa muy necesario, ya en funcionamiento puede simplemente ¡no tener un lugar a donde ir!

“Head Start” es un programa fantástico. Éste asegura que los pobres y otros niños preescolares en riesgo tengan comida nutritiva y atención especial simplemente puede que no los tienen en otro lugar. El programa da a esos niños un verdadero "comienzo en liderazgo" en un mundo en el que puede que no tengan otras muchas posibilidades.  Y hay suficiente evidencia para mostrar que “Head Start” marca una gran diferencia para los muchachos posteriormente en la vida.

La reciente decisión de la Comisión para desalojar el programa con objeto de abrir más espacio para un ''state Gifts Shop" ¡Es ridícula! Si a los líderes de nuestra comunidad les gustaría montar una tienda para vender productos producidos en Kansas, estoy con ellos. Sin embargo, ni mi orgullo por Kansas ni mi codicia es tan profunda como para desear tomar el desayuno de 30 niños hambrientos que oscilan en los tres años de edad. Y estoy profundamente entristecida de ver que los Comisionados del Condado valoren más un poco de ganancia que a la gente necesitada.

Esta decisión es vergonzosa para todos los que viven en el Condado de Dade. Los Comisionados del Condado deberían reconsiderar la situación y revocar su decisión inmediatamente. Espero que todos los lectores hagan que los comisionados sepan como se sientes a causa de esta terrible situación llamándolos al 913-432-1200 o escribiéndoles a la Casa de la Corte del Condado.

Sinceramente,

Victoria Stein
3960 Mount Hope Drive
567-8095

___Usted sabe lo que es una carta al editor.

___Usted sabe por qué usted debería escribir una carta al editor.

___Usted sabe cuándo escribir una carta al editor.

___Usted entiende los pros y contras de utilizar el correo electrónico o fax para enviar su carta.

___Usted sabe cómo iniciar la carta.

___Usted capta la atención de los lectores.

___Usted explica de qué trata la carta al inicio.

___Usted explica por qué el asunto es importante.

___Usted presenta evidencias acerca de un elogio o crítica.

___Usted deja en claro su opinión acerca de lo que debería hacerse.

___Usted es breve.

___Usted revisa su carta para estar seguro de que está clara y va al “grano”.

___Usted sabe como conseguir que su carta sea admitida.

Herramienta #1: Escritura de una carta en conjunto

La responsabilidad de escribir una carta al editor puede compartirse. Una forma de hacer esto es confeccionar una carta escrita en conjunto, en la que usted y sus amigos o colegas escriben una serie planeada de cartas que será enviada al editor. En conjunto:

• Extraiga su tema.
• Haga que cada amigo escriba una carta basada en el tema--estas son las cartas del Grupo #1.
• Haga que cada amigo escriba un borrador de una carta en respuesta a las cartas del Grupo #1--estas son las cartas del Grupo #2. Estas se dejarán incompletas de manera que las referencias específicas a las cartas del Grupo #1 puedan completarse.
• Haga unas cuantas de sus cartas provocadoras de manera para que otros respondan.
• Obtenga autorizaciones de los demás para firmar con sus nombres de manera que una persona pueda manejar la campaña.
• Utilice diferentes tipos de papelería.
• Envíe copias a "el que suscribe" para que la publicación pueda llamarlo o llamarla.
• Permita que "el que firma" sepa si la carta se publica.
• Pueden ser necesarias solo 5 o 6 personas para desarrollar una vasta respuesta de la comunidad.
• Cartas del Grupo #1 de correo. Algunas pueden ser publicadas. Cartas del Grupo #2 de correo, con información específica relacionada con aquellas publicadas en conjunto, en respuesta a las del Grupo #1 tan pronto como son publicadas. Este ejercicio es óptimo para la moral del grupo. También puede ser divertido.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

انتقاد از عمل نامطلوب چیست؟

در طول کار برای باهمستان، اغلب با این وضعیت روبه‌رو می‌شوید که می‌بینید به رغم همه تلاش‌های بی‌دریغتان، کسی دست به اقدام‌هایی زده که برای آرمان شما یا جمعیت هدفتان نامطلوب است. در مقام یک ترویج‌گر باید به این نوع اعمال اعتراض کنید و آن‌ها را نقد کنید، اما این کار را باید به شکلی انجام دهید که صدای اعتراضتان شنیده شود و به تغییری مثبت در شرایط بیانجامد.

انتقاد از عمل نامطلوب اعتراضی است – معمولا علنی – به عملی که به باور شما نامعقول، ناعادلانه، بی‌ثمر یا مغایر با منافع مردم است. هم انتقاد شما و هم اعمالی که شاید مورد اعتراض شما باشد، ممکن است شکل‌های گوناگونی به خود بگیرند.

بعضی شیوه‌ها برای انتقاد از عمل نامطلوب عبارتند از:

• انتقاد خود را مستقیم با کسانی که مسئول هستند – از جمله سیاست‌گذاران، مدیران عامل و غیره – در میان بگذارید. اگر این فرصت وجود دارد که در خفا کار را درست کنید – به این معنی که فقط خودتان و فردی که باعث و بانی آن عمل نامطلوب بوده وضعیت را تغییر دهید – غالبا می‌ارزد که از چنین فرصتی استفاده کنید. وقتی که انتقاد خود را به گوش مردم یا اشخاص دیگر نرسانید، آن طرفی که باعث و بانی آن عمل نامطلوب بوده خوار و خفیف نمی‌شود و آبرویش محفوظ می‌ماند؛ این کار حتی شاید بر اعتبار شما نزد آن‌ها بیافزاید و از آن پس به سخنان شما بیش‌تر توجه کنند.
• موضوع را به مسئولان انتظامات، دادگاه‌ها یا دیگر سازمان‌های نظارتی ارجاع دهید.
• وقتی که قوانین و مقررات زیر پا گذاشته شده یا نادیده گرفته شده‌اند و یا هنگامی که حل و فصل خصوصی موضوع را آزموده‌اید اما بی‌‌ثمر بوده است، اغلب متوسل شدن به یک سازمان نظارتی – یا گاهی حتی تهدید به این کار – ممکن است مفید واقع شود.  
• آگاه کردن مردم از طریق رسانه‌ها، اعلامیه‌ها و پوسترها و راه‌های دیگر، برای مطمئن شدن از اینکه همه هموندان باهمستان در جریان آنچه روی می‌دهد قرار گیرند. در این مورد ممکن است که هدف شما هر یک از این موارد و یا ترکیبی از آن‌ها باشد: بسیج کردن مردم و افکار سیاسی، هشدار دادن درباره تهدیدی علیه باهمستان، شرمسار کردن شخص یا نهادی که باعث و بانی آن عمل نامطلوب بوده است و روشنگری در مورد ابعاد غیرقانونی یا غیراخلاقی وضعیت به وجود آمده.
• برگزاری نشست‌های عمومی برای بحث در زمینه شرایط و ارائه اطلاعات بیش‌تر درباره موضوع به باهمستان.
• بر پا کردن تظاهرات برای جلب توجه به اقدام نامطلوب و شرمسار کردن بانیان آن.
• ترکیب دو یا چند روش از روش‌های فوق.

بعضی از شکل‌های احتمالی عمل نامطلوب:

بیش‌تر اعمال نامطلوب با تغییراتی اندک یا زیاد از یک نوع‌ هستند. اغلب اوقات، سیاست‌گذارها، مقام‌ها یا کسانی که کاری را به جریان می‌اندازند هدفشان در واقع این است که مشکلی را حل کنند و برای آن راه‌ حلی بیابند. با این حال، ممکن است که ندانند چه باید بکنند و یا ندانند کاری را که لازم می‌دانند چگونه انجام دهند. شاید هم به دلایل سیاسی، اقتصادی یا مشکلات دیگر راغب یا قادر نباشند که کاری را که باید صورت گیرد انجام دهند. برای مثال، در زمینه مشکل مصرف مواد مخدر آنچه راه‌ حل «بدیهی» پنداشته می‌شود - اینکه اگر مصرف‌کنندگان مواد مخدر را به زندان بیندازیم، مشکل مواد مخدر حل خواهد شد – اغلب به هیچ وجه مشکل‌گشا نیست و یا به جای از میان بردن علت، فقط علائم و آثار وجود مشکل را از میان می‌برد. کسانی که این راه‌ حل‌های کاذب را به اجرا می‌گذارند آدم‌های بدی که به دنبال دردسر باشند نیستند؛ موضوع فقط از این قرار است که آن‌ها دانش یا پیشینه یا بینش لازم را برای شناخت بهتر موقعیت و گرفتن تصمیم‌های درست‌تر ندارند.

• عمل نامطلوب با هدف گشایش مشکلی خاص یا شرایطی بغرنج انجام شده و چه بسا از سر خیرخواهی بوده اما درک و فهم مشکل غلط بوده است.
• ممکن است که نهادی دولتی یا خصوصی منافع حقیر خود را بر مصلحت باهمستان ترجیح داده باشد. یک مقام منتخب قانونی را پیاده می‌کند که به نفع حامیان خودش است، یک کارخانه کاغذسازی تصمیم می‌گیرد که ضایعات سمی خود را در رودخانه بریزد، موسسه‌ای علیه گروهی خاص تبعیض قائل می‌شود – این‌ها نمونه‌هایی است که باید با انتقاد همگانی روبه‌رو شوند.
• گاهی افکار عمومی به دلیل عدم آگاهی از اقدامی حمایت می‌کنند و یا آن را دیکته می‌کنند که به زیان آرمانی خاص یا جمیعت هدف است. مثلا در دهه ۱۹۹۰ در آمریکا وقتی که مناقشه‌ای ملی بر سر اصلاح تامین اجتماعی در گرفته بود، بیش‌تر مردم گمان می‌کردند که بخش عمده بودجه دولت مرکزی به تامین اجتماعی و برنامه‌های دولتی برای مستمری‌بگیران اختصاص دارد، در حالی که سهم این‌ها از بودجه کشور کم‌تر از دو درصد بود. جهل مردم درباره این موضوع منجر به مطالبات برای وضع قانونی شد که به عقیده بعضی مشکل «ولخرجی» در تامین اجتماعی را اصلاح می‌کرد.
• عملی که راه کم‌ترین مقاومت را در پیش بگیرد، یا اصلا چندان هم عمل محسوب نشود، ممکن است نشانه‌ای باشد از پنهان کردن مشکل. گاه وقتی یک مقام یا دستگاه دولتی کمیسیونی را به «بررسی موضوع» برمی‌گمارد، کارش نمونه‌ای است از چنان عملی. ممکن است که کمیسیون یک سال یا بیش‌تر را صرف این موضوع کند و بعد گزارشی منتشر کند که آن هم در بسیاری از موارد نادیده گرفته می‌شود. درست است که تعیین چنین کمیسیونی خود «نوعی عمل» محسوب می‌شود، اما نتیجه کار کم‌وبیش با بی‌توجهی کامل به موضوع یکی است.
• عمل ممکن است ابراز نسنجیده تعصب یا یک جهان‌نگری قوم‌گرایانه باشد. پیشنهاد برگزاری یک همه‌پرسی که حقوق هم‌جنس‌گرایان مرد و زن را محدود کند، انتخاب کاریکاتور توهین‌آمیز یک بومی آمریکا به عنوان بخت‌آور تیم فوتبال دبیرستان یا برگزاری «سفره برادری» در زمان ناهار در طول ماه رمضان (ماهی که مسلمانان در طول روز روزه‌دار هستند) نمونه‌هایی است از این نوع عمل.

این نوع اقدام‌ها – و این واقعیت که از نظر شما نامطلوب هستند – ممکن است برخاسته از تفاوت‌های فلسفی عمیق باشند. برای نمونه بسیاری از کسانی که مدافع محدودیت حقوق همجنس‌گراها هستند بر این باورند که بر پایه آموزه‌های دینی حق با آن‌هاست. بسیاری از موضوع‌های بحث‌انگیز دیگر – از قبیل سقط جنین، بودجه‌های نظامی، نقش دین در زندگی عمومی – ریشه در چنین تفاوت‌های فلسفی دارند و بیش‌تر آن‌ها هم با مولفه‌ای عاطفی همراهند که حل کردن آن‌ها را دشوار می‌کند.

این نکته اهمیت دارد که بدانیم چه وقت یک عمل نامطلوب بر زمینه‌های مذهبی، اخلاقی و/یا فلسفی استوار است تا انتقاد خود را از آن بر همان پایه استوار کنیم. اگر انتقاد بر باورهای ریشه‌دار طرف مقابل بتازد و آن‌ها را هدف قرار دهد، احتمالا موثر نخواهد بود. بهترین رویکرد در صورت امکان این است که بگویید سخن شما بر اصول اخلاقی یا دینی مبتنی است که معرف موضعی قوی‌تر است (مثلا در اصول اخلاقی و دینی حرمت جان انسان معمولا مهم‌تر از حرمت دارایی و ملک است.)

چرا از عمل نامطلوب انتقاد کنیم؟

هدف اساسی در انتقاد متوقف کردن یا تغییر دادن عملی است که از نظر شما نامطلوب است. در کنار این هدف اصلی، بعضی دلایل جزئی‌تر نیز برای انتقاد از عمل نامطلوب وجود دارد – و برای یک مورد خاص ممکن است چندین دلیل وجود داشته باشد.

۱.  برای آگاه کردن کسانی که باعث و بانی عمل بوده‌اند، آگاه کردن ناظران یا مردم (یا هر سه آن‌ها) در مورد عمل و پیامدهایش.

انتقاد از یک عمل، در صورتی که هیچ‌ کس نداند در حال رخ دادن است و یا از تاثیرات آن آگاه نباشد، بی‌فایده است.

۲.  برای زیر سوال بردن پیش‌فرض‌های نهان در یک عمل.

آیا فرد یا گروهی از این عمل سود می‌برد در حالی که بهره‌مندی آن‌ها به زیان دیگران تمام می‌شود؟ آیا تضاد منافع وجود دارد؟ چه مبنای منطقی در پس انتخاب این نوع عمل وجود داشته است؟ پاسخ‌ پرسش‌هایی از این دست اغلب دلایل راستینی را که در پس یک عمل بوده است آشکار می‌کند، چه آن عمل مغایر با منافع مردم بوده باشد و چه به بعضی از جنبه‌های مهم موضوع بی‌توجه بوده باشد.

۳.  برای اصلاح اطلاعات نادرست یا ناقص.

این اطلاعات ممکن است در مورد شما یا آرمان شما باشد یا ممکن است که صرفا اطلاعاتی نادرست در مورد موضوع باشد. در هر صورت همین اطلاعات ممکن است یکی از دلایلی باشد که عمل صورت گرفته است، و از این رو اگر می‌خواهید جلوی آنچه را که رخ می‌دهد بگیرید یا آن را تغییر دهید باید این اطلاعات را تصحیح کنید.

۴.  برای روشن کردن این نکته که چه اشکالی در عمل وجود دارد.

این پرسش که «چه اشکالی وجود دارد» شاید موارد متعددی را در بر بگیرد. بعضی از موارد محتمل عبارتند از:

• عمل ممکن است مبتنی بر فرض‌های غلطی بوده باشد. مثلا شاید شرایط بد فهمیده شده‌ است، یا تصوراتی که درباره نحوه اصلاح یا تغییر وضعیت وجود داشته نادرست بوده‌اند.
• به‌خوبی تاثیرگذار نیست. شاید تحقیق نشان دهد که این رویکرد کم‌اثر یا بی‌اثر است. یا ممکن است شما به تجربه بدانید که عمل مورد بحث به شکل نادرستی به موضوع پرداخته است؛ مثلا مداخله‌گری که بدون توجه به نوع جمعیت هدف یا پیامدهای ناخواسته آن طراحی شده باشد.
• بیش از حد گران است یا به صرفه نیست. گاهی هزینه‌ها مالی است و گاه غیرمالی است و با توجه به خطرات یا درد و رنج انسانی که به بار می‌آورد یا مشکلات تدارکاتی که پدید می‌آورد سنجیده می‌شود، مثلا بی‌توجهی به اختلالی که بر اثر این عمل در زندگی مردم پدید می‌آید و نمونه‌هایی از این قبیل.
• ممکن است عمل آشکارا در خدمت منافع شخصی باشد، و منافع کسانی را تامین کند که آن را انجام داده‌اند و غالبا هم به هزینه دیگران. مثلا مورد سیاستمداری که اعمال نفوذ می‌کند تا یک قرارداد دولتی به شرکتی سپرده شود که همسرش آن را می‌گرداند، یک نمونه کاملا روشن است.
• ممکن است که عملا به دیگران آسیب برساند – این آسیب ممکن است جسمانی، اقتصادی، سیاسی یا از انواع دیگر باشد. برای مثال، روشی در صنعت که تندرستی انسان‌ها را به خطر بیندازد یا یک طرح تقسیم‌بندی مجدد که عامدانه گروهی خاص را از حقوقشان محروم کند، هر دو قابل انتقاد هستند.
• ممکن است غیراخلاقی یا کاملا غیرقانونی باشد. شاید با گروهی دیگر توافق کرده باشید که به این یا آن شرط، عمل خاصی را انجام بدهید یا ندهید، ولی آن گروه بر اساس توافق عمل نکند، حتی به رغم آنکه شما وعده خود را به آن‌ها به جا آورده باشید؛ یا ممکن است طرفی دانسته قانون را نقض کند، با این امید که به دام نخواهد افتاد.

۵. برای توضیح دادن و ترویج کاری که باید به جای آن عمل صورت بگیرد.

وقتی از عملی به عنوان نامطلوب انتقاد می‌کنید، تلویحا به معنی آن است که اقدامی مطلوب‌تر وجود دارد. این وظیفه شماست که نه فقط از عمل فعلی انتقاد کنید، بلکه اقدامات جایگزین را هم شرح بدهید و بگویید که چرا گزینه‌های دیگر از آنچه اکنون صورت می‌گیرد بهتر هستند؛ همچنین باید از جایگزینی این گزینه‌ها دفاع کنید.

۶.  برای جلب پشتیبانی

ممکن است که انتقاد شما بر وضعیت فعلی تاثیر آنی بگذارد یا نگذارد؛ اما می‌تواند در شکل دادن مخالفت با روند فعلی و پشتیبانی از روندی جایگزین یا طرح پیشگامانه شما یا جمعیت هدف موثر واقع شود و نیز علیه کسانی که عامدانه به اقدامی زیانبار، غیراخلاقی یا غیرقانونی دست زده‌اند تاثیرگذار باشد.

چه کسی باید از عمل نامطلوب انتقاد کند؟

در کل اگر انتقاد از جانب منبعی موثق و قابل‌ اعتماد مطرح شود که مطلع و بی‌طرف به شمار آید، احتمال اینکه پذیرفته و باور شود بیش‌تر خواهد بود.

با این حال، می‌توانید کسانی را فرا بخوانید که در این زمینه باتجربه هستند و به شرافت و درستی شهره‌اند. این افراد ممکن است از اعضای جمعیت هدف باشند، یا کسانی که در زمینه موضوع با جمعیت هدف کار کرده‌اند (مثلا متخصصان پزشکی)، سیاست‌گذاران و مقام‌های دولتی، متخصصان و پژوهشگران در آن رشته، یا شهروندان معمولی که به دلیل شرافتمندی و بی‌طرفی‌شان مورد احترام دیگران هستند – یا حتی بهتر خواهد  بود اگر چند نفر از همه این گروه‌ها یا همه آن‌ها را برای نقد فرا بخوانید. این افراد هر که باشند، می‌توانند در بیان انتقاد از عملی که مغایر با هدف‌های ترویج‌گری شماست موثر واقع شوند.

نهادهای ناظر و کنشگران اگر در کل به داشتن دقت و انصاف شهره باشند، می‌توانند منتقدان درخور اعتمادی باشند. اما اگر به داشتن اغراض سیاسی یا مسلکی زبانزد باشند، مردم اظهارات آن‌ها را به دیده تردید می‌نگرند. اگر قرار است که شما انتقادی را مطرح کنید، نخست ببینید که دیگران شما را چگونه می‌شناسند و آیا احتمال دارد که برای سخنتان اعتبار قائل شوند. اگر چنین نیست فرد دیگری را بیابید تا انتقاد شما را و تلاشتان را در زمینه آرمانتان به گوش دیگران برساند.

اینکه چه کسی ممکن است برای شما تاثیرگذارترین سخنگو باشد، هم بستگی دارد به شرایط و هم کسانی که می‌کوشید پیام خود را به گوششان برسانید. بیش‌تر مردم معمولا وقتی انتقاد از زبان کسانی بیان شود که در موقعیتی متفاوت از موقعیت آن‌ها باشند خوش‌بین نیستند. گذشته از این، اغلب مردم، شاید به درستی، بر این عقیده‌اند که باورمندان سرسخت به یک مرام یا نظریه خاص اغلب به نفع مسلک اعتقادی خود دروغ می‌گویند یا حتی خودشان را فریب می‌دهند تا واقعیت را جور دیگری ببینند و ارائه دهند. مشکل می‌توان فهمید که چه وقت سخنشان دقیق و موثق است و چه وقت صرفا در جهت حمایت از موضع خود سخن می‌گویند.   

مردم به انتقاد کسانی که مثل خودشان باشند بهتر واکنش نشان می‌دهند، کسانی که به دسته‌بندی خاصی منسوب نیستند و درخور اعتماداند یا درخور اعتماد به نظر می‌رسند. کسانی که دلیلی برای پشتیبانی از عمل مورد انتقاد دارند از جمله منتقدان باورپذیر محسوب می‌شوند (به همین دلیل است که در آگهی‌های ضد مصرف دخانیات سیمای کسی را می‌بینیم که پیش‌تر سیگار مارلبرو را تبلیغ می‌کرد و خود بر اثر سرطان ریه ناشی از مصرف سیگار درگذشت.) همچنین افرادی که مورد ستایش مردم هستند از جمله فضانوردان، چهره‌های ورزشی و شماری دیگر از اشخاص سرشناس هم معمولا از اعتبار برخوردارند. مثلا مایکل جردن اگر به جای تبلیغ کفش نایکی‌ برای کارزاری در ارتباط با حفظ محیط زیست یا مقابله با ایدز تبلیغ می‌کرد شاید حرفش به همان اندازه خریدار داشت.

چه هنگام باید از عمل نامطلوب انتقاد کنید؟

انتقاد واقعی از کنش نامطلوب چهار رکن دارد: زمان‌بندی (چه وقت انتقاد کنید)؛ شدت (انتقاد شما چقدر باید شدید باشد و تا چه حد علنی و رسا بیان شود)؛ محتوا (چه می‌گویید)؛ لحن (انتقاد خود را چگونه بیان می‌کنید – از شدیدترین لحن نظیر «مخالفان اهریمن مجسم هستند» گرفته تا ملایم‌ترین مانند: «ما کم‌وبیش در یک مسیر هستیم، فقط لازم می‌دانیم تغییراتی جزئی صورت بگیرد»، کدام را انتخاب می‌کنید.) این بخش از این گفتار به موضوع زمان‌بندی اختصاص دارد. سه رکن دیگر را در بخشی با عنوان «چگونه از عمل نامطلوب انتقاد می‌کنید؟» مطرح خواهیم کرد. اگرچه بر آن شدیم که این گفتار را بر پایه این چهار رکن اصلی تنظیم نکنیم، ممکن است که آشنایی با آن‌ها برای استفاده کنندگان از جعبه ابزار راهی آسان برای بررسی موضوع باشد.

رهنمودهایی برای زمان‌بندی انتقادتان:

بهترین زمان برای انتقاد از کنش نامطلوب پیش از رخ دادن آن است. همانطور که در مثل می‌گوییم علاج واقعه را قبل از وقوع باید کرد. از این رو، غالبا جلب توجه مردم به احتمال بروز آسیب در صورت انجام یک عمل، بهترین راه جلوگیری از آن است. با ملاحظه دقیق بحث‌ها و رفتار سیاست‌گذاران و نیز توجه کردن به مخالفان خود در باهمستان و دیگرانی که می‌توانند دست به اقدامی نامطلوب بزنند، می‌توانید پی ببرید که چه هنگام ممکن است آن‌ها تصمیم‌های نادرستی بگیرند و در این صورت می‌توانید به موقع علیه تصمیم‌های احتمالی آن‌ها وارد عمل شوید.

شوربختانه، انتقاد پیشگیرانه حتی اگر هشیار و گوش‌ به‌ زنگ باشید همواره میسر نیست – غالبا وقتی از تصمیم‌های نادرست مطلع می‌شویم که دیگر کار از کار گذشته است. افزون بر آن، انتقاد پیشگیرانه همیشه هم موثر نیست: گاه بدون توجه به آن دست به عمل می‌زنند.

چه بتوانید عمل نامطلوب را پیش‌بینی کنید و چه نتوانید، سرعت‌عمل در واکنش نشان دادن مهم است. اگر از عهده شما خارج است که مانع عملی بشوید، دست‌ کم می‌توانید در اسرع وقت به آن اعتراض کنید. اگر واکنش خود را به تاخیر بیندازید، بیش‌تر مردم با آنچه رخ داده شده کنار می‌آیند و آن را به عنوان بخشی از واقعیت می‌پذیرند. دگرگون کردن چیزی که در حال روی دادن است بسیار دشوارتر از تغییر دادن چیزی است که تازه آغاز شده و هنوز فرصت آن را نیافته که در خودآگاه باهمستان جایی پیدا کند.

وقتی یک ترفند نامطلوب که تاکنون در خفا مانده، فاش می‌شود، بی‌درنگ واکنش نشان دهید. اگر عملی غیرقانونی یا غیراخلاقی باشد و یا بیم آن برود که احساسات عده کثیری را جریحه‌دار کند، کسانی که آن را عملی کرده‌اند غالبا می‌کوشند که آن مسکوت بگذارند. وقتی چنان اطلاعاتی فاش می‌شود، واکنش مناسب شما به آن باید فوری و پرسروصدا باشد.

وقتی مردم پی بردند که پلیس در بسیاری از مناطق به طور رسمی در پرونده‌سازی نژادی علیه افراد دست دارد – به عبارت دیگر، جلوی هموندان گروه‌های خاصی، به‌ویژه آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را به صرف «ظن بردن» می‌گیرد و اغلب باعث آزار و اذیتشان می‌شود، بسیاری از سازمان‌ها به شدت علیه این رفتارها اعتراض کردند، رسانه‌ها این موضوع را برجسته ساختند و در نهایت اعلام شد که این رفتار مغایر با قانون اساسی است.  

وقتی که به شواهد – یا شواهدی تازه – درباره ماهیت نامطلوب عمل دست یافتید، صدای خود را به گوش دیگران برسانید. به عنوان یک ترویج‌گر شاید از همان آغاز کوشیده باشید که مانع این عمل شوید، یا ممکن است که در آن هنگام متوجه ایراد آن نشده باشید. اگر اطلاعات تازه باعث آشکار شدن ماهیت ناخوشایند عمل بشود، از این اطلاعات برای اعتراض به آن بهره بگیرید.

هر گاه که زمان عامل مهمی باشد و عدم مخالفت با عمل به آسیب‌ دیدن دیگران منجر شود، باید فورا زبان به انتقاد گشود. اگر احتمال این برود که بر اثر عمل، باهمستان یا گروهی خاص از مردم آسیب ببینند – مثلا بر اثر دور ریختن زباله‌های صنعتی یا حذف یک برنامه غذایی مفید برای کودکان – باید پیش از آنکه خطر جدی شود اقدام کنید.

در هر فرصتی که به دست می‌آورید اعتراض کنید تا آنکه ورق را به کلی برگردانید. وقتی انتقاد خود را به جریان می‌اندازید باید آن را تا هر زمان که لازم است و تا هنگامی که تغییر ضروری حاصل شود، ادامه دهید؛ ترویج‌گری یعنی همین.

ممکن است مقطعی باشد که از آن به بعد انتقاد از کنش نامطلوب چندان امیدوارکننده به نظر نرسد. برای مثال، در آمریکا رای دادگاه عالی یا تصویب قانونی که کنش مورد اعتراض شما را نهادینه می‌کند، ممکن است مقاومت بیش‌تر در برابر موضوع را بی‌ثمر کند. در این حالت می‌توانید همچنان به انتقاد و تلاش برای دگرگون کردن شرایط ادامه دهید، اما احتمال موفقیتتان تا حد زیادی بستگی خواهد داشت به فضای اجتماعی و سیاسی حاکم.

چگونه از عمل نامطلوب انتقاد می‌کنید؟

پیشاپیش تحقیق و بررسی کنید. به عنوان ترویج‌گر باید از تازه‌ترین اطلاعات مربوط به موضوع مورد نظرتان و وضعیت باهمستان خود آگاه باشید، مگر آنکه خود کنش نامطلوب باعث شروع فعالیت ترویج‌گری شما بوده باشد. این بدان معناست که:

• باید قانون‌ها و سیاست‌های مربوط به موضوع و کنشی که مورد انتقاد شماست را بشناسید. ممکن است که کنش تحت کنترل درآید، یا برخلاف روال یا رویه پذیرفته‌شده پیش رود و یا غیرقانونی باشد. اگر در این زمینه پژوهش و کندوکاو کرده باشید، این‌ها را می‌دانید.
• از پیشینه موضوع آگاه شوید. باید درباره تاریخچه موضوع در کل و چند و چون وضعیت فعلی آن به طور خاص آگاه باشید و از جمله باید بدانید که چه چیز منجر به این اقدام شد و چه کسی تصمیم به اجرای آن گرفت.
• از پژوهش‌هایی که در مورد موضوع صورت گرفته مطلع باشید، تا انتقاد شما مستند و محکم باشد و بتوانید گزینه‌های معقولی به جای آن پیشنهاد کنید.
• باهمستان را بشناسید. هم‌پیمانان شما چه کسانی هستند؟ مخالفان شما چه کسانی هستند؟ عقیده اکثریت در این مورد چیست؟ واکنش احتمالی باهمستان چیست؟

انتقاد خود را روشن و مشخص کنید. این امکان را برای مخالفان خود فراهم نکنید که با ایرادهای بی‌اساس استدلال شما را بی‌اثر کنند. دقیق و مشخص بگویید که ضعف کار در کجاست و چرا، و چه چیز باید عوض شود و نتایج احتمالی در صورت چنین تغییری چه خواهد بود. انتقاد خود را به زبانی بیان کنید که مخاطبان مورد نظرتان بتوانند بفهمند. برای این منظور شاید لازم باشد که از انگلیسی ساده و سلیس یا زبان‌های دیگر، بسته به اینکه زبان مخاطبان شما چه باشد، استفاده کنید.

استدلال‌های خود را تقویت کنید. شاید همیشه نتوانید بی‌چون و چرا ثابت کنید که حق با شماست، اما باید هر زمان که می‌توانید بکوشید این کار را بکنید. وقتی چنین چیزی میسر نباشد انواع دیگری از شواهد و استدلال‌ها هست که می‌توانید به کار برید.

• هر جا که شواهد و اسناد قوی در دسترس باشد – از جمله اطلاعاتی راجع به عملکرد گذشته، وعده‌هایی که علنی داده شده، عکس‌ها و فیلم‌های ویدیویی از رفتارهای غیرقانونی یا ناپذیرفتنی – آن‌ها بیابید و ارائه دهید.
• گاهی هیچ اسناد قاطعی وجود ندارد. مناسب بودن عمل هم ممکن است جای بحث داشته باشد؛ و یا ممکن است تجربه یا نظریه‌ای در دفاع از سخن خود داشته باشید که نشان بدهد حق با شماست، اما «مدرک» تلقی نمی‌شود. در این مواقع می‌توانید برای دفاع از انتقاد خود از نظرهای کارشناسان، شهادت دست‌ اول کسانی که تحت‌ تاثیر آن عمل قرار گرفته‌اند و/یا شواهد روایی غالب استفاده کنید.

شواهد روایی (در انگلیسی evidence anecdotal) در موارد جداگانه به مطالبی گفته می‌شود که نشان‌دهنده نکته‌ای خاص در زمینه یک موضوع باشد. در انگلیسی واژه روایت/حکایت (anecdote) همان معنی را دارد که از ظاهر کلمه‌اش برمی‌آید: داستان‌های موردی خاص. این داستان‌ها الزاما گواهی بر یک حقیقت مطلق نیستند. برای مثال اگر زنی در محله ما سر اداره تامین اجتماعی کلاه می‌گذارد و به آن‌ها دروغ می‌گوید به این معنا نیست که همه افراد تحت پوشش این نهاد کلاهبردار و دروغگو هستند. ما نمی‌توانیم فقط به این دلیل که در یک بیمارستان پای سالم بیماری را اشتباهی قطع کرده‌اند، نتیجه بگیریم که همه بیمارستان‌ها سهل‌انگارند و اصول ایمنی بیمار را رعایت نمی‌کنند.

با این حال، این واقعیت که شواهد روایی چیزی را ثابت نمی‌کنند از قدرت و تاثیرگذاری آن‌ها کم نمی‌کند. برای بسیاری از مردم – حتی شاید برای اکثریت مردم – این نوع شواهد قانع‌کننده‌تر از شواهد محکم‌تر و معتبرتر است و به همین دلیل ذکر این نوع شواهد در انتقادتان ممکن است مفید باشد.

اما شواهد روایی غالب ماجرای دیگری دارد. برای مثال، اگر ده‌ها هزار نفر ادعا کنند که پای سالمشان اشتباهی قطع شده یا کلیه‌ سالمشان اشتباهی برداشته شده، آن وقت می‌توان عملکرد بیمارستان را در کل زیر سوال برد. اگر درست پس از شروع اصلاحات تامین اجتماعی، صدها خانواده در شهر خیابان‌خواب شوند، آن وقت می‌توان کم‌وبیش با اطمینان گفت که نظام تامین اجتماعی دچار کاستی و نقص است.

اگر قصد دارید که از شواهد روایی استفاده کنید، بهتر است که مانند موارد گفته شده غالب باشند. درست است که بسیاری از مردم همان شواهد روایی را هم می‌پذیرند، اما سیاست‌گذاران به ندرت بر اساس این شواهد اقدام می‌کنند، مگر آنکه مستنداتی باشد که این شواهد را تقویت کند و یا خود این شواهد آن قدر قوی باشند که نیازی به مستندات دیگر نباشد.

• هر جا که اقتضا کند به ارزش‌های کلی استناد کنید، ارزش‌هایی از قبیل: انصاف، عدالت، نزاکت، مسئولیت اجتماعی، قاعده زرین (با دیگران همانطور رفتار کن که می‌خواهی با تو رفتار شود). اگر عمل نامطلوب به حذف خدماتی ضروری منجر شده، یا سلامت یا امنیت بخشی از جمعیت را تهدید می‌کند، یا قشر کم‌توان را مجبور کرده که بار مشکلات اقتصادی و مشکلات دیگر را به دوش بکشد، یا به هر شکلی در تضاد با ارزش‌های رایج است، آن وقت می‌توان در انتقاد از آن به این ارزش‌ها استناد کرد.

موضوع انصاف از موضوع‌هایی است که شاید مشکل‌آفرین باشد، چون هر کس ممکن است تعبیر خود را از آن داشته باشد. مثلا از نگاه سیاستمداران محافظه‌کار این «غیرمنصفانه» است که توانگران جامعه ناگزیر باشند به افراد تنگدست کمک مالی کنند. بسیاری بر این عقیده‌اند که معنی «انصاف» این نیست که همه از یک چیز سهمی کاملا برابر داشته باشند، بلکه باید به هر کس آن چیزی را داد که نیاز دارد. بر پایه این استدلال، غیرمنصفانه نیست اگر در آمریکا برنامه‌هایی به هزینه دولت برای تامین سوخت حرارتی در فصل زمستان به اجرا درآید. بلکه غیرمنصفانه است اگر در ثروتمندترین کشور جهان در تاریخ زندگی بشر، افرادی صرفا به دلیل تنگدستی با خطر یخ‌زدن و مردن بر اثر سرما روبه‌رو باشند.

• هر زمان که می‌توانید به منطق متوسل بشوید. گاهی یک کنش هیچ توجیه منطقی ندارد. اگر بتوانید این نکته را خاطرنشان کنید، اغلب مردم به آن واکنش نشان خواهند داد. برای نمونه، زمانی که رونالد ریگان کوشید مردم آمریکا را متقاعد کند که درخت‌ها بدترین آلوده‌کننده‌ها هستند، طرفداران محیط زیست به راحتی توانستند نشان دهند که سخن او منطقا پوچ است.

در این زمینه لازم است که مخاطبان خود را بشناسید. چیزی که به نظر فردی منطقی است، ممکن است در نظر دیگری پلید و شیطانی باشد. مثلا آنچه به عقیده بعضی حکم «عقل سلیم» محسوب می‌شود، از نظر بعضی دیگر شاید نادانی هولناک به نظر آید. مخاطبان شما کیستند؟ تحصیل‌کرده‌‌اند؟، مذهبی‌اند؟ شهری هستند؟ کارمندند؟ بومی‌تبارند؟ چه صفاتی دارند؟ فرهنگ، سطح تحصیل، باورهای دینی، آگاهی سیاسی (منافع سیاسی که جای خود دارد) و بسیاری عوامل دیگر بر برداشت افراد از آنچه منطقی یا غیرمنطقی می‌دانند تاثیرگذار است. اگر می‌خواهید  برای پیش بردن حرف خود از استدلال منطقی استفاده کنید، باید مخاطبان خود را بشناسید.

گرینه‌هایی روشن، قابل درک و معقول ارائه دهید. اگر بتوانید برای اصلاح اقدامی که مورد بحث شماست، پیشنهادهایی ارائه بدهید، انتقاد شما مشروعیت بسیار بیش‌تری پیدا می‌کند. چه پیشنهاد شما این باشد که صرفا به شرایط پیش از کنش بازگردید، چه تغییر در اقدامی که صورت گرفته یا دست زدن به اقدامی کاملا متفاوت، در هر حال باید طرحی جایگزین و نیز دلیلی محکم در دفاع از آن داشته باشید.  

اگر بتوانید نشان بدهید که گزینه شما شبیه آن چیزی است که مخالفانتان می‌خواهند با این تفاوت که بهتر از آن است، موضع شما قوی‌تر خواهد شد. اگر بتوانید نشان دهید که راه‌ حل شما موثر‌تر و کم‌هزینه‌تر است و به جای آنکه صورت مسئله را پاک کند علت‌ها را هدف می‌گیرد، یا بر شمار بیش‌تری از افراد تاثیرگذار است (یا همه این‌ ویژگی‌ها را داراست)، مخالفان شما به سختی می‌توانند در مخالفت با آن حرفی جدی برای گفتن داشته باشند.

اعلام کنید که آماده‌اید برای تغییر وضعیت با مخالفان خود همکاری کنید. علاوه بر ارائه گزینه‌ها، پیشنهاد همکاری و کمک‌رسانی بدهید. شاید در نهایت به توافق و هم‌پیمانی برسید یا دست‌ کم با هم کار کنید.

فرض را بر این بگذارید که مخالفان شما حسن‌ نیت دارند، مگر آنکه شواهدی داشته باشید که خلاف این را ثابت کند. همانطور که پیش‌تر اشاره شد، بیش‌تر اقدامات از میل به بهبود وضعیت و یاری رساندن به مردم ناشی می‌شوند، و نه انگیزه‌ای برخلاف این‌ها. به همین دلیل، هر چند هم که اقدام انجام شده به خودی خود دردسرآفرین بوده است، منطقی است که در انتقاد خود از آن به این رهنمودها توجه کنید:

• در هر موردی که مخالفان شما شایسته تمجید هستند، این تمجید را به زبان آورید. اگر آن‌ها در یافتن راه‌ حلی برای مشکل پیشگام بوده‌اند، اگر بخشی از آنچه انجام داده‌اند موثر بوده یا می‌تواند موثر باشد، اگر نکات خوبی یا ایده‌های جالبی را مطرح کرده‌اند... از به زبان آوردن و تحسین این موارد نترسید. بلندنظری شما باعث می‌شود که آن‌ها نتوانند شما را متهم به نادیده گرفتن عقلانیت و منطق کنند؛ با این کار صداقت خود را نشان می‌دهید و باعث می‌شوید که آن‌ها کم‌تر تدافعی برخورد کنند و به بحث و گفتگو درباره موضوع راغب‌تر باشند.
• به جای حمله به عامل به خود فعل حمله کنید. از اقدام و نتایج بالقوه آن انتقاد کنید، نه از کسانی که آن را اجرا کرده‌اند. شاید بد نباشد که اذعان کنید مخالفان شما می‌خواسته‌اند آنچه را که درست بوده انجام دهند. این رفتار باعث می‌شود که در صورت متقاعدکننده بودن سخنان شما، آن‌ها راحت‌تر بتوانند از مواضع خود کوتاه بیایند.
• علیه ایده‌ها سخن بگویید و نه علیه افراد. اگر اقدامی که صورت گرفته بر مبنای عقیده، نظریه یا معلومات ناکافی و چیزی از این دست بوده است، به جای آنکه انگیزه‌ها یا شخصیت کسانی که مسئول بوده‌اند را به باد انتقاد بگیرید، از همین‌ها انتقاد کنید. گفتن اینکه: «این افراد می‌خواسته‌اند که کار خوبی انجام بدهند، اما اطلاعات درست را در اختیار نداشتند» یک چیز است و گفتن این که «این افراد از تهیدستان نفرت دارند» یک چیز دیگر.
• مخالفان خود را بد و اهریمنی نشان ندهید. هر چه مغرضانه رفتار کنید، نتیجه بدتری می‌گیرید. به علاه وقتی در یک باهمستان باشید ممکن است باز هم ناگزیر شوید با همین افراد کار کنید. همین کسانی که به آن‌ها انتقاد دارید شاید در برنامه و طرحی دیگر دوست و هم‌پیمان شما شوند. حتی در همین مورد فعلی هم وقتی بتوانید آن‌ها را متقاعد کنید که اقدامشان نابه‌جا بوده است شاید به همکاری با شما روی بیاورند. با متهم کردن آن‌ها به خباثت و بدنهادی، آن‌ها را از خود نرانید.

در سیاست اما، این واقعیت ترسناکی است که اگرچه هم سیاستمداران و هم مردم ادعا می‌کنند با حملات شخصی مخالفند، این نوع حملات اغلب موثر واقع می‌شوند. آمار نشان می‌دهد سیاستمدارانی که از تبلیغات تهاجمی استفاده می‌کنند معمولا نتیجه مثبت می‌گیرند؛ اما کسانی که بر اساس موازین اخلاقی و درست عمل می‌کنند، معمولا ضعیف‌تر و بی‌برش‌تر تلقی می‌شوند – یا حتی بدتر، در مورد این افراد می‌گویند آن قدر منزه و بی‌خاصیت هستند که نمی‌توانند مخالفان خود را بدنام کنند. با این همه، در مسائل مربوط به باهمستان، در کل این عاقلانه نیست که برای خود دشمنان قسم‌خورده بتراشید و به چشم کسی دیده شوید که قدرت لجن‌پراکنی به دیگران را دارد. زیرا در آینده و پس از پایان فعالیت ترویج‌گری یا انتقاد علیه اقدامی خاص، ناگزیر خواهید بود که هم با کسانی هدف حمله شما بوده‌اند همزیستی کنید و هم با نام و شهرتی که برای شما به جا مانده به سر برید.

یگانه استثنا در این مورد وقتی است که اقدام صورت گرفته در جهت تامین منافع فرد یا گروهی به هزینه منافع مردم و/یا به قیمت آسیب‌رسانی به دیگران بوده باشد. قوانینی که به نفع حامیان قانون‌گذارانی است که با چشم‌پوشی از پیامدهای اقتصادی این قوانین از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند، یا سیاست‌هایی که برای دور نگه داشتن قشرهای ضعیف از قدرت تنظیم می‌شوند نمونه‌هایی هستند از اقدامات و کنش‌هایی که از سر حسن نیت برای حل مشکلات باهمستان یا برطرف کردن معضلات آن صورت نمی‌گیرند. این گونه اقدامات خودخواهانه، غیراخلاقی و اغلب غیرقانونی هستند و برای پیشبرد مقاصد شخصی یا تامین آسایش فردی که دست به اقدام می‌زند، و بدون توجه به تاثیر آن‌ها بر دیگران یا بر کل باهمستان، صورت می‌گیرند. افرادی که باعث و بانی این گونه اقدامات و اعمال هستند باید مستقیما مورد انتقاد قرار گیرند و مسئول و پاسخگو معرفی شوند. در این موارد، ستیزه‌جویی و تهاجمی عمل کردن نه فقط مناسب، بلکه ضروری است.

اما معنی این حرف چیست؟ مثلا آیا کار درستی است که فردی را که مخالف شماست دست بیندازید و او را احمق جلوه دهید؟ آیا ناسزاگویی و استفاده از الفاظ توهین‌آمیز (هر ناسزایی از واژه «متحجر» گرفته تا «پست‌فطرت») درست است؟ آیا در یک نشست علنی شما باید بلند شوید و مقامی را متهم به دروغ گفتن یا دست زدن به رفتاری غیراخلاقی یا غیرقانونی کنید؟ آیا درست است که بروید جلوی خانه آن مقامات و صف اعتراضی تشکیل بدهید؟ پاسخ تمام این پرسش‌ها این است که بستگی به اوضاع و احوال دارد، با این حال مواقعی هست که انجام دادن همه این کارها و استفاده از راهبردهای خصمانه دیگر هم چه بسا به‌جا باشد.

رسانه‌ها را به کار بگیرید و از هر راه ضروری دیگر استفاده کنید تا انتقاد خود را به گوش کسانی که باید آن را بشنوند برسانید. در این مورد هم مثل سایر موارد اگر پیام شما به گوش مخاطبان خود نرسد چندان فایده‌ای نخواهد داشت. بسته به اینکه مخاطبان شما چه کسانی باشند و چه منابعی در اختیار داشته باشید، هر راهی را برای پیام‌رسانی می‌توانید بیازمایید؛ از به راه انداختن یک کارزار تمام‌عیار رسانه‌ای گرفته تا چسباندن پوستر بر دکل مخابرات یا بر در و دیوار مکان‌های عمومی.

ممکن است مجبور شوید که از یک ایستگاه رادیویی اسپانیایی‌زبان بخواهید پیام شما را پخش کند و یا کشیشی را در کلیسای سن استانیسلاس متقاعد کنید که در خطابه‌اش ترجمه پیام شما را برای عبادت‌کنندگان لهستانی این کلیسا ایراد کند. استفاده از شبکه تلویزیونی محلی شاید راهی آسان برای ارتباط با هموندان باهمستان باشد، یا شاید ناگزیر باشید برای ارتباط با تک تک افرادی که باید پیامتان را دریافت کنند به راه‌های دیگری متوسل شوید. در بعضی باهمستان‌ها (برای مثال، در یک دانشگاه) استفاده از یک تارنما یا ایمیل گروهی روشی مطلوب خواهد بود؛ در موارد دیگر شاید بی‌فایده باشد. مواقعی هم هست که تبلیغ شفاهی و گوش به گوش رساندن یگانه راه قابل‌اعتماد برای انتشار اطلاعات است. نخست باید مخاطبان خود را بشناسید و بر اساس آن بهترین شیوه را انتخاب کنید.

وقتی می‌گوییم انتقاد خود را علنی کنید همیشه به این معنا نیست که موضوع را با همه اقشار مردم در میان بگذارید. شاید برای رساندن پیام خود به گوش دیگران نیازی به یک حمله همه‌جانبه نباشد. اگر پخش اعلامیه در یک محله خواسته شما را برآورده می‌کند باید به همان اکتفا کنید. اگر یک ایستگاه رادیویی یا تلویزیونی پیام شما را به مخاطبان دلخواهتان می‌رساند، از همان استفاده کنید. نیازی نیست برای رسیدن به هدف خود جنگی به راه بیندازید و در آن سلاحتان را به کار ببرید؛ گاه می‌توانید صرفا با نشان دادن سلاح‌ به همان هدف دست یابید.

تا وقتی که لازم باشد کار را ادامه دهید. شاید بتوانید که بی‌درنگ اقدام نامناسب را به تعویق بیندازید یا قرار انجام آن را لغو کنید و یا ماهیت آن را تغییر دهید... اما احتمال بیش‌تر این است که نتوانید. در این حالت ممکن است ناچار شوید که به انتقاد ادامه دهید تا زمانی که نتایجی به دست آورید. واقعیت این است که چه بسا در مورد اقدامی به‌خصوص اصلا به هیچ نتیجه‌ای هم نرسید و دستاوردی نداشته باشید، اما این عدم موفقیت نباید به پایان انتقاد یا ترویج‌گری شما منجر شود.

فضای سیاسی و افکار عمومی دستخوش تغییرند، اما این تغییر یک‌شبه روی نمی‌دهد. تغییرات پدیدار می‌شوند به این دلیل که ترویج‌گران از فعالیت بازنمی‌مانند و ماه‌ها یا سال‌های پیاپی به کار خود ادامه می‌دهند. شاید شما هم ناگزیر شوید که به همین شکل عمل کنید.

هدف نهایی هر انتقادی از یک عمل یا اقدام لغو آن یا تغییر دادن آن است تا به شکلی موثر به حل مشکل یا معضلی منجر شود یا زیان آن را متوقف کند. در راه رسیدن به این مقصود ممکن است بکوشید که مردم را از موضوع آگاه کنید، فرضیاتی را که منجر به اقدام شده مورد سوال قرار دهید، اطلاعات نادرست را تصحیح کنید، اشکالات اقدام را مشخص کنید، گزینه‌های دیگر پیشنهاد بدهید و/یا برای دفاع از موضع خود بکوشید حمایت دیگران را به دست آورید. بهترین منتقدان اقدامات نامطلوب کسانی هستند که مطلع و قابل‌اعتماد قلمداد شوند.

وقتی وقوع اقدامی نامطلوب را پیش‌بینی می‌کنید، بهترین زمان برای انتقاد از آن پیش از رخ دادنش است. اگر بتوانید در همان ابتدای کار جلوی آن را بگیرید، بخش عمده‌ای از وظیفه خود را به عنوان ترویج‌گر انجام داده‌اید. اگر امکان پیش‌بینی وجود ندارد باید به محض مطلع شدن از موضوع، بدون ‌درنگ از آن انتقاد کنید. هر چه فاصله زمانی میان شروع یا فاش شدن اقدام و اعتراض شما کم‌تر و کوتاه‌تر باشد، احتمال آنکه مردم به سخنتان توجه نشان دهند بیش‌تر است.

¿Qué es criticar una acción desfavorable?

Protestar, por lo general públicamente, de que la acción es:

___Bienintencionada, pero está mal concebida.

___Una entidad pública o privada pone sus intereses por delante de los del bien público.

___La acción, estimulada por la opinión pública desinformada, que daña una causa o la población objetivo.

___Acciones que ocultan los problemas al público en general.

___Acciones que son el resultado de prejuicios irreflexivos o una visión etnocéntrica del mundo.

¿Por qué criticar una acción desfavorable?

___Se critica una acción desfavorable principalmente para cancelarla o cambiarla.

En la búsqueda de ese objetivo, usted puede intentar:

___Extender la palabra sobre la situación.

___Cuestionar las suposiciones que hay tras la acción.

___Corregir la información falsa.

___Identificar lo que no funciona de la acción.

___Ofrecer alternativas.

___Obtener apoyo.

¿Quién debería criticar una acción desfavorable?

___Escoja a portavoces considerados bien informados y de confianza, con quien la audiencia pueda identificarse, y los cuales  puedan ser familiares.

¿Cuándo debería criticar una acción desfavorable?

___Prevé la acción desfavorable cuando sea posible, y critíquela antes de que comience.

___Reaccione a la acción desfavorable tan rápidamente como sea posible en todos los casos.

___Haga oír su voz inmediatamente cuando algún aspecto de la acción antes desconocida sale a la luz.

___Proteste cuando nuevas pruebas de la naturaleza desfavorable de una acción surjan.

___Critique inmediatamente cuando sea necesario para prevenir el daño.

___Continúe criticando hasta tener éxito.

¿Cómo criticar una acción desfavorable?

___Investigó al respecto.

___Fue claro y específico en su crítica.

___Apoyó sus argumentos con hechos, con testimonios de expertos y de primera mano, con fundamento en valores comunes, y a la lógica.

___Ofreció alternativas viables.

___Se ofreció para trabajar con tus opositores para mejorar la situación.

___Asumió la buena voluntad de parte de tus opositores si no hubiera ninguna razón para pensar de otra manera.

___Si hubiera alguna razón para pensar de otro modo, atacó como un perro guardián.

___Usó los medios de comunicación y otros canales apropiados para alcanzar a la audiencia objetivo.

___Estuvo preparado para mantener tu crítica a largo plazo.

Example: Crowd marches downtown in Lawrence, Kansas, to support detained scientist Syed Jamal

Earnest chants filled Massachusetts Street on Thursday as dozens of people marched in support of Syed Ahmed Jamal, a Bangladeshi-born Lawrence scientist who was detained by Immigration and Customs Enforcement on a deportation order after 30 years of residency in the U.S.

Shouts of “Free Syed Jamal” and “Say it loud, say it clear, immigrants are welcome here” rang out as marchers carried signs through downtown Lawrence to raise awareness for a local family that associate pastor Eleanor McCormick of Plymouth Congregational Church said has been “shaken to its core.” Read more.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

ثبت شکایت چیست؟ 

شکایت یک بیانیه رسمی در مورد نارضایتی شما نسبت به یک مسئله است. شما با نگارش و ثبت این متن از دیگران می‌خواهید اقداماتی انجام دهند که شما به تنهایی قدرت انجامشان را ندارید. معمولا همیشه یک شکایت رسمی به شکل مکتوب تهیه می‌شود. 

ثبت شکایت یک تاکتیک ترویج‌گری است که با هدف وادار کردن افراد دارای قدرت تصمیم‌سازی برای انجام اقداماتی در مورد یک مسئله به‌خصوص مورد استفاده قرار می‌گیرد. با استفاده از این تاکتیک شما و گروهتان یک موضع رسمی عمومی حاوی نارضایتی خود در مورد یک مسئله اتخاذ می‌کنید. ثبت شکایت معمولا زمانی انجام می‌شود که دیگر سازوکارهای غیررسمی یا ملایم‌تری که برای رسیدن به هدفتان در اختیار داشته‌اید، به نتیجه نرسیده باشد. 

چرا باید شکایت ثبت کرد؟ 

• می‌دانید اگر شرایط موجود را بپذیرید، مطمئنا نخواهید توانست مسئله‌تان را حل کنید. 
• ثبت شکایت اهمیت مسئله و عزم شما برای اقدام در خصوص آن را به دیگران نشان می‌دهد. 
• ثبت شکایت موجب دیده شدن بیش‌تر سازمان یا گروهتان می‌شود. 
• وقتی چیزی را مکتوب کنید، نادیده گرفتن‌اش نیز دشوارتر می‌شود. 
• ثبت شکایت معمولا موجب جلب توجه می‌شود، زیرا هیچ کس نمی‌خواهد رئیس سازمانی باشد که دغدغه‌های مشتریان یا مراجعه‌کنندگانش را نادیده می‌گیرد – چرا که چنین رهبرانی نمی‌توانند مدت طولانی رئیس یک سازمان باقی بمانند. 
• مهم‌تر از همه، ثبت شکایت می‌تواند به رسیدگی منصفانه به گلایه‌هایتان  بیانجامد و اقدامات مورد نظرتان را محقق سازد. 

چه زمانی باید یک شکایت ثبت کرد؟ 

آیا هر وقت کاری به مسیری که شما می‌خواهید نرفت باید اقدام به ثبت شکایت کنید؟ نمی‌توانید هر زمان که گلایه‌ای داشتید به ثبت شکایت روی بیاورید. نوشتن یک شکواییه خوب و موثر کار زمان‌بری است؛ و گاهی راهکارهای غیررسمی‌تر (برای مثال تماس تلفنی) نیز به همان اندازه می‌توانند موثر واقع شوند؛ بنابراین معمولا بهتر است ابتدا چند راهکار غیررسمی دیگر را برای برآورده کردن خواسته خود امتحان کنید و در صورت شکست به شکایت مکتوب متوسل شوید. 

در ادامه برخی از مواقعی که ثبت شکایت می‌تواند ارزش زحمتش را داشته باشد آورده شده‌اند: 

• وقتی مسئله برای شما و گروهتان اهمیت خاصی دارد. 
• وقتی هزینه از آسیبی که به شما وارد شده یا فشار ناشی از نارضایتی‌تان بیش از هزینه ثبت شکایت باشد. 
• وقتی نیاز دارید اقداماتتان برای همیشه ثبت شوند. 
• وقتی اقداماتی که دیگران انجام داده‌اند نقض آشکار قوانین یا سیاست‌گذاری‌ها باشد. 
• وقتی مردم صدمه روحی یا فیزیکی دیده یا در معرض چنین مخاطراتی قرار داشته باشند. 
• وقتی راهکارهای غیررسمی مانند تماس تلفنی یا مذاکرات غیررسمی نتیجه نداده باشند. 

کجا باید شکایتتان را ثبت کنید؟ 

فرض کنید یک روز عصر به رستوران شیکی می‌روید و گارسون رفتاری به شدت زشت با شما دارد. اگر شکایت خود را به گارسون بنویسید احتمال اینکه او از شما معذرت خواهی کند یا شیوه مدیریت رستوران را تغییر دهد، خیلی کم است. اما اگر شکواییه خود را خطاب به صاحب آن رستوران بنویسید تاثیر بالایی خواهد داشت و احتمال دریافت پاسخ مناسب نیز بیش‌تر است. 

نکته‌ای که در اینجا وجود دارد این است که مالکان یا رؤسای سازمان‌ها چیزهای بیش‌تری برای از دست دادن دارند که موجب می‌شود شکایت‌ شما را بیش‌تر جدی بگیرند. این مسئله ممکن است بر سابقه و شهرت آن‌ها تاثیر بگذارد، در حالی که برای کارکنان سطح پایین این کار تنها یک شغل است. همچنین معمولا کارکنان رده پایین قدرت کمی برای ایجاد تغییرات مورد نظر شما دارند؛ یک مدیر اجرایی عالی‌رتبه می‌تواند کارهایی که برای پاسخ به خواسته‌های شما ضروری است محقق سازد. 

بنابراین، قاعده اول ثبت شکایت این است: شکایتتان را خطاب به مقامات بالا بنویسید. 

این یعنی ممکن است لازم باشد کمی تحقیق کنید تا دریابید چه کسی در مورد این مسئله تصمیم‌گیر است. ممکن است یک فرد تصمیم‌گیرنده باشد. یا شاید یک نهاد اداری این کار را می‌کند. وقتی نامه را می‌نویسید حتما آن را خطاب به یک شخص معین بنویسید. نامه‌های کلی یا غیرشخصی اغلب نادیده گرفته می‌شوند. این نوع نامه‌ها به اندازه یک نامه شخصی نمی‌توانند جلب توجه کنند و پاسخ به همراه بیاورند. 

بسته به شرایط، می‌توانید نسخه‌هایی از شکایت و اسناد پیوست آن را برای دیگر طرف‌هایی که در این زمینه مسئولیت دارند ارسال کنید، مانند: سازمان‌های تجاری، رسانه‌های محلی، گروه‌های حمایت از مصرف‌کنندگان، یا حتی شرکت‌های حقوقی و دادستانی.این کار معمولا نفوذ شما را نزد دریافت کننده شکایت بیش‌تر می‌کند. 

یک استثنا برای این قانون زمانی است که شما شخصا مسئول رسیدگی به شکایات را می‌شناسید، و/یا با شناختی که از آن فرد دارید می‌دانید که او به موضوع به شکل منصفانه‌ای رسیدگی خواهد کرد. 

چگونه باید شکایت تهیه کرد؟ 

اگر بر اساس این دستورالعمل حرکت کنید می‌توانید مسیر درستی را طی کنید: 

باید بدانید که شکایت خود را خطاب به چه کسی تهیه کنید. 

شما می‌خواهید شکایت خود را به دست تصمیم‌گیرانی برسانید که قادر به انجام کاری برای شما باشند. نه تنها دانستن عنوان و آدرس‌های این افراد به شما کمک می‌کند بلکه اگر امکانش را دارید در مورد آن‌ها اطلاعاتی نیز کسب کنید. چه کسانی‌اند؟ چه می‌کنند؟ و اگر چیزهایی در مورد شیوه برخورد آن‌ها با شکایت‌ها در گذشته بدانید که بسیار بهتر هم خواهد بود. 

باید بدانید که شکایتتان چه قالبی باید داشته باشد. 

اگر می‌خواهید نزد یک سازمان بزرگ ثبت شکایت ‌کنید – به‌ویژه یک سازمان عمومی بزرگ مانند کمیسیون مصرف‌کنندگان یا مقامات مربوط به مسکن – آن سازمان حتما یک روند ثبت شکایت مشخص دارد. این سازمان‌ها ممکن است برای خود فرم‌های مشخصی داشته باشند که باید آن‌ها را پر کنید و مدارک معینی نیز ارائه کنید. پیدا کردن این روندها وظیفه خود شما است. 

چگونه باید بفهمید که آیا روندهای مشخصی برای ثبت شکایت وجود دارد یا نه؟ از کسی که تجربه کار با آن سازمان را دارد سوال کنید یا مستقیما به آن سازمان زنگ بزنید و از آن‌ها بپرسید. اگر تصمیم گرفتید خودتان به آن‌ها زنگ بزنید، فعلا لازم نیست نام و دلیل تماستان را بگویید، چون ممکن است نخواهید دست خود را رو کنید. 

اما اگر روندهای معینی برای این کار در نظر گرفته نشده است – و اغلب حتی اگر چنین روندهایی هم باشد – می‌توانید از گام‌های زیر برای تهیه یک شکایت استفاده کنید: 

باید بدانید که می‌خواهید شکایتتان به چه نتیجه‌ای منتهی شود. 

می‌خواهید شاهد وقوع چه چیزی باشید؟ اگر تنها بخواهید عصبانیتتان را خالی کنید، ممکن است کمی احساس بهتری به شما دست بدهد ولی ‌هدف و نتیجه‌ای برای شما نخواهد داشت. اگر از همان ابتدا به طور شفاف بدانید دنبال چه چیزی هستید، بهتر خواهید دانست که چه می‌خواهید بنویسید و نامه‌تان نیز تاثیرگذارتر خواهد بود. 

متن شکایت را بنویسید و اصلاح کنید. 

حالا اجازه دهید که کار نوشتن شکایت را شروع کنیم. پنج مولفه اصلی باید در آن گنجانده شود: 

• هدف خود را ذکر کنید. متن را طوری شروع کنید که خواننده بفهمد این یک شکایت رسمی است. در این مورد حاشیه نروید. هدفتان را مستقیم پیش روی خواننده قرار دهید. 
• دلایلتان را ذکر کنید. به طور مشخص دلایل خود را برای ثبت این شکایت بیاورید. از چه چیزی شکایت می‌کنید؟ مفاد اصلی شکایتتان چیست؟ چه رویدادهایی به طور معین رخ داده است؟ 
• اهمیت آن را ذکر کنید. به مخاطب شکایت توضیح دهید که چرا بنا به دلایلی که ذکر کردید، اکنون ثبت یک شکایت رسمی از نظر شما موجه به نظر می‌رسد. شما یا دیگران چه خسارتی متحمل شده‌اید؟ به چه کسی و چگونه آسیب رسیده است؟ چه قوانین یا روندهایی ممکن است نقض شده باشد؟ 

افراد اغلب مایل به شکایت نیستند و شما هم می‌توانید وقتی شکایتتان را می‌نویسید نیز بی‌میلی خود برای ثبت شکایت اشاره کنید. اما دلایل شما آنقدر مهم و قوی هستند که شما را به این کار واداشته‌اند. در این صورت آن دلایل را نیز در نامه به طور شفاف بگویید. 

• درخواست خود را ذکر کنید. درخواست خود را به صورت مشخص بیان کنید. می‌خواهید دریافت کننده این شکایت چه اقدام یا اقدامات مشخصی انجام دهد؟ آیا درخواست اجرای یک قانون مشخص را دارید؛ آیا درخواست بازپرداخت پولتان یا دیگر انواع خسارت‌های مالی را ثبت کرده‌اید؛ آیا یک بیانیه عمومی می‌خواهید؟ یا خواست دیگری است؟ شفاف و واضح در این مورد بنویسید. 
• درخواست پاسخ کنید. درخواست کنید که به صورت مکتوب تا یک تاریخ معین به شما پاسخ داده شود. این درخواست هم جدیت قصد شما را نشان می‌دهد و هم احساس مسئولیت دریافت کننده نامه نسبت به اقدام در مورد درخواستتان را بیش‌تر می‌کند. 

ارائه استدلال به قانع ‌کننده‌ترین شکل ممکن 

گام‌ها و مولفه‌هایی که پیش از این در خصوص نوشتن یک نامه شکایت تاثیرگذار، آورده شد به شما در تهیه یک شکایت موفق کمک می‌کند. اما هنوز در مورد چگونگی نوشتن یک نامه قانع ‌کننده چیزی نگفته‌ایم. وقتی یک نامه می‌نویسید باید چه نوع استدلال‌هایی استفاده کنید؟ برخی از استدلال‌ها قانع کننده‌تر هستند. به طور کلی احتمال قانع شدن دریافت کننده نامه زمانی بیش‌تر می‌شود که بتوانید به او نشان دهید اقدامی که از آن شکایت دارید، ویژگی‌های زیر را دارد: 

• غیرقانونی بودن (یک قانون معین نقض شده است) 
• در تعارض با سیاست‌گذاری‌ها یا توافق‌های موجود است 
• با عملکردهای پیشین تناسب ندارد 
• با منافع دریافت کننده شکایت تناسب ندارد 
• با تصویری که دریافت کننده شکایت می‌خواهد از خود ارائه کند، همخوانی ندارد
• می‌تواند مردم را در معرض خطرات بیش‌تری قرار دهد 
• موجب وارد آمدن صدمات مشخصی به مردم شده است (به خصوص صدمات جدی یا صدماتی به تعداد زیادی از مردم)
• می‌تواند به مجازات‌های قضایی، مالی، و غیره برای سازمان او بیانجامد 
• می‌تواند شهرت منفی برای سازمان او به همراه بیاورد 
• می‌تواند در آینده منجر به از دست دادن رای مردمی یا دیگر انواع حمایت عمومی برای او شود (این به‌ویژه برای سازمان‌های عمومی حائز اهمیت است) 

گاهی ممکن است برای یک وضعیت مشخص از دو یا چند مورد از این موارد استفاده کنید. در شکایت خود از همه این موارد استفاده کنید (اما دقت داشته باشید که زیاد او را تحت فشار قرار ندهید و او را «منکوب» نکنید). هنگام استفاده از هر یک از این استدلال‌ها، دلایل خود را در تایید آن بیاورید. 

نکات دیگری برای نوشتن یک نامه شکایت موفق 

• شکایت‌نامه باید کوتاه باشد. باید یک یا حداکثر دو صفحه بنویسید مگر این‌که دلایل خوبی برای طولانی‌تر کردن آن داشته باشید. اغلب افراد وقت زیادی ندارند که برای خواندن نامه شما صرف کنند، و علاقه‌ای هم به دانستن همه جزییات ندارند. پس بر موضوعات اصلی و تصویر کلی ماجرا تمرکز کنید. اگر می‌خواهید مدارک مرتبط را نیز به آن بیافزایید (دریافت کنندگان، قراردادها، مکاتبات قبلی)، این کار را به صورت جداگانه و در قالب ضمایم انجام دهید. 
• اطمینان حاصل کنید که گیرنده نامه می‌داند شما چه کسی هستید و چه ارتباطی با شکایت دارید. اگر شخص شناخته شده‌ای هستید یا یک مشتری وفادار بوده‌اید از ذکر اعتبار و ویژگی‌های خود خجالت نکشید. و مطمئن شوید که دریافت کننده می‌داند چگونه با شما تماس بگیرد – آدرس و شماره تماس و زمان‌هایی را که در دسترس هستید ذکر کنید. 
• نشان دهید که از حمایت کافی برخوردار هستید. هرچه حامیان شما بیش‌تر باشند و قدرتشان بیش‌تر باشد بهتر است. اگر یک نفر شکایت کند ممکن است خیلی راحت نادیده گرفته شود و آن را یک استثنا یا حتی یک آدم غیرعادی فرض کنند؛ اما وقتی شکایت‌های متعددی از سوی افراد زیادی ارسال شود نادیده گرفتن آن‌ها دیگر آسان نخواهد بود. چند راه برای انجام این کار، از این قرار است: 
• از چند نفر بخواهید که شکایت‌ را امضا کنند. 
• از چند نفر بخواهید که به صورت جداگانه از طرف خودشان شکایت بنویسند. 
• از قوی‌ترین و شناخته شده‌ترین فرد گروهتان (به چشم دریافت کننده شکایت) بخواهید متن را بنویسد. 
• از دیگر سازمان‌های مرتبط درخواست حمایت کنید؛ برای مثال نهادهای حمایت از مصرف کنندگان یا دیگر گروه‌های فعال در حوزه ترویج‌گری (مگر اینکه آن ‌ها همان گروه‌هایی باشند که شما در حال ثبت شکایت علیه‌‌شان هستید!) از آن‌ها بخواهید نامه‌هایی از طرف شما بنویسند. 
• حمایت سیاسی برای خود فراهم کنید مانند حمایت نمایندگان مجالس محلی یا حمایت دفتر دادستانی. از این حامیان بخواهید که با تماس تلفنی یا دیگر انواع  شیوه‌های ارتباطی، کار شما را پیگیری کنند. 
• مودب باشید. حسن نیت دریافت کننده شکایت در خصوص خودتان را بزرگ‌نمایی کنید. حتی اگر هیچ حسن نیتی ندارد یا خیلی ناچیز است، ولی باز هم این او است که باید به شکایاتی مانند مورد شما رسیدگی کند؛ با ادبیات مودبانه و محترمانه، احتمال رسیدگی منصفانه‌ای به شکایت شما بیش‌تر خواهد شد. (می‌توانید مودب و در عین حال محکم باشید.)
• از انتقادات بی‌ربط و به‌خصوص حمله شخصی خودداری کنید. (این وجه مقابل مودب بودن است.) چنین انتقاداتی ۹۹.۹ درصد مواقع بی‌ارزش و حتی می‌تواند نتیجه عکس داشته باشد. حتی از اظهارنظرهایی که ممکن است توهین‌آمیز قلمداد شود نیز پرهیز کنید، چرا که هیچ وقت نتیجه نمی‌دهند. در عوض سعی کنید اظهارات خود را بر اصل شکایتتان متمرکز کنید. 
• آیا باید از شوخی نیز در شکایت خود استفاده کنید؟ برخی از «کارشناسان» توصیه می‌کنند که کمی از این روش استفاده کنید تا به خواننده نشان دهید شما هم یک فرد معمولی هستید. این روش به شما کمک می‌کند تا بتوانید از ایجاد یک فضای سنگین و ناخوشایند جلوگیری کنید. اما در پاسخ به این سوال باید گفت که این موضوع به گیرنده شکایت و موضوع آن بستگی دارد. اگر برخی افراد دچار بیماری جسمی شده‌اند یا جرائم مشخصی روی داده است، در چنین وضعیتی جوک گفتن کار مناسبی نیست. اما در وضعیت‌های کم‌تر جدی یک یا دو مورد مزاح، شوخی، و جمله محاوره‌ای – که البته شما را هم از فضای جدی شکایتتان منحرف نکند –می‌تواند کمک کننده باشند.  
• آمادگی خود را برای افزایش ریسک عدم رسیدگی به شکایت بیان کنید. می‌توانید در شکایت‌نامه بگویید در صورتی که اقدام مورد نظرتان تا تاریخ معینی انجام نشود، شکایت خود را نزد مقامات عالی‌رتبه‌تر خواهید برد، و یا اقدامات دیگری انجام می‌دهید که به نفع دریافت کننده نامه نخواهد بود. آیا این موثر خواهد بود؟ ممکن است باشد، ولی میزان تاثیرگذاری آن به چند مسئله بستگی دارد، مانند: میزان آشنایی شما با سطوح دیگر مدیران برای پیگیری شکایتتان، میزان تاثیرگذاری مثبت آن‌ها در رسیدگی به این شکایت، و میزان تاثیرگذاری اشاره به نام آن‌ها بر مخاطب شکایت. 
• یک کپی از شکایت خود تهیه کنید. نامه‌ها گم می‌شوند، و شما ممکن است بخواهید آن را برای مقامات عالی‌تر ارسال کنید. شما که نمی‌خواهید همه چیز را از صفر شروع کنید؟! 

چگونه باید شکایت خود را پیگیری کنید؟

اگر به چیزی که می‌خواستید نرسیدید، زمان آن است که دوباره خود را سازمان‌دهی کنید. با نگاهی دوباره به شکایتتان ببینید آیا ارزش پیگیری مجدد را دارد؟ شاید داشته باشد که در این صورت برخی از گزینه‌های پیش روی شما از این قرار هستند: 

لحن خود را جدی‌تر کنید 

ممکن است بخواهید پیرو نامه قبلی خود نامه دیگری بنویسید که ادبیات محکم‌تری داشته باشد. منظور این نیست که احساسی یا توهین‌آمیز بنویسید؛ شما به دریافت‌کننده شکایت‌نامه نشان می‌دهید که مسئله شما مهم است و تا زمانی که به شکل رضایت‌بخشی حل نشود از تلاش دست نخواهید کشید.  

مدارک پرونده را محکم‌تر کنید 

آیا همه شواهد موجود را در نامه قبلی خود آوردید؟ شاید بتوانید با ارائه مدارک جزیی‌تر و مشخص‌تر پرونده خود را محکم‌تر کنید. و چنانچه دریافت کننده نامه دلایلی برای انجام ندادن اقدام مطلوبتان ارائه کرده است، در اینجا فرصت خوبی برای ارائه دلایل بیش‌تر دارید که بتواند پرونده شما را قوی‌تر کند. 

روند‌های موجود را بررسی کنید تا راه‌های ثبت شکایت نزد مقامات عالی‌تر را پیدا کنید. 

برخی از سازمان‌ها روندهایی برای ثبت شکایت نزد مقامات عالی‌تر دارند. شاید مجبور باشید تحقیقاتی آغاز کنید تا بفهمید چه کسانی مسئول بالادست افرادی هستند که شکایت اولیه شما را رد کرده‌اند تا یک کپی از شکایت خودتان را نزد آن‌ها ارسال کنید. دستورالعمل‌های بالا را مرور کنید تا مطمئن شوید همه موارد را انجام داده‌اید. 

حامیان بیش‌تر و قوی‌تر پیدا کنید 

می‌توانید افراد دیگری را  که از این مسئله تاثیر پذیرفته‌اند در این کار دخالت دهید – هر چه تعداد این افراد بیش‌تر باشد احتمال نادیده گرفته شدن شما کم‌تر می‌شود. ممکن است بخواهید از برخی افرادی که از قدرت تاثیرگذاری بر تصمیم‌گیران برخوردارند، برای شرکت در این کار دعوت کنید. نمونه‌ای از این افراد اعضای هیات مدیره، یک نهاد قانون‌گذاری، یک شرکت حقوقی، یا یک گروه ترویجگری حامی مصرف کنندگان هستند. 

به طور خاص‌، می‌توانید پایین نامه اسم افراد یا مجموعه‌های مرتبطی را که رونوشتی از نامه برای آن‌ها ارسال کرده‌اید بیاورید. حتی ممکن است رونوشت نامه را برای این افراد نفرستید – تنها اینکه نشان دهید قصد انجام این کار را دارید ممکن است بر تصمیم برخی تاثیرگذار باشد. اگر بخواهید یک کپی برای طرف‌های سومی هم بفرستید می‌توانید یک نامه ضمیمه برای آن بنویسید و در آن وضعیت را شرح بدهید. 

از رسانه‌ها برای اطلاع‌رسانی در مورد شکایتتان و بزرگ‌نمایی‌ آن استفاده کنید 

در اینجا داشتن دوستانی در رسانه‌ها می‌تواند کمک بزرگی برای شما باشد. بسیاری از روزنامه‌ها، تلویزیون‌ها و رادیوهای محلی خط تلفن ویژه‌ای برای رسیدگی به شکایات و مشکلات مصرف کنندگان دارند. شهرت بد می‌تواند منجر به از دست دادن کسب و کار، کاهش حمایت سیاسی، و حتی خشم عمومی فراگیر علیه یک گروه یا سازمان شود. همچنین پوشش رسانه‌ای خوب می‌تواند منجر به جلب همدلی عمومی نسبت به گروه یا هدف شما گردد. 

همه این راه‌کارها می‌توانند به شما کمک کنند. اما اگر شما عمیقا معتقدید شکایتتان مشروع است و بی‌عدالتی صورت گرفته است، گزینه‌ای جز استمرار و پافشاری پیش روی‌تان ندارید. کسانی که توانسته‌اند شکایتی را به نفع خودشان تمام کنند، افرادی بوده‌اند که از پا ننشسته‌اند. 

وقتی به چیزی که می‌خواستید رسیدید از کسانی که به شما در این کار کمک کردند تشکر کنید. ترجیحا این کار را به صورت مکتوب انجام دهید. شما هرگز نمی‌دانید دوباره کی ممکن است به این افراد نیاز پیدا کنید. اما غیر از این، تشکر کردن از این افراد یک کار درست است. 

Ejemplo #1: Formato general para escribir cartas de queja

Este ejemplo resume las reglas y formato de una carta de queja.

Ejemplo #2: Muestra de una carta de queja bien escrita.

Este es un ejemplo de una carta de queja bien escrita y exitosa  dirigida a una empresa. George Jones, tuvo problemas con un taller de reparación de autos. El trabajo era inferior al nivel normal. El gerente del negocio no quería resolver el problema. George llamó a la Cámara de Comercio local y obtuvo el nombre del dueño del negocio. Luego escribió la siguiente carta:

La carta de George es específica, razonable y está bien escrita. Especificó cuál era el problema, y lo que quería exactamente del taller mecánico. La inclusión del “CC” y de una serie de terceras partes relevantes puede haber, también, provocado una pronta atención. Dos semanas después, George recibió un cheque, en el correo, por $765.58 junto con una disculpa del Sr. Burns.

Ejemplo #3: Muestra de una carta de queja mal escrita

Este es un ejemplo, con análisis, de una carta de queja mal escrita, seguida por un ejemplo de una carta bien escrita.

Karen Young, la recién nombrada y algo inexperta, jefa de una coalición de una comunidad, en la ciudad de Cooper, se enteró del plan, que tenía la clínica de salud del condado, de reducir el número de servicios ofrecidos, así como del plan de aumentar las tasas de otros servicios básicos. Enojada, decidió escribir, en nombre de la coalición, para que la clínica sepa cuál es su opinión.

Esta carta carece de los “cinco ingredientes” de una carta de queja, y es por lo tanto, ineficaz.  Esto es sólo pedir una respuesta insatisfactoria, y es lo que se obtiene. Shelly Marks, la directora del departamento de salud (también a cargo de la clínica), puso a su secretaria a escribir  una leve disculpa por los cambios políticos, y le sugirió a la Sra. Young que se ponga en contacto con los representantes de su gobierno.

Karen cometió errores muy graves en su carta:

• No personalizó la carta “Estimado Sr.” podría estar dirigido a cualquiera, dejando de lado el hecho de que el director del departamento de salud de la ciudad de Cooper era una mujer.
• Shelly, la directora, no era la encargada de tomar las decisiones cuando se decidió el presupuesto de la clínica. Tenía poca influencia sobre la cantidad de financiación que realmente recibió. Esta decisión vino de quienes están más arriba, en el gobierno.
• Karen no fue específica sobre qué cambios quería que se hicieran, si los hubiera. Parecería que todo lo que ella quería era quejarse de sus problemas personales. La vida es dura. 
• Hizo, parte de la carta, un ataque personal, implicando que la directora del Departamento de Salud no podía hacer su trabajo y que pronto sería echada.

Así es como Karen debió haber escrito su carta. En primer lugar, debería haber averiguado el nombre, cargo, y dirección de la persona que toma las decisiones en esta cuestión en particular. Supongamos que era el representante local  para la legislatura estatal. Luego debería haber escrito lo siguiente: (Una copia debería haber sido enviada también a Shelly Marks)

Esta carta se refiere al mismo punto, pero está dirigida a las personas encargadas de tomar las decisiones. Es más profesional,  y es un mucho menos agresiva. Karen es específica acerca de cuál es el problema, y sobre lo que ella y la coalición quieren. La carta está escrita por alguien que aparenta ser razonable. Ella no amenaza a nadie, aunque la amenaza de no ser reelegido se podría leer entre líneas.  Por suerte, Rep. Brenner será capaz de hacer los cambios necesarios.

Antes que presente una queja:

___Usted sabe quién es la persona a quien está dirigida la queja.

___Usted sabe la forma que debería tener la queja.

___Usted es consciente de lo que quiere lograr.

Escribiendo su queja

___Usted especificó claramente su propósito. 

___La razón por la que está haciendo su denuncia es obvia.

___Usted ha demostrado su importancia.

___Usted ha solicitado lo que le gustaría que sucediera.

___Usted ha pedido una respuesta oportuna.

___Su queja es corta y va al grano.

___Usted fue cortés.

___Usted se abstuvo de críticas y ataques personales.

___Usted ha demostrado que tiene apoyo.

___Usted ha determinado la conveniencia del humor.

___Usted está dispuesto a aumentar el tono del reclamo si es necesario.

___Usted tiene una copia de la queja.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

موضوع کاملا روشن بود: شرکت محصولات کاغذی پترسون که بیش‌ترین کارمند را در شهر داشت، باز هم فاضلاب کارخانه را به رودخانه می‌ریخت. پس از چند دهه عبور آب بدبوی رودخانه از مرکز شهر پترسون و چند دهه هشدار به ماهی‌گیرها برای پرهیز از خوردن ماهی‌های این رودخانه، بالاخره رودخانه را در ده‌ سال گذشته پاک‌‌سازی کرده بودند. بچه‌ها در رودخانه آب‌تنی می‌کردند و خیلی از ماهی‌های قزل‌آلای این رودخانه سر از میز شام اهالی در می‌آوردند. به لطف قوانین زیست‌محیطی، کارخانه کاغذسازی پسماندش را به نقطه‌ای دیگر حمل می‌کرد و رودخانه دیگر مسیری سرباز برای عبور فاضلاب نبود.

اما حالا انگار یک جای کار می‌لنگید. قانون همان قانون بود. کار شرکت کاغذسازی قانونی نبود، ولی همه دست روی دست گذاشته بودند. گویا نهاد دولتی ناظر بر آلودگی رودخانه قوانین دفع پسماند را اجرا نمی‌کرد.

ائتلاف زیست‌محیطی پترسون که بیش از ده سال پیش در تصویب قوانین دفع پسماند نقش داشت، شدیدا به اوضاع معترض بود. اعضای ائتلاف در جلسه‌ای پرهیاهو تصمیم گرفتند تا دیر نشده برای اجرای قوانین موجود اقدام کنند تا آب رودخانه دوباره سمی نشود.

اعضای ائتلاف اگرچه عصبانی بودند، ولی این را هم می‌دانستند که باید با احتیاط پیش روند. شرکت کاغذسازی وزنه اقتصادی سنگینی در آن ناحیه بود، و بسیاری از شهروندان پترسون در این شرکت کار می‌کردند. هر چند اعضای ائتلاف خواستار توقف دفع پسماند در رودخانه بودند، اما نمی‌خواستند کارخانه تعطیل شود یا تولیدش افت کند. باید این معضل را طوری حل می‌کردند که در بلندمدت به معضلات بزرگ‌تر منجر نشود.

گاه با وجود قوانین یا مقرراتی که مانع آسیب‌رسانی افراد، نهادها، یا کسب‌وکارها به دیگران هستند، این قوانین و مقررات آنطور که باید اجرا نمی‌شوند. در چنین وضعیتی، وظیفه شهروندان است که با حرکت فردی یا جمعی در قالب گروه‌هایی مثل ائتلاف زیست‌محیطی در مثال قبل، معضلات را برجسته کرده و از رعایت قوانین اطمینان حاصل کنند. با خواندن این بخش، می‌توانید درباره لزوم یا نبود ضرورت برای اقدام و هم‌چنین نوع اقدام لازم برای اجرای قوانین و مقررات موجود تصمیم بگیرید.

مفهوم اجرای قوانین ​

شاید این سوال بی‌مورد به نظر برسد. اجرا یعنی اجرا، مگر نه؟ اگر کسی قانونی را نقض کند، و در قانون جریمه‌ای برای این کار در نظر گرفته باشند، دیگر چه جای بحث است؟

ولی باز هم جای بحث هست. گاه شرایط به گونه‌ای است که اجرای دقیق و سخت‌گیرانه یک قانون منصفانه نیست. اگر تخلف از قانون اتفاقی بوده باشد یا شخص ناقض قانون واقعا مقصر نباشد، چه باید کرد؟

البته یک راه برای رفع این مشکل تغییر قانون وجود دارد، ولی این روند زمان‌بر است. باید همین الان دست به کار شد. از زوایای دیگر هم می‌توان به اجرای قانون نگاه کرد، و نحوه درخواست اجرای قانون می‌تواند بر نحوه اعمال آن تاثیر بگذارد.

چند نکته مهم:

• اجرای روح و حتی متن قانون. قانون مورد نظر دنبال چه هدف یا ایجاد چه تغییری بوده است؟ آیا می‌توان از این قانون برای رسیدن به آن اهداف بدون آسیب بی‌مورد به افراد بهره گرفت؟
• اجرای قانون برای رسیدگی به معضلات ریشه‌ای. مثلا، در مثال اول این بخش، قاضی می‌تواند دستور منع دفع پسماند را برای کارخانه کاغذسازی صادر کند، یا اینکه به شرکت دستور دهد با همکاری مشاوران زیست‌محیطی روش‌هایی بی‌خطر، پذیرفتنی، و کم‌هزینه برای دفع پسماند پیدا کند.
• اجرای قانون در راستای حفظ منافع اکثریت مردم. اجرای قانون زمانی بیش‌ترین تاثیر را دارد که به نفع همه باشد. اگر اجرای قانون هم به نفع خاطی و هم به نفع باهمستان باشد، احتمال کارایی قانون بیش‌تر و احتمال بروز دل‌خوری و خصومت دائمی کم‌تر می‌شود.

به مثال شرکت کاغذسازی برگردیم. اگر برای جلوگیری از دفع پسماند، کارخانه متخلف را تعطیل کنیم، آسیب ناشی از این وضعیت برای باهمستان بیش‌تر یا دست کم به اندازه آسیبی است که به شرکت متخلف وارد می‌شود. شاید بهتر باشد به جای بی‌کار کردن نیمی از مردم باهمستان، راه‌ حلی پیدا کنیم تا کارخانه بتواند با ظرفیت کامل به کارش ادامه دهد و معضل آلودگی هم رفع شود.

مجریان قوانین و مقررات ​

برای اجرای قوانین و مقررات راه‌های گوناگونی هست، اما تقریبا همه این راه‌ها جایی به ارتباط با نهاد یا اداره دولتی مجری قانون ختم می‌شود. اما شناسایی نهاد مسئول همیشه آسان نیست. در شبکه درهم‌تنیده نهادها، دفاتر، و اداره‌های دولتی، ایالتی، و محلی، گاه یافتن شخص یا نهاد مسئول اجرای قانونِ مورد نظر سخت می‌شود. ممکن است شما را تا رسیدن به نهاد مسئول از این اداره به آن اداره سر بدوانند. باید تا رسیدن به نهاد اصلی پیگیر باشید.

گام اول شناخت منبع و خاستگاه قانون یا مقررات است. در ایالات متحده، قوانین خاستگاه فدرال، ایالتی، یا محلی دارند. پیش از شناخت خاستگاه قانون، می‌توان مراحل بعدی را طی کرد.

زمان مناسب برای درخواست اجرای قوانین و مقررات موجود ​

در ساده‌ترین حالت، می‌توان گفت بهترین زمان برای درخواست اجرای قوانین و مقررات موجود زمانی است که کسی از این قوانین تخلف کرده است، اما در موارد دیگر هم اجرای قوانین محتمل یا واقعا ضروری است.

• بی‌توجهی اشخاص متخلف به درخواست رفع تخلف. در ادامه خواهیم دید که ساده‌ترین راه برای اجرای قوانین مجاب کردن اشخاص مختلف به گونه‌ای است که قانع شوند پیروی از قانون به نفع خود آن‌ها است. اما اگر این اشخاص واکنشی به این استدلال نشان ندهند یا درخواست‌های رفع تخلف را نادیده بگیرند، باید به سمت اقدامات رسمی‌تر رفت.
• بروز یا کشف معضلات در نتیجه شکل‌گیری وضعیت جدید یا انتشار اطلاعات جدید. مثلا، ممکن است پژوهش‌های جدید یا گزارش‌های جدید دولتی تخلفی را آشکار کنند که پیش‌تر از چشم‌ها پنهان بوده است. شاید شرکتی به‌تازگی وارد فعالیت‌های غیر قانونی شده باشد، یا نهادی ناگهان اجرای مقررات خاصی را متوقف کرده باشد. چنین وضعیت‌هایی نیازمند اقدام عملی هستند.
• افزایش فشار عمومی به حدی که دیگر نتوان اجرا نشدن قوانین را نادیده گرفت. نادیده گرفتن طولانی‌مدت برخی تخلفات بنا به دلایل سیاسی یا اقتصادی (توضیح در ادامه متن) می‌تواند کاسه صبر مردم را لبریز کند. اینجا است که گزینه درخواست اجرای قوانین گزینه مناسبی خواهد بود.

دلایل اجرا نشدن برخی قوانین و مقررات ​

فهم چرایی اجرا نشدن قانون یا مقررات در تصمیم‌گیری درباره شیوه تلاش برای اجرای آن مفید خواهد بود.

بی‌اطلاعی از تخلفات

خیلی از تخلفات نامحسوس هستند، یا در گوشه و کنار رخ می‌دهند، یا با دست‌کاری در حساب‌ها یا روش‌های دیگر مخفی نگه داشته می‌شوند. گاهی حتی تخلفات جدی هم تا مدت‌ها پنهان می‌مانند.

نبود امکانات یا نیروی کافی در نهاد مسئول اجرای قوانین

نهادها در هر سطحی، از سطح فدرال گرفته تا ایالتی و محلی، معمولا با کمبود بودجه و نیرو مواجه‌اند. معمولا تعداد بازرسان به اندازه‌ای است که فقط می‌توانند بخش کوچکی از تخلفات را شناسایی کنند، و نهادها پس از کشف تخلف، مامور کافی برای اجرای قانون و برخورد با تخلفات در اختیار ندارند.

جدی نگرفتن تخلفات با وجود آگاهی از آن‌ها

اگر نهادی نیروی کافی نداشته باشد و در برخورد با تخلفات مجبور به اولویت‌بندی باشد، معمولا فقط با تخلفاتی برخورد خواهد کرد که از نظر این نهاد جزء شدیدترین و زیان‌بارترین تخلفات هستند. در چنین مواردی، این نهاد معمولا تخلفات نه چندان مضر و فاحش را نادیده می‌گیرد.

احتمال آسیب شدید اقتصادی یا خطر شدید سیاسی در نتیجه برخورد با تخلف

پیش‌تر گفتیم که کارخانه‌ای که آلاینده زیست‌محیط است شاید بزرگ‌ترین کارفرما در باهمستان باشد. یا شاید شرکت یا فرد خاطی با چهره‌های قدرت‌مند سیاسی رابطه نزدیک داشته باشد یا سیاست‌مداران را از لحاظ اقتصادی وام‌دار خود کرده باشد. در چنین وضعیتی، گاه شغل روسای نهاد مسئول و شاید خیلی دیگر از کارکنان و همچنین بودجه این نهاد وابسته به چشم‌پوشی از تخلفات است.

تبانی مستقیم متخلفان و مجریان قانون

تبانی اشکال گوناگونی دارد:

• رشوه. ممکن است متخلف به مسئولان رشوه دهد تا چشم بر تخلفات ببندند. در چنین مواردی، هم متخلف و هم مجری قانون با خطر بزرگی روبه‌رو هستند چون رشوه دادن جرم است و گاه مجازاتش حبس است، اما منفعت این کار هم به اندازه خطرش بزرگ است.
• وفاداری شخصی. گاه بین متخلف و مجری قانون رابطه‌ای قدیمی برقرار است یا این افراد دوست یا حتی از بستگان یک‌دیگر هستند. این موارد گاه برای مجری قانون تضاد منافع ایجاد می‌کند، اما خیلی اوقات هم چنین نیست.
• فشار سیاسی. گاه افراد مافوق، مسئولان قانون‌گذاری، یا حتی کاخ سفید مستقیما از مجری قانون می‌خواهند تخلفات فرد یا شرکتی خاص را نادیده بگیرد، چون این شرکت در مبارزات انتخاباتی سهیم بوده یا به هر نحو روابط سیاسی گسترده‌ای دارد.
• تضاد منافع. ممکن است مقامات دولتی محلی در کارخانه‌ای که آلاینده زیست‌محیط است سرمایه‌گذاری کرده باشند یا بستگان‌شان در این کارخانه مشغول کار باشند. در این وضعیت، خودداری از اجرای قوانینی که به ضرر مالی کارخانه است، به نفع این مقامات خواهد بود.

بی‌توجهی مجریان قانون

شاید مجری قانون خود را در معرض آسیب مستقیم از معضلات نبیند و از این رو وجود یا نبود این معضل برایش اهمیتی نداشته باشد، یا شاید به خاطر مخالفت با قانون از همان ابتدای کار، تخلفات را نادیده بگیرد. هر دوی این‌ها به معنی عمل نکردن به وظایف است، اما شاید این موضوع برای مجری قانون اهمیت چندانی نداشته باشد.

بی‌توجهی متخلفان در عین تلاش نهادهای مسئول برای اجرای قانون

خیلی اوقات جریمه سرپیچی از قانون، به‌ویژه قوانین زیست‌محیطی، به حدی نیست که متخلفان بزرگ را به رعایت قانون ترغیب کند. اگر کارخانه‌ای با دفع غیر قانونی پسماند یا آلوده کردن هوا بتواند سالانه میلیون‌ها دلار در هزینه‌اش صرفه‌جویی کند، پرداخت جریمه‌ای چندهزار دلاری کاملا به نفع این کارخانه خواهد بود. نمی‌توان قانونی را اجرا کرد که برش کافی ندارد.

شیوه تلاش و درخواست برای اجرای قوانین و مقررات موجود

درخواست و تلاش عملی برای اجرای قوانین دو مرحله دارد. مرحله اول با انجام تحقیق و یادگیری مطالب لازم همراه است. مرحله دوم چند گام دارد که هر گام می‌تواند به اجرای قانون مورد نظر منجر شود. هر گام فقط زمانی لازم است که گام قبلی جواب ندهد. در این بخش این گام‌ها را از مطلوب‌ترین و کم‌دردسرترین تا نامطلوب‌ترین و پردردسرترین مرتب کرده‌ایم.

ترتیب گام‌ها به این معنی نیست که مطلوب‌ترین گام لزوما موثرترین هم هست، بلکه مطلوب‌ترین گام کم‌ترین دردسر و دل‌خوری را در باهمستان ایجاد می‌کند، و نامطلوب‌ترین گام برعکس این حالت است. دلیلش این است که هر چه خسارت متخلف کم‌تر باشد، تمایل متخلف برای همکاری با طرح‌های پیشگام در زمینه بهداشت و توسعه باهمستان بیش‌تر خواهد بود. دوست‌یابی تقریبا همیشه بهتر از دشمن‌تراشی است.

فارغ از مشکل مورد نظر و مخالفان و متحدان‌تان، در تلاش و درخواست برای اجرای قوانین و مقررات موجود همیشه باید یک نکته را در نظر داشت: پشت‌کار تا آخر کار. اگر در این نبرد ببرید یا حتی ببازید، مسائل دیگری هم در کار خواهد بود. زمان و شرایط و جو سیاسی همه تغییر می‌کنند، و این تغییرات معمولا با تغییر در قوانین، سیاست، و افکار عمومی همراهند. قطعا در آینده دوباره با این مسئله یا مسئله‌ای مشابه روبه‌رو خواهید شد. حضور همیشگی و مداوم نقش مهمی در تغییر موفقیت‌آمیز یا حفظ افکار عمومی دارد.

دانسته‌های لازم پیش از شروع کار:

آشنایی کامل با قوانین و مقررات مربوط

• فهم اهداف و مقاصد قوانین. این قوانین دقیقا برای نظارت بر چه موضوعی وضع شده‌اند و چه مسیری را دنبال می‌کنند؟ روح قانون چیست؟ این قوانین به دنبال رسیدن به چه نتیجه‌ای هستند؟ با هدف نفع‌رسانی به چه کسانی وضع شده‌اند و از چه راهی به این افراد نفع می‌رسانند؟ چه فلسفه‌ای پشت این قوانین است؟ چرا به این شکل و با این عبارات و جملات نوشته شده‌اند؟
• فهم مفاد قوانین. چه کسانی مشمول این قوانین هستند؟ موارد استثنا کدامند؟ مصادیق تخلف دقیقا چه هستند؟ کدام نواحی جغرافیایی مشمول این قوانین هستند؟ آیا این قوانین دائمی هستند یا افق زمانی محدودی دارند؟ آیا مفاد این قوانین در گذر زمان تغییر می‌کنند؟ اگر پاسخ مثبت است، اکنون در چه نقطه‌ای از این مسیر هستیم؟ آیا این مفاد پیامدهای ناخواسته دارند؟
• فهم مجازات‌ها. سقف و کف مجازات تخلف از هر قانون دقیقا چیست؟ آیا مجازات‌ برای همه یکسان است یا به تخلف و مسئولیت مالی یا سایر مسئولیت‌های شخص خاطی بستگی دارد؟ وقوع قصور و تخلف چگونه تعیین می‌شود؟ چه کسی (عملا و نه لزوما به موجب نیت قانون‌گذار) متضرر شده و چه کسی (در عمل) از این مجازات‌ها سود می‌برد؟ هدف این مجازات‌ها رسیدن به چه پیامدهایی بوده است؟ آیا پیامدهای ناخواسته هم دارند؟ آیا مجازات‌ها برای تضمین رعایت قانون کافی هستند؟

کسب اطلاعات در زمینه مورد نظر

مثلا، اگر نگران تخلفات زیست‌محیطی هستید، باید آنقدر درباره مسائل علمی مرتبط با این موضوع بدانید که بتوانید هوشمندانه با مسئولان نظارتی و متخلفان در این باره صحبت کنید، دلایل خود را برای اجرای قوانین به مسئولان اداری و مردم توضیح دهید، و گول «شواهد علمی» تقلبی یا ناقص را نخورید. لازم نیست دکترای شیمی داشته باشید، ولی باید از دانش کافی بهره‌مند باشید تا هم خودتان به فهم روشنی از موضوع برسید و هم دیگران شما را جدی بگیرند.

آشنایی با پیشینه و بستر تخلفات و اجرای قوانین

• تخلفات چه مدت ادامه داشته است؟
• آیا بیش‌تر مردم باهمستان از آن باخبرند؟ نهادهای مجری قانون چه‌طور؟
• آیا قبلا کسی برای اجرای این قوانین کاری کرده است؟ نتیجه چه بوده؟
• چرا الان قانون اجرا نمی‌شود؟
• اگر راهکارهای پیشین شامل اجرای قوانین نبوده، چه عاملی باعث شده مردم و نهادهای نظارتی این راهکارها را بپذیرند؟
• علت احتمالی تداوم این تخلف چیست؟ چه نفعی برای متخلفان دارد؟ آیا برای دیگران هم نفعی دارد؟
• چه کسی و چگونه از این تخلف آسیب می‌بیند؟

با پاسخ به این پرسش‌ها، می‌فهمید مسیرتان در مبارزه و تلاش برای اجرای قوانین چقدر دشوار است. همچنین، می‌توانید همراهان و مخالفان خود را در این مسیر بشناسید، و ببینید اگر قرار است شانسی برای موفقیت داشته باشید، بهتر است از چه مسیری پیش بروید.

آشنایی با سازمان‌های دخیل در اجرای قانون

در بیش‌تر مطالب این فصل، فرض کرده‌ایم متخلف عموما نوعی سازمان است؛ مثلا، شرکت‌ها، نهادها، سازمان‌ها و نهادهای دولتی، سازمان‌های غیرانتفاعی، و غیره. قطعا در بسیاری موارد، مثل کودک‌آزاری، رانندگی در حال مستی، تبعیض نژادی یا جنسیتی از سوی پزشکان و سایر متخصصان، متخلف فردی است که با او برخورد نکرده‌اند. روال درخواست و تلاش برای اجرای قانون معمولا در این موارد یکسان است، مگر این که خلاف آن ذکر شود.

• متخلف. مالکِ شرکت، نهاد، یا سازمان کیست؟ کار سازمان چیست؟ نحوه مدیریت، ساختار، و سلسله مراتب آن به چه صورت است؟ مسئولیت اصلی در دست چه کسی است؟ سازمان در باهمستان چه سابقه‌ای دارد؟ (یا اگر در نقاط دیگر هم فعالیت دارد، در آن نقاط چه سابقه‌ای دارد؟) آیا این نوع تخلف در سازمان سابقه دارد؟ اگر سازمان شرکتی بزرگ است، چه شرکت‌های دیگری را در مالکیت خود دارد؟
• نهاد نظارتی. ماموریت نهاد نظارتی چیست؟ چه ساختاری دارد و نحوه مدیریتش چگونه است؟ روند رسمی اموری مثل شکایت، اعتراض، و غیره تابع چه قواعدی است؟ این نهاد از لحاظ اثربخشی، سخت‌گیری، و موفقیت در اجرای قوانین و مقررات چه سابقه‌ای دارد؟

شناسایی شخص مناسب جهت تماس و گفتگو درباره اجرای قوانین

این‌جا هم مثل کار حمایت و ترویج‌گری، نکته مهم رابطه و تماس فردی است. برقراری ارتباط مناسب با افراد دخیل در اجرای قانون بسیار مهم است، چون در غیر این صورت از نگاه این افراد، شما فقط نامی در میان نام‌های دیگر یا از آن بدتر صرفا فردی مزاحم خواهید بود. مسئله فقط شناخت سِمت مسئول نیست، بلکه باید فرد مسئول و ناظر را هم در سازمان متخلف (با فرض این که متخلف نه یک فرد، بلکه یک سازمان باشد) و هم در نهاد نظارتی بشناسید. شاید لازم باشد پیش از درخواست یا مذاکره رسمی، با فرد مسئول دیدار و گفتگویی غیر رسمی داشته باشید.

در مواردی که متخلف یک فرد است، بسته به ماهیت معضل مورد نظر، شاید گفتگو با فرد متخلف ممکن نباشد. مثلا، بعید است گفتگو با فردی که مرتکب خشونت خانگی شده کاری موثر و کاملا بی‌خطر باشد. تماس و گفتگو با مالک فروشگاهی کوچک که بین مشتریان تبعیض نژادی قائل می‌شود گاه شدنی است و گاه جزء گزینه‌ها نیست. این‌جا است که اهمیت فهم پیشینه و بستر موضوع روشن می‌شود.

در سازمان متخلف باید دنبال فردی باشید که مسئولیت بخش متخلف یا زمینه تخلف را بر عهده دارد و همچنین باید ببینید چه کسی با تصمیمات خود این فرد را در این سمت نظارتی به کار گرفته است. این تصمیمات گاه از جانب همین فرد است و گاه از جانب فردی در رده‌های بالاتر سازمانی. در هر حال، نهایتا باید با کسی وارد گفتگو شوید که مسئول تصمیم‌گیری است.

موضوع در نهاد نظارتی گاه پیچیده‌تر از این می‌شود. مسئولیت تصمیم‌گیری نهایی گاه بر عهده سرپرست یا متولی این نهاد و گاه بر عهده افراد میدانی مثل بازرسان، مددکاران، پرستاران، و افراد دیگری است که درباره اطلاعات و گزارش به سرپرست سازمان تصمیم می‌گیرند. به این ترتیب، نقش این افراد در چنین تصمیماتی به اندازه نقش سرپرست یا متولی سازمان است.

گام‌های لازم برای اجرای قوانین و مقررات موجود ​

هر گام فقط زمانی لازم است که گام قبلی جواب ندهد​

گام ۱. شروع کار از نزدیک‌ترین سطح به معضل مورد نظر، یعنی شخص متخلف

گام اول مبتنی بر این گزاره است که اگر بتوان متخلف را به تغییر خودخواسته مجاب کرد، وضعیت برای همه بهتر خواهد شد. در این حالت، کار سازمان مختل نمی‌شود، نیازی به دخالت نهادهای نظارتی نیست، و باهمستان هم از وضعیت جدید بهره‌مند خواهد شد. در حالت آرمانی، می‌توان با تماس غیر رسمی وارد عمل شد. با توجه به ماهیت بسیاری از سازمان‌ها، شاید بهتر باشد کار را از فردی به غیر از شخص مورد نظر شروع کنید و گاه لازم است پیش از گفتگوی مستقیم با فرد متخلف، با چند نفر دیگر قرار ملاقات بگذارید (شاید هم هیچ‌ کس حاضر به گفتگو نشود، اما این کار به امتحانش می‌ارزد.)

گام ۲. مراجعه به نهاد مجری قانون برای گزارش تخلف

احتمالا در تحقیقات خود فهمیده‌اید باید با چه کسی در نهاد مورد نظر دیدار کنید. در بسیاری از نهادهای فدرال و ایالتی، می‌توان تخلف را از طریق ایمیل یا تلفن مستقیم گزارش داد. اگر نسبتا مطمئنید که از این راه به نتیجه می‌رسید، استفاده از این مسیر آسان‌تر است. اما اگر موضوع معضلی ادامه‌دار است و می‌خواهید به جای تماس با سامانه‌ها، با افراد مسئول تماس بگیرید، مراجعه و دیدار با فرد مسئول روش بهتری است.

اگر نهاد مسئول نخواهد یا نتواند اقدامی کند، نوبت به گام ۳ می‌رسد.

گام‌های ۲الف، ۳الف، ۴الف، یا ۵الف: رسانه‌ای کردن موضوع

اگر بعد از انجام این گام یا هر یک از گام‌های زیر، شاهد هیچ اقدامی نبودید، باید تصمیم بگیرید. یکی از گام‌های ممکن در هر نقطه‌ای از این فرآیند، عمومی کردن موضوع به ویژه از طریق رسانه‌ها، و تلاش برای برانگیختن باهمستان است. آماج این تلاش‌های رسانه‌ای می‌تواند شخص متخلف، نهادِ بی‌مسئولیتِ مجری قانون، یا هر دو باشد.

هدف نهایی در رسانه‌ای کردن موضوع یا جلب توجه عموم به اشکال دیگر، توقف و جلوگیری از تخلف است، اما این کار معمولا پیامدهای دیگری هم دارد. این کار در بهترین حالت عاملی است برای آگاهی‌بخشی به عموم درباره مسائلی که به این تخلف مربوط می‌شوند. با این کار می‌توان استدلال‌های شخص مختلف یا نهاد مسئول را در خصوص نبود تخلف یا جدی نبودن آن رد کرد.

از سوی دیگر، رسانه‌ای کردن موضوع معایبی هم دارد و می‌تواند رسیدن به راه‌ حل را دشوارتر کند. کار رسانه‌ای می‌تواند برای افراد هدف رسوایی به بار آورد یا آن‌ها را بی‌لیاقت، بدذات، یا حتی بدتر از این‌ها جلوه دهد. همچنین، جلب توجه به تخلف گاه مسیر سیاسی پیش روی نهاد مسئول را می‌بندد و این نهاد نمی‌تواند از این مسیر و با همکاری متخلف به راه‌ حل‌های جایگزین برسد.

رسانه و افکار عمومی ابزارهایی قدرت‌مند هستند. این ابزارها در حمایت و ترویج‌گری به کار می‌آیند و باید از آن‌ها استفاده کرد. اما هنگام استفاده از این ابزارها، باید از پیامدهای احتمالی این کار هم آگاه بود. شاید برای رفع این مشکل در آینده به همکاری متخلف و/یا نهاد نظارتی نیاز داشته باشید. آیا حاضرید الان با ایجاد خصومت آن‌ها را از خود دور کنید؟

در چه نقطه‌ای از این مسیر، توقف و جلوگیری از تخلف مهم‌تر از حفظ وفاق در باهمستان است؟ اگر این تخلف زندگی، سلامت، یا معیشت مردم را آشکارا به خطر بیندازد، خیلی زود و شاید اصلا همان اول راه باید دست به کار شد. اگر آثار این تخلف چندان آنی و نیازمند رسیدگی فوری نباشد، می‌توان رسانه‌ای کردن موضوع را قدری به تاخیر انداخت.

از سوی دیگر، در موارد تبانی متخلف و مجری قانون یا وجود فشار اقتصادی یا سیاسی که مانع اجرای قانون به دست نهاد مجری می‌شود، شاید رسانه‌ای کردن موضوع بهترین راه یا حتی تنها راه افشای این فضاحت و اجبار طرفین به رعایت منافع عمومی باشد.

در این بخش از جعبه ابزار استفاده از مسیر خاصی را توصیه نمی‌کنیم. اقدام در این زمینه به مساله مورد نظر و هم‌چنین دانسته‌های شما درباره باهمستان بستگی دارد. اگر تصمیم بر آگاهی‌رسانی و بسیج باهمستان داشته باشید، دست کم سه راه پیش رو دارید:

• هشدار به رسانه‌ها. برگزاری نشست‌های خبری، تماس با گزارش‌گرها و سردبیران، نامه‌نگاری به سردبیر، نوشتن مقاله در بخش نظرات و مقالات ویژه روزنامه‌ها، و غیره برای پیام‌رسانی از طریق همه مجاری رسانه‌ای.
• برگزاری جلسات عمومی و رویدادهای دیگر برای پیام‌رسانی عمومی

استفاده از پوستر، برگه‌های تبلیغاتی، خبرنامه‌های محلی، سایت‌های اینترنتی، و غیره برای اطلاع‌رسانی عمومی ​

گام ۳. ثبت اعتراض رسمی

احتمالا در تحقیقات خود با روند ثبت اعتراض رسمی در نهاد مورد نظر آشنا شده‌اید. اگر اعتراض خود را درست ثبت نکنید (مثلا، در مهلت مشخصی پس از وقوع تخلف اقدام نکنید) ممکن است بعدا با مشکل مواجه شوید. در چنین مواردی، ممکن است در صورت اقدام قانونی، این اعتراض به کار نیاید یا شاید نیاز به اعتراض مجدد باشد که وقت و توان شما را می‌گیرد.

گام ۴. طرح اعتراض در سطوح بالاتر

اگر اعتراض به جایی نرسد، شاید بتوانید آن را در سطوح بالاتر مطرح کنید. برای این کار شاید لازم باشد مستقیما به ریاست آن نهاد، باهمستان یا کمیته نظارت، دفتر شهردار یا فرماندار، یا نهاد ناظر بر موضوع مراجعه کنید.

گام ۵. اعمال فشار سیاسی

اگر کارتان را در زمینه‌های دیگر حمایت و ترویج‌گری درست انجام داده باشید، شاید بتوانید از طریق مقامات محلی، قانون‌گذاران کشوری، دفترهای هیات نظارت بر نهادهای مورد نظر، یا دفتر شهردار، فرماندار، یا بخشدار وارد عمل شده و نهاد نظارتی را وادار به اقدام کنید.

گام ۶. اقدام مستقیم

در این مرحله، رسانه‌ای کردن موضوع دیگر انتخابی نیست. اگر قبلا موضوع را رسانه‌ای نکرده‌اید، باید از هر دری وارد رسانه‌ها شوید و از سایر ابزارهای موجود هم برای اطلاع‌رسانی عمومی استفاده کنید. موفقیت هر دو راهبرد در این گام در گرو توجه رسانه‌ها و فشار عمومی است.

گام ۷. اقدام قانونی

چند تعریف کوتاه:

دادخواهی: ثبت دادخواست رسمی مدنی (غیر کیفری) علیه شخصی دیگر در دادگاه. هر چند کاربرد این واژه شاید به گونه‌ای باشد که فکر کنیم دادخواهی همیشه با موضوعات مالی سروکار دارد، اما همیشه این طور نیست. (واژه دادخواهی به معنی درخواست یا استدعا است و می‌تواند انواع درخواست‌ها را در بر بگیرد).

شاکی یا خواهان: شخصی که دادخواهی می‌کند (شخصی که طرح شکایت یا دادخواست می‌کند)

متهم یا خوانده: شخصی که از او شکایت شده است (شخصی که باید از خود در برابر شکایت مطرح‌شده دفاع کند)
 

بسته به موقعیت، می‌توان از چند گزینه برای طرح دادخواست بهره گرفت. می‌توانید طبق قانونی که در پی اعمالش هستید یا تحت سایر قوانین و آیین‌نامه‌ها، مثلا سه مورد زیر، از شخص متخلف شکایت کنید:

• آسیب به ایمنی یا سلامت عمومی
• نقض حقوق مدنی
• آزار جنسی ​

تلاش برای تداوم اجرای قوانین و مقررات موجود

با فرض موفقیت در بخشی از این فرآیند و اجرای قوانین و مقررات مورد نظر، چگونه می‌توان مطمئن شد وضعیت به همین شکل باقی خواهد ماند؟ در تلاش و درخواست برای اجرای قوانین، بهتر است جایی هم برای گفتگو درباره استمرار این وضعیت در نظر بگیریم. این گفتگو می‌تواند شامل موضوعات زیر باشد:

• حق بازرسی یا نظارت برای گروه شما یا سایر سازمان‌های بی‌طرف با توافق طرفین: می‌توان درباره حضور نماینده‌ای از باهمستان در گروه بازرسی یا حضور اعضایی با دانش کارشناسی (مثلا دانش علمی) توافق کرد. هم‌چنین، می‌توان درباره بازرسی یا نظارت منظم (یا نامنظم) توافق کرد.
• دسترسی عمومی به نتایج بازرسی یا نظارت. نتایج را می‌توان در مقالات یا رسانه‌ها منتشر کرد یا بنا به درخواست (مثلا از طریق کتابخانه‌های عمومی) در اختیار افراد قرار داد.
• زمان‌بندی برای تحقق محک‌های مشخص. می‌توان درباره هدف‌گزینی برای آینده توافق کرد و مهلتی زمانی برای تحقق این اهداف تعیین کرد. مثلا، اگر دانشگاهی دولتی پیش‌تر فقط دانشجویان سفیدپوست را می‌پذیرفته، می‌توان با توجه به جمعیت ایالت، این دانشگاه را ملزم کرد میزان پذیرش دانشجویان غیر سفیدپوست را پس از یک سال 2%، پس از پنج سال ۱۰%، و پس از ده سال ۲۴% افزایش دهد.
• تعیین و اعلام عمومی مجازات مناسب برای تخلف. مجازات‌ها را می‌توان به حدی سخت‌گیرانه تعیین کرد که متخلف در آینده پیش رو همیشه به قوانین توجه داشته باشد.

حتی اگر همه این مفاد در توافق برای اجرای قانون لحاظ شوند، باز هم باید هوشیار بود. پیش‌تر گفتیم که تلاش برای استمرار اجرای قوانین و مقررات باید تلاشی همیشگی و بی‌پایان باشد.

خلاصه

وقتی پنهان بودن تخلفات قانونی یا سایر تخلفات یا چشم‌پوشی از این تخلفات به افراد یا باهمستان لطمه می‌زند، باید فعالانه در پی اجرای قوانین بود. در این روند، باید از پیامدهای چنین درخواستی آگاه بود. اجرای سخت‌گیرانه قوانین همیشه بهترین راه‌حل نیست، و گاه بهتر است از گزینه‌های دیگری استفاده کرد.

باید بدانید دقیقا کدام سازمان مسئول اجرای قوانین و مقررات مورد نظر است. سطح اجرای قوانین گاه با سطح تصویب آن‌ها فرق دارد (مثلا، بعضی قوانین فدرال در سطح ایالتی اجرا می‌شوند)، و گاه مشخص نیست اجرای قوانین در حیطه صلاحیت و اختیارات کدام نهاد است. در سطح بخش و شهر، معمولا راحت‌ترین کار تحقیق از طریق دفاتر اداری و اجرایی برای شناسایی نهاد یا مقام مسئول است. سازمان‌های حرفه‌ای و تخصصی مثل انجمن وکلا هم در برخی موارد اختیاراتی دارند.

در تلاش برای اجرای قوانین هم مثل حمایت و ترویج‌گری، پس از تحقق هدف باید ضمن حفظ هوشیاری به تلاش خود برای اطمینان از استمرار همیشگی اجرای قوانین ادامه دهید. کار حمایت و ترویج‌گری پایانی ندارد.

¿Qué queremos decir por cumplimiento?

___Entiende la diferencia entre la aplicación estricta y otras posibilidades, y ha decidido si busca conseguir la aplicación estricta de la ley o:

• Aplicación del espíritu de la ley
• Aplicación que aborda el problema subyacente
• Aplicación que busca beneficiar a la mayor cantidad de gente posible.

¿Quiénes son los responsables de hacer que se apliquen las leyes y reglamentos?

___Sabe cómo encontrar la agencia u organización responsable de aplicar la ley a nivel federal, estatal, local y profesional.

¿Cuándo es el mejor momento para intentar la aplicación de las leyes y reglamentos existentes?

___Busca conseguir la aplicación, si corresponde, cuando los individuos o la comunidad están siendo perjudicados por la violación de leyes o reglamentos.

___ Busca conseguir la aplicación cuando los infractores se niegan a acceder a las peticiones para interrumpir sus infracciones.

___ Busca conseguir la aplicación de la ley cuando surge nueva información o nuevas situaciones que destacan las infracciones.

___ Busca conseguir la aplicación de la ley cuando la opinión pública está cansada de que no se aplique.

¿Por qué algunas leyes y reglamentos no se aplican?

Entiende las posibles razones para la falta de aplicación de la ley:

___Las infracciones no se descubren.

___Los encargados de aplicar la ley no tienen los recursos para rastrear o controlar a los infractores.

___Los encargados de aplicar la ley eligen usar sus limitados recursos solo para los casos más serios.

___La aplicación de la ley puede ser política o económicamente riesgosa para los encargados de su cumplimiento o para la comunidad.

___Los infractores y los encargados de hacer cumplir la ley pueden estar implicados (ser cómplices).

___Los encargados de hacer cumplir la ley no se interesan por el problema.

___A los infractores no les importa, las penas suponen un problema menor que dejar de infringir la ley.

¿Cómo buscar la aplicación de las leyes y reglamentos existentes?

___Aprendiéndose las leyes y reglamentos.

___Estudiando la información básica necesaria lo suficientemente bien para discutir y explicar la situación de forma inteligente.

___Aprendiendo el contexto y la historia del problema.

___Aprendiendo sobre la estructura y funcionamiento del infractor o la agencia o asociación reguladora.

___Identifica y establece relaciones con personas en la parte infractora y en las organizaciones reguladoras con las cuales pueda trabajar de forma más efectiva para lograr la aplicación de la ley.

___Decide, en el curso de tomar los siguientes pasos, si conviene, y en qué momento, avisar a los medios de comunicación para hacer el problema tan público como sea posible.

___Toma cada uno de los siguientes pasos si el anterior no ha conseguido resultados:

• Convencer al infractor de interrumpir voluntariamente la infracción.
• Informar de la infracción a la correspondiente agencia reguladora.
• Presentar una queja formal.
• Llevar su queja al siguiente nivel.
• Aplicar presión política.
• Tomar acciones directas.
• Interponer una demanda legal.

¿Cómo se mantiene la aplicación de las leyes y reglamentos existentes?

___Negocie derechos de inspección o supervisión para su grupo o para un organismo neutral aceptado mutuamente por las partes.

___Negocie la disponibilidad pública de los resultados de inspección y o supervisión para el público.

___Negocie las fechas límites para lograr hitos específicos.

___Negocie las multas apropiadas, específicas y públicas, para las infracciones.

___Permanezca vigilante y activo para supervisar la aplicación de la ley en el futuro.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

منظور از شهادت شخصی چیست؟

در نشست‌های عمومی (مثل نشست‌های باهمستان، گردهمایی‌های مذهبی، نشست‌های سازمان‌های مردم‌نهاد، جلسات شورای شهر، و غیره)، شهادت شخصی به این معنا است که فردی درباره تاثیر تغییرات در یکی از قوانین یا سیاست‌ها بر زندگی خود، برای مسئولان تصمیم‌گیری یا سایر افرادِ در مسند قدرت شهادت می‌دهد. قوانین و سیاست‌های دولت‌ها و نهادهای دولتی در سطح فدرال، ایالتی، و محلی به نوعی بر زندگی همه ما تاثیر می‌گذارند. تغییر در این قوانین یا تصویب قوانین جدید می‌تواند بر زندگی مردم تاثیر مثبت یا منفی داشته باشد. خوشبختانه، معمولا پیش از تغییر این قوانین و سیاست‌ها، نشست‌هایی عمومی برگزار می‌شود تا شهروندان بتوانند حمایت خود را از تغییرات پیشنهادی اعلام کرده یا درباره دغدغه‌های خود در این زمینه صحبت کنند. البته این کار را می‌توان در اماکنی غیر از نشست‌های عمومی نیز بیان کرد. شهادت افراد در این زمینه سرنوشت‌ساز هستند. در این بخش، چگونگی انجام این کار را بررسی خواهیم کرد.

چرایی اثربخشی شهادت شخصی​

شهادت شخصی از این جهت اثربخش است که روایتی شخصی و دست‌ اول را از نحوه تاثیرگذاری واقعی قوانین و سیاست‌ها بر زندگی روزمره عموم مردم ارائه می‌دهد. مسئولان سیاست‌گذار معمولا نمی‌توانند آثار تصمیمات خود را از نزدیک لمس کنند و پیامدهای منفی و مثبت این تصمیمات را ببینند. شهادت شخصی به مسئولان امکان می‌دهد به دیدگاهی «انسانی‌»‌تر در خصوص اثربخشی، ناکارآمدی، و مزایا و معایب بالفعل یا بالقوه سیاست‌های خود در باهمستان دست یابند. شهادت شخصی می‌تواند بر تصویب، بازبینی، یا لغو سیاست‌ها و مقررات پیشنهادی قانون‌گذاران ایالتی یا فدرال، کمیسیون‌های شهری، شوراهای شهر، و شوراهای مدارس تاثیر بگذارد زیرا احساس «مردم عادی» را نسبت به روند فعلی کار مسئولان انتخابی نشان می‌دهد.

زمینه‌سازی برای بهره‌گیری از شهادت شخصی

وقتی از قانونی در دست تصویب مطلع می‌شوید یا با سیاستی روبه‌رو می‌شوید که به نظرتان بر زندگی‌تان تاثیر دارد، طبیعتا بر پایه احساس درونی خود به این موضوع واکنش نشان می‌دهید. اگر این قانون باعث کاهش مالیات پرداختی شما شود، خوشحال می‌شوید. این وضعیت بسیار عالی است! یا اگر این قانون هزینه درخواست آمبولانس و مراجعه به بیمارستان را افزایش دهد، نگران خواهید شد. این وضعیت اصلا خوب نیست! این واکنش درونی را به خاطر داشته باشید، چون همین واکنش است که عامل اظهارات بعدی خواهد بود. برای حضور در پشت تریبون و اظهار نظر، نمی‌توان به این احساسات خام بسنده کرد. باید مدرک و دلیل داشت. باید حرف‌هایی را برای گفتن آماده کنید که آثار عملی یا بالقوه سیاست مورد نظر را نشان دهد، نه اینکه صرفا برخاسته از احساسات شما باشد. برای آمادگی بهتر جهت رویارویی با این موقعیت دشوار، به پرسش‌های زیر پاسخ دهید.

دلایل خوشحالی یا نگرانی خود از این سیاست را بنویسید یا ثبت کنید​

حدود ۱۰ تا ۲۰ دقیقه برای نوشتن افکار و احساسات خود وقت بگذارید. پس از شروع به نوشتن، حتی اگر در دستور زبان، املا، و نوشتن متنی منسجم ضعف دارید، به نوشتن ادامه دهید. فعلا جذابیت ظاهری این اظهارات مهم نیست. همیشه بهتر است اول ببینید دنبال چه هستید و بعد شروع به نوشتن کنید. اما بعضی‌ها دوست دارند هر فکری به ذهنشان خطور می‌کند روی کاغذ بیاورند. روشی را انتخاب کنید که به نظرتان موثرتر است، و در نهایت نسخه نهایی این نوشته باید حاوی نظرات شفاف و دقیق درباره اظهاراتی باشد که قصد بیانش را دارید.

متن خود را بازخوانی و ویرایش کنید​

بگذارید مدتی بگذرد و بعد دوباره سر متن‌تان برگردید. حالا باید غلط‌های املایی، ساختارهای نگارشی ضعیف، و کلمات ناشایست را اصلاح کنید. وقت این است که به افکار خود سر و سامان دهید. متن خود را با صدای بلند بخوانید تا به انجام سخنرانی عادت کنید و زبان گفتار دستتان بیاید.

به آثار مثبت و منفی تغییر سیاست بر خود و دیگران بیاندیشید​

در این بخش، باید نظرات خود را درباره این سیاست به صورت شفاف و روشن برای مسئولان تصمیم‌گیری بیان کنید. به مسئولان توضیح دهید تغییر در این سیاست برای رای‌دهندگانی که انتخابشان کرده‌اند چه مزایا و معایبی دارد. به مثال‌های مشخص فکر کنید، و تاثیر این سیاست را بر زندگی خود یا آشنایان توضیح دهید. در باهمستان با افرادی که احساس مشابهی دارند صحبت کنید و مطالب آن‌ها را هم جمع‌آوری کنید.

برای تایید مطالب احساس‌برانگیز خود، مستندات ارائه دهید​

برای اظهار نظر پشت تریبون، صرف بیان احساسات کافی نیست. باید سند و مدرک داشته باشید. اظهارات باید به گونه‌ای باشند که به آثار عملی یا بالقوه سیاست مورد نظر بپردازند نه اینکه صرفا بیانگر احساسات شما باشند. مثلا، این تصمیم، سیاست، یا قانون بر باهمستان یا گروه‌های محلی چه تاثیری دارد؟ مزایا و معایب آن برای شهروندان چیست؟ این سیاست چه تاثیری بر نسل بعدی خواهد داشت؟ برای مثال، فرض کنید کمیسیون شهری برای شرکتی که قرار است در شهر فروشگاهی برای توزیع اجناس همراه با تخفیف بسازد، تخفیف مالیاتی در نظر گرفته است. ظاهرا تاسیس این فروشگاه صدها شغل در این ناحیه ایجاد خواهد کرد. اما شما با این حرف مخالفید. از نظر شما، این شرکت همین الان هم بسیار ثروتمند است و به تخفیف مالیاتی نیازی ندارد. از نظر شما، ورود این شرکت و فروش اجناس با تخفیف باعث از بین رفتن کسب‌وکارهای کوچک و شخصی خواهد شد که منبع درآمد همسایه‌ها و دوستانتان است. باید تحقیق خود را شروع کنید. درباره شرکت اطلاعات جمع کنید، میزان سود شرکت را مشخص کنید، و نشان دهید چرا این شرکت به تخفیف مالیاتی نیازی ندارد. دنبال نمودار، آمار و ارقام، و نمودار گردش کار باشید. دنبال اطلاعاتی باشید که پیامدهای ورود سایر شرکت‌های بزرگ را به باهمستان نشان می‌دهد. برای ارزیابی آثار احتمالی کار این شرکت بر آینده باهمستان، پژوهشی را با هدف آینده‌پژوهشی تدوین کنید. ببینید در صورت ورود این شرکت به شهر، کدام کسب‌وکارها با خطر تعطیلی روبه‌رو می‌شوند. با صاحبان این کسب‌وکارها صحبت کرده و از آن‌ها هم آمار و ارقام بگیرید. برای پاسخ‌گویی به پرسش‌های احتمالی، خودتان را با آمار و واقعیت‌ها آماده کنید.

جمع‌بندی متن را بنویسید​

اظهارات خود را جمع‌بندی کنید و روی نکته نهایی، یعنی اثر منفی یا مثبت قانون پیشنهادی تاکید کنید. ببینید برای صحبت کردن چقدر وقت دارید و با توجه به این زمان، حرف‌های اضافی را حذف کنید. وقت شهادت شخصی معمولا حدود دو تا سه دقیقه است، اما این زمان در هر جا بسیار متفاوت است.

هنگام آماده کردن اظهارات خود به این پرسش‌‌ها پاسخ دهید​

قرار است برای چه کسانی صحبت کنید؟

هدف نهایی این است که مسئولان تصمیم‌گیری یا قانون‌گذاری دیدگاه شما را بپذیرند. اما شاید لازم باشد از شور و شوق سایر شهروندان نیز برای حمایت از ادعاها و تایید آمار و ارقام خود بهره بگیرید. چه کسانی در جلسه حاضر خواهند بود؟ فقط مسئولان قانون‌گذاری، یا افراد باهمستان هم هستند؟ اگر فکر می‌کنید توسل به احساسات و بعد انسانی اظهاراتتان برای دفاع از موضع‌تان باعث جذب افراد زیادی خواهد شد، بد نیست از این روش هم استفاده کنید.

از نگرش‌های مسئولان تصمیم‌گیری درباره تغییرات پیشنهادی چه می‌دانید؟

حتی در مواردی که سیاست جدید یا تغییرات پیشنهادی زندگی را برایتان دشوار می‌کند، اگر مسئولان محافظه‌کار باشند، شاید اقناع آن‌ها برای رد طرح پیشنهادی کار آسانی نباشد. اگر بدانید مسئولان قانون‌گذاری به کدام بخش از این سیاست جدید تعلق خاطر دارند، می‌توانید برای اقناع آن‌ها در اظهارات خود روی نقاط ضعف طرح یا بخش‌هایی تاکید کنید که محبوبیت کم‌تری دارند.

اعضای کمیته در سمت رسمی خود چه مسئولیت‌هایی دارند و رای خود را از چه کسانی می‌گیرند؟

مثلا، فرض کنید قرار است در جلسه اولیا و مربیان مدرسه درباره اهمیت ارائه مطالب آموزشی به کودکان در بحث تنظیم خانواده صحبت کنید. باید ببینید ساکنان این منطقه خاص چه جور مردمی هستند. اگر ساکنان منطقه افرادی محافظه‌کار و متعصب باشند، احتمالا از چنین برنامه‌هایی خوششان نخواهد آمد. در نوع مباحثی که در جلسه اولیا و مربیان مطرح می‌کنید و هم‌چنین نحوه و شدت مخالفت با نظرات همسایه‌ها، باید جانب احتیاط را رعایت کنید، در غیر این صورت ممکن است مسئولان تصمیم‌گیری با نظر شما مخالفت کنند.

سیاست فعلی چه می‌گوید و چه تاثیری بر زندگی شما دارد؟

برای دفاع از دیدگاه خود، باید وضعیت فعلی زندگی خود را در اثر وجود یا نبود برخی سیاست‌های مشخص تشریح کنید. مثلا، شاید مخالف طرح لغو استفاده اجباری از کمربند ایمنی باشید. برای دفاع از موضع خود، می‌توانید عکس‌هایی از آخرین تصادف خودروی خود را ارائه کنید که نشان می‌دهد اگر هنگام رانندگی کمربند نبسته بودید، خودتان و بچه‌هایتان به شدت آسیب می‌دیدید. از عکس رنگی موثرتر هم داریم؟

تغییرات پیشنهادی چیستند و چه تاثیری بر زندگی شما دارند؟

گاه در کنار تشریح مزایای یک سیاست مشخص، باید معایب سیاست موجود و لزوم تصویب تغییرات پیشنهادی را تشریح کرد. مثلا، فرض کنید آسم شدید دارید و چون همکارانتان در شورای شهر خیلی سیگار می‌کشند، همیشه با مشکل عفونت‌های تنفسی مواجه هستید. یکی از اعضای شورا طرحی را برای ممنوعیت مصرف دخانیات در همه ساختمان‌های شهری پیشنهاد داده است. تصویب این طرح برای شما چه مزایایی دارد؟

پس از پاسخ‌گویی به این پرسش‌ها، متن اظهارات خود را آماده کنید. یعنی از قبل مشخص کنید درباره چه موضوعاتی می‌خواهید صحبت کنید:

• تغییرات پیشنهادی کدامند و آیا با این تغییرات موافقید یا مخالف؟
• چرا نسبت به این طرح چنین حسی دارید؟ این تغییرات بر شما چه تاثیری دارند یا خواهند داشت؟ با مثال توضیح دهید.
• این تغییرات بر همسایه‌ها، دوستان، باهمستان، ایالت، و غیره چه تاثیری دارند یا خواهند داشت؟ در صورت امکان آماری درباره تعداد افراد متاثر از آثار بالفعل و بالقوه سیاست مورد نظر ارائه دهید.
• در صورت مخالفت با تغییرات پیشنهادی، چه پیشنهاد جایگزینی دارید؟
• افکار و توضیحات خود را روی کاغذ بنویسید، انگار که می‌خواهید برای سردبیر یک مجله نامه بنویسید.
• تمرین کنید و برای مخاطب فرضی سخنرانی کنید. با کمک دوستان اظهارات خود را مجددا بررسی کرده و از دوستان خود بخواهید درباره نکات مثبت و منفی این اظهارات و قدرت استدلال آن نظر دهند.
• زمان‌بندی داشته باشید: بیان وضعیت از نگاه شما چقدر زمان می‌برد؟ برای شهادت شخصی معمولا حدود دو تا سه دقیقه وقت دارید.
• پیش از بیان اظهارات، تا حد امکان نظرات خود را حفظ کنید. آشنایی بیش‌تر با موضوع در انتقال اطلاعات مهم به مخاطب مورد نظر در زمان کوتاه موثر است.
• نکات مهمی را که می‌خواهید حتما در اظهارات خود ذکر کنید روی یک کارت کوچک یادداشت کنید. به این ترتیب، هنگام صحبت کردن برای مخاطب، این نکات را فراموش نمی‌کنید. به خاطر داشته باشید که برای رساندن پیام خود، فقط یک بار و آن هم به مدت دو تا سه دقیقه فرصت دارید.
• اگر قبلا در نشست‌ها اظهارات خود را بیان نکرده‌اید، شاید لازم باشد پیش از حضور در نشست مورد نظر، در چند نشست کمیته‌ها شرکت کنید تا ببینید افراد چطور استدلال کرده و مطالب خود را در حضور مسئولان تصمیم‌گیری بیان می‌کنند. به هر حال، نحوه و سبک بیان دیدگاه‌ها می‌تواند بر موضوع تاثیر مثبت یا منفی داشته باشد، و با مشاهده دیگران در این حالت، می‌توانید با عوامل موثر و بی‌فایده آشنا شوید.

در نشست عمومی چه باید کرد؟

• اول وقت به جلسه بروید تا بتوانید برای صحبت کردن نام‌نویسی کنید. در برخی نشست‌ها، افراد به ترتیب نام‌نویسی سخنرانی می‌کنند. همچنین، اگر زود به نشست بروید با حال و هوای آن بیش‌تر آشنا می‌شوید.
• منتظر نوبت خود بمانید و به حرف‌های مخالفان که پیش و پس از شما صحبت می‌کنند، مودبانه گوش دهید.
• وقتی پشت تریبون می‌روید یا میکروفن را می‌گیرید، صبر کنید تا جلسه آرام شود و اعضای کمیته به شما توجه کنند.
• پیش از شروع سخنرانی، با همه اعضای کمیته خیلی گذرا چشم در چشم شوید. این یکی از راه‌های «ارتباط» با مسئولان شنونده است که باعث می‌شود سخنرانی بیش‌تر جنبه شخصی پیدا کند و ارتباط یک به یک با این افراد ایجاد شود.
• خودتان را معرفی کنید.
• درباره خودتان توضیح دهید. مثلا، به اعضا درباره شغل خود، محله زندگی خود، یا موضوعات شخصی مرتبط با تغییر سیاست مورد نظر توضیح دهید.
• وضعیت خود را تشریح کنید. موقعیت مربوط به اطلاعات شخصی بخش قبل را برای اعضای کمیته در نشست توضیح دهید.
• درباره نحوه شکل‌گیری این موقعیت یا رخدادهای منجر به شکل‌گیری آن توضیح دهید.
• درباره چگونگی تاثیرگذاری فعلی یا قبلی سیاست مورد نظر بر زندگی خود توضیح دهید.
• هر از گاهی با مکث روی نکات مورد نظر خود تاکید کنید.
• درباره تاثیر تغییرات پیشنهادی بر زندگی شخصی خود توضیح دهید.
• درباره تاثیر سیاست جدید بر آشنایان خود توضیح دهید. با ارائه چند مثال، می‌توانید نشان دهید این تصمیم سیاسی یا قانونی نه فقط برای شما، بلکه برای بسیاری از افراد دیگر نیز مهم است و هر گونه تغییر در این زمینه بر افراد زیادی تاثیر می‌گذارد.
• با طرح پرسش درباره ارزش تغییرات، ماهیت تغییرات در سیاست‌ها را ارزیابی کنید. آیا این تغییرات واقعا مفیدند؟ برای چه کسانی مفیدند؟ چه موضوعاتی در این خصوص اهمیت دارند؟
• حتما رئیس نشست یا کمیته را مخاطب قرار دهید. این فرد معمولا وسط گروه می‌نشیند.
• از کمیته به خاطر وقتی که برای سخنرانی در اختیار شما گذاشته تشکر کنید.

___You understand what a personal testimony is

___Your personal testimony works

___You know what you need to write in your testimony

___You know to whom you are speaking when you give your testimony

___You understand the attitudes of decision-makers toward the proposed changes

___You know what the responsibilities of committee members as office holders are

___You know what the current policy is and how it affects you

___You know what the proposed changes are and how they will impact your life

___You know what to do at the public hearing

Example #1: Testifying in support of public radio funds

Good evening. My name is Rusty Cameron and I live within the broadcasting range of KLXR. I farm wheat and milo west of Perry. I work fifteen hours a day to help support my wife, two daughters, and a baby who's expected to arrive during the fall harvest. It's important that I keep up with the farm and financial news every day. But I'm legally blind. I can see well enough to drive my tractor in an open field of 100 rows of wheat, but I can't read the masthead on my town paper. I can pick out the shapes of my little girls playing in the front yard as I sit in the porch swing, but I can't read the instructions on my tax forms. And that's why I depend on KLXR. KLXR radio gives me the information I need when I need it; I don't have to take time out of my day to get to town and pay 75 cents for a newspaper. I can listen to the farming news on KLXR while I drive the combine or slop feed to the hogs. At night before going to bed at 11:00 p.m., I can turn on KLXR and hear world news and then listen to a couple chapters from a history book that I can't read by myself.

So you see, cutting the amount of matching funds that you can give to this wonderful, needed radio service would jeopardize the amount of information that I get each day, and therefore jeopardize how well I can do my job. My neighbor down the way has an elderly mother, who, like me, can no longer read regular sized print. Yet she still can enjoy the books and newspapers she used to when she was a librarian by listening to KLXR. And one of my daughter's schoolmates has a reading disability; but volunteers at KLXR record books for her so she can learn in her own way while she tries to overcome her dyslexia.

I depend on KLXR like some people depend on the telephone or the television. I hope you'll reconsider cutting these funds and taking such a valuable service away. Thank you.

Example #2: Testifying against a bridge closing

Hello. My name is Barbara Anderson and I run a home daycare in Eudora. I have seven families who send their children to me five days a week, ten hours a day. Many of these families live north of the Kill Creek Bridge and drive seven to ten miles southwest to my home halfway between Eudora and Lawrence. If you close the Kill Creek Bridge, the families that I serve will have to drive 35 miles out of their normal routes, around Ottawa down Highway 40, to reach their babysitter. Closing Kill Creek Bridge will add up to another hour on to their commute, taking up time that could be better spent at work, going grocery shopping, or spent with their families.

Not only will closing the bridge put a lot of extra stress and hassle on these families, but it will kill my business. I provide childcare for their kids and they provide me with my own business and way of life. Closing the Kill Creek Bridge will destroy my livelihood and add the extra burden of these families either having to drive an extra hour to get to my home or having to find new childcare. And the closest registered daycare is forty miles away, in Liberty. Please don't close Kill Creek Bridge. Thank you.

Example #3: Testifying from personal experience

Scene: A public hearing concerning a change in educational policy that would reduce the requirment for public schools to provide equal education to all students. A woman took the floor. There was a moment of silence as she looked at the panel of officials who were charged with the decision.

She said, "My name is Barbara Krieder. It may not look like it to you, but I'm disabled. I have a learning disability. I can't read. When I was a child, my disability was not diagnosed, and I didn't get the special kind of help from my teacher that could have helped me learn how to read. Now I can't go to a restaurant alone, because I'm too embarrassed to tell the waitress I can't read the menu. I can't drive, because I can't read the sign on the road. I can't even read stories to my own children. I'm not stupid. I just never learned how to read."

She paused for a moment. "Now, whatever you do won't change things for me. It's too late for me. But it's not too late for those young kinds. If you change the law, the way I hear it, the kids whose lives were looking brighter than mine will end up suffering the same as I did. Teachers won't know how they have a disability. They'll push the kids too hard, or in the wrong way, or most likely they'll give up on them like they gave up on me. Those kids will just turn into shadows. So, what do you tell a kid like me? Where's the justice in it? What kind of progress have we made when kids like me still can't learn to read?"

She stopped and looked at each member on the panel. Then she returned to her seat.

Example #4: From Homelessness to Housing in San Francisco: Portraits and Oral History​

As we build collaboration across sectors, storytelling and art that lifts up success stories become more and more important. A moving new multi-media art project called “Everyone Deserves a Home” on display in San Francisco’s Public Library asks 40 formally homeless residents in supportive housing, “what does home mean to you?”

Example #5: Everyday Sexism Project

As she was growing up, Laura Bates, a British feminist, was developing an increasing awareness of the gender inequality around her. In April of 2012 she started the Everyday Sexism Project website, which documents instances of sexism, women around the world face daily.

Read more about Laura Bates here.

Contributed by Lia Thompson, University of Kansas, Community Tool Box Intern.

Una presentación en PowerPoint que resume los puntos principales de la sección.

عبارت لابی‌گری یا اعمال نفوذ بار منفی‌ دارد و این برداشت تا حدی به‌جاست. اما لابی‌گری لزوما چیزی نیست که از آن پرهیز کنیم. برعکس، ممکن است از نظر اجتماعی کاری بس مسئولانه باشد. گذشته از این، شما احتمالا پیش از این هم به شکلی از اشکال لابی‌گری یا اعمال نفوذ کرده‌اید – هر چند که شاید در آن زمان این عبارت را به کار نبرده باشید. تازه اگر هم پیش از این برای دستیابی به هدفی این کار را نکرده باشید، شاید وقت آن رسیده که یاد بگیرید چطور اعمال نفوذ کنید تا اگر در آینده موقعیت ایجاب کرد شما هم بتوانید، به شکلی که هم شدنی و هم اخلاقی باشد، لابی‌گری کنید و بر دیگران فشار آورید.

منظور از اعمال نفوذ چیست؟

منظور از لابی‌گری یا اعمال نفوذ این است که در شرایطی خاص کسی را که بیش از شما قدرت تصمیم‌گیری دارد متقاعد کنید تا از اقدامی حمایت کند که شما خواستارش هستید. به همین سادگی، نه چیزی بیشتر (نه کمتر) از این.

«لابی‌گری» یک عبارت کلی است. کسانی که شما بر آن‌ها اعمال نفوذ می‌کنید، یعنی تصمیم‌‌گیرنده‌ها، می‌توانند افراد مختلف در حوزه‌های متفاوت باشند. بخش عمده‌ ولی نه همه اعمال نفوذ‌ها سیاسی است و مستلزم این است که تصمیم‌گیرنده‌های دنیای سیاست را متقاعد کنید. در یک مقیاس کوچک و محلی ممکن است با یک عضو شورای شهر سر و کار داشته باشید و یا رئیس هیات نظارت بر مناطق شهری، یا مدیر یک کتابخانه. هم‌چنین ممکن است آن شخص نماینده دولت یا صاحب‌ منصبی عالی‌رتبه باشد که به صورت انتصابی یا انتخابی در آن مقام جای گرفته است.

با این حال تصمیم‌گیرنده‌ها لزوما در حوزه سیاست نیستند. ممکن است سردبیران روزنامه‌ها، روحانیان، روسای بیمارستان‌ها، مدیران عامل شرکت‌های تجاری، هیات امنای یک کالج و یا مسئولان یک سازمان داوطلبی باشند. این افراد نیز قدرت تصمیم‌گیری دارند، و اگر قرار باشد که شما آن‌ها را به انجام کاری متقاعد کنید باید در واقع و به مفهوم کلی اما دقیق کلمه بر آن‌ها اعمال نفوذ کنید.

فارغ از این که هدف مورد نظر شما (یعنی کسی که می‌خواهید بر او اعمال نفوذ کنید) چه کسی باشد، خودِ فرآیند لابی‌گری هم ممکن است به شکل‌های متعددی انجام شود. برای مثال می‌تواند به‌صورت دیدار رو در رو، یا گفت‌وگوی تلفنی، و یا از طریق پست (ایمیل یا نامه‌نگاری) صورت بگیرد و در بسیاری موارد شاید ترکیبی از این‌ها باشد و یا یکی از این‌ها جایگزین دیگری شود. این نکته‌ در کل در مورد هر کوششی برای متقاعد کردن دیگران صادق است.

چرا باید لابی‌گری کنیم؟

چون شما دیدگاهی دارید و بر این عقیده‌اید که این دیدگاه درست است و فرد تصمیم‌گیرنده‌ای هست که قدرت و اختیار آن را دارد که این دیدگاه را تبدیل به یک سیاست و در نهایت تبدیل به یک واقعیت کند، درحالی که شما این توانمندی و اختیار را ندارید.

به زبان ساده‌تر، شما می‌خواهید بر تصمیم‌گیران اعمال نفوذ کنید چون معتقدید با اعمال نفوذ می‌توانید به آن‌چه خواسته شماست (و خواسته کسانی است که شما سخنگو و نماینده آن‌ها هستید) برسید.

یک لحظه دست نگه‌ دارید... آیا اعمال نفوذ واقعا کاری اخلاقی است؟

باید باشد. نویسنده مطلب در این جا بنا ندارد که درباره لابی‌گری به جز اعمال نفوذ اخلاقی سخن بگوید. او برای روشن‌تر شدن موضوع اعلام می‌کند که سخن‌اش نه به‌طور صریح و نه به‌طور ضمنی درباره مقولاتی چون باج دادن، رشوه‌ و زیرمیزی دادن نیست.

بلکه هدف نویسنده صحبت درباره اعمال نفوذ مبتنی بر حقوق شهروندی، بدون شائبه و بدون تشریفات است، یعنی وقتی که شما بیشتر به دلیل حقانیت مواضعتان است که درصدد برمی‌آیید دیگران را به انجام کاری متقاعد کنید.

تحت این شرایط لابی‌گری برابر است با مجاب‌سازی منصفانه و از این‌رو به نظر نویسنده به‌طور حتم اخلاقی است. او حتی از این هم فراتر می‌رود و می‌گوید که لابی‌گری و اعمال نفوذ کاری مسئولانه، مطلوب و مفید است و حتی باز فراتر از این، لابی‌گری کاری ضروری است. دست‌کم، در بعضی موارد انسان احساس می‌کند که وظیفه دارد برای تحقق یک آرمان بر افراد تصمیم‌گیرنده اعمال نفوذ کند. شما با این سخن موافق‌اید؟

چه زمانی باید لابی‌گری کنیم؟

اعمال نفوذ بر تصمیم‌گیران به ندرت ممکن است ایده‌ای نامناسب باشد، به خصوص زمانی که:

•  موضوعی که با آن سرو کار دارید بحث‌انگیز باشد.
•  کسانی باشند که عقیده‌ای برخلاف عقیده شما دارند.
•  مخالفان شما هم به نوبه خود به لابی‌گری روی آورده‌اند.
•  تصمیمی که قرار است گرفته شود برای شما و گروه‌‌تان بسیار مهم و حساس است.
•  به نظر شما تصمیم‌گیرنده‌ها هنوز تصمیم نهایی را نگرفته‌اند.
•  شما جزئیاتی از موضوع می‌دانید که تصمیم‌گیرنده‌ها از آن‌ها بی‌خبرند.

شما بر این باورید که اگر تصمیم‌گیران از نظرات شما آگاه شوند، این نظرات تاثیر قابل‌توجهی بر عقاید آن‌ها خواهد گذاشت.

آیا مواقعی هم هست که باید از اعمال نفوذ بر تصمیم‌گیرنده خودداری کنید؟ بله هست، اماشاید به‌ندرت.

زمانی که تصمیم‌گیرنده به‌طور ضمنی به شما پیام بدهد که به قدر کافی شنیده و دیگر لازم نیست چیزی بشنود. در یک مقطعی ممکن است اعمال نفوذ به ضد خود تبدیل شود و دیگر برای تحقق آرمان شما مفید نباشد. مراقب باشید تا هشدارهایی که به موقع نهیب می‌زنند لابی‌گری را متوقف کنید از توجه‌تان دور نمانند.

چطور باید روی افراد داری قدرت تصمیم‌گیری اعمال نفوذ کنید؟

اعمال نفوذ وقتی بیشترین تاثیرگذاری را دارد که موضوعی که مطرح می‌کنید موضوع درستی باشد. معنای این حرف چیست؟ یعنی این که موضوع شما ضروری، همدلانه و دست‌یافتنی باشد. بگذارید کمی بیشتر توضیح بدهیم.

فرض کنیم موضوع شما این است که زنبورعسل به‌عنوان حشره ملی شناخته شود، و یا نوشابه از منوی رستوران‌های محلی حذف شود و یا اولین دوشنبه از دومین ماه تابستان به‌عنوان روز بخشش جریمه پارکینگ اعلام شود. ممکن است که دلایل بسیار خوبی هم برای دفاع از این موضوعات داشته باشید و برای این‌که بحث خود را پیش ببریم فرض می‌کنیم که این موضوع‌ها هم موضوع‌های خوبی است.

نکته اصلی اما این است که هیچ‌کدام این‌ها موضوعات ایده‌آلی نیستند. موضوع زنبورعسل ضروری نیست، منع کردن فروش نوشابه در رستوران‌ها احتمالا همدلی برنمی‌انگیزد و روز بخشش جریمه پارکینگ هم بعید است دست‌یافتنی باشد چون به معنی چشم‌پوشی از درآمدی عمده برای یک نهاد ذینفع است.

اما فرض کنیم که موضوع موردنظر شما افزایش مجازات کسانی باشد که دست به خشونت خانگی می‌زنند و یا به جای منع نوشابه بخواهید برای منع استعمال دخانیات در رستوران‌ها تلاش کنید. روشن است که ضرورت، برانگیختن همدلی و دست‌یافتنی بودن این موضوعات به مراتب بیشتر است از مثال‌هایی که اول مطرح کردیم.

پایه و اساس پشتیبانی

به قول یک لابی‌گر: «قانون‌گذاران وقتی با یک استدلال قوی روبه‌رو می‌شوند به آن رای می‌دهند، اما آن‌چه واقعا شرایط را تغییر می‌دهد توان شما در سازمان‌دهی و بسیج حرکتی مردمی در یک محله یا منطقه است.»

ممکن است شما بهترین موضوع دنیا را انتخاب کنید، ولی حتی در آن‌صورت هم به افراد دیگری نیاز دارید که با شما هم‌عقیده باشند. چون کسانی که قدرت تصمیم‌گیری دارند به خواسته‌های گروه‌هایی از مردم واکنش نشان می‌دهند که موظفند به‌ آ‌ن‌ها پاسخگو باشند. این گروه‌های مردمی یا هواداران ممکن است رای‌دهندگان باشند، مشتریان باشند، خوانندگان نشریه، ارباب‌رجوع، آگهی‌دهندگان، مقاله‌نویسان یا افراد دیگری باشند که حمایت‌شان در نهایت با ادامه حضور آن فرد تصمیم‌گیرنده در قدرت در ارتباط است. این جمله را حتما شنیده‌اید که «قدرت در تعداد است».

بنابراین، اگر می‌خواهید به شکل موثری لابی‌گری کنید، باید افراد دیگری را پیدا کنید که با شما موافق و همراه باشند. مهم‌تر از آن، باید آن‌ها را در قالب گروهی سازمان‌دهی کنید که در راه هدف مشترک‌تان دست به اقدام و عمل بزنند.

یک نکته دیگر را هم اضافه کنیم، درست است که افراد تصمیم‌گیرنده به خواسته‌های گروه‌هایی از مردم واکنش نشان می‌دهند که موظفند به‌ آ‌ن‌ها پاسخگو باشند، اما اگر بدانند که آن گروه‌ها بر کارشان نظارت دارند واکنش‌شان حتی مثبت‌تر خواهد بود.

تصمیم‌گیران

گام اول:

گام اول این است که بدانیم در موضوع مورد نظر ما چه کسانی تصمیم‌گیرنده هستند.

شاید نیاز باشد که برای پی بردن به این موضوع کمی پرس‌وجو کنیم. اغلب اوقات با چند سوال حساب‌شده می‌توان اطلاعات لازم را یافت؛ اما گاهی لازم است کمی بیشتر کندوکاو کنیم تا بفهمیم که آن نوع تصمیم‌ها واقعا چگونه گرفته می‌شوند.

گام دوم:

وقتی فهمیدید تصمیم‌‌گیران در موضوع مورد نظر شما چه کسانی هستند، باید ببینید که چطور می‌شود با آن‌ها تماس گرفت.

ممکن است از نماینده مجلس دعوت کنید که به جلسه گروه‌تان بیاید. می‌گویید: امکان ندارد؛ سر نماینده مجلس خیلی شلوغ است. ولی آیا هیچ دلیل خوبی برای حضور در جلسه به او ارائه داده‌اید؟ آیا اصلا درخواست کرده‌اید که بیاید؟ چه بسا پاسخی بگیرید که غیرمنتظره باشد. اگر پیشاپیش و به شکل مناسبی درخواست کنید، و کمی هم پافشاری کنید و آن نماینده هم متوجه بشود که جلسه گروه شما به نفع او نیز هست، واقعا احتمال دارد که بیاید.

از سوی دیگر، می‌خواهید اطمینان پیدا کنید که پیام شما تا حد ممکن دقیق، سریع و خصوصی به نماینده مجلس می‌‌رسد؛ بنابراین اگر دستیار (یا دستیاران) آن تصمیم‌گیرنده کلیدی را به اسم بشناسید کارتان راحت‌تر خواهد بود. دستیار او می‌تواند به شما بگوید که برای نماینده چه چیزهایی در اولویت‌ هستند، او چه خصوصیاتی دارد و شما چگونه می‌توانید برخورد خود را با او تاثیرگذارتر کنید. بعضی از دستیاران و مشاوران نمایندگان مجلس هم ممکن است در غیبت آن‌ها در چنین جلساتی شرکت کنند. بعضی حتی شاید مایل باشند که در این جلسات حضور داشته باشند. پس اگر بتوانید با این دستیاران یک ارتباط دوستانه و مفید برای هر دو طرف برقرار کنید که چه بهتر. نکته ارزشمند در این جا آن است که دستیاران و مشاوران افراد تصمیم‌گیرنده را بشناسید.

پیام قانع‌کننده

وقتی که با فرد تصمیم‌گیرنده ارتباط برقرار می‌کنید باید نگران دو چیز باشید: چه می‌گویید و آن را چگونه بیان می‌کنید. البته جزئیات امر متفاوت است، بسته به این که نحوه تماس شما چه باشد – حضوری، تلفنی یا پیام کتبی – و موضوع مورد نظرتان چیست.

اما یک چارچوب اصلی وجود دارد. کم‌وبیش در تمام موارد اگر این نکات را در نظر بگیرید به نفع‌تان خواهد بود:

•  شما چه کسی هستید
•  چه گروه یا سازمانی (اگر سازمانی در کار باشد) را نمایندگی می‌کنید
•  دلایل شما برای برقراری تماس چیست
•  به چه دلایلی می‌خواهید که فرد تصمیم‌گیرنده اقدام کند
•  چرا گام‌هایی که به تصمیم‌گیرنده توصیه می‌کنید بردارد در پیشبرد منافع او موثرند.
•  قدردانی خود را ابراز کنید

به احتمال زیاد شما یگانه کسی نیستید که باید پیام بفرستد. پس کسانی که در این راه با شما کار می‌کنند را هم تشویق کنید که همین نکات را رعایت کنند.

این اصول کلی را، صرف‌نظر از این که شیوه تماس شما چه باشد، می‌توانید به کار بگیرید. اما یک توصیه مهم آن است که بیش از حد درگیر جزئیات نشوید و یا تلاش نکنید که از دستورالعمل خاصی مو‌به‌مو پیروی کنید. تصمیم‌گیرنده‌ها (اغلب ولی نه همیشه) تمایل دارند که به احساسات انسانی پاسخ دهند؛ گاهی به احساسات همان‌قدر واکنش نشان می‌دهند که به واقعیت‌ و یا حتی بیشتر. به‌ویژه وقتی پای نامه‌نگاری در میان باشد.

البته نوشتن ممکن است بسیار موثر باشد؛ اما در عین حال مثل هر موقعیت دیگری که در آن قصد ما متقاعد کردن مخاطب است، بهترین شیوه برای اعمال نفوذ بر تصمیم‌گیران ارتباط شخصی است و به ‌خصوص ارتباط با کسانی که می‌دانیم بر فرد تصمیم‌گیرنده نفوذ دارند.

یک لابی‌گر باتجربه در این زمینه می‌گوید:

«بهترین راه طرفداری از چیزی ارتباط شخصی است. شما می‌دانید که نماینده موردنظرتان به آرایشگاه می‌رود، شما هم در آن‌جا سر صحبت را با او باز می‌کنید و ارتباط برقرار می‌کنید؛ ارتباط شخصی و مستقیمی که مهم است. من اگر بتوانم کاری می‌کنم که از طرف سازمانم یک رای‌دهنده علاقه‌مند به موضوع بتواند در ساعات اداری با نماینده مجلس در حوزه انتخاباتی‌اش دیداری رو در رو داشته باشد.»

در یک طرح کلی‌تر اهداف شما روشن است: اول باید دلایل خوبی پیدا کنید برای توجیه این که چرا ضروری است تصمیم‌گیرنده کاری را انجام بدهد که شما می‌خواهید، و بعد باید به او نشان بدهید که چرا اقدامی که شما درخواست کرده‌اید به نفع او هم هست. حال دوباره برگردیم به موضوع اعمال نفوذ. چکیده نکات کلیدی عنوان شده در این مطلب از این قرار است:

«ما باید رهبران اصلی شکل‌دهنده به افکار عمومی باهمستان را در قالب شبکه‌ای مردمی و مستقر در هر منطقه و محله، شناسایی، سازمان‌دهی و بسیج کنیم تا این شبکه بتواند در مجموعه‌ای از کارزارهای ضروری و دست‌یافتنی حوزه سیاست‌گذاری عمومی شرکت کند؛ کارزارهایی که با هدف احیا و ترمیم زیربنای ارائه خدمات برای ارضای نیازهای شهروندان به راه می‌افتند.»

خلاصه

منظور از لابی‌گری یا اعمال نفوذ بر سیاستگذاری‌ها این است که در شرایطی خاص کسی را که بیش از شما قدرت تصمیم‌گیری دارد متقاعد کنید تا از اقدامی حمایت کند که شما خواستارش هستید. لابی‌گری لزوما چیزی نیست که از آن پرهیز کنیم. برعکس، ممکن است از نظر اجتماعی کاری بس مسئولانه باشد. لابی‌گری مهم است چون شما دیدگاهی دارید و بر این عقیده‌اید که این دیدگاه درست است و فرد تصمیم‌گیرنده‌ای هست که قدرت و اختیار آن را دارد که این دیدگاه را تبدیل به یک سیاست و در نهایت تبدیل به یک واقعیت کند، درحالی که شما این توانمندی و اختیار را ندارید.  اعمال نفوذ وقتی بیشترین تاثیرگذاری را دارد که موضوعی که مطرح می‌کنید موضوع درستی باشد. یعنی این‌که موضوع شما ضروری، همدلانه و دست‌یافتنی باشد.  برای لابی‌گری موفق، بعد از انتخاب موضوع درست نوبت به سازمان‌دهی و بسیج مردم یک محله یا منطقه می‌رسد. کسانی که قدرت تصمیم‌گیری دارند به خواسته‌های گروه‌هایی از مردم واکنش نشان می‌دهند که موظفند به‌ آ‌ن‌ها پاسخگو باشند.